09 februari 2006

Een ode aan mevrouw de Waard

Mevrouw de Waard is de bejaarde die je iedereen wel gunt. Een vrouwtje waarvan je hoopt dat ze eens op een zondagochtend als cadeautje bij je Venz-hagelslag zit. Dat ze zo -tjoep- het pak uitfloept. En weet u; ik zie het haar ook nog wel eens doen.
Mevrouw de Waard woont al een tijdje in het bejaardentehuis en heeft de ziekte van alzheimer. Dat is heel erg. Dat gun je normaliter niemand. Alzheimer is een beetje als een Benny Neijman- LP. Je wilt het ab-so-luut niet, maar uiteindelijk leer je er mee leven.
Maar de alzheimer van mevrouw de Waard is de leuke variant, voor haar althans. Ze is nog even kwiek en fief als voorheen, alleen is elke dag voor haar een cadeautje. Als ik haar op het werk tegenkom (en dat gebeurt vaak, want ze loopt dikwijls weg van haar afdeling. Als ze dan weer gevonden is kijkt ze je heel ondeugend aan, zo van: " Het was me wer gelukt hè!") spreid ik mijn armen altijd zover ik kan. "Lieve schat!", gil ik haar toe. "Aaaaaaaah! M'n meisje!", roept ze, "Wat ben ik blij dat ik je zie! Wat gaan we doen?"
En dan gaan we samen oude foto's bekijken, of tafels dekken, of liedjes zingen. Dat laatste doen we het liefst. En elk liedje eindigen we dan met 'Pom pom' of 'Hatsee' of 'Falderal'. Of alledrie; als het een bijzonder gezellige dag is. Mevrouw de Waard lacht dan altijd haar meisjes-lach. Haar puberlachje; het is bijna een soort hoog gniffeltje. En daar moet ik dan weer heel hard om lachen. Ons favoriete lied is: 'En Adam sloeg Eva met de suukerbieten voor de kont , holadiejee, holadiejoo' Dan moeten we elkaar wel vasthouden, anders vallen we om van het lachen.
Vaak staat ze maar wat in de kamer, met haar handen in haar zij. Alsof ze de akela is die al boven op de berg staat terwijl haar jonge woudlopers nog hijgerig de berg opstrompelen. Of als een huisvrouw die haar net opgehangen wasgoed staat te bekijken. Heel kordaat staat ze dan, en tevreden. Soms pakt ze mijn handen beet om even een stukje te dansen. Dan begint ze ook altijd te lachen. "Het is maar gekkigheid hè", zegt ze dan. Als ik haar dan zeg dat ik gekkigheid wel leuk vind gniffelt ze: "Ja, ik vind dat ook wel lekker ja!" Met een zwierige zwaai draaien we voorzichtig een pirouetje.
Ze heeft het niet zo op André Rieu. "Heb je hem weer, met dat rare haar" zegt ze dan. En ze zingt altijd, tot ergernis van de andere oudjes, keihard door hem heen. Dat boeit haar niks; daarom is ze ook zo stoer.
Mevrouw de Waard maakt van elke dag een taartje, en mocht ze ooit doodgaan dan ga ik heel hard huilen en in mijn eentje pirouetjes draaien.

2 reacties:

Anonymous Bauke zei...

Mooi stukkie Nyn. Waarom reageert niemand hierop? Of is iedereen sprakeloos na het lezen van deze prachtige ode?!

10:02 a.m.  
Anonymous atty de waard zei...

Dag Nynke,

Wat een mooi stukkie ..... en als ik dan later alzheimer krijg word ik gewoon iemand anders d'r "mevrouw de waard" en ik hoop dat ze dan net zo lief voor mij is als jij nu voor jouw "mevrouw".

atty de waard

8:09 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage