30 november 2005

Iets leuks voor Bauke (en anderen)


Zoek de 74 bandnamen die verborgen zitten in deze tekening...
Giel Beelen vertelde hierover in het programma 'De Wereld Draait Door'.

Cordon Bleu? Wèh?

Terwijl ik op de site van bibliotheek van de Universiteit Utrecht op zoek was naar het boek 'The joy of Lex' (wat sich handelt um taalkunde, niet um Willem- Alexander, mocht u dat denken) kwam ik een boek tegen met de volgende titel:

"The joy of sex: a cordon bleu guide to lovemaking"

Huh? Wèh? Snapt u daar iets van? Ik bedoel: wat heeft een cordon bleu te maken met lovemaking? Wat? Wat?

Mariah, ik heb your number!

Ik sinds een aantal dagen ben ik verslingerd aan het nieuwe liedje van Mariah Carey: 'Get your number'. Waaom? Hierom!

1. Omdat het liedje al begint met een soort 0906- achtig gekreun, wat enorm niet bijdraagt aan de verleidelijkheid van Mariah, alleen weet ze dat zelf nog niet.
2. Omdat Jermaine Dupri een zonnebril op heeft die de helft van zijn gezicht bedekt.
3. Omdat -zo wordt in de wandelgangen gefluisterd- Jermaine Dupri bij het inzingen van het liedje op een brabantia-keukenkrukje stond om zo niet met zijn neus tussen Mariah haar tieten te staan.
4. Omdat Mariah zit te zingen op een levensgrote telefoon waarbij er bloed uit de hoorn druipt. Ik bedoel: welke genius verzint zo iets? E=Mc2? Pfff! Een rode telefoon met bloed uit de hoorn? Yeah!
5. Omdat er al een tijdje niemand meer het woord damn had uitgesproken zoals Dupri dat doet: DÈÈÈÈÈÈÈÈÈJM!
6. Omdat Mariah in het tweede couplet, als ik mij niet vergis, de volgende tekst zingt:

"Wat my intentions are with you, and Anne Geddes too"

Ja! Wat zijn de intentions van Anne Geddes? Leeft die eigenlijk nog? Propt zij nog steeds weerloze baby's in bloempotten? Wat goed van je, Mariah, dat je haar naam weer eens de publiciteit inslingert!
7. Omdat blijkbaar gele lakjurkjes weer mogen. Woehoe! Ik haal de mijne METEEN uit de kast!
8. Omdat Mariah er uit ziet als Kelly. Of lijkt Kelly steeds meer op Mariah?
9. Omdat ik sinds 'Toxic' van Britney Spears geen popliedje meer als ringtone heb gehad. Tot vandaag....

29 november 2005

Nutteloos feit

Ik kwam er achter dat ik twee Linda's ken die allebei op 5 december jarig zijn, en ook nog allebei uit 1984 stammen! Wat! Geweldig! Ik zal over en weer wel even e-mailadressen uitwisselen, want dit lijkt me reden genoeg om een Hyve op te starten voor Linda's die op 5 december jarig zijn.

PS: Ik ken ook een juf Sjoukje die op 5 december jarig is. En een Goedheiligman die dan zijn verjaardag viert. Om even u de volledige informatie te geven.

PPS: Zijn er nog meer Nynke's jarig op 16 maart? Ik hoor het graag!

Mijn verlanglijstje

Viert u dit jaar Sinterklaas? Dit is een retorische vraag. Want eenieder die niet participeert in dit festijn vol liefde, dankbaarheid en sneren over-en-weer is een asociale piemol zonder gevoel voor traditie en mededogen.

Zo.

Nu heb ik mijn verlanglijstje al gestuurd naar mijn mede-Sinterklaas-vierders. Het staat bol van de practische cadeaus. Echter, ik heb ook nog een soort van alternatief verlanglijstje. Als mensen de dringende behoefte hebben om deze cadeauwensen te vervullen zijn zij natuurlijk van harte welkom....

1. De aerobics-workout-LP van Ron Brandsteder.
Goede wijn behoeft geen krans, en Ron idem dito. Want zeg nou zelf: Ron met een zweetband om zijn hoofd, dat is toch hetzelfde als....als....als.....Geert Wilders in petticoat? Nou? Nou?
2. De DVD van 'Mary Poppins'.
Sandesh heeft de DVD, en heeft volgens mij niet helemaal in de gaten wat voor een babe-magnet dat is. Sandesh; buit het hebben van deze DVD tot het maximale uit! Gebruik het als openingszin in de kroeg en je krijgt geheid een roedel meiden achter je aan die uit volle borst 'tsjimtsjimmerietsjimtsjimmerietsjimtsjimtsjeroe' zingen. Wie!. Wil!. Dat!. Nou!. Niet!
3. Martini Bianco drinken zonder de onvermijdelijke hoofdpijn de dag erna.
4. Matthijs van Nieuwkerk in cadeauverpakking.
5. Robert-sanering in ons huis. Robert moet weg! Weg zeg ik je!
6. Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen.

Dank u Sinterklaasje!

Oh Sanne, zelfs in mijn dromen wil ik bij je zijn...

Vorige week woensdag drie uur 's nachts:

Sinds Kelta en Nynke allebei weer manloos zijn hebben zij afgesproken dat ze, wanneer ze op stap zijn geweest, altijd elkaar wakker mogen bellen. Dit om te voorkomen dat ze dan weer een vent gaan stalken ofzo. Je kunt 's nachts soms namelijk zo desperate overkomen.

Telefoon: Tring Tring (Barbapapa-geluidje, maar ik weet niet hoe ik dat briljante tunetje in tekens kan vangen.)
Nynke (fluisterend): "Hallo?"
Kelta: "Ja hoi met mij! We hadden een feestje van communicatie en toen..."
Nynke (nog steeds fluisterend): "Ja sorry, ik kan nu even niet praten, want ik ben in Nijmegen, bij Sanne. Ik bel je morgen even, ok?"
Kelta (een beetje beduusd): "Oh ok, welterusten dan.."

Zodra ik ophang besef ik me dat ik helemaal niet bij Sanne in Nijmegen ben. Sanne wóónt zelfs niet eens in Nijmegen. Ik ben gewoon alleen op mijn kamer. Om dit even recht te zetten probeer ik Kelta weer te bellen. Die neemt niet op, die probeert ondertussen een vent te bellen. Ik krijg haar aan de lijn en leg het uit.
Maar afijn, hoe sneu is dat? Ik droom mezelf een heel sociaal leven toe dat helemaal niet bestaat......

28 november 2005

Briltastisch

Mijn nieuwe bril en ik, samen op de kiek gezet voor een nieuwe OV-jaarkaart. Dit is nu dus mijn 'naughty librarian-look'. Heel intelligent ja.

Tramhaltestoevalligheden

Het is woensdag. Kelta en Nynke staan bij een tramhalte in Amsterdam. Het duurt nog lang voordat de tram komt. Met hun behandschoende vingers trekken ze strepen over de kaart van Amsterdam die in het tramhokje hangt. Kelta wijst aan waar Steven woont, Nynke vertelt Kelta waar Albert komt te wonen. "Kijk", zegt Nynke, "daar woont Herman, relaxed hè!"

Herman en Nynke spreken elkaar zelden, maar als ze elkaar spreken is het altijd geweldig gezellig. Hun laatste meeting was ergens in Augustus. Bij een feesttent bij een kaatsveld. Een voorzichtig dansje volgde. Daarna heeft Nynke Herman niet meer gezien/gesproken.

Op dat moment gaat de telefoon. In haar schermpje ziet Nynke wie het is: Herman. Totaal flabbergasted neemt ze op. "Hoi!", zegt hij, "waar ben je?". "In Amsterdam!" giegelt Nynke met licht overslaande stem. Immers, ze is in Her's natuurlijke habitat, en nu belt hij haar! Dat is toch raar!?!. "Ik sta voor je huis!" giegelt Her door de telefoon. Perplexiteit alom. Her is in Utrecht, Nynke in Amsterdam. Een dansje wagen wordt nu enigzins onmogelijk.
"Hoe gaat het?" vraagt Her. "Goed" roept Nynke, en mompelt daarna nog enige argumenten waarom het goed met haar gaat. "Nou, dat klinkt anders niet zo positief", zegt Her, "heb je soms last van liefdesperikelen?" Nynke zucht.

Ja dus. De flirtage die een aantal weken geduurd heeft is alweer een tijdje voorbij. Nynke was er een beetje van geschrokken, vandaar dat ze er nog niks over gezegd had op haar log. Ze moest zelf eerst even uitvinden wat ze er nu precies van vond. Dat weet ze nu, dus nu kan ze het ook wel aan jullie vertellen. Bovendien had Sanne haar break-up ook al op het web gegooid, dus dan moet Nynke nu ook haar emotionele spierballen tonen. Bij deze.

Herman en Nynke hangen weer op. Nynke loopt de rest van de avond alleen maar 'tssss'' te roepen. Wàt toevallig!

22 november 2005

Open brief aan Jochem Myjer

Waarde Jochem,

Ik heb je hulp nodig. Twee kersten geleden (dat is belabberd Nederlands, maar je begrijpt waarschijnlijk wel wat ik bedoel) was jouw show op de TV. Althans, hij was al een aantal weken eerder uitgezonden, maar Bauke had je getaped, dus was je ook met kerst bij ons op TV.
Je was die kerst een bron van vreugde in een twee-onder-een-kapwoning in Gapenga. Bestonden onze kerstdagen voorheen uit louter geschrans en het aanmoedigen van onze zingende moeder in een of andere kerstkerkdienst, vanaf die kerst hadden wij kinderen er een hobby bij. En die hobby, dat was jij. Quotes uit jouw show vlogen over tafel tijdens het fonduen. In de kerstnachtdienst werd gegniffeld doordat mijn broertje jouw Piet Paulusma-imitatie imiteerde. Eindelijk had kerst weer een zinvolle invulling.
Vorige kerst was het al anders. Je kunt nu eenmaal niet twee jaar lang Jochem Myjer quoten. Dat houdt niemand vol. Behalve jij natuurlijk. Daarom mijn prangende vraag:
Laat je volgende show een paar weken voor kerst uitzenden. Dan tapen wij hem weer, en geef je ons de mooiste kerst denkbaar. Dan hebben wij weer wat te kletsen, snap je?
Doe het Jochem, doe het voor ons. Voordat iemand -om de feestvreugde zogenaamd te verhogen- zijn zwaarbehaarde calippo tevoorschijn tovert. Een zalig kerstfeest is dan verder weg dan ooit.

Met vriendelijke groet, en pepernoten en 'twee kaatseballen in een net' voor jou,

Nynke

Oooooh bejaardentehuis, schenk mij je centjes...

Mijn loon is nog niet binnen en daar baal ik een beetje van. Het is namelijk inmiddels 4,5 week geleden dat het laatste loonstrookje op de deurmat belandde, dus het wordt zo zoetjes aan wel weer tijd voor nieuw geld. Ik zit nu dus met mijn didgeridoo voor het bejaardentehuis, en kreun een monotoon 'moneymoneymoneymoneymoooooooney', opdat zij-van-de-loonadministratie eens haar werk gaat doen en mijn mijn geld toestuurt.
Als het er morgen nog niet is dan eh....dan eh....dan.... gebeuren er vreselijke dingen, met tot gevolg dat zij-van-de-loonadministratie zelf de rest van haar leven een rollator nodig heeft, of, nog erger, een electrisch rolstoel met zo'n joystickje. En dat ze dan van mij een kopje koffie in een bekertje met een tuitje krijgt omdat ze anders knoeit vanwege ernstig letsel ofzo. En dat ik dan ook alleen maar smerige koffie voor haar zet.

Zie hier hoe evil ik word als ik geen geld heb.
Moneymoneymoneymoneymoooooooney!

Klussen en kotsen

Albert heeft dus een nieuwe kamer, op de wallen. Gisteren kluste zijn eigen SUPERRRRRRRRRKLUSTEAM (zoals Neerlands grootste showbizzmatador het zou zeggen), te weten Bauke en Nynke, zijn klusgrage broer en zusje, in de nieuwe kamer. Er moest geverfd worden. Een ieder die wel eens op mijn nieuwe kamer is geweest, weet dat ik echt een enorme passie voor schilderen heb. Vooral met felle kleurtjes en gaarne ook grote vlakken. Albert wilde iets zachtgeels/beige-achtigs op de muur. Bauke en ik probeerden er nog een limegroen muurtje doorheen te drukken, maar dat mislukte jammerlijk. Zachtgeel dus.

En het is mooi geworden! Mooi! MOOI! Bauke met de roller en Nynke met de kwast, en Albert die ondertussen de hele tijd naar zijn kluswinkel toog om schroevendraaiers te halen.
We waren natuurlijk veeeeel te vroeg klaar (wat wil je ook als je een SUPERRRRRRKLUSTEAM uitnodigt!), maar dat gaf ons nog wel even tijd om een biertje te drinken bij de Ysbreker (Albert zijn werk-spot).
Daarna had Sandesh lekker curry voor ons gekookt, die ik er op het station weer uit heb gegooid. Ik heb namelijk een anti-peristaltische beweging in huis waar elke boulimiapatient een moord voor zou doen. Alleen ben ik er zelf niet heel erg blij mee. Want een keer in de zoveel tijd kotsen van de drank is nog tot daar aan toe, maar vaker wil je zoiets natuurlijk niet meemaken. Bovendien vind ik het een beetje sneu voor Sandesh dat hij zich het schompes kookt, en mijn maag gewoon weigert het te verteren. Bovendien springen de adertjes rond mijn ogen altijd als ik kots, waardoor het lijkt alsof ik onder handen ben genomen door een sadistische acupuncturiste. Maar Bep, de zus van Merk, die gisteren een kind heeft gebaard (Gijs!) had daar nog een goede tip voor, die zowel voor kotsen als voor baren schijnt te werken: Heel dom kijken en aan je kut denken. Als je dom kijkt hou je automatisch je ogen open (waardoor er minder druk op je ogen komt te liggen), en als je aan je kut denkt gaat ie automatisch lager hangen. Met kotsen heb je er weinig aan, maar doe er je voordeel mee bij andere gelegenheden, zou ik zeggen.
Nou ja, ik ben nu dus ook nog een beetje ziekjes, maar dat komt wel weer goed.

18 november 2005

Hier mogen jullie wel even om huilen hoor

Mevrouw S.B. te U. heeft via www.seniorweb.nl een site met online-rummicub gevonden. Zelden heeft zij mevrouw K.M. en mevrouw N. de J., beide ook te U., enthousiaster gezien, dan toen zij dit spannende nieuws aan de dames vertelde.
Catherine zal binnenkort in haar middagmagazine voor MAX een item wijden aan deze drie 'disturbed little girls'. Als er mensen zijn die medelijden hebben met deze zieke meisjes mogen zij zich melden op dit weblog. Er is vooral behoefte aan normaal speelgoed voor adolecenten.

Supermarkthuilen

Weet je nog? Hoe je vroeger, als peuter, gillend op de supermarktvloer kon liggen? Of op de stoep? Omdat je het stom vond dat mem geen negerzoenen wilde kopen, of omdat je niet mee mocht naar de tandarts, alwaar je broer zijn tanden weer terug in zijn mond werden gezet na een aanvaring met de driewieler en de stoeprand?
Dat onbedaarlijk hard huilen. Je hoofd rood van de inspanning, je oogjes tot spleetjes geknepen. En dan janken. Hele lange, monotone uithalen. Huuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh! Huuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh! En om het effect te versterken trommelde je met je vuistjes op de grond.
Ik zou willen dat ik nog steeds zo zou kunnen huilen. Ik kàn het ook nog wel, ik dòe het alleen nooit meer. Omdat ze je, wanneer je weer eens zo op de supermarktvloer ligt, meteen in een dwangbuis naar het gekkenpaviljoen brengen. Omdat dat raar is. Omdat grote meisjes met volwassen brilletjes niet op de supermarktvloer liggen en gillen als een wolf bij volle maan. Omdat dat niet zo hoort.
Maar als ik de toespraak van Verdonk hoor bij de herdenking voor de Schiphol-slachtoffers wil ik maar wat graag op de grond gaan liggen. Of als ik zie hoe tientallen jongeren hun kostbare jeugdjaren verkwanselen aan het neerzetten van dominosteentjes in een tochtige hal in Leeuwarden. Ook dan huil ik gaarne even. Niet eens om die mus. Om al die sneue types die hun kostbare vrije tijd aan zoiets doms verkwanselen. Daar kan ik wel om janken.

15 november 2005

Zeeuws Ontslakken

Dit weekend vierden we Kelta's verjaardag in Middelburg. Sophie en ik gingen als haar 'Utrechtse vriendinnen' een weekend mee. Tevens was het mijn Zeeland-ontmaagding, een hoogtepunt waar ik niet erg tegenop keek, aangezien Zeeland qua leegheid, platheid en winderigheid erg op Friesland lijkt. En Friesland ken ik zo langzamerhand wel.
We hebben Sinterklaas binnen gehaald, gegeten, Middelburg bekeken en het strand gezien. En we hebben gerummicubd. We hebben als DOLLEN gerummicubd. Het leek zowaar wel een Rummiclub-trainingsweekend.

Het was heel leuk.

Brillennyn

Het zit er weer op. Ik heb alle tentamens achter de rug en heb er in ieder geval al twee gehaald! Hoi! Nu die laatste nog, en ik doe mijn slimbo-pet weer eens op. Maar wacht eens even....dat hoeft denk ik helemaal niet! Ik krijg namelijk een nieuwe bril!
Vanochtend ging ik maar weer eens naar mijn oude, vertrouwde opticien in Sneek. Die man heeft zoveel familieleden van mij aan kijkglazen geholpen dat hij inmiddels van al die verdiende centjes een middelgroot vakantiehuisje op Terschelling kan bekostigen.
Mijn ogen waren gierend achteruit gegaan. Van -2 en -2 naar -2 en -2.75. Dat klinkt als een lullig verschil, maar geloof me: ik zag geen flikker meer.
Dus nu heb ik besloten maar weer een bril te nemen. Mijn lenzen houd ik wel voor feestjes en partijen, maar voor de rest wil ik gewoon weer een bril. Ik had de laatste tijd namelijk nogal ruzie met mijn lenzen, vandaar dat ik ze als straf gewoon NIET meer in doe! Ha! Dat zal ze leren! Stelletje nep-mini-brillenglazen-die-je-op-je-oogbol-moet-plakken.
Bijkomend voordeel: ik lijk heel slim.
Ik zal de nieuwe bril binnenkort wel even showen op mijn weblog. Wanneer de computers bij mij thuis, en bij mijn ouders, weer gefixed zijn. Tot die tijd check ik mijn mail bij mijjn moeder op haar werk. Aaaaaaargh!

10 november 2005

Wat ik dus ondertussen allemaal doe

Eigenlijk heb ik het veel te druk om te loggen, want:
  • Ik heb vanavond een tentamen. Maar dat heb ik eigenlijk al helemaal geleerd. Maar toch, ik heb het gevoel dat ik eigenlijk nu boven mijn geanalyseerde gedichten moet hangen en de leermantra 'je kunt het, je kunt het' moet hummen.
  • Er staat nog een afwas die gedaan moet worden. En aangezien mijn huisgenoot R. weer werkloos is zit hij de hele dag thuis, en zit hij met een eksteroog in de gaten te houden of ik nou eindelijk eens die stapel borden door een sopje ga halen.
  • Ik moet mijn toneelrepetitie nog afbellen (omdat ik tentamen heb), maar dat durf ik niet zo goed, omdat ik vorige week ook al heb gemist.
  • Ik moet mijn kamer op gaan ruimen omdat Wiegertje en Marten morgen komen eten, en ik geen pleefiguur wil slaan met een kamer waarin de mandarijntjesschillen overal opduiken en je met je vingers alleraardigste patronen in stoflagen kunt maken.

En nu kan ik niet meer loggen, want nu moet ik theedrinken met Merk. Ik hèb me toch een druk leven!

Sneakermeisje

Ik heb laatst maar weer eens nieuwe winterschoenen gekocht. Vorig jaar had ik sneakers, Quickjes, maar doordat ik echt de tred van een motorisch gestoorde heb (ja echt) zijn de zolen daarvan compleet scheef afgesleten. Bovendien houd ik er al geen droge voeten meer in, en zaten er nog ingesleten stukken drek in van de laatste editie van Aaipop. Exit Quickjes dus. Toch jammer, want ik heb er heel wat gelukkige uren op rondgebanjerd. En ze staan ook erg leuk onder mijn spijkerrokje.
Maar afijn, nieuwe laarzen dus. Cowboylaarzen (al vind ik dat je eigenlijk Kojboj moet zeggen), met een hakje. Heel blits.
Ze zitten lekker hoor, daar niet van. Het ligt ook niet aan de laarzen; het ligt aan mij (wááár heb ik dat vaker gehoord?!?).

Ik ben namelijk geen hakjesmeisje. Ik ben me dan altijd zo bewust van mijn schoenen, en mijn tred. Ik probeer dan als een meisje te lopen, wat vaak uitmondt in heftig heen en weer zwenken op de stoep. Op hakjes voel ik me wel altijd heel erg ladylike, maar alleen als ik zit of stilsta. Zodra ik begin te lopen ben ik net een reiger met een evenwichtsstoornis.

Dus: Ziet u me lopen op mijn laarzen; knik me dan begrijpend toe. Weet dat ik heus wel mijn best doe om een hakjesmeisje te zijn, maar dat ik nu eenmaal een sneakermeisje ben. Ik wil gewoon Puma's. Of All-Stars. Met een goede zool en comfortabel genoeg om op te rennen als ik de bus moet halen. Zodra ik een baan heb waarbij ik alleen maar verleidelijk hoef te zitten (ik denk: prostituee of etalagepop) zet ik mijzelf wel weer op hakken. Tot die tijd blijf ik lekker een sneakermeisje.

09 november 2005

Postuum 'sorry'

Jos zijn rat is dood.
De moeder was al gaan hemelen, en nu heeft ook de zoon het loodje gelegd.
Ik heb er indirect wel het een en ander mee te maken.
Ik heb namelijk een aantal weken geleden voor de rat de 'last post' gespeeld.
Op de bugel van Jos.
Ik was er verguld dat ik de 'last post' nog steeds spelen kon.
Mijn laatste bugelles was namelijk in de vorige eeuw ofzo.
Enthousiast tetterde ik de 'last post' voor de rat, daarbij de bugel voor de kooi houdend.
Ik zei er toen ook bij dat ik het helemaal niet erg zou vinden als het beestje dood zou gaan.
Ik vind ratten nogal smerig, ziet u.

Een paar dagen geleden vond Jos zijn rat met de pootjes omhoog in de kooi.
De rigor mortis was al ingetreden.
Ik weet niet of het door mijn 'last post' komt of door:
1.) De stank die vanuit P.'s kamer zo Jos zijn kamer binnendrijft (onder de deur door, bijvoorbeeld)
2.) Vogelgriep
3.) God die de liefste ratjes altijd het liefst bij zich wil hebben.
4.) Een vete tussen de rat en Jos zijn schildpadden, die het dieren-alleenrecht over Jos' zijn kamer wilden, en de rat als een soort van knagende John Mieremet zagen en hem dus uit de weg moesten ruimen.
Ik gok op het laatste. Want zo hard speelde ik nou ook weer niet.

Jos heeft de rat in het park begraven.
Met een vork als grafsteen.
De moederrat had namelijk een lepel als grafsteen.
Maar die is waarschijnlijk door de eerste de beste zwerver uit de grond gerukt.
Smakelijk eten!

En Jos: Sorry.
Tètèèèh
Tètèèèh

08 november 2005

De Olifant

X. vertelde over het meisje, B. genaamd, waarmee hij had gezoend. Dat ze nogal dik was. Dat moet je niet tegen Martha, Merk en Nynke zeggen. De inspiratie en associerende ideeën tornadoden door het Louis Hartlooper Complex.
We zagen het al voor ons. B. stond boven op de IBB-flat, X. angstvallig in haar knuisje vasthoudend. "Je bent van mij! Van mij-hij!" gilt ze.
Uiteindelijk neem X haar mee naar huis. Ze kan alleen douchen op de eerste verdieping, want daar is de badkamer het grootst. Maar meestal zet X haar op straat en sproeit hij haar schoon met de brandslang. Aan het einde van de dag snellen wij ons naar de Albert Heijn om de overgebleven groente en broden op te kopen, zodat we B. kunnen voeren.
Mensen komen vaak langs om B. te bekijken. We stellen een voedertijd in, waarbij mensen B. kunnen voeren, terwijl wij allerlei leuke weetjes over B. vertellen. Soms komt B. gevaarlijk dicht bij de dranghekken. Het publiek gilt van pure opwinding.
Het publiek mag B. voeren, maar op eigen risico. Als je een appel aan haar geeft pakt ze vaak je arm (minstens tot aan de elleboog) mee. Je bent je leven niet zeker met B.

Ik denk dat X ons voorlopig niks meer los laat.

07 november 2005

Busje komt...jajajajaja

Gisteren moest ik weer bij de bejaarden werken. Hartstikke leuk allemaal, ware het niet dat de hele bups een beetje onrustig was, omdat mevrouw Speer constant riep dat ze bijna met de bus naar huis moesten. Ze vroeg zich af waar de bus nou bleef. Mijn argument dat we eerst nog moesten eten deed haar niet zoveel. Ze zouden zelf wel eten koken. Mijn collega Emiel pakte uiteindelijk zijn telefoon erbij en lostte het probleem als volgt op:

Emiel: "Goedenmiddag, u spreekt met Emiel van bejaardentehuis Mariaplaats. Ik had een vraagje over de bustijden." (Tegen mevrouw Speer) "Welke bus moet u hebben?"
Mevrouw Speer: "Nou, die bus die ons allemaal meeneemt"
Emiel (tegen fictieve 9292-OV-mevrouw):"Het gaat om de bus die ons allemaal meeneemt". (tegen mevrouw Speer) "Er waar gaat die bus dan naartoe?"
Mevrouw Speer: "Naar waar wij allemaal naartoe moeten"
Emiel (tegen 9292): "Het gaat dus om de bus die ons allemaal meeneemt naar waar wij naartoe moeten. Hoe laat vertekt die? Aaaah ok, pas na het eten. Nou, dan weten we dat ook weer. Dank u wel!"

En de rust keerde weder. Voor tenminste drie minuten. Toen was iedereen het hele telefoontje alweer vergeten.

Nieuws van de dag

Mijn broer Albert woont per 1 december op de Wallen.
De grapjes over ' dicht bij je hobby wonen' zijn allemaal al gemaakt, dus doe geen moeite. Ook de grapjes over ' geen rode gordijnen nemen' , 'geen lampjes om je raam doen', 'je kunt eventueel ook nog wel iets bijverdienen dan' zijn allemaal al de revue gepasseerd.
Maar afijn. Hij krijgt een mooi appartementje, en hij zit tenminste wat dichter bij de stad*. Wàt zeg ik! Hij ìs de stad! Dan kan zijn zusje ook wat vaker langskomen...niet dat zij iets bij wil verdienen hoor.

*Hij zit nu nog in Amstelveen. Mooi dom is dat. Kun je thuis in Friesland trots vertellen dat je in Amsterdam gaat studeren, is je postadres in Amstelveen. Dan is het spectaculaire er ook gauw af.

Hiephoi!

Martha is vandaag jarig! Hoera! Hoera! Niet dat het gevierd wordt hoor, zij zit nu met mij in de bieb te leren voor haar hertentamen ' Henry Kissinger'....
Cadeautjes zijn welkom, gaarne door de brievenbus gooien van huize Twijn.
Cadeauwensen:
-Peperkoekhuisjes
-Koalabeertjes die vertederend je aanstaren terwijl zij op een bamboestok knagen.
-Een regenboog gemaakt van louter smarties
-Een 'Midsummer Murders'- ultimate-fan- T-shirt.
-Een voldoende voor Henry Kissinger
-Jonge geitjes die dartelen door de groene weide

Dan ga ik nu haar bieb-stoel versieren met slingers en confetti over haar heen gooien, zodat de schoonmakers van de bieb in pure razernij met hun bezems mij achterna komen...want dat heb ik wel voor haar over.

05 november 2005

Later meer

Ik ben donderdag in Wageningen geweest, voor het Nederlands Kampioenschap Studenten Nacht Kaatsen. Daar deed ik namelijk aan mee.
Toen ik vrijdagavond weer thuiskwam was ik een ' minne harses' en 1600 leuke anekdotes rijker. Die anekdotes wil ik jullie wel vertellen, ware het niet dat ik nu moet leren voor mijn tentamen van maandag. En aangezien ik nog steeds spierpijn, blaren en een durf hoofd heb gaat dat allemaal ook niet zo vlotjes. Vandaar.

Om u allen lekker te maken heb ik voor u een aantal steekwoorden die de avond en de dag er op wel aardig beschrijven:

beerenburg, annie's, stiften, luchtbedden, frikadellen en het subtropisch zwemparadijs.

Hopende u voldoende geïnformeerd te hebben, verblijf ik

Op de UB, met Kelta.

02 november 2005

Een cadeau kopen voor Erik, en: bikini's

Erik was onlangs jarig (21!) en dat heuglijke feit wordt vanavond onder het genot van een glaasje ranja en een een stukje koekhapkoek even gevierd. Ik moest nog even een cadeautje kopen. Nu is Erik een man zonder gebruiksaanwijzing, die eigenlijk wel blij is met alles geloof ik (niet omdat hij zwakzinnig is hoor, gewoon omdat hij heel slim is en daarom in elk cadeau wel iets te leren ziet ofzo).
In ieder geval; ik beende naar de Broese om een presentje te halen. Na het vinden van het juiste presentje beende ik met onverminderde snelheid naar de kassa:

Kassameisje: "Is het een cadeautje?"
Nynke: (op vastberaden toon) "Ja!"
Kassameisje: "Voor Sinterklaas of Kerst?"
Nynke: (ineens heftig twijfelend) "Neuuh nee, gewoon voor een verjaardag" (daarna, haar eigen adremme ik terugvindend) "Het is eigenlijk voor Pasen, maar ik vind het zo lullig om te zeggen. Want daar hebben jullie vast nog geen passend pakpapier voor"
Kassameisje: "Haha. Is het voor een volwassene of voor een kind?"
Nynke: "Voor een volwassene" (Erik is nu een keer 21 geworden, dus dan kun je hem geen papier met kabouter Plop-dessin aandoen)

Het kassameisje pakt het cadeautje in.

Nynke: "Jeej, dat jullie nu al kerstpapier hebben"
Kassameisje: "Ja, maar dat vind ik minder erg dan pepernoten in september"
Nynke: (knikt beamend) "Ja dat doe je niet. Mijn moeder doet dat wel. Toen ik de pepernoten in de koektrommel zag liggen reageerde ik dus ook een beetje geïrriteerd."
Kassameisje: "Dat is als oliebollen bakken in juli. Dat doe je ook niet."
Nynke: "Of een bikini kopen tijdens de kerstdagen"
Kassameisje: "Tenzij je op vakantie naar Zuid- Afrika gaat ofzo"
Nynke: "Ja, of als 'ie in de uitverkoop is, en hij is echt heel leuk."
Kassameisje: "Ja, dan mag het ook."
Nynke: "Fijn dat we het daar over eens zijn. Dahaag!"
Kassameisje: "Dahaag!"