28 februari 2006

Oh Mike & Thomas; hoe ik van jullie houd

Enkele redenen waarom de Mike & Thomas Show gisteren het tv-equivalent van een met Boukje-producten gegarneerde cake was:

  • Benjamin Herman. Hij is met afstand de meest sexy mannelijke saxofonist van Nederland (ik omzeil met deze omschrijving alle Candy-argumenten, snapt u?). En in de M&T Show waren voor het eerst zijn tanden op tv te zien. Meestal zitten die verstopt achter een saxofoon of achter samengeknepen lippen van het übercool kijken. De lachende versie sprak mij ook zeer aan, moet ik zeggen. (Ik heb hem twee keer live zien spelen: één keer op een festival waar Hoogte.com* ook optrad en één keer met de Bogerman Bigband. Beide keren moest men, met een welgemikte plens cola-light in het gezicht, mij uit mijn flauwvalstaat halen.)
  • Zelfs tussen twee ex-modellen (Renate Verbaan en Susan Smit) blijft Jack Wouterse de knapste. En zéker de coolste. En de meest relaxte.
  • Een spel waarbij je frikadellen mag gooien; nou vraaaaaaag ik je! Dat is toch...toch .....Dat is het hoogtepunt van onze beschaving, helemaal omdat Albert West erbij betrokken was.
  • Tussen twee mede ex-modellen (Renate Verbaan en Susan Smit) blijft Irene van der Laar een oud vel. Een Hendrikje van Andel. Als ze lacht doet haar huid ook van 'kgggggrh...krak'. Dat hoorde je heel duidelijk.
  • Als je Wham imiteert steel je mijn hart; knoop dat in je oren! Mike en Thomas deden het, en oh! OH!

En zo waren er nog meer dingen waardoor ik van mijn bed afrolde van het lachen en met een doffe plof weer in de werkelijkheid belandde. Jammer man.

*Een band waar ik bij zong, en waar, naast mijn broers Bauke en Albert, ook mijn docenten wiskunde en Nederlands in speelden. Een raar verhaal dat ik later nog wel eens vertel.

Over 'hardnekkig weigeren dood te gaan' gesproken...

Mevrouw Fanny was de hele dag al onrustig. Haar ogen stonden huilerig en ze praatte constant over haar moeder; ze wilde haar even bellen. Zuster Sil vertelde mevrouw Fanny dat haar moeder al was overleden. Mevrouw Fanny is namelijk zelf al 85. Mevrouw werd kwaad: "Ik heb mijn vader begraven ja, maar mijn moeder niet! En dat zullen ze heus niet zonder mij doen hoor!" Zuster Sil laat haar even uitrazen. Als ze aan het eind van de middag nog altijd zit te huilen en om haar moeder vraagt, besluit zuster Sil mevrouw Fanny's dochter in te lichten:
"Het gaat niet zo goed met uw moeder. Ze is erg in de war en vraagt steeds naar haar moeder. Als ik haar vertel dat die al is overleden wil ze dat niet van me aannemen. Sterker nog: ze wordt er alleen maar kwader van. Ze is vandaag erg in de war."
De dochter aan de andere kant van de lijn begint te lachten:
"Maar mijn moeder is helemaal niet in de war hoor! Haar moeder leeft nog! Die is inmiddels 108!"

27 februari 2006

Hoe de 'Auto en Business' mijn dag méér dan goed maakte

Ik moest vandaag de posters voor het volgende A5-feest bij de drukker ophalen. Ik moest een tijdje wachten, en kreeg genoeg tijd om een kopje koffie te drinken en een blaadje door te lezen. Helaas lag er, naast het fanclubblad van FC Utrecht (maar dat had ik de vorige keer al uitgelezen) alleen een blaadje met de fascinerende titel: 'Auto en Business'. Ik vond dat al een rare titel; een Nederlands en een Engels woord gebroederlijk naast elkaar. Waarom geen 'Car en Business', danwel 'Auto en Zaak'? 'Auto en Business' is hetzelfde als een blaadje 'Health en Snotneuzen' noemen, of 'Fishing en Handigekrukjesomtijdenshetvissenoptezitten'. Dat doe je ook niet.
Maar afijn, mijn interesse was gewekt. En gelukkig maar, want dit blaadje was geschreven door een colonne taalvirtuozen die zich moeiteloos konden meten met de Wis-In*. Aan het woord kwamen bijvoorbeeld directeuren van autoschadeherstelbedrijven of leaseautofirma's met illustere namen als 'Enrico Piek' en 'Bruno Brons' die dingen riepen als "We moeten weg uit de mainstream" en "Stilstand is het ergste voor een leaseauto".

Toen schoten mijn ogen dus keihard uit hun kassen. Natasha, de receptioniste van de drukkerij, keek al
bezorgd mijn kant op, vanwege heftig gekreun uit de koffiehoek. "Niks aan de hand hoor!", riep ik, "ik schrok alleen een beetje".
Maar het mooiste was wel het volgende stukje, een inleiding van een artikel over de Hyundai Grandeur. Ik citeer (ga op een stevige stoel zitten en zorg voor extra zuurstof onder handbereik):

Met de Hyundai Pony vroegen kenners zich af of Nederlanders wel in een Koreaanse auto wilden rijden. 0. Het antwoord luidde ja. Bij de Tuscon vroegen dezelfde kenners, dertig jaar ouder maar nog niet veel wijzer, of Nederlanders wel in een Koreaanse SUV wilden rijden. Wederom was het antwoord ja. Inmiddels verkopen alle Koreanen als warm brood, met als uitzondering de grote luxueuze Sedan. Toch zou dat met de Hyundai Grandeur ook wel eens kunnen gaan lukken.

Èn een zetfout (een casuale 0 midden in het stuk), èn een verkeerd gezegde (Koreanen verkopen als warm brood? Watttafaaaaaak!) èn, oh heerlijkheid, de constante beantwoording van vragen en keiharde sneren richting Koreanen ("Je rijdt toch niet in een Koreaan? Waaaaat! Mietje! Jij gaat zeker tijdens het plassen ook gewoon op de bril zitten zeker, tssssk!) maakten het voor mij onmogelijk de rest van het artikel te lezen. Ik heb een paar happen koffie (snelfiltermaling) genomen en mezelf een paar klappen in het gezicht gegeven om bij te komen van al dit taalgeweld. Gelukkig bedacht ik me op het laatste moment dat ik de posters mee moest nemen, maar oh; ik was echt van slag. Echt.


*De Wis-In is het blad van de Kaatsbond, en bij het lezen van dat blad hebben verschillende mensen al accute ooglepra opgelopen. Zo erg. De volgende keer dat ik een weekend bij mijn ouders ben zal ik wat dingetjes quoten, maar pas op: na het lezen van een kleine bloemlezing van een van de schrijvers (hij heet Visser geloof ik) slaap je drie dagen niet, en loop je met een verwilderde haardos luidkeels op straat kaatstermen uit te kramen. Dat gebeurt mij tenminste iedere keer.

26 februari 2006

De 11 mooiste zinnen uit liedjes van 'Kinderen voor Kinderen'. Een novelle om je vingers bij af te likken.

Aanvullingen zijn welkom! Niets is zo lekker als een goed 'Kinderen voor Kinderen- debat' op de zondagavond, danwel op een andere dag van de week De zinnen staan in willekeurige volgorde, aangezien ik geen lievelings uit wil kiezen. Dat zou bijna hetzelfde zijn als het uitkiezen van favoriet orgaan uit je lichaam; als je na lang wikken en wegen je dikke darm hebt aangewezen, blijf je altijd zitten met een mokkende alvleesklier en een pruillippende milt. Zo gaan die dingen. Niet doen dus.

Een Top 11:

1. Kom je strakjes bij me spelen

Of misschien dan morgen wel

'k Heb een nieuwe fluit gekregen

En een schimmenspel

Kom je ooit nog bij me
spelen
Behalve jou ken ik geenéén
Want ik ben alleen

Uit: ‘Kom je strakjes bij me spelen’, KvK 1
Vooral die laatste twee zinnen. Het meisje smijt zo al haar emoties op de langspeelplaat. Heel moedig van haar. Wat doet het koor? Die antwoorden keihard met een ‘lalalalalala’. Wat bedoelen ze DAAR nou mee? Komen ze nou spelen of niet? Ook de stem van het meisje en de herintroductie van het woord ‘schimmenspel’ maken dit lied tot de lange vinger uit het KvK- repertoire; een classic.

2. POTvedorie, moet je nou 's kijken

Die mooie grote vruchtenschaal van tante Dorothée

Potverdorie, moet je nou 's kijken

Eerst hadden we d'r eentje en nu hebben we d'r twee

Uit: ‘Afwas- potpourri’, KvK 5
Een tante met een obscure naam + een vloekwoord = een liedje waarbij je moet marcheren. Of hoelahoepen.

3. En zou Oma Utrecht komen?

En komt Oma Almelo?

Uit: ‘Hiep hiep hoera’, KvK 6.
Ik heb natuurlijk genoeg Oma’s in Utrecht, maar een Oma Almelo…en hoe lekker dat bekt! Ik had een Oma Drachten, maar als je dat uit wilt spreken lijkt het alsof je stikt in een Werther’s Echte…

4. En m'n vader nam zo af en toe een trek

Want m'n vader rookte altijd zware sjek


Uit: ‘De Lek’, KvK 7
De laatste twee regels uit het eerste couplet geven al subtiel weer hoe het einde van het liedje zal zijn. Een van de weinige liedjes van KvK waar ik nu nog steeds een beetje van moet huilen. Met tuiten.

5. Het was vakantie, ik heb 'm maar zo kort gezien

Het kwam niet verder dan dat hij mijn haren aaide

'k Wist me geen raad toen ik die avond naar zijn vliegtuig zwaaide

Tabee, Jean-Pierre, o nee, 'k bedoel tot gauw misschien

Uit: ‘Vakantieliefde’, KvK 8.
Geen wilde sex in de voortent voor dit meisje; haar Jean-Pierre aaide haar haren en moest toen, met een bobbel in de broek van opwinding, de benen nemen. Waarschijnlijk door haar vader die hem met een zwaaiende tentstok bedreigde, of met de vleespen van de barbecue. Zoiets. Ook de herintroductie van het woord ‘tabee’ maakt dit lied tot het muzikale equivalent van een kindersorbet met een parapluutje er in.

6. Mijn Miepie lijkt zo lief en zo zachtmoedig

Maar soms is-t-ie een rover en een kreng

Uit: ‘Miepie’, KvK 8.
Aan dit liedje wil ik niets, maar dan ook helemaal niets toevoegen.

7. Dan zijn het homo's en mijn pa zegt dat het goor is

Uit: ‘Joris en Jan’, KvK 9
Ik zeg: draai het eens op de Gayparade. Doe dat gewoon; Joris en Jan waren tenslotte de eerste homo’s met tuinbroeken en buitenboordbeugeltjes die zich durfden te vertonen op TV.

8. Ik riep nog: 'Blijf af, 't is de mijne'

Uit: ‘Mijn Boom’, KvK 9
Een to-taal onderschat lied uit het repertoire, want a) lijzig kinderstemmetje b) flora en c) een bezongen vriendschap waar prinses Irene een moord voor zou doen.

9. Wij zijn kwaad op elkaar wij zijn kwaad

Ik word ziek als ik hoor hoe die praat

Ik word misselijk als ik 'm ergens zie lopen

Ik heb zin om te vechten maar hij is te laf

Uit: ‘Wij zijn kwaad’, KvK 10
Je voelt je geregeld zo, maar hebt dan vaak niet de woorden om te zeggen hoe je je voelt. Zo dus. Ook het feit dat ze in de video met hun ruggen tegen elkaar stonden om aan te tonen dat ze ruzie hadden, en dan ook nog met de armpjes over elkaar stonden…mmmmmmmmm!


10. Want om me heen

Groeit winterpeen en boerenkool

En onbespoten rooie kroten

Uit: ‘De Achtertuin’, KvK 11
Als er vergeten groentes worden bezongen win je mijn hart. Mijn grote kloppende hart voor jouw rode kroten. Wat dat ook mogen zijn.

11. M'n makkertje m'n maatje, m'n gabbertje m'n vriend

Zo oud en ziek te worden, waar heb je 't aan verdiend

Je was jarenlang m'n makker, nu in één klap ben je weg

Nooit meer ruiken aan de struiken, nooit meer plasjes bij de heg

Uit: ‘Alleen…’, KvK 5
Een dooie hond + een conifeer + fecaliën. Ik zeg: meer hoeft er niet in een lied te zitten om het al mijn ongebreidelde passie te geven.

Mai boifrent is de best boifrent ai hef effer sien, kos hie olwees brings mie lots of aiskrieeem

Dit is het begin van het liedje dat Wiegertje en ik vanavond maakten toen we op het feestje waren van Maarten, waar Wiegertje was vanwege Maarten's opnameleidervandebandvanwiegertjehaarvriendje zijnde, en waar ik was vanwege Maarten's oudehuisgenootvanmijngoedevriendinkelta zijnde.
We willen dit lied graag uitvoeren met Marten en Sander, allen gehuld in pandaberenpak, en waarbij een uitzinnige menigte aldoor bosvruchten naar het podium smijt. En dat het dan een liedje wordt met heel veel vingerknipjes en handklapjes en 'oeh la la' achtige kreundingen. Verder worden we dan natuuuuuurlijk heel beroemd, en nemen, als we op festivals staan, in plaats van een merchandise- T-shirtenkraam, een suikerspinnenkraam mee.
Toen we het er over hadden moesten we allebei heel hard aan honger en ander wereldleed denken om niet totaal in extase te raken, en ja: we waren net twee kleuters met een overdosis aan kleurstoffen, als in: rode wangen en druk praten.

Dat wordt morgen dus weer hoofdpijn :(

25 februari 2006

Een verhaaltje waar mijn loglezers niets aan hebben. Sorry.

Ik zit in de Basket en wacht op hem. Ik draai een knoop in mijn haar, ik veeg korrels suiker van tafel. Diegenen met röntgenogen kunnen de knoop in mijn maag duidelijk zien.
Hij loopt naar binnen en ik herken hem meteen. De knoop in mijn maag verplaatst zich naar mijn keel waardoor ik de komende anderhalf uur, voor mijn gevoel, alleen klankreeksen als 'krggggrhgh' en 'oooorghwah' uit kan stoten.Ik word verlegen van hem, en geloof me: de laatste keer dat ik dat was, was in 1989, op mijn eerste kleuterschooldag. Gelukkig praat hij, en kan ik op gepaste momenten 'oh ja?' en 'wat leuk!' er verbaal uitpoepen. Ik ben mezelf niet, en verbaas me daarover. Ik ken hem toch? Ik ken hem al zo lang. Ik ken hem al zo lang, maar ik ken hem anders. Niet zo. Niet bij daglicht en niet zonder vrienden. Hij bevalt me wel, die andere hem.
Ik hoop dat ik hem snel weer zie.

23 februari 2006

Maniakaal hard lachen...

Er is een Lego-versie van de film 'Brokeback Mountain' gemaakt! Klik hiero en lach zo hard dat je je verslikt en per ongeluk je longen uit je lijf hoest. Het zou zomaar kunnen hoor.
Ik heb het linkje gejat van Pink is the new Blog, maar dat vindt Trent vast niet erg...(ik doe graag net alsof Trent mijn beste vriend is. Want dat zou ik wel heel graag willen, omdat hij altijd van die leuke dingetjes weet.)

22 februari 2006

Dingen die je moet weten om te overleven binnen onze familie en in de samenleving in het algemeen

Myrthe zei gisteren dat ik altijd zoveel weet. Mijn ego maakte plots een plofgeluidje, door instant groei. Ook vroeg ze zich af waar ik de tijd vandaan haalde om èn boeken te lezen èn regelmatig Oprah te kijken. De oplossing is simpel: combineren. Combineer die dingen!
Verder heb ik haar uitgelegd hoe je op een simpele manier heel slim over kan komen: weet van alles een beetje. Mijn hele familie doet daaraan en het werkt als een tiet. Door van alles een beetje te weten hebben mijn broers en ik ons al door menig saai verjaardagsfeestje heen geluld. Hier enkele feitjes waarmee je je zonder moeite door elke receptie/ werkborrel heenkletst:



Figuur 1: Dit is Ted van der Parre. Hij was ooit de sterkste man van Nederland.









Figuur 2: Dit is de componist Jean Baptiste Lully. Van hem hoef je alleen te onthouden dat hij stierf aan de gevolgen van een ontstoken wond op zijn voet, die hij had gekregen door met zijn dirigeerstok in zijn voet te steken.









Figuur 3: Links zit Tonya Harding, rechts Nancy Kerrigan. Wat was ook alweer de rel? Tonya liet Nancy, haar grootste kunstschaatsrivale, aftuigen tijdens de Amerikaanse Olympische Kwalificatiewedstrijden voor de spelen van 1994 in Lillehammer. Pas na een tijdje kwam men er achter dat Tonya het evil brein achter de aftuiging was. De wraak was zoet; Nancy herstelde op tijd en won zilver op de Spelen, Tonya won niks en doet nu iets met boksen ofzo.










Figuur 4: De voetballer Bert Konterman is geboren in Rouveen. Meer hoef je over hem niet te weten











Figuur 5: Het begin van de Matthaüs Passion gaat zo: "Taaaaaah Tarataaaah Taratararataaaah Tarata".














Figuur 6: De Fancy heette vroeger de Popfoto.














Figuur 7: Trinko Keen doet aan Tafeltennis. En Danny Heister ook.











Onthoud deze 7 simpele weetjes en maak indruk. Want dat maak je! Indien je deze weetje niet kunt onthouden, trek dan naar elk verjaardagsfeestje een shirt met decollete aan. Dan maak je ook indruk hè.

21 februari 2006

Twee violen en een trommel en een fluit. En Anita Meyer en Lee Towers; om de feestvreugde te verhogen.

Ot, mijn Schwester-in-law is vandaag jarig! Hoera! En ze is 23 geworden; een leeftijd waar niet zonder roltoetergetoet aan voorbij kan worden gegaan. We vieren het morgen, maar voor vandaag heb ik al en kleine collage gemaakt ter ere van Ot. Als je goed kijkt (als je heeeeeeel goed kijkt) zie je ook de LP die ze morgen van Hayte, Jelte en mij cadeau krijgt.

Als je ziet hoe gezellig Anita naar Lee kijkt kun je alleen de conclusie trekken dat het morgen een mooi feestje gaat worden. Mooooooooooooooooi*

*Ik citeer iemand uit de familie. Inside joke; in verband met mogelijke onterving kan ik verder niet in detail treden.

Maak een zingende geit en ik doneer een nier aan je; mocht je dat blieven.

Frank heeft een zingende geit met een hoedje op zijn weblog gezet, omdat ik natuurlijk weer heel cynisch deed over het hebben van een weblog, en dan vooral Frank's hebben van een weblog. En prompt maakt hij een zingende geit, met een hoedje op. Nu kan ik dus wel inpakken, met die door cynisme verteerde ziel van me, met die zwartgeblakerde karmakorst die nu vast en zeker om mijn hoofd te zien is.
Frank, het is werkelijk waar geweldig. En Joan Haanappel vindt dat ook. En dat zegt wat, hoor!

20 februari 2006

Pure discoschoonheid op de maandagmorgen

Ik heb van Coen (Coen is een vriend van Her die altijd rommelmarkten afstruint om oude LP's op de kop te tikken) een LP van Shirley Bassey gekregen. Dit is em:


Ik wil nu graag even een momentje stilte om zoveel moois te verwerken.

*Glijdt van haar bureaustoel bij het bekussen van haar Shirley LP*

Het is de LP uitgebracht ter gelegenheid van haar 25-jarig jubileum. In de binnenkant van de hoes staat zelfs een foto van Shirley Bassey met Elizabeth Taylor. Nou vraaaaaaaag ik je: Bij het maken van die foto moet er toch minstens één fototoestel ontploft zijn door alle hotness in het desbetreffende shot? Minstens.


De foto; een natuurgetrouwe weergave van de hysterische-vrouwen-hemel; mocht er één bestaan. (Zo ja; take me there Lord! Take me there!)

18 februari 2006

Dit logje mag door kinderen tot 18 jaar alleen gelezen worden onder begeleiding van een ouder/verzorger. Want het is een tit-verhaal.

Vrouwen met dikke tieten mogen van de Nederlandse maatschappij niet klagen over hun buste-omvang. Pas als je twee kamelenbulten aan je borstbeen geniet hebt, en je ook nog aan kunt tonen dat door die bulten er een tussenwervel verschoven is en je nu helse pijnen hebt tijdens het touwtjespringen; dan mag je zeuren. Dan mag dokter Schumacher er met een kaasschaaf een paar onsjes vanaf halen. Heb je klachtenvrij dikke memmen, dat moet je je kop houden en vinden vrouwen met cup A dat je eigenlijk de hele dag met ontbloot bovenlijf de Oude Gracht af moet lopen. Gewoon omdat je dat kunt.

Maar heb je als cup D'er wel eens een shirtje met een printje gekocht? Ik won ooit een mooi Lauryn Hill shirtje bij de OOR. Zodra ik het shirtje aantrok (met een afbeelding van Lauryn haar hoofd er op) trok Lauryn haar mond in een soort totaal-ruptuur, en leek ze ineens verdacht veel op Charles, danwel Eddy (dat weet ik nooit), van dat liedje: 'Would I lie to you'. Ken je hem niet? Als ik u zeg dat Lauryn ineens leek op Gerda Havertong , hebt u dan een plaatje in uw hoofd?

Ik heb het shirtje dus niet vaak aangehad, want mensen van de 'Gerda Havertong Fanclub' spraken me op straat té vaak amicaal aan. Ik trok dat niet hoor.

:(

Er was een jongen op Matthijs zijn feestje die figuurlijk schreeuwde om afgezeken te worden. Figuurlijk dan hè. (een geprek tussen M. en N.)


Die trui!
Hij loopt echt tien jaren van Libelle-breipatronen achter.
Hij heeft gewoon een trui gebreid met zijn eigen haar.
Hé ja.
Het is echt dezelfde kleur.
Hij heeft gewoon een masochistische Oma.
Ja zeg. Dat ze zulke dingen voor hem heeft gebreid.
Misschien is Majoor Bosschart wel zijn styliste.
Dat denk ik ook ja.
En die bijpassende broek.
Ook dezelfde kleur.
En de schoenen?
Bruin.
Ach ja. Witte sokken zeker?
Vast.

16 februari 2006

Een habitat-mysterie, deel 3

De Kangoeroebuidel

Martha en ik; wij houden nogal van chillen. Het liefst doen we dat met onze moeders; een beetje rondhangen en ondertussen thee drinken, koekjes eten en kletsen over make-up en kleding. En roddelen over jongens en over ongewenste tienerzwangerschappen van meisjes uit het dorp. Vooral dat laatste. Als we dan tijdens het chillen ook nog gedragen worden is dat helemaal mooi. Gelukkig hebben onze moeders daar een handig buideltje voor, waarin het altijd goed toeven is. Lekker warm ook.

Nynke en mem Sibbel knagen aan wat gras en voeren ondertussen een interessant gesprek over de Matthaüs Passion, en of ze daar weer kaartjes voor moeten gaan halen. En over de helse bevalling van Wieke, die ook in het dorp woont.Martha, comfortabel opgeborgen in de buikzak van haar moeder. Tijdens het maken van de foto waren ze aan het winkelen in Utrecht en hadden net een tof rokje voor Martha gekocht. Dat u het even weet.

14 februari 2006

Een habitat-mysterie, deel 2

De volgende woon-optie voor Martha en Nynke. Vond u de paddenstoel ietwat ongeloofwaardig? Hier misschien voor u een geloofwaardigere woonplaats:

Martha en Nynke in space!


Een paar maanden geleden zijn Martha en Nynke uitgezwaaid door duizenden Kim Jong Il- adepten ("Baaai Marsa en Nynke! Baaai! Be kerfurry!"), op weg naar hun huisje in space. Als medewerkers aan een gewaagd project genaamd 'Studenten in Space' verblijven zij de rest van hun studietijd in een spaceshuttle. Tijdens dit experiment wordt getest hoe studentes in space omgaan met bijvoorbeeld 'de was doen', 'tentamens maken' en 'daten met leuke mannen'. Na het jammerlijk verfikken van enkele vingers is het onderdeel 'pasta koken' uit het project geschrapt. Trouwens, over dat 'daten met mannen': Martha heeft inmiddels een leuk snorkel-achtig-type van een voorbijtrekkende planeet getrokken en heeft na twee geslaagde dates vandaag een valentijnskaart in haar spaceshuttlepostvakje gevonden. Ik zit nu dus al een dag op de neus van de spaceshuttle op de uitkijk, want de volgende mannelijke ruimtebewoner (type: drie ogen, zes armen, en een eigen huis) is voor mij....


Kijk ze gaan; de meiden! Voor de oplettende satellietfotokijker: in Hendrik-Ido-Ambacht was het, op het moment dat de foto genomen werd, licht bewolkt en 4 graden boven nul. Maar dat had u natuurlijk al lang gezien.

Een habitat-mysterie, deel 1

Trouwe lezers van dit log hebben het misschien al door: Martha is mijn huisgenote. Echter, over onze woon- of verblijfplaats wordt op beide logs vrijwel niks vermeld. Hier dus, voor u, het begin van een kleine quiz. Waar wonen Martha en Nynke? SMS de juiste oplossing naar 9292 en ding mee naar die fantastische prijs: Diegene die over een aantal weken als winnaar uit de bus komt, krijgt een etentje bij Martha en Nynke thuis.

Vandaag deel 1: De Paddenstoel


Martha en Nynke bewonen sinds kort een ruim paddenstoelappartement nabij landgoed Amelisweerd. Overdag zijn zij druk met het verzamelen van twijgjes en beukenootjes. 's Avonds studeert Martha 'internationale kabouterbetrekkingen' en Nynke 'kabouterliteratuur' (met Rien Poortvliet als specialisatie). Ze hebben het erg naar hun zin, in hun gezellig ingerichte paddenstoel, daar midden in het bos.

De Buurvrouw, komt geregeld even langs om een bakkie te doen en de laatste bosroddels door te nemen.

Denkt u dat deze woonsituatie de juiste is? Laat het ons weten en win die prachtige prijs!

Morgen deel 2!

Geef me één goede reden om blij te zijn met een vriendjesloze valentijnsdag! Eén!

Nou, ok.

Stel nou dat hij je, bij wijze van verrassing, de nieuwe cd van Enya cadeau geeft. En dat je daar dan ook nog blij op moet reageren. Of in ieder geval neutraal, wat al moeilijk genoeg is, want eigenlijk wil je WC-eend in zijn oren spuiten om hem eens de oren te wassen vanwege jouw ongenoegen over zijn muzikale kennis. Om hem daarna in een isoleercel op te sluiten, verpakt in een dwangbuis, en om dan de nieuwe cd van Enya op repeat te zetten.

Dit is wel een goede reden, dacht ik zo.

(Mijn huisgenoot R. zei gisteren, toen Valentijnsdag ter sprake kwam: "Nou, dan moet ik maar de hele dag bij de brievenbus gaan zitten". Jos en ik tegen elkaar: "Sja, hij is ook werkloos. Hij kàn dat ook gewoon doen.")

Marten doet, op geheel eigen wijze, ook aan Valentijn. Iets wat ik dan wèl weer toejuich.

13 februari 2006

Lieve Beorn,


Het was me wat me jou vandaag. Ik schrok toen je bijna viel tijdens je eerste 500 meter. Ik zie niemand graag vallen, en jou al helemaal niet. Je bent nu bij Mart Smeets op tv en je vertelt zo rustig en relativerend over je slechte race dat ik het liefst mijn lippen op de beeldbuis wil drukken om je een klapzoen te geven.
Ik geef het namelijk ruiterlijk toe; ik ben op jou. Als ik je op tv zie maak ik een koprol en bak ik een taart. Met roze glazuur spuit ik er met krulletters 'Beorn' op, en dan kijk ik de hele dag naar de taart en naar de tv. Naar jou. Dan steek ik mijn met bebloemmotiefde ovenhandschoenen bedekte handen in de lucht en roep ik dingen als 'Kom op!" en "Zet aan!" (dat is vertaald Fries, maar hee, overmand door emoties gil ik dat soort dingen nu eenmaal).
Je lijkt op schaatsbaan misschien een soort van Nils Holgersson op ijzers, en wil iedereen je graag in je wang knijpen, maar ik weet wel beter; je bent een slimme vent. Mijn buurman Age zou zeggen: "Een helder jonkje". Je bent helemaal niet lief en onschuldig; je bent keihard met je sport bezig maar weet dat er ook meer dingen in de wereld zich afspelen.
Als je op de Olympische Spelen nòg beter je best doet bak ik een taart voor je. En ook als je niet je best doet, bak ik ook een taart voor je. En als je valt kom ik met jodium, een pleister èn een taart bij je langs. Als jij met je gipsen been in zo'n beugel hangt en een nekbrace om hebt, waardoor je James Joyce niet meer kunt lezen (want dat lees jij, dat weet ik), dan kom ik je voorlezen. Ook al snap ik zelf niks van Joyce. Zo erg ben ik op jou.

Met heel veel succes-achtige-groeten en een geglazuurde taart,

Nynke

Ik ben een sentimentele dweil, maar echt.

Ik moet dus even een traantje wegpinken toen Ireen Wüst gisteren goud won. En ik heb eigenlijk niks met haar. Qua stem kan ik haar altijd wel goed nadoen (doet het goed op feesten en partijen, kan ik u zeggen). Kwam mijn tranengepink dan doordat ik nog een kater had van de avond ervoor? Kwam het doordat ik de race op mijn werk keek, tussen alle bejaarden die zaten te juichen? Ik schaamde me wel een beetje hoor. Ik hoop dat ik het bij haar volgende plak gewoon droog houd.

10 februari 2006

Had ik al gezegd dat ik 8 maart naar het concert van Kanye West in Ahoy ga?

Oh. En hoe vet dat wordt.

De Dutch Bloggies, en hoe ik er geen kont van snap.

Jullie kunnen dus niet op mij stemmen, want dat doet de jury....Ik hoereerde dus voor niks, maar à la. Met dit logje ben ik genomineerd; u mag nu voor mij gaan weddendatduimendraaien....

09 februari 2006

Een ode aan mevrouw de Waard

Mevrouw de Waard is de bejaarde die je iedereen wel gunt. Een vrouwtje waarvan je hoopt dat ze eens op een zondagochtend als cadeautje bij je Venz-hagelslag zit. Dat ze zo -tjoep- het pak uitfloept. En weet u; ik zie het haar ook nog wel eens doen.
Mevrouw de Waard woont al een tijdje in het bejaardentehuis en heeft de ziekte van alzheimer. Dat is heel erg. Dat gun je normaliter niemand. Alzheimer is een beetje als een Benny Neijman- LP. Je wilt het ab-so-luut niet, maar uiteindelijk leer je er mee leven.
Maar de alzheimer van mevrouw de Waard is de leuke variant, voor haar althans. Ze is nog even kwiek en fief als voorheen, alleen is elke dag voor haar een cadeautje. Als ik haar op het werk tegenkom (en dat gebeurt vaak, want ze loopt dikwijls weg van haar afdeling. Als ze dan weer gevonden is kijkt ze je heel ondeugend aan, zo van: " Het was me wer gelukt hè!") spreid ik mijn armen altijd zover ik kan. "Lieve schat!", gil ik haar toe. "Aaaaaaaah! M'n meisje!", roept ze, "Wat ben ik blij dat ik je zie! Wat gaan we doen?"
En dan gaan we samen oude foto's bekijken, of tafels dekken, of liedjes zingen. Dat laatste doen we het liefst. En elk liedje eindigen we dan met 'Pom pom' of 'Hatsee' of 'Falderal'. Of alledrie; als het een bijzonder gezellige dag is. Mevrouw de Waard lacht dan altijd haar meisjes-lach. Haar puberlachje; het is bijna een soort hoog gniffeltje. En daar moet ik dan weer heel hard om lachen. Ons favoriete lied is: 'En Adam sloeg Eva met de suukerbieten voor de kont , holadiejee, holadiejoo' Dan moeten we elkaar wel vasthouden, anders vallen we om van het lachen.
Vaak staat ze maar wat in de kamer, met haar handen in haar zij. Alsof ze de akela is die al boven op de berg staat terwijl haar jonge woudlopers nog hijgerig de berg opstrompelen. Of als een huisvrouw die haar net opgehangen wasgoed staat te bekijken. Heel kordaat staat ze dan, en tevreden. Soms pakt ze mijn handen beet om even een stukje te dansen. Dan begint ze ook altijd te lachen. "Het is maar gekkigheid hè", zegt ze dan. Als ik haar dan zeg dat ik gekkigheid wel leuk vind gniffelt ze: "Ja, ik vind dat ook wel lekker ja!" Met een zwierige zwaai draaien we voorzichtig een pirouetje.
Ze heeft het niet zo op André Rieu. "Heb je hem weer, met dat rare haar" zegt ze dan. En ze zingt altijd, tot ergernis van de andere oudjes, keihard door hem heen. Dat boeit haar niks; daarom is ze ook zo stoer.
Mevrouw de Waard maakt van elke dag een taartje, en mocht ze ooit doodgaan dan ga ik heel hard huilen en in mijn eentje pirouetjes draaien.

Hoereren kun je leren

Ik hoereer even, mag dat?
Ik ben namelijk genomineerd voor een Dutch Bloggie in de cathegorie 'Beste Post'. Het feit alleen al genomineerd te zijn verguld mij met een goudkleurig, vloeibaar geluksgevoel in mijn onderbuik. Maar: nu wil ik dat ding ook winnen natuurlijk. Maar ja, Marten is ook genomineerd, en die gun ik ook àlles, en zijn genomineerde stukje is way leuker dat het mijne (ik wist helemaal niet meer dat ik het geschreven had, kunt u nagaan). Dus stem op Marten of op Dutch is the new Gay of op mij. Zo; diplomatiek hè!

Mocht u op mij stemmen, dan krijgt u al mijn gepassioneerde liefde in een handige zeepdispenser. Mocht ik winnen, dan stuur ik u ook nog een handige navulverpakking, vol liefde.Wilt u dit? SMS dan 'HOEREER NYNKE AAN' naar 9292.

Alvast bedankt! Dan ga ik nu mijn netkousen van de waslijn halen om weer een middagje te hoereren!

Een Almere-Appendix

Ik ben ooit wel eens in Almere geweest hoor. Mijn jeugdliefde komt namelijk OOK uit Almere. Hij heette Peter en was mijn zandbakhomie tijdens onze vakanties in Appelscha. Ooit vroeg hij mij, tussen het zandtaartjesbakken en het badmintonnen door, verkering. Ik (vijf jaar oud) schrok nogal. Had hij hier wel goed over nagedacht? Op vakantie lijkt alles mooier. De zon schijnt, iedereen is aardig en je mag elke dag croissantjes halen bij de kampwinkel. Een verliefdheid komt bij zoveel geluk makkelijk opborrelen. Maar zouden wij het na de vakantie ook met elkaar redden? Hij in Almere en ik in Gapenga; kilometers uit elkaar, en nog te jong om de trein te nemen, om elkaar op het station in slow-motion in de armen te vallen.
Ik heb zijn verzoek om verkering vriendelijk afgeslagen. Ik vond hem heel lief, maar het zou eenvoudigweg niet werken. Ik heb hem nog wel eens opgezocht, in Almere. Het was toch anders. De bonding die ik met hem had, daar in de zandbak in Appelscha, was toch anders; in herfstig, hardwaaiend Almere-Buiten.

08 februari 2006

Even een verhaaltje over Almere

Willemijn wees ons allen al op het feit dat Floortje van Idols uit Almere komt (ik was eerst voor haar, maar nu ben ik voor Rafaëlla, omdat zij vernoemd is naar een Teenage Mutant Ninja Turtle, en ik dat een ondergewaardeerd leukigheidje vind. Al dat gezeur over die baby, nâh! Focus op belangrijke zaken menschen!). Ik vind dat raar. Je hoort namelijk niet vaak dat iemand uit Almere afkomstig is. Je hoort altijd wel dat mensen naar Almere verhuizen, maar daarna wordt het vaak stil rondom deze mensen. Hoe komt dit? Een hypothese:
1. Mensen die naar Almere verhuizen kopen eigenlijk een kavel in de hel. En daar hebben ze nog geen ADSL, dus geen communicatie mogelijk.
2. Mensen die naar Almere verhuizen worden, in het kader van de overbevolking, met een blok beton aan de benen in het IJsselmeer geflikkerd. Annemarie Jorritsma zit in het complot en weet donders goed dat ze burgemeester is van een fictieve stad. (Of dorp? Nou ja, het bestaat toch niet.)
3. Mensen die in Almere zijn gaan wonen schamen zich eigenlijk dood voor deze keuze (en merkten aan de talloze broodkorsten en appelschillen die zij op school of op het werk naar zich toegesmeten kregen dat ook hun omgeving deze keuze als een onvergevelijke fout beschouwde). Mensen die in Almere wonen durven daarom geen contact meer te zoeken met de wereld buiten Almere.

Tot Floortje. Door Floortje werd het mysterie rondom Almere weer afgestoft. Inmiddels is een delegatie archeologen en beroepsmilitairen naar het gebied op Neerlands Nep-provincie afgestuurd. Maar ook van hen hebben wij al een tijdje niks gehoord....

Hoe mooi ik de, door mijn broer Jelte vervaardigde, nieuwe lay-out van mijn weblog vind:

(En dan weet hij wel dat ik het positief bedoel!*)
*Mijn broer leek vroeger heel erg op Kevin; wij hebben hem ook een tijdje 'Kevin' genoemd, en gilden vaak, als hij 's ochtends in pyjama de woonkamer binnenkwam: "I've made my family disappear!" In tegenstelling tot Macaulay Culkin is mijn broertje wel geheel naar psychisch verantwoorde maatstaven opgegroeid en sleet hij niet zijn kindertijd in het bed bij Michael Jackson. Gelukkig maar.

06 februari 2006

Een inzicht

Hij en ik; wij zijn net Jean Paul Sartre en Simone de Beauvoir. Niet qua intellect en literair vermogen (tuurlijk niet), maar wel in vele andere dingen. Net als Simoontje vind ik hem lief, en interessant. Ik praat graag met hem; hij laat me andere kanten van verhalen zien. Zijn wereld lijkt geenszins op de mijne, en daarom vind ik hem, en alles aan hem zo interessant. Hij is mysterieus, ook al zegt hij mij veel over zichzelf te vertellen. Hij is het boek dat ik graag lees, maar waarvan de pagina's met pritt-stift aan elkander zijn gelijmd. Ik tracht mensen vrij snel te doorzien, maar bij hem heb ik daar een harde dobber aan.
Ik ben Simoontje; ik luister en ik leen hem boeken en films. Ik voed hem en hij hapt gulzig toe.
Sartre en Simoontje bleken elkaars ware, ondanks alle affaires met derden. Geestelijk bleven zij elkaar trouw.
Ik weet niet hoe het zal gaan tussen ons. Misschien vervliegt de wederzijdse bewondering met het klimmen der jaren. Misschien spreken wij over een tijd verschillende talen en versta ik hem niet meer. Misschien weet ik de vastzittende pagina's los te weken, misschien laat ik ze lekker dicht zitten.
Ik hoop dat hij die speciale vriend wordt voor wie ik eens in de zoveel tijd mijn man en kinderen voor in de steek laat om een dag films mee te kijken en roomyoghurt mee te eten. Mijn Sartre-op-afstand; mijn eigen filosoof-van-de-koude-grond.

Het Openbaar Vervoer is mijn beste vriend. Een novelle.

11.30 u.: Met de belbus van Gapenga naar Sneek (busstation)
11.50 u.: Met de trein van Sneek naar Leeuwarden
12.19 u.: Met de trein van Leeuwarden naar Zwolle
13.00 u.: Mem belt dat ik mijn toilettas vergeten ben. Ik: *Handen wanhopig omhooggestoken richting Hemel* "Waarom? Waarom? En wat nu?" Minutenlang geweeklaag over mijn eigen stupiditeiten. Want ik ben dus heel stom en vergeet mijn eigen kont nog eens. Wedden? (Ik heb een kont van dusdanig formaat dat het vergeten van dit aanhangsel gelijk staat aan het niet-opmerken van een Indiase Olifant die op je Suzuki Swift is gaan zitten.)

*Ik besef me dat ik zonder toilettas vrij weinig kan beginnen in Utrecht, en dat de complete inhoud van mijn toilettas opnieuw aanschaffen ook geen optie is. En dat ik pas over een maand mijn ouders weer eens visiteer. Ik moet dus maar terug.*

13.19 u.: Trein van Zwolle naar Leeuwarden
14.11 u.: Aankomst in Leeuwarden

14.15 tot 14.45: Stiekem tijdschriften gelezen in de Bruna op het station. Tijd = gedood.
14.53 u.: Bus van Leeuwarden (overstappen in Reduzum) naar Gapenga.
15.33.u.: Weer in Gapenga.

19.45 u.: Vanaf station Grou-Irnsum weer naar Utrecht. Met toilettas, hoop ik.

05 februari 2006

Hoe Kelta en ik in luttele uren kunnen transformeren van 'schattige meisjes' naar 'angstaanjagende Courtney Love-achtige types'. Kijk en vergelijk:

Figuur 1: Niks aan de hand (object in rechterhand voorspelt al niet veel goeds)
Figuur 2: Ronduit eng.

02 februari 2006

Wat ben ik blij dat ik mijn tentamen al geleerd heb...

Via Kluun kwam ik op de volgende site met prachtige Neologismen. De makers had ik al eens gezien bij 'De Wereld Draait Door', alleen heb ik bij dat programma altijd moeite met 'mijn hoofd erbij houden', aangezien Matthijs van Nieuwkerk dat programma presenteert en ik hem een gegrilde aubergine vind. En dat is dus positief; ik had ook kunnen zeggen dat ik hem een stukje cake vind, gedecoreerd met slagroom en vele versiersnoepjes uit het Baukje-assortiment. Zo leuk dus.

Maar die site! Die site! Die is echt geweldig voor een druilerige donderdagmiddag...en laat het nou net....Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.

01 februari 2006

Voor ik vergeet....

....en ik de feiten en de cijfers, en de namen van de schrijvers niet meer weet.

(Spinvis bezingt mijn toestand. Nog 1 avondje leren....)