25 februari 2006

Een verhaaltje waar mijn loglezers niets aan hebben. Sorry.

Ik zit in de Basket en wacht op hem. Ik draai een knoop in mijn haar, ik veeg korrels suiker van tafel. Diegenen met röntgenogen kunnen de knoop in mijn maag duidelijk zien.
Hij loopt naar binnen en ik herken hem meteen. De knoop in mijn maag verplaatst zich naar mijn keel waardoor ik de komende anderhalf uur, voor mijn gevoel, alleen klankreeksen als 'krggggrhgh' en 'oooorghwah' uit kan stoten.Ik word verlegen van hem, en geloof me: de laatste keer dat ik dat was, was in 1989, op mijn eerste kleuterschooldag. Gelukkig praat hij, en kan ik op gepaste momenten 'oh ja?' en 'wat leuk!' er verbaal uitpoepen. Ik ben mezelf niet, en verbaas me daarover. Ik ken hem toch? Ik ken hem al zo lang. Ik ken hem al zo lang, maar ik ken hem anders. Niet zo. Niet bij daglicht en niet zonder vrienden. Hij bevalt me wel, die andere hem.
Ik hoop dat ik hem snel weer zie.

1 reacties:

Anonymous Grietje zei...

Niets aan hebben?

7:15 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage