30 december 2005

Maar ik heb tijdens het schaatsen heus ook wel serieus opgelet hoor...

Jan Bos had weer gewonnen.
En Carl Verheijen. En Marianne Timmer. En Sven Kramer werd, met kont, tweede.
En verder: puskorstjes op vervelende plekken voor dat stel dat naast ons zat en bij elke dweilpauze, en vaker, naar de plee moest.
En Her was er ook, en die had zo 'n mongolenmuts op. Maar toch naar hem gezwaaid; heel nobel was dat.

29 december 2005

Ik was dus de afgelopen dagen heel druk met leren en mensen entertainen maar ik krijg binnenkort wel mooi:

een foto van de kont van Sven Kramer. Een foto die toch in de cathegorie: "daar zet ik wel een kaarsentrappetje bij" valt. De foto is overigens gemaakt door mijn nichtje Nynke Elske, met wie ik vanavond op de tribune in Thialf heb gezeten. Er is ook een foto waarop Sven een ooievaar nadoet, wat natuurlijk een subtiele hint is naar onze nog te verwekken liefdesbaby o.i.d. Verder heb ik de avond gespendeerd aan het met-mijn-handen-hartjes-maken naar Beorn Nijenhuis, die ik ook heel leuk vind. Verrassingsei-leuk.

Foto's komen 'as soon as possible' (dat laatste zei mijn vader vroeger altijd als we naar bed moesten, maar dit geheel terzijde)

27 december 2005

Een suikerspinnenavond in foto's gevat....

Ook na 20 jaar van broer-zijn weet Hayte mij nog altijd enorm bang te maken...


Ik zie er weer niet uit, maar er staan zoveel matties op deze foto...vooruit dan maar...

Nothing else matters

Het moest er toch eens van komen. De Bar-Dancing (de laatste Bar-Dancing die zich nog schaamteloos bar-dancing durft te noemen) waar mids jaren negentig illustere namen als DJ Paul Elstak, T-Spoon en 2 Unlimited optraden was voor Hayte en mij nog onbekend terrein. Immers, mids jaren negentig was ik nog te jong voor ruige avonden in de kroeg, en was Hayte fan van Pearl Jam. Dan ga je niet naar Charlie Lownoise en Mental Theo.
Gisteren zou het gaan gebeuren: Hayte en Nynke in de 2 Gemeenten. Nadat we de sneeuw getrotseerd hadden stonden we enigszins verdwaasd binnen. De zaal was nog best leeg, en al gauw spotte ik het eerste rode, flanellen overhemd (typerend voor de diersoort de zich graag laat zien op dit soort feestjes; zijn natuurlijke habitat). Ik klampte me aan Herman vast, blij een bekend gezicht te zien.
Binnen een half uur was iedereen er. En met iedereen bedoel ik ook iedereen. Douwe Gerlof, Pieter, Grietje, Barber en zus (waarmee weer ouderwets geluchtgitaard kon worden), Sjoerd, Klaas (die ook mijn weblog leest, kwam ik achter. Dus voor Klaas: "Hallo Klaas! Hallo! Probeer nog eens een berichtje achter te laten!), de Buma-clan, de 'Klopen is voor mietjes'-clan (dat staat geschreven op de hangcaravan van jongens bij mij uit het dorp. Dit is geen grap.), Eibert, Jouke, Richtje-van-Bernlef-met-wie-ik-toen-zo-gezellig-gekaatst-heb, Bottepik (een jongen van mijn basisschool die we altijd zo noemden. Of hij daadwerkelijk een knoestig stompje tussen zijn benen heeft hangen is mij onbekend, en dat hou ik graag zo), mijn maten van de gesprekgroep, mijn maten van orkest. En nog ongeveer 10 mensen die ik niet kende.
Na een half uurtje dansen wilde ik iedereen wel zoenen. En dat kwam niet door de drank. Het was zò leuk om te merken dat er nog een plek op aarde is waar niemand verandert. Ik kon de Metallica-Nothing-Else-Matters-jongens (en dan bedoel ik de jongens met coiffures als de bandleden van Metallica hadden in de eerste videoclip van dat nummer, die clip die opgenomen is in de studio) wel zoenen, omdat ze gewoon die jongens waren gebleven. Omdat zij zich niets aantrekken van Mari en Dyanne en gewoon flanellen shirts blijven dragen. En een matje. Die matjes wilde ik ook zoenen.
De prematuurmeisjes wilde ik ook wel zoenen, gewoon omdat ze prematuurmeisjes zijn gebleven. Van die magere kipjes met schaap-permanentjes met schoudertasjes.
En toen de band (No Rules) ook nog 'You give love a bad name' van Bon Jovi speelde kreeg ik zin om aardbeien de lucht in te gooien. En smarties. Hoera! Alles blijft zoals het is! Mensen gooien nog steeds bier de lucht in wanneer er een goed nummer gedraaid wordt. De meiden dansen nog steeds, en de jongens staan nog steeds aan de zijkant van de dansvloer de meisjes te keuren. De airco doet het niet zodat iedereen naar zweet ruikt en de meisjes pandaberenogen krijgen. Ik heb de hele avond met mijn glas tussen mijn tanden gestaan. Met mijn beide handen maakte ik gelukzalig een hartje naar iedereen die het wilde zien.

Helaas gingen Hayte en ik om half twee naar huis, zodat ik het eindritueel van dit soort feestjes gemist heb: jongen grist meisje van de dansvloer en vice versa om nog stevig potje mee te bekslingeren. Een prachtig ritueel! Prachtig! Al die oerdriften die dan naar boven komen! De knotsen! De berenvellen! (Overigens moet je niet denken dat ik daar nooit aan mee heb gedaan. Ik heb ook zo mijn oermens-oprispingen gehad, en ik schaam mij er niet voor)

Foto's volgen nog. De 'No Rules'- fotoman kwam er achter dat ik het enorm naar mijn zin had en flitste er lustig op los. Ik vrees met grote vreze voor het eindresultaat...

24 december 2005

Meisjes waar ik in 2005 jaloers op kon zijn, maar waar ik in 2006 rigoureus mee ga stoppen, want: tijdverspilling.

  • Meisjes die hippe outfits dragen, waarbij de schoenen duidelijk bij het rokje zijn uitgezocht, maar wat er toch heel nonchalant casuaal uitziet.
  • Meisjes die, als het buiten keihard regent, toch de kroeg binnen komen, uitziende als het centerfold van de FHM, terwijl ik er dan meestal uitzie als het centerfold van de TamTam*
  • Meisjes met haar dat goed valt en niet pluist.
  • Meisjes die op de dansvloer rustig, jedoch verleidelijk kunnen dansen. En dus niet dansen als een sloeproeier met parkinson.
  • Meisjes die jongens kunnen versieren door gewoon te kijken en te lachen, die dus niet een silo aan leuke anekdotes nodig hebben om iemand geïnteresseerd te krijgen.

Van die meisjes die altijd zo hatelijk in balans lijken...ieuw.
Gelukkig zijn dit ook altijd de meisjes die vriendjes hebben die Marco Borsato-coltruien dragen, en mijn aversie jegens coltruien is zo groot dat ik mijn eigen 'niet voldoen aan bovenstaande eisen' al niet eens zo erg meer vind.

*Het kinderclubblad van het WNF. Daar stond elke maand een poster in van een Pandabeer (met twee nietjes door zijn buik) die droevig op een bamboestok knaagde. Ik kan net zo goed droevig kijken en heb vaak dan ook van die zwarte randen om mijn ogen van de uitgelopen mascara.

Ik wens u een painterige kerst

Ik wens u allen veel Bing C. en kerstkransjes de komende dagen. En natuurlijk een welbehagen.

23 december 2005

Lelijke mensen

Gisteren zat ik in de bus van Leeuwarden naar Dokkum. Ik zat er ook nog vrijwillig, kun je nagaan. Het was ook nog eens regenachtig, dus echt ideale omstandigheden om jezelf te verminken. Nou ben ik daar niet zo van, ik ben niet zo van pijn. Maar de juiste setting was dus aanwezig.
De bus reed echt op zo'n touristisch traject, waarbij de buschauffeur echt zijn stinkende best deed om zo lang mogelijk te doen over een afstandje van zo 'n dertig kilometer.
Ik zat met hele lelijke mensen in de bus. Met jongens met van die knollenkoppen, maar tòch met een David Beckham- oorbel. Met vrouwen die in Leeuwarden slingers voor in de kerstboom hadden gekocht. Met dikke meisjes in strakke spijkerbroeken en met uitgegroeide permanent die in hun mobieltjes zinnen tetterden als: "Ach nee joh, zij KON Patrick nog helemaal niet. Zij heeft 'em gewoon op de bak gepakt, toen op het schuurfeest in Driesum. Ze KON hem heel niet, hij is van buiten. Hij komt heel niet uit Metslawier, dat weet je toch. Het is toch een NEGER!"
Ik had dit allemaal graag op de foto willen zetten, ware het niet dat de bus richting Dokkum reed. U moet weten; over de bevolking boven Dokkum doen de gekste verhalen de ronde. Dokkum zelf schijnt nog best o.k. te zijn (ik heb het gecheckt: dat is inderdaad waar) maar boven Dokkum schijnt het voorportaal van de hel zich te bevinden. Daar schijn je allemaal inteelt-families te hebben die elkaar voor de discotheek het ziekenhuis in slaan/steken, enkel en alleen omdat er bijvoorbeeld iemand van de ene familie iets zei over de trui van een neef uit de andere familie. Zoiets. In Anjum was zelfs eens een moord gepleegd. Kun je nagaan. Een buurvrouw had gedurende de vakantie slecht op de geraniums van de andere buurvrouw gepast, waardoor er een aantal stekjes nogal waren gaan hangen. De buurvrouw werd met een blok beton aan elk been zó de Dokkumer Ee in gegooid. Zo worden flora-gerelateerde-misstanden daar uitgepraat.

Zo gaat het verhaal hoor, ik wil niet zeggen dat het 100% de waarheid is. Ik bedoel: dat soort dingen worden altijd aangedikt.

Anyway; het is dus oppassen geblazen met mensen boven Dokkum. Vandaar dat ik de gehele busreis geprobeerd heb geen oogcontact te maken en heb ik apatisch naar buiten gekeken. Naar Dokkum met de bus, je moet het eens proberen.

Het beste uit mijn telefoon. Aflevering 1: Het Bejaardentehuis

Het is dat ik geen bejaarden mag fotograferen i.v.m. privacyrechten en harde handtasjes, maar anders....Gelukkig weet het bejaardentehuis mij ook goed te vermaken met bejaarden-gerelateerde zaken. Mijn top 3 van 'dingen die ik tussen al die oude vellen tegenkwam', in willekeurige volgorde:


Paula van de receptie is workin' fontsize 72, er vanuit gaande dat mensen die niet goed kunnen HOREN vast ook niet goed kunnen LEZEN...


11 November: "Hè bah, Pim heeft alweer in de pompoen gekotst!"


En de Wijzen uit het Oosten namen voor het kindeke Jezus waardevolle cadeaus mee: goud, wierook en HAK- appelmoes. Ik verdenk mevrouw Fischer van deze 'mockin' the baby Jezus' actie, aangezien zij tijdens het afgelopen kerstdiner de op tafel staande schaal met appelmoes zo in haar handtasje kieperde. Het fenomeen 'doggybag' is blijkbaar nog niet common knowledge bij oude vellen...

Vet-Ho-Foto's

Apatisch tandenpoetsen: het nieuwe tandenpoetsen.

Schattig doen met mandarijnen. Nou is mandarijnen eten zowieso een schattige en sociale bezigheid, want: partjes kun je DELEN. Met mensen. En dat hele 'delen met mensen' gedoe is ook weer heel kerst-fähig.

Martha en haar krullen, gemaakt met haar nieuwe krultang, gekocht in het zwerriewinkeltje bij ons in de straat. De volgende ochtend werd Martha niet wakker met een Frits-Wester-schedel en een kussen vol haar; de krultang is dus goedgekeurd.


Dajmn! That is one fine shirt!


Ho ho ho! Vet ho!

(Schokkend fotomateriaal volgt, mits de AIVD me verbied om ze op het net te zetten...zou zomaar kunnen)

Die Diergeneeskundigen weten wel hoe ze mijn discoheupen in shape moeten houden; gewoon de frequentie van Vet-Inn's opschroeven naar 1 per week. Woesdag dus. Martha en ik hadden hele mooie shirtjes gemaakt met daarop de tot de verbeelding sprekende tekst "Ho ho ho, Vet Ho". Ik hoef waarschijnlijk niet te vermelden dat wij stante pede de biatches van het feest waren; weggehoond door kipjes en begluurd door stieren.
Smet op het feest: Jos en Mieg deden er tergend lang over om de fietsenstalling in het Diergeneeskundegebouw te vinden. En het was hun feest! Ondertussen hielden Martha en ik ons bezig met het bezwaaien van de makkers van Jos en Mieg, zoals T-Ho, Jo-Ho-achim en die enge vriend van Michael die je altijd zo gluiperig aankijkt maar ondertussen al jaren aan de ketting ligt bij een of andere Groningse. Viktor zette ons op de foto, en Martin ook, waarbij Martha en passent ook nog even een puntje scoorde. Miegje had namelijk een leuk spel bedacht: scoor zoveel mogelijk punten met erotiserende handelingen. Waarden liepen op van 1 punt voor een zoentje tot 250 punten voor handelingen waarbij kontgaten beroerd zouden worden. Dit resulteerde in verschillende tong-luchtbruggen, om de indruk te wekken dat er werd gezoend, maar waarbij de mond grondig werd gespoeld nadat iedereen zijn tonglap weer veilig in zijn eigen mond had. De kontgaten bleven, godzijdank, in de broek.
Ook het edele dansspel genaamd 'schuren' werd weer uit de spelletjesdoos gehaald. Ondanks dat er geen neger in de buurt was, werd er geschuurd alsof Gerda Havertong haar verjaardag vierde. Of Sean Paul, kies maar.
Ook B. was er, die ons met haar ogen wegelleboogde uit Jos zijn persoonlijke space. Eerst werkte dat alleen maar averechts, want hee: hij is ONZE huisgenoot, dus wij mogen met hem doen wat we willen! Maar deste giftiger B. keek, deste banger werden Martha en ik. Ik heb namelijk grote tieten maar die van B. zijn van het kaliber "daarmee-duw-je-een-volwassen-vent-wel-van-zijn-fiets*". En mijn haar zat die avond zo goed dat ik ook niet bepaald op een harentrekgevecht zat te wachten.
Nadat we een magna-irritante jaarclubgenoot van Mieg succesvol in de crowd hadden laten verdwalen werd het tijd om onze dansbiezen te pakken. Kushandjes voor de Vet-Inn, waar men de zaal nog decoreert met oude cd's (ik zeg: waar blijven de legernetten voor aan het plafond?) en waar de DJ zo beroerd draait, maar niemand dat doorheeft. En waar het bier 95 cent is, waardoor het zowieso altijd een een gezellige boel wordt.

*Vrij naar, natuurlijk, van Kooten en de Bie.

21 december 2005

Komt allen tezamen

Ellen Brusse: I kick your mighty Tros-ass. En Tineke Verburg: zie Ellen Brusse. Want de grootste familie van Nederland is nog niet half zo knus als het kerstdiner in mijn bejaardentehuis. Gisteren was het weer zover. De carmenset van de kapster was zwartgeblakerd van alle gezette krullen, de Trevira2000- jurken waren strakgestreken en de mannen hadden de overgebleven hoofdharen flink in de brilliantine gezet. Kortom: men had wel zin in een feestje.
Ik haal mevrouw Beukenoot*, 102 (dat is niet haar kamernummer, dat is haar leeftijd), van haar kamer. Als ik haar uit haar stoel haal, en in haar rolstoel zet, kraken haar botten onder mijn handen. Ik ben altijd bang dat ze op een dag als een Ravensburgerpuzzle uit mijn handen in duizend stukjes zal vallen. In de lift strijk ik haar haren nog even glad.
In de grote zaal is het al een kaarsengewalm van jewelste. Ook de eau de cologne komt je van verre tegemoet. Een of andere crackho heeft bedacht dat mevrouw Flach en mevrouw Kapperman wel naast elkaar kunnen zitten. De rest van het jaar zitten zij elkaar in de koffiekamer altijd te death-rayen en elkaar van lidmaatschap van de NSB te beschuldigen, maar waarschijnlijk hoopt het verplegend personeel dat een kerstdiner hen zal verzoenen. Ik denk: ook al haal je er Bert van Leeuwen bij, dan nog red je het niet met een glaasje Kirr Royale en een stel aardappelkroketjes.
Marc en Ellen spelen kerstliedjes op de piano, waarbij de zaal de tekst meepiept. Mevrouw Zanink weet bij elke gang wel weer een vraag te stellen, waardoor ze je aandacht weer even heeft. Dit doet zij het liefst als jij staat te balanceren met zestien schalen witlof in je handen.
Tussen de gangen door bespreek ik met Najat welke bejaarden zij wel mee naar huis zou willen nemen. Zij: mevrouw Landman**, ik: mevrouw van Wegen***, beide: mevrouw de Waard****
Na het diner zingt het Verpleegkoor (lees: wij) nog een aantal kerstliedjes, wat, zoals gewoonlijk, weer nergens naar klinkt.
Bij het thuisbrengen van de bejaarden kotst mevrouw Esther de lift onder. Er rolt nog een doperwt tussen de lifdeuren.
Ik, hartje, bejaarden en kerst. En vooral die combinatie.

* Mevrouw Beukenoot is dus 102, bijna 103 en komt oorspronkelijk uit Friesland. Haar grootste hobby is dus ook: Fries praten met zuster Nynke. "Weet je waar ik geboren ben?" vraagt ze me elke keer, "In Mirns, dat ligt bij het Mirnser Klif, en dat ligt bij de Zuiderzee. Ken je de Zuiderzee wel?" Als ik vertel dat ik uit Sneek kom roept ze altijd: "Aaah Sneek, bij Bolsward. Wij gingen vroeger altijd naar Bolward, daar gingen we dansen met hele leuke jongens..." Dan dwaalt haar blik altijd af en zie ik haar teruggaan naar de Roaring Twenty's die ook in Bolsward haar orgie-sporen hebben achtergelaten, blijkbaar.
**Mevrouw Landman vormt met mevrouw van Wegen een soort Waldorf en Statler-achtig duo. Samen zitten ze bij de dagopvang en doen de hele dag niks anders dan Bingo FM-luisteren en de andere bejaarden, de verpleging en de wereldpolitiek bekritiseren. Maar dat doen ze dan wel op een zeer lieve en grappige manier.
*** Zie: Mevrouw Landman. Tevens is mevrouw van Wegen een kei in vieze-woorden-lingo.
****Mevrouw de Waard is knetterdement en loopt de hele dag weg, maar is tevens de enthousiastste kerstliedjeszangeres, en als je de huiskamer binnenkomt staat ze je altijd met open armen op te wachten en bromt ze met Gronings accent: "Oooooh wat fijn dat je er weer bent! Wat gaan we vandaag voor leuke dingen doen?" Ik denk dat mevrouw de Waard de konijntjes-reïncarnatie is onder de bejaarden.

20 december 2005

Een goed idee om te laten zien bij Lijn 4

Martha en ik hebben twee prachtige dekbedovertreksets ontworpen om de koude kerstdagen lekker behaaglijk door te kunnen komen. Deze twee dekbedovertreksets zijn het ideale cadeau voor onder de kerstboom, maar ook op bed doen ze het goed. Ze zijn gemaakt van 100% katoen, gaarne binnenstebuiten wassen en niet centrifugeren, want daar kan Paint niet zo goed tegen.

Voor alleenstaanden hebben wij het volgende ontwerp, genaamd: "Hé kijk daar eens, daar heeft een lijk gelegen, hij stierf terwijl hij 'hoera' riep, dat is ook frappant"

Voor stelletjes hebben wij het volgende ontwerp, genaamd: "Hé kijk daar eens, daar hebben twee lijken gelegen. Het was vast een Crime Passionel"


Hebt u interesse in een van de twee ontwerpen, dan kunt u een bericht achterlaten op dit weblog. Vergeet u dan niet zestien vruchtenhagelpakkenstreepjescodes op te sturen, want anders krijgt u niks. NIKS!

19 december 2005

Bedden, bejaarden, speedboten etc.

Daar ben ik weer! Mijn computer thuis maakt nog steeds dit geluid: "............................", dus u begrijpt dat ik in het weekend niet kan loggen. Maar gelukkig bestaat er nog zoiets als 'de Universiteit' waar ik, na het succesvol wegellebogen van een aantal medestudenten, een computer bemachtigd heb.
Nu was mijn weekend nou ook niet bijzonder logwaardig, afgezien van het feit dat mijn ouders langskwamen om mijn nieuwe tafel en bed af te leveren (ik heb nu een bed waarin je met gemak een pornofilm* op kunt nemen. Hypothetisch gezien dan). Ik heb de rest van het weekend apatisch naar mijn nieuwe meubulair zitten kijken, dat snapt u natuurlijk ook wel. Verder was Albert zondag jarig (24!) en heb ik die dag bejaarden geknuffeld (tegen vergoeding, natuurlijk).

En nu ga ik eens leuke dingen ondernemen, zodat ik de volgende keer betere, d.w.z. sterkere verhalen te vertellen heb. Iets met speedboten ofzo. Of abseilen. Overigens droomde ik vannacht dat ik figurant was in een film, en dat ik in mijn ondergoed in een zwembad moest zitten. Waarschijnlijk hallucineer ik al dingen die in mijn bed zouden KUNNEN gebeuren. Ieuw.



Morgen bedien ik weer op het kerstdiner in het bejaardentehuis, een betoverende avond waarover ik jullie heel veel ga vertellen omdat ik me na het kerstdiner altijd zo tros-fähig voel. Ik voel me dan altijd heerlijk Ellen Brusse: de boodschapster van goed nieuws.

Oké doei!





*Het droppen van het woord 'pornofilm' zal waarschijnlijk mijn google-hits enorm verhogen....En waarschijnlijk komen er nu ineens ook veel meer 41-jarige vrachtwagenchauffeurs op mijn log. Welkom mannen!

15 december 2005

Post Feestum

Ngo even dit:
  • Nadat ik na het feest van gisteren mijn bed in was gekropen (in de tussentijd natuurlijk wel keurig mijn pyjama aangetrokken en mijn tanden gepoetst TERWIJL ik met iemand aan de telefoon hing. Doe me na en verrek een nekspier.) heb ik gedroomd dat ik een wit konijntje had. Een heel lief wit konijntje wat niet tegensputterde toen ik hem optilde. Het was een hele leuke droom, een droom die verwacht als hallucinatie na het leegdrinken van een fles Silan-wasverzachter. Behalve dat ik ook droomde dat mijn broertje de deur van de kamer open had laten staan, en dat er toen allemaal andere konijnen op mijn konijn afkwamen. Lelijke, dikke, bruine konijnen. Dus ik werd enigszins geïrriteerd wakker.
  • Ik kan dus mij zowel uitkleden als aankleden en tevens mijn tandenpoetsen zonder dat diegene waarmee ik bel er ook maar iets van merkt. Ik verwacht binnenkort een telefoontje van de AIVD, want met deze skill kunnen ze me vast wel gebruiken in hun team.
  • Ik heb vandaag de Koningin gezien, alsmede Willem Alexander en Maxima. Wel stond ik zo ver weg dat het leek alsof we allemaal naar drie lucifers stonden te zwaaien. Zo klein waren ze.

Opsporing verzocht

De dames Wiegertje P. en Nynke de J. wilden eigenlijk niet op de foto, maar wilden toch een tastbaar bewijs van het feit dat zij een bijna synchroon lopend sociaal leven hebben, oftewel: dat zij elkaar de hele tijd tegenkomen. Ook willen zij met deze foto tegen Marten en Martha zeggen dat je best een leuke e-mailrelatie kunt hebben, maar dat er niks boven persoonlijk en dansbaar contact gaat.
Let verder ook op Nynke's A5-tatoeage, en op de steeds populairder wordende 'bolero' a.k.a. 'het korte, onhandige vestje'

14 december 2005

Wij waren vet-in op de vet-in

De vet-in was gisteren. Dat is van diergeneeskunde, dus vergeleken bij letteren waren er veel mannen, en meisjes die op paarden leken. En natuurlijk waren Markje, Martha en Nynke er ook. Eigenlijk gaan we er alleen naartoe voor het schuren met Jos en de afkeurende blikken van diergeneeskundemeisjes die als katten ons van hun territorium af proberen te blazen. Beide waren gisteren weer volop aanwezig. En Tjitte was er, die wij altijd met een hysterische, onomatopeëge lokroep begroeten (klinkt als: tjittetjittetjittetjittetjittetjitte! En dat dan klinkende als de hamster van Nils Holgersson). En Martha en Jos schuurden zo hard dat de deur van de nooduitgang ontgrendeld raakte.
We hebben hysterisch gedanst en mensen beoordeeld (want dat zijn toch onze grootste hobby's, nietwaar?).

Oja: En meelij met Martha, die er vanochtend weer kolerevroeg uit moest. Meelij en pepermuntjes.

13 december 2005

Oh oh oh! Ze zouden die dekselse omroep MAX-mensen eens iets aan moeten doen! Iets ergs! Nu!

Kijk. Het zit zo met mij. Ik heb mijn bejaarden het liefst oud. Heel oud. Met rimpelvel dat als een slaapzak om de botten zit. Met tieten als theezakjes (die ik vervolgens NIET wens te zien natuurlijk), en met sinaassnippers op een bonbonière. Ik houd het meest van bejaarden die dement zijn. En invalide, of in ieder geval slecht ter been.
Ik houd sinds afgelopen zondag hartgrondig niet meer van de zgn. Omroep Max- Bejaarde. Dat zijn namelijk kwieke bejaarden. Van die bejaarden die nog kunnen fietsen, en dat ook graag doen met zo'n kaartenstandaard op hun stuur. Van die bejaardenmevrouwen die nog krampachtig een bruine kleurspoeling in hun haar kletsen om er zo nog Catherine-Keylig uit te zien.
Utrecht Centraal was afgelopen zondag overgenomen door een infasie van dit soort verwerpelijke nep-oudjes. Het was namelijk 'MAX Night of the Proms' in de Jaarbeurs. En dat was net voor etenstijd afgelopen. Nou, dat hebben ze geweten bij de Smullers! Ik snap best dat het voor deze mensen een heel o-heden was, deze dag. Eerst naar Utrecht met de trein, en dan luttele uren vermaakt worden door topartiesten als Lee Towers en Lee Towers. Dan zou ik ook trek krijgen. En aangezien patat iets van na 1945 is, lijkt een frietje toch de passende afsluiting van een dag vol opwinding. Maar for crying out loud: dring niet voor als ik een patatje wil bestellen! En kom niet aan met argumenten als: 'maar door de kukident kauw ik trager (dus wil ik eerder mijn patatje)', 'ik moet nog met de trein naar Roodeschool (en dat duurt cunting lang, dus geef mij mijn patatje)' of 'mijn vrouw is een chagerijnige crackho met een post-menopauze en als ze een patatje in haar mond heeft houdt ze tenminste haar bek even'

Ik ben daar dus NIET gevoelig voor! Nep-bejaarden dat jullie zijn!

De mensen van de Schlecker zijn stom

Waarom?

Omdat ze je bij binnenkomst aankijken alsof je met een rugzak vol explosieven de winkel binnenstormt om even het schap met de tandpasta op te blazen. Wat natuurlijk niet het geval is, want ik vind de strijd tegen tandplak een nobele strijd.
Als je dan eindelijk in de übersmalle winkelpaden hebt gevonden wat je zocht (Vanish, of rijstwafels, want die zijn er erg goedkoop) en je jezelf naar de kassa wurmt (zò smal zijn die winkelpaden!) kijkt men je aan alsof je bij de ambtenaar van de burgerlijke stand aangifte komt doen van een grote hoop stront. U kent dat wel: zo 'n afkeurende blik.
En meestal staat er dan bij de kassa net een zwerver voor je die riekt naar paardenkots en die met zijn kleverige vingers er minstens een kwartier over doet om het geld uit zijn broekzak te peuteren.
En tot overmaat van ramp prikt de huismerkdeo van de Schlecker onder de oksels! Dat is nog wel het allerergste!

12 december 2005

Come and dance with me Michael!

Ik vertel even heeeeel snel hoe Franz Ferdinand was, want de finale van het Blok is op TV, en dat is toch een beetje de suikerspin van het jaar, toch? Behalve dan dat mens wat steeds de sms-actie doet, die heeft suikerspinHAAR.
Maar okeee, de hoogtepunten van Franz Ferdinand:
  • Drie drummers bij 'This Fire'! Drie! Drummers!
  • Het mooie decor. Of podium. Of hoe je dat ook noemt. In ieder geval niet iets met schuifdeuren.
  • Dat de zanger voor een van de liedjes gilde: "This song is for the people from Joetrekt! Are there people from Joetrekt?" Ik: "JAAAAAHWOEIEIEIEEIEJAAAAAAH IKKKKKK!"
  • Het feit dat de leuke jongen van de Bigoli (de lekkere broodjeszaak uit Utrecht) er ook was. En dat ik hem herkende. En dat ik dat niet tegen hem durfde te zeggen. Omdat ie dan wel zou denken dat ik een zieligerd ben die nog geen eens haar eigen boterhammen kan smeren en hem daarom altijd stalkt.
  • En voor de rest: Alle liedjes. En het kekke dansje wat de gitarist steeds danste.

09 december 2005

Mijn favoriete Piet; de Piet waarvan ik het jammer vind dat hij niet 365 dagen per jaar Piet is.

Eindelijk een Piet die een 'Marten de Mûs'* stemmetje op kan zetten.
*Marten de Mûs is een getekende muis. Hij was de jeugdheld van vele Friese kinderen. Een volwassen vent (Freark Smink, die ook Sybe Satteliet speelde, nog zo'n jeugdheld) sprak zijn stem in. Het programma hield dus ook op toen Freark zijn stembanden eruit zagen als twee dropveters, van het jarenlang praten met een piepstem.

Bruisende dingen ja

Mocht u denken: Wat voert Nynke eigenlijk uit in die bruisende metropool die Utrecht heet? Waar feestjes en partijtjes aan de orde van de dag zijn. Waar je elke dag een ander bruisend sujet je kribbe in kunt lokken. Waar je intellectuele gesprekken kunt voeren met jan en alleman in kroegen her en der. Utrecht: stad waar je kunt LEVEN in Capslock.

Nou Nynke? Wat heb jij gisteren voor spannends gedaan?

Ik heb mijn sokkenla opgeruimd en derhalve ook nog kapotte onderbroeken weggegooit. En ondertussen keek ik naar Youri Mulder die te gast was bij Paul de Leeuw, waarbij mijn adoratie-speeksel voor Youri mijn schone sokken bevuilde.
(Mem, wilde je nog bellen, maar het was al elf uur, en als ik dan nog bel denk jij vast weer dat er iets ergs gebeurt is, iets met ambulances en hartbewakingen ofzo. Maar ik hoop dat je ondanks mijn niet-bellen toch onze favoriete voetalcommentator hebt kunnen aanschouwen op TV)

Dat was dus een welbestede avond.

Aaargh! Nggggghghghggrrrr! (hierbij verkrampt mijn vuisten ballende)

Gisteren hebben Koosje, Sanne, Jacques en ik een boomdiagram gemaakt van alle mensen die met elkaar gezoend hebben. Hierbij hebben wij het onderzoeksveld afgeschermt door alleen te kijken naar de mensen van onze studie die met elkaar gezoend hebben. Het blijkt namelijk dat Nederlands de meest lesbische letterenstudie is (na Vrouwenstudies natuurlijk, maar dat grapje is zo flauw dat ik het niet eens wil maken). Al gauw hadden wij een prachtig diagram gemaakt. Dit alles dankzij M., de slet van de studie, die zowel studentes als docenten grijpt (althans, zo gaat de roddel) en dus als een spin in ons zoenweb verbleef.
Toen Jaap bij het college poëtica dingen over medestudenten opbiechtte, waardoor ik de boom bijna kon verdubbelen, zat ik te gillen op mijn krukje. En natuurlijk zou ik u graag vertellen wat Jaap mij verteld heeft, maar ik heb belooft mijn bek te houden. En aangezien ik Jaap waarschijnlijk nog nodig zal hebben bij Poëtica (hij zegt namelijk vaak slimme dingen), houd ik mij aan die belofte.

Maar ondertussen! Ik hou het BIJNA niet vol! Ik verkramp, elke keer als ik aan het diagram denk! Ik WIL al deze smeuïge roddels VERTELLEN! Het niet mogen vertellen valt mij zwaar! ZWAAR! (Awater mensen die nu hyper-nieuwsgierig zijn geworden kunnen mij bellen, dan leg ik alles uit. Ik KAN het niet voor me houden!)

(Trouwens heb ik zelf nog niet deelgenomen aan het hele zoenen-met-letterenmeisjes-ding, omdat ik graag als onafhankelijk zoen-onderzoekster de boeken in wil gaan. Vandaar.)

08 december 2005

Dat je het even weet

* Hyves heeft nu ook al een aparte Nynke-hyve. Er was al een Nienke-hyve (waar ik mij stoïcijns bij heb aangesloten, omdat het volgens mij geen cunt uitmaakt hoe je het schrijft), maar nu is er dus ook een splintergroepering voor de Nynke's. Alleen staat er een plaatje op van DIDDLE! Nynke: wat denk je zelf? Daar sluit ik mij als zichzelf respecterende, intelligent willen lijkende Nynke toch niet bij aan? Halloho! Ik bedoel: Diddle? Zelfs Elmo kicks Diddle's ass (en dat wil wat zeggen...)
* Dinsdag was de mooiste Girlmore Girls aflevering aller weken. Waarom? Even stapsgewijs: 1: Omdat zowel de naam van Oprah als die van Donna uit Beverly Hills 90210 is gevallen. 2: Omdat Rory een trui aanhad met konijntjes er op. Ik denk zelfs dat het konijntjes waren die van een berg af renden, maar daar wil ik vanaf zijn. Punt 3: Omdat de moeder van Lorelai met een CARTMAN- stemmetje zei: "But you're the favorite". Fonetisch werd dat dus: "But jor du feeeeeeeeevrut". Damn woman! En 4. Omdat Lorelai en Luke op het einde weer gingen zoenen. Ik heb (echt waar) met juichende armen op de bank gezeten, zo mooi vond ik het. Daarna wilde ik al deze vrolijkheid wel even op iemand botvieren ijdens de Awaterborrel, maar het opwindendste wat daar gebeurd is, is dat Justyna iedereen in de tieten kneep. En dat is niks nieuws.
* Bij mijn college Afasie (dat is een spraakstoornis die mensen kunnen krijgen na bijvoorbeeld een hersenbloeding) hoorde ik dat LINKShandigen (waaronder ik zelf dus) beter herstellen van afasie dan rechtshandigen, omdat de hersengebieden van linkshandigen makkelijker taken van elkaar over kunnen nemen dan die van rechtshandigen. Oftewel: linkshandigen passen zich beter aan, en prediken het oude Friese spreekwoord: 'As it net kin sa at it moat, dan moat it mar sa at it kin'. In de collegezaal zat ik te gloeien van trots...

05 december 2005

Hyves: er zijn grenzen

Ik vind hyves echt heel leuk hoor, geloof me. Omdat je makkelijk mensen kunt checken waarover je iets wilt weten (hunkerobjecten bijvoorbeeld), en omdat je ineens achter allerhande relaties komt waar je voor het hyves-tijdperk niks van afwist. En aangezien ik graag roddel komt hyves mij goed van pas.
Alleen heb ik het nu al twee keer gehad dat iemand mij wilde toevoegen, waar ik het bestaan al helemaal niet meer van afwist. Mensen die ik allang uit mijn geestelijke kaartenbak (zo'n klapper met van die handige tabblaadjes) had geknikkerd.
G. bijvoorbeeld, het irritantste meisje van orkest, bij wie ik haar bugel regelmatig in haar kont wilde stoppen, gewoon omdat ze zo magna-irritant was. Die wilde mij dus als hyves-vriendin. HALLOHO! WAT denk je zelf? Ik zit toch niet bij de 'ik ben dol op magna-irritante-hyves-vrienden'- hyve? Nou dan.
En R., die bij mij in 2Gym zat (toen ik nog slim trachtte te zijn). Het laatste wat ik van haar vernomen heb is dat ze een paar dagen voor kerst huilend de klas uitliep omdat ze geen kerstman wilde spelen in de kerstmusical. Een rol die ik maar wàt graag van haar inpikte; aldus geschiedde. En dan nu ineens hyves-vrienden worden? Wat wil je daar nou mee bereiken? Kunnen we weer eens gezellig theedrinken en bijkletsen? Of zoek je een draagmoeder voor je kind en denk je dat mijn baarmoeder wel een goede nestelplek voor jouw ongeboren vrucht is? Voor beide opties ben ik geenszins te porren. Dat je het weet.
Ik wil namelijk alleen maar mensen in mijn hyve waarmee ik de oorlog kan winnen, en als jij al gaat janken bij de aanblik van een kerstmuts...

Oooh Mem, laat me toch niet altijd van de bank af rollen van het lachen...

(Overheard in Gapenga CBD:)

Sytse: "...en Lotte werkt bij the Palace en bij van Leest"
Mem: "Dat is toch een schoenwinkel?"*


* Mem showt dat ze haar spreekwoorden heus wel kent, maar maakt van dit verhaal toch een authentiek 'klok: ja, klepel: waar?' verhaal.

04 december 2005

Ik, hartje, Sinterklaas 4-evah 4-life en 4- fun (want daar zat ook een neger in)

Sinterklaas was weer unbeschreiblich Toll und Spassmachend. Maar ja, zo is die vent nou een keer hè? Ik had Bauke's lootje getrokken en een verhaal gemaakt over onze buurman, de melkboer, lange Frans en Baas B. en Terri Schiavo. Bauke had (hoe toevallig!) ook mijn lootje, en ik kreeg een prachtig gedicht waarin hij zich opstelde als een Siciliaanse maffianeef met losse handjes en een puntig stilettomes. En ik kreeg ook nog een DVD en een thermoskan.

Oh, ik zou willen dat het nu alweer 5 december was. Oh wacht.....dat is het nog niet eens geweest....Maar hoe kan het dan dat Sinterklaas nu al? En hoe wist Bauke wat in aan Sinterklaas gevraagd had?.....huh?

Ik ga hier eventjes over nadenken, denk ik.

03 december 2005

Een selectie uit al het moois dat ik in de foto-collectie van mijn ouders vond...

Mijn verjaardag op de peuterspeelzaal. Ik, logischerwijs, diegene met de muts, en kijk een beetje Paris-Hilton-achtig verveeld naar mijn zojuist uitgepakte cadeau. Even een testje voor Grietje, Lotte en Jaco: Wie zijn de meisjes geheel links en geheel rechts? Zij delen met ons een 1H12-verleden...
Die gouden dagen, toen ik mijn broertje nog gewoon een jurk aan kon trekken, en zelf schaamteloos een onderbroek als hoofddeksel kon dragen. Gouden dagen waren dat.
Albert met de Ruud Gullit-pop die hij mij voor mijn verjaardag gaf. Klik voor het volledige verhaal hier.
Zij waren maar Clowns. Let ook op Bauke's retro-trui. Waar vind je nog zoiets? Waar?

Toen Sinterklaas nog gewoon een vieze, oude man was...


V.l.n.r. Jeltsje, Piet, Sinterklaas (met kater, aan de wallen onder zijn ogen te zien), Nynke, Piet (2) en Esther.
Trouwens, mocht je er aan twijfelen: de Sinterklaas is niet dood, ook al ziet hij eruit alsof hij al een tijdje met een kaartje aan zijn grote teen bij Dalziel en Pascoe in een koelcel heeft gelegen. Want Sinterklaas kan nu eenmaal niet doodgaan.

Hoe ik me nu voel


Zo dus. Maar hoe zou jij je voelen als Sinterklaas morgen bij je langskomt en je volgende week naar het concert van Franz Ferdinand gaat? En wanneer je ook nog eens op je werk geknuffeld wordt door een lieve bejaarde, die niet stinkt, alleen een beetje dement is?
En hoe zou jij je voelen als een collega van je de onvergetelijke uitspraak over Idols maakt: "....en als je dan de vorige ronde ook net met de hak op de tak hebt gehaald"? Dan zou je toch ook een koprol maken?

Toen ik wederom in de domkoprol kroop

In de pauze van mijn werkcollege Poëtica (waar Koosje en ik ons echt retarded voelen omdat iedereen véél te slim is, en ze zijn ook nog eens 'not afraid to show it'):

Meisje 1: "Drift 23*; daar voel ik me nog niet helemaal thuis"
Meisje 2: "Maar dat is ook zo wit en schoon"
Nynke: "Ik durf daar niet eens een scheet te laten, omdat ik bang ben dat ik dan al dat schone verpest"
De rest: "Ja.....uuuuuh" (rennen snel naar de koffie-automaat om maar geen antwoord te hoeven geven)


* Drift 23 is het nieuwe gebouw van de letterenfaculteit, en het ziet er uit als een Jan des Bouvrie-orgasme (wit dus, en ruimtelijk). Het is zelfs zo erg dat ik laatst hoorde dat iemand er een vochtkring op het hout had gemaakt met een koffiekopje, en dat diegene toen schuldbewust een doekje had gehaald. Nou, op de Trans** doet NIEMAND dat!

** De Trans is het oude gebouw van letterenfaculteit, wat er uit ziet als Jan des Bouvrie's worst nightmare, lekker onoverzichtelijk en knoeibaar. Daar kun je er dus wel eentje laten, mits die niet stinkt natuurlijk.

02 december 2005

Heerlijke avondjes: leer mij ze kennen

Marten en Wiegertje kwamen nou toch eindelijk eens bij Martha en mij eten. Dat werd een dolle boel. Voor de rest wil ik er weinig over zeggen, aangezien ik bang ben dat, als jullie allen lezen hoe gezellig het bij ons thuis kan zijn, en masse over de vloer willen komen. En dat kan onze vloer niet aan.

Maar het was dus heel leuk.

Vraagje: Zijn er meer mensen die vroeger graag naar Anniko van Santen's Cartoon Express keken, enkel en alleen om het feit dat wanneer Anniko de tekeningen liet zien die haar kijkers haar toestuurden, het papier zo gezellig in haar handen knisperde? En zijn er meer mensen die dat papier-dingetje ook nadeden op hun eigen zolderkamertje?

Nog een vraagje: Zijn er meer mensen die, nu Anniko van Santen heel serieus Opsporing Verzocht doet, altijd nog hopen dat zij midden in de beschrijving van een of andere hate-crime in Oude-Pekela een stapel tekeningen tevoorschijn haalt, en dat ze die dan openvouwt en aan de kijker laat zien?

01 december 2005

Lachen man, de oudheid! [2]

Van deze site komen de volgende hilarische citaten over het leven van de Griekse schrijver/filosoof Horatius. Ik hoor u denken: "Hilarisch? Hilarisch? Man die gast is toch allang dood? Hoe kan dat dan ooit grappig zijn?". Nou, aangezien we Tommy Cooper ook nog steeds postuum enigzins grappig vinden, mag Horatius ook wel hilarisch genoemd worden. Let maar op:

Quintus Horatius Flaccus was afkomstig uit Venusia. Zijn vader was, zoals hij zelf vertelt, een vrijgelaten slaaf en ontvanger van heffingen. Men denkt ook wel, dat hij handelaar in gezouten vis was, omdat iemand de dichter in een ruzie het volgende verwijt had gemaakt: "Hoe vaak heb ik jouw vader zijn neus niet zien snuiten in zijn arm".
(Ik mis even het verband tussen vishandelaar zijn en je neus in je blouse snuiten, maar à la)

Hoe zeer Maecenas op hem gesteld was, blijkt voldoende uit dit epigram:Als ik niet al méér aan je gehecht ben, Horatius, dan aan mijn eigen ingewanden, mag jij je makker mager als een lat zien worden.
(Het zal maar tegen je gezegd worden! Het zal zomaar zo zijn! Hieruit blijkt maar weer dat de buurman van mijn ouders, dhr. Renema totààl niet op ons gesteld is, want die weegt namelijk amper 40 kilo)

Zelfs toen Horatius hard-to-get speelde met Augustus kon laatstgenoemde hem dat niet kwalijk nemen, zo populair was Horatius (de Ali-B . van zijn tijd, zo merkt men op).
Hoe zeer ik aan je denk, zul je ook van onze Septimius kunnen horen; want toevallig werd jij door mij ter sprake gebracht, waar hij bij was. Want al heb jij onze vriendschap in jouw trots afgewezen, daarom is het nog niet zo, dat wij ook Hoe zeer ik aan je denk, zul je ook van onze Septimius kunnen horen; want toevallig werd jij door mij ter sprake gebracht, waar hij bij was. Want al heb jij onze vriendschap in jouw trots afgewezen, daarom is het nog niet zo, dat wij ook anquperhfanoumen [ter vergelding jou negéren].
Anquperhfanoumen heet dat dus. Niks geen hard-to-get.

En dan tot slot de grote droom van mijn rukgrage huisgenoot S.:
De traditie wil, dat hij in liefdeszaken nogal mateloos was; want, zo wordt verteld, hij ontving zijn hoeren in een slaapkamer, waar overal spiegels waren opgesteld, zodat waar hij maar keek het beeld van de coitus zijn ogen bereikte.
Als S. dit zou hebben zou hij zijn computer wel uit het raam kunnen flikkeren....

Ik dacht eerst dat mijn keuzevak Poëtica stom zou zijn, maar nu! Maar nu! Het is nu al mijn favorietste vak allertijden...

Lachen man, de oudheid!

Terwijl ik zocht naar informatie over de Poëtica van Aristoteles kwam ik een site tegen met allemaal belangrijke cultuurmensen uit de oudheid. Er stond een Griekse dichter tussen met de naam Pindaros.

Pindaros.

Ik dacht natuurlijk direct aan zo'n kotsvormig chocoladeding met noten....maar dat is ook volkomen logisch.