22 januari 2006

Wat Dré en ik graag willen, en hoe wij een stervende bejaarde zouden reanimeren

(Ik moest Dré vandaag inwerken bij het bejaardentehuis. Dré is een vriendin van Gepke, en zo ken ik Dré dus weer. Dat u niet denkt: wat doet die amicaal tegen een vreemde, want zo ben ik niet hè)

We zijn dol op onze witte zusterjasjes. Ze staan namelijk heel Medisch Centrum West- verantwoord. Maar dan moet je ze eigenlijk wel met de knoopjes los dragen, zodat de jas mooi wappert als je door de gangen rent (op weg naar....een trauma met een kapot senseo-apparaat ofzo. Of: accuut gebrek aan suikerklontjes op kamer 156. Zoiets spannends). En eigenlijk moet je dan ook zo'n geplastificeerd kaartje op je borst hebben hangen. Met een nurkse foto van jezelf erop. Zo'n kaartje waarmee je deuren opent die voor anderen -leken, outsiders- dicht blijven. En eigenlijk moet je dan ook een klapper in je hand hebben; dat hebben ze bij E.R. ook. En op die klapper staat dan allemaal belangrijke informatie, zoals: Pas op! Mevrouw van Dijk is diabetes-patiënt, zoetjes i.p.v. suikerklontjes dus! Of: Theo van de technische dienst doet het met Ria van de bejaardenbegeleiding. Of: Een dolfijn is een zoogdier, geen vis! Ik zeg: geen vis!
En als we dan een bijna-dode-bejaarde tegen zouden komen tijdens onze koffieronde, dan zouden we haar reanimeren door twee strijkijzers op de borstkas te planten ("Handen los van het bed! Ik zeg los! Het is verdorie een Philips- strijkijzer! Geen speelgoed!") en de bejaarde te intuberen met een stuk PVC-buis. En denk er om: bij het mond-op-mond beademen van een bejaarde: altijd het gebit eruit. Het voelt waarschijnlijk als het handmatig opblazen van een lekke binnenband, maar je wilt ook niet de afdruk van 32 neptanden in je neus gegraveerd hebben.

(Dré en ik hadden niks te doen; dat vermoedde u al, neem ik aan.)

2 reacties:

Anonymous gepke zei...

het is (mc) dree of andrea. of babe of realist met sombere inslag.

en fijn dat ik iemand (of twee iemanden?!) gelukkig heb gemaakt met mijn baantje. maar jullie vergeten me niet he?!

10:08 p.m.  
Anonymous Jaap R. zei...

Dag Nynke,

Heel erg grappig geschreven verhaal over het bejaardenhuis. Moest een paar keer hardop lachen. Klinkt mistroostig en zielig in een holle kamer. Maar dat belemmerde mij dus niet.

Dank voor de glimlach voor vandaag en je berichtje.

Doei, gegroet Jaap

11:05 a.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage