31 oktober 2005

Joris en Janaaaaaargh!

Ik vannacht geen oog dichtgedaan. Kut is dat. Helemaal omdat ik vanochtend om negen uur al mijn tentamen ALW had. Daar lag ik ook beetje wakker van. Ik ben altijd bang dat ik dan door de wekker heenslaap, pas om tien uur wakker word en in mijn pyama naar de Uithof moet racen om mijn tentamen te maken, met mijn pantoffels nog aan. Dat soort angstvisioenen. Ook had ik geen brood in huis, dus moest ik vanochtend nog even naar Albert Heijn. Daar kan ik dan ook wakker van liggen. Ben ik weer bang dat ik dat vergeet. En dat ik dan op een nuchtere maag mijn tentamen moet maken. Ik ben zowieso altijd bang dat ik trek krijg tijdens een tentamen. Dat mijn buik gaat rommelen, en ik alleen nog maar aan eten kan denken, waardoor ik het tentamen belabberd maak. Daar kan ik dan ook weer wakker van liggen. Bovendien had ik ook steeds het liedje 'Joris en Jan', van Kinderen voor Kinderen, in mijn hoofd. Alsof er een kras op de plaat zat zong er steeds iemand "en m'n pa zegt dat het góór is". "Ja, dat weet ik nu wel", dacht ik na zestien keer dezelfde track in mijn kop.
Afijn, ik zag er vanochtend dus niet al te frivool uit. Maar dat is bijzaak. Ik ben in ieder geval niet door mij wekker heengeslapen. En ik had bij de Albert Heijn zoveel krentenbollen en mueslirepen ingeslagen waardoor ik hypothetisch gezien een middelgrote kleuterklas drie weken zoet en gevoed kon houden. Tevens hebben Joris en Jan waarschijnlijk begrepen dat ik, ondanks dat ik ze "een heel bijzonder span" vind, gaarne zag dat ze optieften uit mijn hoofd. Bedankt nog daarvoor mannen.

Oh, en het tentamen ging best goed!

Don't get me wrong...

Na verkeerde interpretaties van een stukje van gisteren beloof ik plechtig dat ik vanaf vandaag wat duidelijker zal zijn in mijn logjes. Dat niet iedereen zich aangesproken voelt door mijn death-ray stukjes. Want aan de mensen die zich nu aangesproken voelden zou ik belangeloos mijn nier doneren. Ik ben dus niet teleurgesteld in jullie. Wel in andere mensen. Maar die weten dat zelf ook wel.

Zijn we weer vriendjes? Fijn zo.

Waarom ik niks zei, Riemer

Riemerriemerriemerriemer toch. Ik dàcht al dat jij het was! Al was de laatste keer dat ik zag bij het vaag-groene-schijnsel van de Falafel City in Utrecht. Toen Gepke niet meer nuchter was, en ik ook niet. We leken verdorie wel twee kinderen met kleurstofallergie aan een infuus gevuld met hubba-bubba-kauwgom. Nee, dan bleven Her en jij ietwat rustiger onder de onverwachte ontmoeting. Maar toch; je bent blijkbaar dus wel blijven hangen.
Ik durfde ook niks te zeggen. Laatst heb namelijk eens heel hard 'Hilde!' door de treincoupé gegild naar iemand waarvan ik dacht dat het Hilde was. Dat bleek dus niet zo te zijn, waardoor de hele coupé in lachen uitbarstte. Denkend aan de ezel en de steen besloot niet me niet nog eens in de buurt van die genante steen te wagen. Achteraf jammer natuurlijk. Volgende keer gil ik heel hard 'Riemer!' door de trein, wel met de voorwaarde dat jij dan heel hard 'Nynke!' terugroept en niet Oost-Indisch-dovig in je krant duikt ofzo....

30 oktober 2005

Westerndecor II

Ik geloof dat je me nog niet helemaal snapt. Daarom zal ik je nog even iets uitleggen.

Ik heb je graag als vriend.
Waarom?
Omdat ik je interessant vind.
Omdat ik van je kan leren.
Omdat ik met je kan lachen.
Als ik je als vriend reken kun je er van uitgaan dat ik veel van mezelf aan je laat zien.
Want bij vrienden moet je je niet beperken tot het verven en beitsen van je westerndecor.
Je vrienden moet je regelmatig ook eens een kijkje gunnen aan de achterkant van het houten geraamte met de klapdeurtjes.
Dat mag jij bij mij, omdat je mijn vriend bent.
Ik ook dat ik dan ook zo vrij mag zijn om eens bij jou om het hoekje te kijken.
Kan dat? Kan je dat aan?
Of heb je liever dat ik je saloondeurtjes blijf bewonderen?

Jij weet ook wel dat dat dan nogal een Marijke Helwegen-vriendschap wordt.
Veel nep en veel uiterlijk vertoon.
Dan laat je nooit je ware gezicht zien.
Alsof je al naar je handdoekje terugholt wanneer je alleen nog maar met je kleine teen het zwembadwater hebt gevoeld.
Ook met vriendschappen moet je wel eens door het koude water heen. Ik had niet verwacht dat jij op je handdoekje zou blijven zitten.

Nog steeds aan het spitten...

Nog één foto dan. Het meisje links is mijn oma Sjouk, de rechter is haar zus Eke.
Die twee hadden altijd weddenschapjes. Mijn oma had als eerste een rollator; 1-0 voor tante Eke dus. Men vertelde er maar niet bij dat tante Eke alleen nog vooruitkwam wanneer twee van haar kinderen haar bij de arm pakten en haar zo over de weg sleepten. Maar géén rollator hoor!
Tante Eke had als eerste een gehoorapparaat. Mijn oma moest er om lachen. Wat werd ze toch oud, die Eke. Dat had zij nog lààng niet nodig. Ondertussen kwamen wij altijd met schorre keeltjes van het schreeuwen thuis, wanneer we weer een middag bij oma waren geweest.
De grootste weddenschap heeft tante Eke gewonnen. Oma ging eerder dood. 2-1 dus. En tante Eke was nog ouder ook.

29 oktober 2005

Feestjes van vroeger


Zoals ik al meldde ben ik -tussen het leren door- een beetje oude foto's aan het doorspitten. Deze vond ik ook. Ik kende 'em wel; hij stond jarenlang in een lijstje bij mijn Pake en Oma in de kast. Hij is genomen -althans, dat denk ik, getuige het pakpapier en de olijke gezichten- op de verjaardag van mijn Pake. Pake pakt de pakjes uit; en zijn kleinkinderen kijken ongeduldig mee. En dit was nog maar een gedeelte van zijn kleinkinderschaar. We zijn met z'n vijftienen, inmiddels al dusdanig uitgebreid met aanhang en kleine neefjes en nichtjes. Maar dit is 1987, en toen waren we allemaal meer geïnteresseerd in de ranja van Oma, dan in mensen van het andere geslacht.

Ik ben het meisje helemaal links, bij mijn tante Jenny op schoot. Dat meisje met die roze kleertjes en die foeilelijke coiffure. Oma zei altijd tegen Mem: "Je hebt ééééén dochter! En nog knip je haar haar op dié manier? Tssssssssssss". Bedankt Oma, for sticking up for me.

Familiefeestjes waren bij ons altijd heel gezellig. Ik heb namelijk heel veel neefjes. Oudere neefjes en héle oude neefjes. Mijn hele oude neefjes lieten mijn broertje en mij altijd boven de vijver van oom Henk en tante Jenny bungelen. "Ik laat je los!", riepen ze dan. "Néééé'!!" gilden wij in koor. "Niet doehoen!". En natuurlijk deden ze dat niet. En als wij weer veilig met beide beentjes op de grond stonden konden we er altijd erg om schaterlachen. Gekke grote neefjes.
Soms gingen we met de hele familie naar het pretpark. Naar "Duinenzathe" in Appelscha. Pake trakteerde op ijsco's en we gingen met alle neefjes en nichtjes in de achtbaan; de rups genaamd. Een toepasselijke naam, want het ding haalde nauwelijks de 20 km per uur, en het enige enge van het hele gevaarte is het moment waarop de rups door een papier-maché-achtige appel kruipt, zodat het drie seconden donker is. Woeh!
In april waren mijn oom en tante vijfentwintig jaar getrouwd, waardoor bijna de hele bups weer een middag compleet was. Pake en Oma waren er niet meer bij; die zijn al overleden. Het was leuk om te zien hoe alles doorgaat. Mijn kleine neefjes en nichtjes speelden zoals wij vroeger speelden. Helaas zijn ze nog te jong om boven de vijver te laten spartelen. Eén ding was nog steeds hetzelfde; de neefjes voetbalden weer en probeerden de show te stelen voor de toekijkende tante's, nichtjes en (nu ook) de aanhang.

Kliko

Het liefst stop ik al mijn herinneringen aan jou in een grote doos.
Die doos kan ik dan op zolder zetten, om er pas over een aantal jaren weer in te kijken.
Dat ik dan kan denken: "Ach ja, zo was het toen".
Wat deed ik toen gek.
Met mijn vingers veeg ik het stof van je sms-jes en grinnik om verhitte discussies over-en-weer.
Dan bekijk de vergeelde foto's in mijn telefoon.
"O ja, die trui had ik toen. Leuke trui was dat."

Na een tijdje doe ik doos weer dicht en denk na.
Weggooien of toch nog maar even bewaren?
"Ach", zegt iemand dan, "daar kijk je straks nooit meer in. Dat neemt alleen maar plek in. Bovendien, als je de inhoud weggooit kunnen de kerstballen mooi in die doos."

Dat vind ik dan een heel goed idee.
Jij uit de doos, en de kerstspullen er in.
Resoluut flikker ik de inhoud van de doos in de kliko en ga met een opgeruimd hoofd koffie drinken.

Vroegâh


Dit kaartje stuurde mijn pake Jaap naar zijn vader toen hij -waarschijnlijk- logeerde bij zijn schoonouders (mijn oma heeft namelijk ook een hele tijd in Utrecht gewoond). Het kaartje moest van Utrecht helemaal naar Dedgum, een klein plaatsje tussen Bolsward en Workum. In 1939 was dat nog een hele reis. Ik weet wel zeker dat mijn overgrootvader, naar wie de kaart gestuurd is, nooit in Utrecht geweest is. Voor hem was Leeuwarden al een exotisch oord. Zijn wereld bestond waarschijnlijk uit Dedgum, Tjerkwerd, en Parrega. De kaart uit het verre Utrecht zal daarom ook wel een tijd op de schoorsteenmantel hebben gestaan; als een trofee uit een andere wereld.
Vandaag vond ik deze kaart in het archief van mijn pake en oma, wat mijn heit op dit moment aan het doorspitten is. Ik herkende het plaatje meteen. Het huisje op de foto staat bij mij in de straat. Het Manenburgplantsoen is practisch mijn achtertuin.
En nu zet ik de kaart weer op mijn weblog, waardoor dit bericht binnen luttele seconden bij jou is. Toch heel anders dan die dagenlange tocht die de kaart in 1939 heeft moeten volbrengen om aan te komen in Dedgum.

Poesie


Dit gedichtje schreef mijn meester Tysma in mijn poëziealbum. Volgens mij had hij er een kaart met een kat naastgeplakt. De connectie tussen de uitspraak en de kat snap ik niet helemaal, maar op zich is het wel een nuttige tekst. Sanne Wallis de Vries weet dat ook. Maar die heeft tenslotte ook Friese roots.

Wees een zonnestraal. Een ander heeft daar behoefte aan....

28 oktober 2005

nynke.nl.nu

Nâh! Goed nieuws! Deze site is vanaf heden ook te bereiken via het ultrasimpele en o zo gelikte nynke.nl.nu! Makkelijk hè! Zet hem maar weer bij je favorieten!
En dan houd ik nù op met het pimpen van mijn blog - danwel domeinnaam. Rust in de tent nu!

nynke.nl.nu: voor licht amusant vermaak en Ivo Niehe-achtige overpeinzingen. Nynke.nl.nu: net iets waar je nou niet bepaald op zit te wachten!

Feesten met Bèta-mensen? Nâh!


Betty en Nynke, gisteravond op het UBV/ Mebiose-feest (Ik zeg: Biologen? Doe je lieslaarzen maar aan dus!). Vanwege zere voeten niet veel gedanst, maar uiteindelijk toch een zeer amusante avond gehad. Als Alpha-meisjes mochten wij ook op de foto; op biologenfeestjes een uitstervend ras blijkbaar....neem een foto voordat ze weer terug naar de letterenbieb kruipen, opgelucht ademhalend dat ze niet wéér die hele evolutietheorie aan hebben hoeven horen...

Drol

Soms heb je dat; je loopt op straat (stevige tred, natuurlijk) en ineens springt er een lampje aan in je hoofd. Je beseft je dat het eigenlijk best wel goed gaat. Niet dat je in de jaren daarvoor een waargebeurde-woensdagavond-film- leven leidde, maar soms heb je van die momenten dat het gewoon allemaal lukt. Je fiets gaat niet kapot, je bent gezond, je vrienden zijn lief, je studie gaat goed. In je omgeving heeft niemand tyfus en je goudvis optimaliseert zijn schoolslag in zijn vissenkom. Je beseft het je misschien maar 1 nanoseconde; daarna weet het lot het altijd weer zo te draaien dat je midden in een hondendrol stapt/ de zwarte pest uitbreekt/ de goudvis met de beentjes omhoog in de vissenkom dobbert.
Ik ben net figuurlijk met mijn nieuwe laarzen in een hondendrol gestapt en ik vind het eerlijkgezegd best hässlich (zeg ik zoals Freia dat zegt; maak je ogen tot spleetjes, en houdt de ringel-s abnormaal lang aan).
Ik zie mezelf graag als ridder-in-harnas: probeer me maar te raken; het lukt je toch niet, want je stuit toch keihard op mijn maliënkolder waarna ik je met één rake klap verbaal onthoof. Want dat kan ik.
Blijkbaar ben ik niet altijd een ridder. Maar soit, met een lauwwarm sopje en een satéprikker schraap ik die drol wel onder mijn laars vandaan. Ik laat me niet stoppen door het eerste de beste uitwerpsel van een hond die blijkbaar niet doorhad dat ie op mijn stoepje zat te schijten. Moge levenslange huilbuien bij een volle maan je ten deel vallen. Ik zit er niet mee.

(Dit artikel verscheen eerder in: Omgaan met teleurstellingen; een handboek in cryptogramvorm. Leer je eigen peperkoekhuisjes bouwen en vertrouw nooit op een ander en begin een dictatuur want dan kun je alle honden af laten maken. Uitgeverij Winfrey, Chicago. )

K3 rocks

Deze foto vond ik op de site van Jochem Myjer, www.krullenbol.nl. Dit móet wel leuk zijn. Onno Innemee, Jochem Myjer, Klaas van der Eerden en Mike Boddé als C3... Let ook op de buik van Mike Boddé.... Het nieuwe A5-bestuur, waarvan ik mijzelf de trotse voorzitter mag noemen (ik werk nu aan mijn dictatoriale-attitude...pas maar op. Fidel, pack your bags!) is ook een K3 bestuur; drie meisjes met overduidelijk dan wel rood, zwart of blond haar. Annemiek en ik vinden dit echt retecool, Marijne ziet er de humor nog niet helemaal van in. En ze heeft eigenlijk ook wel gelijk; als we K3 zijn, kan ik mijn machtspositie niet optimaliseren, aangezien K3 altijd zo harmonieus op broodtrommels en dekbedovertreksets afgebeeld staan....dat is niet erg Fidel-like...

Verhuizen is hip!

Gisteren zijn Bauke en Ot verhuisd naar hun nieuwe eengezinswoning in Zwolle. Beide families waren opgetrommelt om de rommel van kamer naar huis te slepen. Terwijl mijn heit in het nieuwe huis de spotjes op hing, en mijn mem de afwas deedt, mochten de kinderen alles vier trappen naar beneden sjouwen. De pak'n'bak was volgeladen met alle zooi. Want Bauke en Ot hebben veel zooi! Ik weet het; ik heb ook veel zooi, maar zóveel zooi? Neen, dat red ik niet. Ondertussen deden wij lustig een van Neerlands grootste showbizzmatadoren na (En de servieskast krijgt een............rode sticker! Jaaaaaaaah! Jammer-de-bammer Bauke!!!) en zongen Willeke Alberti's repertoire bij het inpakken der dozen.
Om een lang verhaal kort te maken (want ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om te loggen, maar soit), het is allemaal gelukt en ze leven nog lang en gelukkig. Althans; dat is op het moment de prognose. Dat soort uitspraken zegt men altijd met de grootst mogelijke stelligheid, maar wat als Bauke ineens modeltreinen gaat verzamelen? Of Ot een baard laat groeien? Probeer dan nog maar eens lang-en-gelukkig te leven...Dit is duidelijk stof om even over na te denken. Wat niet wil zeggen dat ik Bauke en Ot geen perfect stel vind om in de etalage van de fotograaf te hangen, danwel op een pak wasmiddel afgedrukt te zien. Want dat vind ik natuurlijk nog steeds.

26 oktober 2005

Heftige emoties enerzijds anderzijds

Emotie 1: Marten http://www.martenhoepla.blogspot.com en Wiegertje http://www.staingoddess.blogspot.com/ komen eten in huize Twijn. Martha en ik hebben confetti gestrooid en zakdoekje-gelegd. Ook kregen wij Bertolli-achtige visioenen van lange tafels en grote schalen pasta en dikke oude oma's. Het is waarschijnlijk nutteloos om te melden dat we euforisch zijn en al uren bezig zijn onze pastasalade te optimaliseren.
Emotie 2: Mijn huisgenoot Juud heeft een muis op haar kamer. Maar we weten hoe dat komt: er lag namelijk een zak Hamka's in haar kast! Ja uhuuuûh! Als er iets muizen aantrekt dan is het wel kaas....en dan laat zo'n muis zich heus niet misleiden doordat jij het in een chips-achtige-vorm gooit...
Emotie 3: Samen met Dirtzen keek ik naar het programma 'Beter in Bed', alwaar een lelijk, dom, lelijk, achterlijk en -had ik al gezegd dat ze lelijk waren?- lelijk echtpaar werden ingewijdt in de SM (waarvan zij waarschijnlijk nog dachten dat dat een afkorting voor Sla Mij is). Hoogtepunten waren toch wel het rollenspel (iets met een loodgieter die onder het rokje van een vrouw keek) en de bondage die de man onderging. Helaas was de man een tìkkeltje te dik, waardoor hij net een rollade in een spinnenweb leek.
Ik kende dit programma helemaal niet. Had iemand mij niet even kunnen waarschuwen? Ik vond het zo wàlgelijk! Lelijke mensen, à la, maar lelijke mensen die elkaar aftuigen? Ik had het gevoel dat ik naar Koefnoen zat te kijken, maar het was ECHT! En die mensen hebben natuurlijk ook familie, en een baan! Hoeveel hysterisch lachende collega's kun je aan? Dit is toch imago-zelfmoord?
Zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog last van een anti-peristaltische beweging. Ik bedoel: halloho! Waarom? Waarom moet Nederland zien hoe een dikke, lelijke, achterlijke stadwacht door zijn vrouw met een spatel bewerkt wordt? Waarom?
WAAROM?

25 oktober 2005

Verhuisbericht

Woei! Ik heb een nieuwe webstek! Ziet er professioneel uit hè? Heeft Sytse, mijn creatieve bro gemaakt. Het is wel even wennen hoor. Dat bordkartonnen weblogje van voorheen schiep niet zulke hoge verwachtingen. Daar kon ik gerust wat aanrommelen (al voelde ik de priemende ogen van u, waarde lezer, heus wel in mijn rug hoor!) Maar dit is andere koek. Nu moet ik ook eindelijk ergens over gaan schrijven....Over Jim bijvoorbeeld. Of over de tiramisu van Jonneke, of over Ron Brandsteder, of over bejaarden, of of of of.....

Maar nu nog even niet, want ik moet mijn Literaire-Analyse-analyse nog maken.

Even wennen

Toen ik mijn eerste kamer in Utrecht betrok, was ik erg verguld. Het was een klein kamertje, maar uiterst vrolijk. Mijn heit had een muurtje paars geverfd, en mijn recent veroverde zigeunertje-met-traan hing aan de muur.
Toch miste er iets, en ik wist niet wat.
Pas toen ik een foto had neergezet begreep ik het. Ik heb plaatjes nodig. Plaatjes van vroeger en plaatjes van nu.
Don't get me wrong: ik ben blij met mijn nieuwe log. Ik neem aan dat ik me hier heel gelukkig ga voelen, en nog steeds zoveel ga posten als dat ik in mijn oude 'huisje' deed. Maar toch. Hij is nu nog zo strak en zo leeg. Vandaar dat ik nu de boel even oppimp, met 'het meest opmerkelijke van Nynke's oude log'. Zo voel ik me waarschijnlijk heel snel thuis. En voor jullie: zie het maar als een hernieuwde kennismaking...

Sinterklaas

Gisteren moest ik weer bij de bejaarden werken. Een uurtje per werkdag moet ik oppassen in de huiskamer, waar zo 'n 15 redelijk demente bejaarden samenklonteren zodat ze vermaakt kunnen worden. Gisteren hebben we eerst met zijn allen over de herfst gepraat. Na opmerkingen als: "ja, nat hè" en "overal bladeren op de grond dan hè" waren we daar wel over uitgepraat. Toen veranderde ik gauw het gespreksonderwerp in 'Sinterklaas', aangezien die ook bijna weer in het land aankomt. We kletsen over Sinterklaasgedichtjes, en over het feit dat eigenlijk niemand weet waar Sinterklaas nou ècht woont.

Even later loopt mevrouw de Wit naar mijn collega Sandra:

"Ze zeggen wel dat niemand weet waar Sinterklaas is, maar hij zit al de hele tijd bij mij op m'n kamer hoor...."