31 januari 2006

Een klein verhaaltje over Aristoteles en Steve uit BH 90210

Dit, lieve mensen, is meneer Aristoteles. Hij verwierf grote faam met het hebben van een zeldzame ziekte: het hebben van een gipsen hoofd. In het Latijn heet dat: Gipshoofdius Zieternietuitus. Aanstaande woensdag gaat de waargebeurde-woensdagavondfilm over deze zeldzame en levensverwoestende illness. Steve uit Beverly Hills 90210 zal in deze aflevering een sterke vertolking van Aristoteles neerzetten. Heel....eeeh....breekbaar doet 'ie dat.
Ondanks het ongemak dat zijn leven teisterde, en waardoor hij bij dates met wulpse Oud-Griekse meisjes telkenmale de kous op de kop kreeg, zat hij niet achter de geraniums! Aristoteles gaf les (daarom heet hij ook AristoteLES) over 'het schrijven van een proper sinterklaasgedicht'. Hij ergerde zich namelijk suf aan het grote aantal belabberde gedichten van tenenkrommend 'Lange Frans en Baas B'- niveau dat hem elk jaar rond 5 december ter ore kwam. In een goed sinterklaasgedicht horen volgens Aristoteles eenheid van tijd, - plaats en - handeling in orde te zijn. Het uitspreken van je sinterklaasgedicht mag bijvoorbeeld niet langer dan 24 uur duren. Ook moet er in je gedicht een 'hamartia' voorkomen; een grote fout van je hoofdpersoon, met groot lijden als gevolg. Dit lijkt me geen probleem.
Afijn; zo heeft de man-met-het-gipsen-hoofd nog een aantal regels bedacht, die ik ook moet leren voor mijn tentamen Poëtica van donderdag. Jak.

30 januari 2006

Een idee van Sophie; uitgewerkt tijdens de Rummiclubmeeting van afgelopen zondag

Weet je wat leuk zou zijn? En mannen; jullie hoeven je niet aangesproken te voelen hoor. Het was gewoon een leuk idee om te visualiseren onder het rummicubben, en er dan even heel hard om te lachen. Meer niet hoor!

Maar weet je wat dus leuk zou zijn?
Een BH-losmaak-cursus voor puberjongens! (Jong geleerd is oud gedaan, en die hebben ook nog hele soepele vingers vanwege een recente knikkercarrière.)

Elke dinsdagavond komt een groepje jongens van een jaar of zestien bijeen in een bijzaaltje van het wijkgebouw (in de ruimte aan de andere kant van de schuifdeuren heeft de biljartvereniging een trainingsavond). Ze kijken allemaal een beetje zenuwachtig.
Echter, hun vaders hebben die avond, onder het eten, uitgelegd dat de cursus totaal niet iets is waar je je voor moet schamen, en dat de dingen die je daar leert hartstikke nuttig zijn voor je verdere ontwikkeling. En dat papa zonder de cursus nooit je moeder had kunnen versieren; en kijk waar dat allemaal niet toe heeft geleid (moeder bloost; vader geeft een betekenisvolle knipoog; dochterlief maakt een kotsbeweging).
De jongens moeten van Trudy-van-de-GG-en-GD, die de cursus geeft (Trudy draagt jurken van Cora Kempermann en heeft last van lichte overbeharing in het gezicht), met ontblote bovenlijven in een kring gaan staan. Her en der wordt zenuwachtig gegniffelt om kippenborsten en uitblijvende borstharen.
"Hebben jullie allemaal jullie cursusmateriaal meegenomen?", vraagt Trudy. Een voor een halen de jongens een witte kanten BH (75 B) uit hun tas. "Hartstikke fijn", zegt Trudy, "nu mogen jullie je opsplitsen in tweetallen. En Barry; als je nog een keer onverwachts aan Jeroen zijn tepels zit, haal ik jullie uit elkaar!"
De jongens gaan tegenover elkaar staan. Eén van de twee doet de BH aan, en propt twee tennisballen in de cups. Hier en daar helpt Trudy een handje met het vastdoen van de BH, want dat is een precies werkje! Als alles vast zit moet de ander van het tweetal de BH los proberen te maken; met twee handen, de tanden mogen niet gebruikt worden. Gezucht en gesteun (van inspanning; niet van opwinding) klinkt op uit het zaaltje. Een enkeling kreunt: "Ik word wel gewoon homo", waarop Trudy meedeelt dat dat wel een héle makkelijke manier is om onder de cursus uit te komen. Trudy zegt dat het een lastig karweitje is, maar dat je, als je het eenmaal onder de knie hebt, er veel plezier van kunt hebben!
Na drie kwartier klapt Trudy in de handen om te zeggen dat voor deze week de cursus er weer op zit, en dat de jongens volgende week een BH moeten meenemen waarbij de sluiting aan de voorkant zit, want het losmaken van die BH's vraagt weer om een heel andere aanpak!
"En wel thuis oefenen hè!" , joelt ze haar cursisten na.

Een interessante hypothese over vrouwen

Vrouwen praten onderling maar over 4 dingen:
  1. Ik wil iets met HEM
  2. Ik heb iets met HEM
  3. Ik had iets met HEM
  4. Het is uitverkoop

(Kelta en ik luisteren tijdens onze leerpauzes in de kantine van de letterenbieb graag andermans gesprekken af, snapt u?)

Hoe het plannen van je leven iets met een marmottenbak te maken heeft

Sommige mensen kunnen heel goed hun leven plannen. Iemand die vroeger, als peuter, al zijn ouders met het gezicht tegen de muur hardhandig inrekende, en later een succesvolle carrière bij de politie kreeg. Iemand die vroeger al met grootse spuugtechnieken zijn olvarithapje uitkotste en Herman den Blijker werd.
Zo iemand ben ik niet. Vroeger wilde ik kapster worden, en in de vijfde van het VWO vond mijn docent geschiedenis, meneer Brandsma, dat dat nog niet eens zo'n slecht idee was. Kon ik lekker de hele dag kletsen.
Ik maak mijn keuzes eigenlijk altijd met mijn ogen dicht. Niet eerst met je kleine teen het water voelen, maar er direct met een zwierige zwaai induiken (iets wat ik in het echt helemaal niet durf). Zo ben ik bij Cultonline terecht gekomen, bij Under Fjoer, in Utrecht en bij de studie Nederlands. Allemaal keuzes die ik met mijn ogen dicht maakte, en waarbij het water aangenaam warm bleek te zijn en mijn schoolslag goed genoeg om te blijven drijven.
En ik weet; ik zal heus ook nog wel eens in een droogstaand zwembad springen (grote wond op hoofd door harde tegels; u kent het), maar dat soort dingen zijn vaak met wat jodium, en verbandje en een kus van mijn moeder wel op te lossen.
Zie mij maar als de verliezende marmot in de marmottenbak; waar de andere marmotten met gezwinde tred richting de poortjes spurten (marmotten waar ik altijd erg veel respect voor heb; de doelgerichtheid en focus is mij to-taal onbekend), sta ik bij de start eerst nog wat te kletsen met een mede-marmot, waarna ik op een sukkeldrafje mij naar de poortjes begeef. Door alle schotjes zie ik niet welk poortje voor mij het beste is, maar dat maakt mij niets uit.
Deze marmot ziet wel waar zij uitkomt.

28 januari 2006

Bericht vanuit de loopgraven

Vanuit 'de loopgraven' (lees: ons huis) hoorden 'de troepen in het legerhospitaal' (lees: Markje, Martha en Nynke in de Bieb) van 'de achtergebleven soldaat' (lees: Judith) dat onze boiler weer gerepareerd is. Vreugde alom. Spoedig zullen wij huiswaarts keren om ons te laven aan een hete douche en om onze radiatoren van hete kussen te voorzien, als dank voor de verschafte warmte...
Om dit heugelijke feit te vieren:

'Gebrek aan warmte', in de celsius- zin van het woord

Dit is een oproep:

Is er iemand die, gewapend met een slaapzak en een thermoskan koffie, mij op wil komen warmen? De verwarming is hier dus stuk (zoals u al bij Martha heeft kunnen lezen), en ik geloof dat ik nu werkelijk onderkoeld raak. Uit pure armoe zit ons hele huis nu maar in de bieb te studeren, omdat het hier toch tientallen graden warmer is dan thuis. Gisteren heb ik thuis gestudeerd, en ik had -en dit is geen grap- gewoon mijn cuntflapmuts op. Binnenshuis! Die muts heb ik zowieso alleen op als volgens de Friese kinderliedjesschrijver H. van der Meer de 'slide fan'e souder' kan en de 'redens ut it fet'[1]
Het is dus heel koud en ik ben heel zielig. En wie zegt dat ik mee aanstel sla ik met een stalagtiet op z'n kop. Daar hebben we er tegenwoordig thuis toch genoeg van hangen.



[1] Oftewel: wanneer de slee weer van zolder gehaald kan worden en de Friese doorlopers weer uit het vet kunnen worden gehaald.

27 januari 2006

Koesen

Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, met een passie voor roze jurkjes en Piet Veerman, kon ik ook wel eens niet slapen. Dan lag ik te piekeren over met wie ik morgen zou gaan spelen, of welk liedje ik zou gaan playbacken tijdens de playbackshow. Dingen waarover kleine meisjes wakker kunnen liggen.
Meestal stommelde ik dan, met mijn kussen onder de arm, naar de slaapkamer van mijn ouders. “Mem, mei ik by dy sliepen?”, fluisterde ik dan. Meestal mocht het wel, tenzij één van mijn broers al triomfantelijk naast mijn moeder was gekropen.
Zachtjes kroop ik bij mijn ouders in bed. Ik sloeg mijn armpjes om mijn moeder heen en klemde mijn benen om haar benen. Als een koalabeertje zat ik aan mijn moeder vastgeplakt. Ik probeerde mijn ademhaling gelijk te krijgen met de hare, want, dacht ik, dan heeft ze vast op een gegeven moment helemaal niet meer door dat ik naast haar lig. Dan lijkt het net alsof ik een deel van haar geworden ben.
Ik hield dat ademhalen nooit lang vol. Mem ademde heel langzaam, ik nog heel snel; en je adem inhouden tijdens het slapen lukt natuurlijk niet.
“Hmmm”, zei Mem dan altijd, “je bent net een klein straalkacheltje”.
Ik drukte mijn armen nog wat steviger om haar borst.

Geef mij een roze marker en ik zal Horatius zijn mighty ass wel even kicken....

Ik moet dus heel veel leren dit weekend....want ik heb aanstaande donderdag 2 (ik herhaal: 2) tentamens.
Ik heb vanochtend al mensen hardhandig bij de kopieerapparaten in de letterenbieb weg ge-elleboogd; alle eerstejaars die voor Middelnederlands aan de slag moesten keek ik dwingend naar een ander kopieerapparaat. Optiefen; Nynke hier moet zometeen heel hard leren voor Poëtica om zo haar geliefde docent Wil. Smul.[1] tevreden te houden.
En nu heb ik net een nieuwe roze marker gekocht bij de boekwinkel in de straat, dus als ik het vak nu niet haal (tssssk!), zou ik niet weten waar het fout zou kunnen zijn gegaan.

Ik ga Studieren! Dahaaaag!

[1] Wil. Smul. is een van mijn docenten poëtica, en Corneline en ik zijn heel erg fan van hem. Daarom was zij ook een beetje teleurgesteld toen bleek dat ze zich verkeerd had ingeschreven voor het onderwerp van haar nota; ze had zichzelf per ongeluk in het rijtje van tante Joke[2] gezet. Terwijl zij ook wel, net als ik, bij Smul in het groepje wilde. Ik had trouwens een 7 voor mijn nota, dus tussen Smul en mij zit het wel snor.
[2] Tante Joke is een andere docente van Poëtica. Die noemen we de altijd liefkozend 'tante Joke'; wat klinkt alsof ze alleen heel goed taarten kan bakken en we tijdens het kerstreces allemaal bij haar mogen logeren. En dat ze dan met ons naar de dierentuin gaat en 's avonds warme chocolademelk maakt. En dat ze ons, voor het slapen gaan, in het grote logeerbed nog een verhaaltje van Bilderdijk voorleest, en ons daarna lekker instopt. Maar ze is eigenlijk heel slim en geleerd, en heeft allemaal moeilijke boeken geschreven. Dat 'tante Joke' slaat dus nergens op.

26 januari 2006

Een enorm 'rondje om de kerk' is dat...

Toen ik vanochtend naar de Letterenbieb fietste, kwam ik een bus tegen met als bestemming: 'Joure, rotonde.'

Ik herhaal: Joure. Dat ligt in Friesland. Daar komt de Douwe Egberts- Koffie vandaan.

Ik ben dus nu in Utrecht, en vanuit Utrecht gaat er een bus naar Joure.

Nu weet ik toevallig dat bij de rotonde in Joure een McDonalds zit; dus misschien was het wel een bus voor mensen die verslaafd zijn aan McDonalds-eten. Of het zijn mensen die voor NCRV's 'Ontdek je plekje' de rotonde in Joure onder de loep gaan nemen. Of: een ambtenaar prikt op het stadhuis in Utrecht elke dag, met een blinddoek voor, een punaise in de kaart van Nederland. De plek die de punaise aanwijst wordt hun bestemming voor die dag.

Sorry, ik probeer met redelijke argumenten aan te komen, maar ik snap simpelweg niet wat iemand bij de rotonde in Joure te zoeken heeft.

Mooie anekdote: een Belg (ja, sorry, het was echt een Belg) ging op bezoek bij Anne-Marije in Wommels (dat is ook in Friesland). Op een gegeven moment belt hij haar op, en zegt: "Hallo! Ik ben er bijna! Ik ben al bij Zjoeréé!" Zij: "Waar?" Hij: "Zjoeréé!". Zij: "Waar?" Hij: "Zjoeréhéé!" Zij: "Waar?" Na vijf minuten heen en weer geschreeuw komen ze er achter dat hij Joure bedoelt...

25 januari 2006

Nu in de bieb zijn: hoe erg dat is. Maar met Martha, dus: gezellig.

Martha en ik zijn door weer en wind naar de Uithof gefietst om daar nog een avondje te studeren en daarmee hopelijk onze hersencapaciteit te vergroten. Er is nagenoeg niemand in de bieb; het is namelijk zowieso te koud om je nog buiten voort te bewegen. En te glad. De kans dat we vanavond bij de EHBO worden binnengebracht met vier spaken door onze bovenlip, danwel een fietswiel om onze nek, is nog steeds erg groot. Maar we ZIJN er nu tenminste! En daarom verdienen we straks wel een beker warme anijsmelk of een nieuwe pyjama ofzo.

Oh-hof....dit! Daar kunnen we de blits mee maken op college! (En zeg nou eens eerlijk: wanneer zie je nou nog iemand 'de blits maken'? Die uitspraak is zo Han Pekel-like dat we ' em eigenlijk ergens begin jaren negentig kwijt zijn geraakt. Of misschien na de laatste aflevering van ' Stuif 'es in' ofzo.) Dus dit willen wij wel.
Gaat iemand dat even regelen? Dank u.

24 januari 2006

Mijn 'kwaad zijn op Verdonk'- ontmaagding (een onderwerp waar de Viva, in vergelijking met andere ontmaagdingen, erg weinig aandacht aan besteedt)

Ik vind Verdonk wel vaker stom hoor, daar niet van. Maar vandaag wond ik me voor het eerst op over een van haar uispraken. En het was dus om negen uur 's ochtends; normaliter maak ik dan enkel het geluid van een inbellende computer (weet u nog hoe dat klonk? Zo dus) en heb ik al mijn aandacht nodig bij het onopvallend opeten van een krentenbol tijdens college. Maar nu ging ik zowaar een discussie aan met mijn klasgenoten (niet met volle mond hoor).
Het ging over de nieuwe proefballon van Verdonk om de mensen in Nederland in openbare gelegenheden Nederlands te laten spreken. In de trein dus, of in de supermarkt.
Mocht je het nog niet weten; ik ben dus geboren en getogen in Friesland. Ik ben tweetalig opgevoed, en vind dat een leuk extraatje voor je-weet-maar-nooit. Ik ben geen Diepfries; ik woon er niet eens meer, maar ik blijf toch altijd een beetje een Elfsteden-Fierljep-Sukerbole-meisje.
Als ik in de trein zit, bijvoorbeeld met Gepke of Sonja, dan wil ik gewoon Fries kunnen spreken. En als mensen in de trein Turks willen spreken, dan vind ik dat ook prima. Ook al versta ik er niks van; dat is meestal ook wel zo fijn. Gesprekken als: "En Met Fatima praat ik ook niet meer, want die ging dus de hele tijd lopen smssen met Mounir, terwijl ze weet dat ik hem wilde gaan zoenen met Suikerfeest. Mijn broers hadden het zelfs al goedgekeurd! Komt zij met haar dikke reet ertussen! Wat een crackho is het toch!" hoef ik helemaal niet te horen.
Daarom ben ik dus tegen. TE-GEN!
(Ik moest, om mezelf te kalmeren, een CD van Dusty Springfield kopen. Zó erg was ik er aan toe!)


Rita Verdonk over Syb van der Ploeg: "Als hij in openbare ruimtes (en op geluidsdragers) zijn bek maar niet opentrekt, dan is er niks aan de hand" Een uitspraak waar de Nederlandse bevolking het dan weer wèl mee eens is.

23 januari 2006

Was ik maar zoals Paul; dan kreeg ik nòg meer soesjes...

Ik doe het dus best goed bij de bejaarden. Dat komt doordat ik een jong, fris meisje ben. Ik herinner hen aan hun eigen jeugd; toen ze naar dansavondjes gingen en bij de padvinderij zaten. Echter; mijn collega Paul staat een fikse trede hoger op de populairiteitstrap. Waardoor het komt weet ik niet; omdat iedereen op zijn schouder mag uithuilen? Omdat hij altijd taart bij de koffie serveert? Omdat hij 's avonds met alle liefde nog even bij mensen in bed kruipt? (Allemaal speculaties natuurlijk; Paul is nog nooit bij iemand uit het huis tussen de laken gesignaleerd, danwel met een snor van slagroom en taartcake betrapt).
Het komt doordat Paul een vent is. 80% van de bewoners is vrouw, en die zien natuurlijk liever een vent bij hen op de kamer, dan een vrouw. Dat is een compleet natuurlijke reactie. Ik ben eigenlijk blij met deze constatering; het blijkt dat wij vrouwen ons jagersinstinct nimmer kwijtraken. Zelfs als we ons voortbewegen met rolators en plassen in een zak. Zelfs als onze tieten op kniehoogte hangen en men met ons overtollig vel heel Beverwijk van een nieuw velletje kan voorzien. Ook dan nog fantaseren wij over de man op de kaft van het Bouquetromannetje. Ook dan doen wij nog extra ons best voor de mannelijke koffieschenker.
Dit in mijn achterhoofd houdende snap ik de reactie van mevrouw B. wel. Toen ze zag wie haar het eten voorschotelde (Paul en ik hadden geruild) probéérde ze niet eens haar teleurstelling te camoufleren: "Ben jij het? Maar jij bent toch Mieke? Paul zou toch komen vandaag? Dat heeft 'ie zelf gezegd! Waar is Paul dan?"

Ik lach en denk aan het moment waarop ik zelf oud en vel-over-vel zal zijn, en waarschijnlijk elke mannelijke verpleger keihard aan zal randen. Ik ben namelijk geen haar beter. Geen haar!

22 januari 2006

Voor jou, Marten! Voor jou!


Bij deze wil ik Marten bedanken voor de nominatie voor de Dutch Bloggies; het feit dat ik ergens voor genomineerd ben vervuld mij met zo'n zoet gevoel dat mijn huisgenoot Rik plotsklaps in een met kauwgomballen jonglerend roze konijn veranderde toen ik hem zonet aansprak op de gang. Zó zoet!

Als dank voor de nominatie zet ik hier, speciaal voor Marten, een plaatje van Imelda Marcos in een turquoise ensemble (met schoen. Volgens mij is het zelfs een telefoon in de vorm van een schoen...). Als je niet Marten heet mag je niet kijken! Het is ALLEEN voor Marten! Tenzij jij me natuurlijk ook nomineert...Tevens krijgt Marten al mijn liefde in pocketformaat. Dat is handig voor op reis, voor thuis, voor op het werk en voor op de dansvloer. Ik, hartje, Marten.....

Figuur 1: Imelda Marcos doet haar Carrie Bradshaw- imitatie.

Wat Dré en ik graag willen, en hoe wij een stervende bejaarde zouden reanimeren

(Ik moest Dré vandaag inwerken bij het bejaardentehuis. Dré is een vriendin van Gepke, en zo ken ik Dré dus weer. Dat u niet denkt: wat doet die amicaal tegen een vreemde, want zo ben ik niet hè)

We zijn dol op onze witte zusterjasjes. Ze staan namelijk heel Medisch Centrum West- verantwoord. Maar dan moet je ze eigenlijk wel met de knoopjes los dragen, zodat de jas mooi wappert als je door de gangen rent (op weg naar....een trauma met een kapot senseo-apparaat ofzo. Of: accuut gebrek aan suikerklontjes op kamer 156. Zoiets spannends). En eigenlijk moet je dan ook zo'n geplastificeerd kaartje op je borst hebben hangen. Met een nurkse foto van jezelf erop. Zo'n kaartje waarmee je deuren opent die voor anderen -leken, outsiders- dicht blijven. En eigenlijk moet je dan ook een klapper in je hand hebben; dat hebben ze bij E.R. ook. En op die klapper staat dan allemaal belangrijke informatie, zoals: Pas op! Mevrouw van Dijk is diabetes-patiënt, zoetjes i.p.v. suikerklontjes dus! Of: Theo van de technische dienst doet het met Ria van de bejaardenbegeleiding. Of: Een dolfijn is een zoogdier, geen vis! Ik zeg: geen vis!
En als we dan een bijna-dode-bejaarde tegen zouden komen tijdens onze koffieronde, dan zouden we haar reanimeren door twee strijkijzers op de borstkas te planten ("Handen los van het bed! Ik zeg los! Het is verdorie een Philips- strijkijzer! Geen speelgoed!") en de bejaarde te intuberen met een stuk PVC-buis. En denk er om: bij het mond-op-mond beademen van een bejaarde: altijd het gebit eruit. Het voelt waarschijnlijk als het handmatig opblazen van een lekke binnenband, maar je wilt ook niet de afdruk van 32 neptanden in je neus gegraveerd hebben.

(Dré en ik hadden niks te doen; dat vermoedde u al, neem ik aan.)

21 januari 2006

Een verhaal wat NIET representatief is voor de avond. Ik herhaal: NIET.

Dit verhaal is gesitueerd op het A5-feest. We schrijven half vier 's nachts. Ondergetekende staat achter de garderobe; zij loopt op haar tandvlees. Als ze een stretcher bij de hand had gehad, had ze die op de dansvloer even uitgeklapt. Ondanks dat het feest een succes blijkt, waar zij uiterst blij en tevreden over is, blijft zij zich ook gewoon moe voelen. Dat kan. Dat belemmerd haar overigens niet in het aardig-doen-tegen-mensen. Haar glimlach, die zij ontwikkelt heeft toen zij bij de Dolcis schoenen verkocht, en die zij geperfectioneerd heeft achter de kassa bij de Albert Heijn, is niet van haar gezicht te wassen. Geduldig neemt zij bonnetjes aan en zoekt er de bijpassende jas bij.
Een Helix-jongen geeft haar zijn bonnetje. Nummer 308. De jongen had ze die avond al gezien, en de avond er voor ook al. Op het Helix-feest had hij haar aangesproken over haar A5-shirt. Zij reageerde zakelijk jedoch lauwtjes. Toen zij verder danste leek hij gepikeerd. Dit even als zijweggetje. Terug naar het feest dus:
Uw logster pakt dus zijn bonnetje aan en springt met alle kracht die zij nog in haar lijf heeft tussen de kluwen met jassen. Ze kan zijn jas niet vinden. Ze zoekt verder; nog steeds geen jas. Na een aantal minuten (terwijl het bij de garderobe erg druk is; dat had ik misschien al eerder moeten zeggen) kijkt zij op om te vragen hoe de jas er precies uitziet. Lachend kijkt hij haar aan, met zijn jas om zijn schouders gedrapeerd. Ik herhaal: met zijn JAS. "Hihi", hinnikt hij, "ik had em al!" Furious anger maakt zich van mij meester. Ik draai mij om en strompel naar Nicky om dit ongelofelijke verhaal te vertellen. Ondertussen wachten zestig mensen op hun jas. Ik ben te moe om nog iets gevats tegen hem te zeggen.
Hij was net de jongen uit de Rolo-reclame. Ik was de olifant. Moch ik hem binnenkort weer tegenkomen dan druk ik twee rolo's in zijn neusgaten. Ik druk totdat ik de rolo's tegen zijn tussenschot voel plakken. Met een gechocolateerd tussenschot zal zijn wereld de rest van z'n leven naar weeïge caramel ruiken.
Ik wacht geduldig mijn kans af.

20 januari 2006

Snel een stukje voordat ik in slaap......

A5 was geweldig. Lelijke foto, maar het gaat om de shirtjes: ik heb het nieuwe A5-shirt aan! Sinds de witte pakken van Miami Vice heb ik niet meer zoiets cools gezien. En Gepke staat op de foto, dus dan is het altijd een seksie kodak.
En oh! Een Bastogne-moment! Mijn geweldige huisgenote Martha heeft een blog! Wahoe! Tsjek die dope shit hier menschen!
Dan ga ik NU slapen.

18 januari 2006

Moeders houdt uw zonen binnen...

Kelta, Sanne, Justyna, Riëlle, Sophie, Jojanneke en Nynke gaan naar het feest van Helix. Dus pas maar op voor heftig kontgebump en stevige schuurpartijen.
Ik doe alvast mijn A5-shirt aan, zodat ik, als zijnde de rattenvangster van Hamelen, alle Helixers mee kan lokken naar het feest van morgen.

Of het lukt? I' ll keep you posted.

Google 'Nynke' en vind de volgende plaatjes om van te houden:

Oh, die blokfluit! En die zelfverzekerde blik!
Zij heet dus ook Nynke de Jong. De halfdichte ogen zijn blijkbaar een echt Nynke de Jong- ding.
Een Oma-Nynke met een telefoon bij haar deurbel, of hoe zoiets ook heet. Een intercom ja. Een Oma-Nynke met een intercom.
Voor de duidelijkheid: de rechter heet Nynke. Die linker is veel te losjes en te frivool om een Nynke te zijn.

Ik hoereer even voor mijn eigen feest.

Komt allen! Het wordt Affentittengeil! En het bier is niet duur! En voor de jongens: er zijn veel meisjes! En voor de meisjes: er komen nu ook vast veel jongens!
En de DJ's zijn ook altijd retegaaf! En het is mijn eerste feest als voorzitter van de club, dus laat me niet alleen, damnit!
Als ik nog meer uitroeptekensgebruik dan....dan....dan denk ik dat die toets op mijn toetsenbord er zo de brui aan geeft....

17 januari 2006

Wat ik aan het doen ben

Het analyseren van de bitchfight tussen:

Figuur 1: Lucebert; een man met wildgroei op zijn gezicht.
Figuur 2: Aafjes die kijkt zoals die ene irritante vrouw die naast mijn basisschool woonde.

Terwijl ik eigenlijk gewoon mijn dag wil vullen met het kijken naar:


Figuur 3: Cute Overload; een passie.
Figuur 4: Met dank aan Yoka, die een prachtige optocht aan lieve plaatjes op haar site heeft staan.

Picknick

Wij zijn vrienden; zij en ik. Nu we op dinsdag en donderdag om negen uur college hebben, maken Sanne en ik er altijd maar een kleine picknick van. Zij: de koffie, danwel thee. Ik: de krentenbollen, danwel boterhammen met chocopasta. Martine neemt vaak zichzelf mee, of een uitnodiging voor een leuk feestje, ergens. Ik breng zelfs al mijn eigen mok mee. Ik denk dat de rest van de collegegangers best jaloers zijn op het gezellige tafereel. Ook omdat wij het, naast de behandelde lesstof het ook gewoon over leuke dingen hebben, als in: "Ik wil eigenlijk een navigatiestemmevrouw worden", of, "mannen".

Het wachten is op een vierpitsgasstel waarop ik de eitjes met spek kan bakken.

16 januari 2006

Kelta en Nynke Z.K.M.

We schrijven donderdag 12 januari 2005. Wij, respectievelijk bruin- en blondharig, en beide met een troebele blik in de ogen en voldoende Martini Bianco achter de kiezen, workin' them humps op de dansvloer van Tivoli. Jullie; Helixmannen met een passie voor snowboarden en New Kids On The Block-danspasjes, workin' jullie eigen humps op diezelfde dansvloer. Een confrontatie kan niet uitblijven, zoveel is duidelijk. Er wordt gedanst met woeste bewegingen. Na een korte introductie van beide partijen wordt er nog meer woest gedanst.

Woest dus. Na half vijf worden we de dansvloer afgebezemd. Een domper; het begon net leuk te worden.
We willen verder dansen, het liefst op het gala van Helix en Awater, waar jullie nog geen dates voor hadden, en wij ook niet. Een simpel rekensommetje lijkt me dat. Bovendien hááááten wij het hele 'zoek een date' gedoe: maar om nou als pottencomplot met z 'n tweeën te gaan: nah.
Jullie in pakken, en wij in sfeerverhogende galajurken; succes verzekerd.

(Herken je jezelf en je goede vriend in het bovenstaande signalement? Schroom dan niet en laat een berichtje achter! Ook mensen die mee willen naar het gala mogen zich melden. "Hoe meer zielen; hoe minder zielig", dacht ik zo. Dat is wel geen correct Nederlands, maar dat hoef je ook niet te spreken als je een decollete tot aan je navel hebt; dan spreken andere dingen wel voor je.)

Nynke betekent: "Drijfzand, of: lelijke dikke baby"

Nynke: "Wat betekent jouw naam eigenlijk?"
Dashti: "Groene weiden"
Nynke: "Dus zo'n silandecor met huppelende geitjes en frisgewassen wasgoed? En chocoladerivieren? En peperkoekhuisjes? En dansende kuikentjes?
Dashti: "Uuuh, zoiets ja"
Nynke: "Waahahaaiwaaaaaai! Dat wil ik OOK! OOK!"

Over Sanne en hoe hard ik haar nodig heb

Deze site moest ik maken voor mijn ICT-cursus. Met een beetje hulp (lees: Sanne die met twee strijkijzers non-stop mijn site probeert te reanimeren) is dit em dus geworden. Ik hoop dat Willeke (en Jan en Marten) er blij mee zijn....

(Dan ga ik nu in Cafe Belgie Sanne een X aantal klapzoenen geven voor het redden van mijn ICT-cursus; zonder haar HTML-kennis was ik een dolende op de cyberzee geweest. Of een huilend kaboutertje op een steen.)

12 januari 2006

Ik wil dat.

Het komt uit Japan en het staat op Cute Overload
Kijk en verdwijn dagenlang in een silanzachte hallucinatie over pluchen pandaberen, chocoladerivieren en peperkoekhuisjes.

In welk opzicht mijn collega D. op een koetjesreep lijkt, en in welk opzicht niet.

Waarom wel Nynke? Leg eens uit meid!
Nou:
  • Ik zie D. niet zo vaak, net zoals ik koetjesrepen niet vaak meer in supermarktschappen zie liggen.
  • Ik vergeet D. daarom ook wel eens. Koetjesrepen: idem.
  • Als ik hem zie/eet vind ik dat dan wel weer hartstikke leuk.
  • Hij is ook heel erg zoet (het gerucht gaat dat zijn portret boven het bed van minister Verdonk hangt, omdat hij zo voorbeeldig is ingeburgerd).
  • Hij is ook een beetje klef.
  • Beide doen het goed bij bejaarden.
  • Beide zien er altijd fris uit.

Waarom niet dan? WAAAAAAHROM?

  • Met koetjesrepen praat ik niet over de politiek (wel over tandpasta, maar niet over politiek). Met D. wel.
  • D. voert mij altijd zoveel rode wijn dat ik onmogelijk nìet met twee blauwe lippen naast mijn barkruk kan eindigen. Koetjesrepen hebben dat soort dingen nog nooit met mij gedaan. Maar ik wacht rustig af.
  • Ik heb D. nog nooit op willen eten. Maar ook dat wacht ik rustig af.

Figuur 1: Na rijp beraad hebben Gepke, Kelta en Nynke beslist dat collega D. op Aladin lijkt.

Figuur 2: Goede wijn behoeft geen krans.

10 januari 2006

De RTL5-maandagavond is de nieuwe Net 5-dinsdagavond

'America's Next Topmodel' èn 'Beauty& the Nerd'.

Ik hou daar van. Heel erg. Het maakt zoveel bij me los! Ik ging daarna zelf iemand opbellen om een ruzie bij te leggen. Kun je nagaan.

09 januari 2006

Hallo God, hier Nynke

Beste meneer God. Ik vind dat alleen stomme mensen kanker mogen krijgen. Stomme en gemene mensen. Niet een beetje stom; nee ècht stom. Pol Pot-like stom. Desi Bouterse-achtig stom.
Bent u het met me eens? SMS dan 'ja' naar 4949 en zorg er gelijk even voor dat al die lieve mensen met kanker in plaats van die kutziekte gewoon jonge kuikentjes krijgen ofzo. Iets leuks.

Alvast bedankt!
In afwachting verblijf ik, met een nest jonge kuikens paraat om uit te delen,

Nynke

Amen.

Affentittengeil!

Ik was zonet nog even de kroeg in, in Wommels. Met Grietje en Pieter, die nu een stel zijn (fietfieuw; ik maak met handen een hartje). Het was echt weer een silanzachte badhanddoek waar ik in terecht kwam. Naast de company van P. en G. waren mijn basisschoolmatties er namelijk ook, en we hebben de hele avond zitten roddelen over wie in het dorp het buitenechtelijk met wie doet. Wrauw! Dat zijn de roddels waar ik voor leef!
Dus tegen alle verwachtingen in werd het een Affentittengeile* avond, daar in het verre Wommels, in de Jimbar. Affentittengeil!


*Gejat van Siem. Maar ik vind het zo'n mooi woord.

08 januari 2006

Wilfred Genee is stom

Ik kan heel goed zorgen. Trek een instabiele bek en ik kom op je af als bijen op aanmaaklimonade. Ik hou namelijk van moeilijk mensen. Afstandelijke, een beetje nurkse mensen. Ik denk dan: Je bent nu misschien wel heel erg nurks, maar zodra ik je met mijn tsunami aan liefde en gezelligheid heb overspoeld, piep je wel anders. Dan verander jij geheid in het Robijn-beertje. Dan zit jij ook elke middag te huilen bij Oprah. Dan heb jij ineens ook geraniumstekjes in je vensterbank waar je dan heel goed voor zorgt.
Een tijdje gaat dat goed. Jij bloeit zowaar een beetje op. Ik brei een sjaal voor je en set kopjes senseo. Ik haal strepsils en laat je mooie liedjes horen. Je mag me negeren; ik blijf er toch wel. En elke keer als je bij me bent pluk ik met een pincet al die nurkse gedachten uit je hoofd. Ik neem je op mijn rug en jij laat je lekker dragen.
En als je dan weer aangesterkt bent, dan kan ik weer gaan. De wind is van richting veranderd, en ik pak als zijnde Mary Poppins mijn tas en vertrek.
En dan ineens betrap ik mezelf op nurkse gedachten. Moet ik bijna huilen op de fiets omdat zelfs een dikke duif niet voor mij aan de kant gaat. Dat er zowieso helemaal niemand meer rekening met mij houdt. En dat de aarde maar opwarmt en iedereen de verwarming maar aanzet. En dat het brood bij de Albert Heijn ook zo belachelijk duur is. En dat Wilfred Genee van de buis moet, want die doet altijd zo gelikt. Wilfred Genee doet altijd net alsof er niks aan de hand is. En er is zoveel aan de hand. Kan niemand dat Wilfred even uitleggen? Of moet ik dat er bij hem even in sláán?

Nou, dat denk ik dan dus allemaal. En ik word er dus niet bepaald leuker op. Dus ik wil nu graag even mensen om mij heen die zich zelf kunnen redden. Ik draag even niemand meer.

07 januari 2006

Een tip voor oude vrijsters; te gebruiken op familiefeestjes e.d.

Ik had vroeger Barbies; die met z'n allen in een groot roze huis woonden. Ik had volwassen Barbies, en ook een klein zusje. Tot mijn grote verdriet had ik geen Ken. Linda had wel een Ken, en Tjitske had zelfs èn een Ken èn een Paardencamper. Ik speelde vroeger op woensdagmiddag graag bij Tjitske; dat snapt u wel.
Het ontbreken van een manspersoon in mijn roze huis wist ik altijd maar met moeite te verhullen. Ik bedacht dat de grote Barbies allemaal vriendinnen van elkaar waren, en dat er gewoon één op jonge leeftijd al moeder was geworden. Of ik speelde dat mijn huis eigenlijk een hotel was waar alleen meisjes mochten logeren. Zwakke pogingen om te verhullen dat mijn Barbies allemaal al jaren keihard droogstonden bij gebrek aan een man.
Ook praktisch gezien was het niet handig; geen man in huis. Tuinhekjes werden niet gerepareerd; gloeilampen werden niet vervangen. Mijn Barbies konden zonder Ken dus ook nooit barbecuen. De werkbank stond te verstoffen in het roze tuinhuisje.
Totdat vriendinnetje Marieke met het ultieme excuus kwam. Marieke had vijf zussen* en was dus volledig vertrouwd met een gebrek aan mannen thuis. Zij en haar zussen hadden ook geen Ken, maar hadden daar het volgende op bedacht: De man des huizes was gewoon vrachtwagenchauffeur en daarom dus nooit thuis. Briljant!
Dus: ben jij een oude vrijster en ben je het zat om op verjaardagen uit te moeten leggen waarom je nog geen leuke vent hebt; doe als Barbie en neem een imaginaire vriend die vrachtwagenchauffeur is. Probleem opgelost.



*Ik heb helemaal geen zussen en was dus ook geschokt toen er bij Marieke thuis onder het eten gewoon over maandverband werd gepraat. Ik verslikte mij dikwijls in mijn slavink als ik bij Marieke at en het woord 'Allways' viel. Dat soort onderwerpen bespraken mijn moeder en ik op fluistertoon op de ouderlijke slaapkamer; daar werd in de huiskamer met geen woord over gerept.

Zomaar een dag

Chillen. Daar ben ik goed in.

Mijn nieuwe oorbellen en mijn nieuwe haar.


Ik heb wallen vandaag.

Ik heb een detective gekeken met mijn vader. Hij neemt altijd detectives op zodat we, als ik weer eens een weekend thuis ben, aan onze vader-dochter-band kunnen werken... Hier oefen ik mijn lijk-blik; mocht Baantjer interesse hebben; dit is mijn 'huh?-blik. Dit is waarschijnlijk een goede gezichtsuitdrukking voor een studente wiskunde die gewurgd wordt terwijl ze een moeilijke rekensom op moet lossen. Of: 20-jarige studente Nederlands hoort, vlak voordat ze met kandelaar in de serre wordt omgebracht, dat er een vrouw in het pak van Pino zit.

Ik ben maar weer eens begonnen in I.M., mijn allerfavorietste boek allertijden.

Een seksie kodak van mijn bro (Oud&Nieuw 2005)


Strike a pose!

Mijn dag in prachtige grafiek gevangen



(ik had al een wijntje op toen ik deze grafiek maakte; dat verklaart een hoop, zeg ik u)

Een uitleg bij de cijfers:

  1. Ik stond te laat op. Toen ook nog het VARA-kindersongfestival op TV bleek te zijn was eigenlijk de ochtend al om voordat ik mijn ontbijt weg had kunnen werken. Niet zo 'n geweldig begin dus.
  2. Een beetje zitten painten op de Universiteit. Ik had ook aan mijn paper kunnen werken, maar het painten trok mij meer. Raar hè?
  3. Koffie drinken met Kelta bij 't Hoogt. Pluspunten: Kelta en de koffie. Minpunt: geen leuke jongens in de bediening, en daar kwamen we dus ook wel een beetje voor.
  4. Al erwtensoep etende Oprah kijken. Ik dacht toen: dit is dus wel het hoogtepunt van de dag; twee van mijn favorieten dingen (snert en Oprah) tegelijkertijd consumeren...niet gek. De grafiek kan zoveel geluk ook niet aan; de curve knalt door mijn grafiekplafond.
  5. Ik moest om 16.00 uur werken en miste zo het einde van Oprah. Balen ja.
  6. Op mijn werk aangekomen mocht ik met de bejaarden de video van 'The Sound of Music' kijken. Dat ging ongeveer zo: Ik: "Oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooh! The Sound of Music! Wrauw! Die gaan we kijken!" De bejaarden: "Nou ja, vooruit dan maar" Ik: The hills are alaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaif, with the sound of mjoooooooooooooooooooooooesik! De bejaarden: je moet je even stil houden; wij kunnen er niks meer van verstaan!" Ssssssssssssssst! Ik: "When the dog bites, when the bee stings, when I'm feeeeeeeeeeeling saaaaaaaaad" De bejaarden (tegen elkaar): "Ik krijg een beetje hoofdpijn, jij ook?"
  7. De helft van de maaltijden die ik uit moest delen waren nog koud, dus ik moest me haasten en ondertussen toch mijn geduld bewaren bij de magnetron, en tegelijkertijd opletten dat ik geen bejaarden uit ging schelden door al mijn stressige gevoelens; een challenge.
  8. Ik ging met de trein naar Friesland. Geen bijzonderheden.

Resumerend: de dag was best o.k., al zeg ik het zelf. Goed gedaan!

06 januari 2006

De Twijnstraat-leeslijst IX

De Twijnstraat-leeslijst VIII

Credits for Connie

Wat wel positief is aan Connie haar liefdesleven, en de uitwerking van haar liefdesleven op mijn visie op de liefde:
Zij is na het verlies van haar grote liefde ook gewoon nog gelukkig geworden met Hans van Mierlo. Er is dus hoop voor iedereen, zoals als Martha al zei.
Dus Connie; bedankt daarvoor. Je hebt ons wel doen geloven in 'zonneschijn na regen', in dit geval in de gestalte van 'een Hans na een verloren geliefde'. Hoeveel shit je ook over je heen krijgt, er komt altijd een Hans om....om het van je af te spuiten ofzo. Met een tuinslang.

(Trouwens; ik merk aan mezelf dat als ik weer onder de afwas 'My Life' van Shirley Bassey zing, dat ik er dan alweer bovenop ben. Een goed lied. Probeer het eens; het doet wonderen voor je zelfvertrouwen)

05 januari 2006

Overheard on Twijnstreet

Stomme Connie Palmen. Nu wij allen I.M. hebben gelezen willen wij ook een geliefde die in de broek poept als hij je ziet. En andersom ook. Voor minder settelen wij al niet meer. Wij willen ook een wederzijdse vieze onderbroek bij een begroeting.
Connie, je hebt onze zoektocht naar de liefdes van onze levens er niet makkelijker op gemaakt. Bedankt!

(Mochten er mannen zijn die, toen ze mij voorbij zagen komen, misschien een klein scheetje lieten, dan mogen zij zich melden op dit weblog. Mocht ik dan ook gassen loslaten as ik jou zie, dan hebben we al bijna een match, toch?)

De Twijnstraat-leeslijst VII

04 januari 2006

De Twijnstraat-leeslijst VI

Luvja!

Even de credits voor Martha, met wie ik als een debiel loop te mailen over boektitels. Big up voor Martha!

De Twijnstraat-leeslijst V

De Twijnstraat-leeslijst IV

De Twijnstraat-leeslijst III

03 januari 2006

Kuikentjes gooien naar Marten Hoepla vanwege:

Als iedereen elkaar zulke mooie nieuwjaarswensen zou sturen zou er zeker weten geen oorlog meer zijn. En geen honger. En geen Nickelback. Zèker geen Nickelback!

Als het buiten zo koud is denk ik automatisch aan...


Ik wil ààààndacht!

Linklijstjes bij weblogs zijn de bomb. Het lijkt namelijk heel wat. Heel populair, alsof je iedereen kent. Ik sta al bij Marten in de lijst, en bij Sonja (waar ik hen natuurlijk zeer erkentelijk voor ben), maar ik wil meer! Meer! Ik wil ook heel populair lijken, met heel veel loggende vrienden op het wereldwijde web. Dus heb ik een plan. Hier een aantal sites die ik heel leuk vind. Klik ze vooral aan, zodat de beheerder van het weblog zich nieuwsgierig af zal vragen waar al die extra belangstelling vandaan komt. En als hij/ zij dan bij zijn webstats kijkt en mijn url ziet staan....dan...dan... kunnen er linktechnisch mooie dingen gebeuren.

Deze zijn leuk:
Cute Overload (met leuke konijntjes enzo)
Wiegertje (ik neem aan dat als ze weg is bij Spunk, hier wel weer aan de slag gaat...toch?)
Lief Dagboek
Episodes in the life of...
Pep-Talk
Detslife
10e (want die heeft van die mooie kleurtjes)

Dan ga ik nu thuis duimendraaien en koffie drinken. En allez! Er moet ook geleerd worden! (Had vandaag tijdens werkcollege alweer een stom grapje gemaakt over de docent die een sms kreeg, waarop ik door de zaal gilde "dattie vast z 'n boterhammen was vergeten". Hij keek me echt aan alsof ik drie was en mijn regenlaarsjes verkeerd om aan had gedaan. Zo 'n blik)

PS: Johan, mea culpa voor het niet noemen van je site waar ik ook op sta, ook al heb ik niks met wielrennen, en heeft wielrennen ook niks met mij. Behalve Pieter Weening, maar die gààt iets met mij krijgen. Maar dat weet hij dan weer niet. In ieder geval: Senks Johan! Senks!

De Twijnstraat-leeslijst, deel II

De Twijnstraat-leeslijst: boeken die op je nachtkastje niet mogen ontbreken!

Mijn favoriete film nà Dirty Dancing

Harro! Don't you know how fucking busy I am?

02 januari 2006

Na het succesvol mee-mimen van ' Bohemian like you' lijkt het me de hoogste tijd geworden dat Martha en ik de bieb weer verlaten...

Dàhàààg!

(Inmiddels stoned van de Anta Flu komt er van werken weinig meer terecht...)

Klaagzang

Het nieuwe jaar is weer geheel in stijl begonnen: ik zit alweer in de bieb. Er heeft namelijk iemand bedacht dat het leuk zou zijn om al op 5 januari een tentamen Taalkunde te geven. Ik geloof dat ik weet wie het heeft bedacht, en ik ga hem dus binnenkort ook achterna met een tuinhark en jeukpoeder. Zoiets.
Verder heb ik op 1 januari gewerkt. Vanaf acht uur 's ochtends.






Ik laat hier even een paar witregels staan zodat je er even over na hebt kunnen denken. Ik kreeg om acht minuten over acht, toen ik alweer een aantal oudjes van een kopje thee had voorzien, een sms van Hans dat ie ging slapen. Voorzichtig heb ik toen met mijn hoofd tegen een keukenkastje aan staan bonken, uit pure onmacht en meelij met mezelf vanwege mijn gebrek aan slaap. Maar al met al heb ik het best goed volgehouden, d.w.z. maar 1 bejaarde uitgescholden en geen antiperistaltische bewegingen gemaakt.
Oud&Nieuw in de Twijnstraat was gigantisch! Eten! Drinken! Stoelendans! Sterretjes! Abba! Je zou willen dat we vaker per jaar van jaar wisselen, zo leuk was het.

En nu ga ik weer leren.






Ik laat weer een paar witregels vrij om je de gelegenheid te geven over dit jammerlijke feit na te denken.

01 januari 2006

Een prachtig staaltje kontfotografie

Wat denk je dan? "Nils Holgersson, vliegt op een gans naar de zon" Juist ja. Maar dan per klapschaats.
Ik wilde Sven zijn voorkant er nog wel voorpainten, maar dat kan ik natuurlijk nooit zo mooi en athletisch maken als de echte versie.
Stilte lijkt mij gepast. Dank u.
(Met dank aan Nynke E. voor de prachtige foto's)

Vet Ho part II

Gelukkig nieuwjaar natuurlijk! Klapzoenen en klaprozen voor jullie allen! Moge 2006 je alles brengen waarvan je in 2005 gedroomd hebt; een hamster, rolschaatsen en play-doh.
Even heel wat anders: We hebben Martin er voor aan moeten randen, maar hierbij dan eindelijk nog twee foto's van de Kerst-Inn. Dit waren de enige twee foto's die geschikt waren voor publicatie. En deze keer overdrijf ik niet!

De avonturen van twee lieve, onschuldige meisjes. Een Novelle.

Hoe Michael Nynke's shirt bebierde. Een Novelle.