31 maart 2006

Er komen heus dus wel andere tijden, maar dat heeft niks met terrorisme te maken hoor!

Ik denk: ik zeg het even. Want het schijnt dus dat je, als je in groepsverband radicale kletspraatjes hebt, dat soms best onder het kopje 'terrorisme' kan vallen. En dat wil ik zelf ook ab-so-luut niet. Ik ben niet zo van het terrorisme. En ik weet niet of de bitterballenalliantie van Maeb, Martha, Coert, A. en Nynke c.s. daadwerkelijk een groep genoemd kan worden, maar ik wil het bij voorbaat gewoon even uitsluiten. Voor je het weet heb ik Koos Plooy als keffende teckel in mijn broekspijp hangen, en word ik ineens Nynke de J. genoemd en maakt Herman bij Netwerk een reportage over hoe ik van bovengemiddeld braaf meisje veranderde in een guerillaminnende akela. En dat mijn vrienden dan geïnterviewd worden, maar dat je alleen een silhouet in beeld ziet, en een verdraaide stem hoort, omdat mijn vrienden dan bang zijn dat ik ze anders achterna kom met mijn terroristenfoefjes en -vriendjes.
Het hele Center Parcs verhaal is enkelt een celebration of love and happiness en een schreeuw om aandacht voor de minderbedeelde weblogs onder ons.
Dus Koos: laat me met rust! En haal die scherpschutters maar van het dak van de buren af. *Zwaait naar de dikke schroef in de muur*

30 maart 2006

Want er komen dus andere tijden

Nu Center Parcs officieel een onafhankelijke staat is geworden kan ik ook simpelweg een staatsgreep plegen, om zo de directeur van C.P. op de knieën te dwingen!
*De lezer mag hier nu even over nadenken*

Ja inderdaad. Ik vind het zelf ook belachelijk briljant.

Ik laat mijn baard groeien en koop kaki-broeken enzo. Ik ga grote Cubaanse sigaren roken en staande in een open auto urenlange speeches houden voor mijn uitzinnige rebellenleger. Martha wil graag mijn handlangster zijn. Zij wordt dan op een gegeven moment doodgeschoten (voor de show hoor, in het echt is ze maar schijndood en zal ze haar leven gaan wijden aan het bakken van koekjes voor het rebellenleger en het wassen van de gordijnen van bedoeïenentent), en dan wordt ze een icoon en een dode celeb en zal elke zichzelf respecterende anarchist met haar hoofd op een rood t-shirt lopen. Ondertussen neem ik met bruut geweld (= de receptie van Center Parcs Kempervennen bekogelen met (neger)zoenen en argeloze C.P.- Zwembadmedewerkers de kieteldood bezorgen) de heerschappij over Center Parcs over. Vervolgens zal ik de directeur als krijgsgevangene in een bedoeïenentent vasthouden en hem net zolang Lays Sensations 'Oven Roasted Chicken en Thyme' voeren totdat hij een cheque uitschrijft voor het sponsoren van de Center Parcs Weblogawards(c). (Die Chicken en Thyme had ik dus gekocht en die is smerig!Braak!!!F2!!! Als je een domper op je avond wilt creëeren (omdat bijvoorbeeld vervelende visite krijgt) kun je deze chips kopen want het eten van deze chips geeft dezelfde 'smaaksensatie' als het opeten van je braaksel nadat je de hartige taart die je als avondeten had eruit gekotst had. Zo ongeveer.)

Maar afijn.

Dat ga ik dus doen. Voor mijn rebellenleger heb ik nog een aantal ferme jongens, danwel stoere knapen nodig; vrijwilligers kunnen zich melden op dit log. Eén vereiste: je moet er wel charmant uitzien met een bivakmuts. Ik wil namelijk wel een appetijtelijk rebellenleger. Ontwaakt! Verworpenen der aarde! Ontwaakt! Verdoemd in 's weblogawards sfeer! *Oefent alvast haar beste marcheerpasjes*

Want er komen andere tijden

Ik heb een nieuwe manier bedacht om de directeur van Center Parcs zover te krijgen dat hij onze weblogaward gaat sponsoren!

Voor de mensen die de discussie op Maeb zijn site niet meegekregen hebben, even een update: Omdat Martha, Maeb, Coert en Nynke allevier geen Dutch Bloggie hebben gewonnen besloten zij het heft in eigen handen te nemen en zelf een weblogaward in het leven te roepen. Beoogde sponsor is Center Parcs, omdat dat nu een keer een beetje een lullig merk is, en awards vaak door lullige merken gesponsord worden, merken die verder ook niks met de award te maken hebben. Ik had net zo goed 'Conimex' kunnen zeggen, of 'Brabantia'. Maar het is dus 'De Center Parcs Weblogaward' geworden. Om de directeur van Center Parcs zover te krijgen onze award te sponsoren heb ik zijn dochtertje Valerie al eens gekidnapt, maar dat hele avontuur liep op een fiasco uit toen A. en ik haar terug wilden brengen en per abuis allebei bij een ander benzinestation stonden, en uiteindelijk met een broek vol gesmolten paaseitjes en een Ted de Braak-look-a-like thuiskwamen. Het moet dus anders, want zó krijgen we de directeur van Center Parcs nooit op z'n knieën.

Zometeen meer. Even eten.

29 maart 2006

Ik ben weer blond hoor!


Want zo hoor ik nu eenmaal te zijn. Donker is gewoon mijn cool niet.

28 maart 2006

Dusty Springfield parafernalia; een van mijn meest favoriete parafernalia.

Uit het boekje van mijn 'Best Of Dusty Springfield'- CD de foto: "Dusty eet een appel". Veel meer hoeft Dusty ook niet te doen om mij aan een parapluutje hangend door de straat te laten zweven. Van euforie.

Ik heb geen snotneus, maar ik voel me wel snotbongelig

Martha en Nynke zijn door malkander officieel ziek verklaard. Dat schept een heleboel duidelijkheid. Zelf ga je toch altijd te lang door, negeer je hoofdpijntjes, huilbuitjes en overgeefsels. Dat kan nu dus niet meer. Ik mailde Els S. dat de nota nog even op zich laat wachten, omdat de productiviteit ongeveer nul is. Vanavond heb ik wel een tentamen, dus ik sleep mij zometeen maar naar de Uithof. Het moet maar.


Figuur 1: Ik heb me naar de Schlecker gesleept voor kindersuprise-eieren. Als opkikker voor Martha, en voor mezelf ook hoor. Martha had een puzzel en ik een duikboot. En later heb ik er stiekem nog 1 opgegeten en daar zat een blits vliegtuig in.

Figuur 2: Mijn 'Ik wil niet naar tentamen' hoofd.

Figuur 3: Ik heb ook wallen, kijk maar.

27 maart 2006

Wanneer breekt er nu eens iemand een lans voor Jessica Fletcher?

Nu dus.
Want naast Henny Stoel is er geen vrouw op de Nederlandse teevee die zoveel rust en vertrouwen uitstraalt als zij. En sinds Henny bij het journaal is weggebonjourd heeft Jessica zelf ook donders goed door dat de last nu alleen door haar frêle schoudertjes gedragen moet worden.
Jessica Fletcher is de oma uit je dromen. Kleine, pittige, kiene Jessica, met haar strikbloezen en kokerrokken. Met haar blondspoeling en haar bestraffend kijkende ogen. Jessica is de heldin van elke feministe; een vrouw die haar mannetje staat in een wereld die gedomineerd wordt door manspersonen. Want boeven zijn nu eenmaal vaak mannen. En als de vrouw de boef is, is dat vaak omdat haar man haar bedrogen heeft. En dan zou ik hem ook een klap met de kandelaar geven, dat weet u.
Ik heb al eens eerder, ooit, over haar geschreven, maar ik kom gaarne op haar terug.
Ik vertel graag over haar beschaafde manier waarop men in 'Murder, she wrote' omgaat met de criminaliteit. Geen bloederige steekpartijen, maar luchtige schermutselingen met gebalde vuisten, die zelden hun target raken. Met lijken die keurig gedrapeerd onderaan een trap liggen, met het bloed Gorbatsjovesk op het voorhoofd gesprenkeld. Met een casuale uitgeschopte pump naast het bed waardoor de kijker begrijpt dat er een amoureuze handeling heeft plaatsgevonden.
Sinds 9/11 zag ik steeds minder van Jessica op TV. En dat stemde mij eerlijkgezegd een beetje droevig. Was dit leeftijdsdiscriminatie? Of toch het feit dat in deze wereld vol dood en verderf er geen plaats is voor een bejaarde met een strikblouse die de moord op een oude baron in een landhuis onderzoekt?
Ik wilde bijna bij omroep MAX een lans gaan breken voor Jessica Fletcher. Want ik vind dat als er één omroep is die zich het lot van Jessica aan moet trekken, het wel Omroep MAX is. En voordat ze 'Daar komen de schutters' weer aankopen (en ik zie ze er voor aan, stelletje actieve nep-bejaarden) vond ik dat er door het bestuur van MAX wel eens gedacht mocht worden aan la Fletcher.
Maar gelukkig: RTL7 zendt Jessica Fletcher nog uit! Er kan dus nog steeds met Jessica meegepeinsd worden over de dubieuze dood van de vrouw van een diplomaat met geldproblemen en een tuinman met losse handjes. Ofzo. Het maakt ook niet uit; Jessica lost het toch wel op.

Haha! Efkes in stikje yn it Frysk!

It is ferskriklik! Ik moat in nota skriuwe foar Ier-Moderne Literatuer en der is gjin klap oan! Ik skriuw it dingkje oer de gedichten fan Gysbert Japicx, mar it sjit mar net op, en undertusken sit ik allinich mar op de side fan Tresoar skriuwers te besjen werfan ik net wit of't se eins man of frou binne. Rely Jorritsma bygelyks. Dat is in fint! Wist ik folle!
Fieder is der eins net in soad nijs te fertellen: allinich dat ik sneon patat iten haw mei Sanne, en dat ik dû gelyk tinke moast oan 30 april, keninginnedei, at we foar it earst wer te keatsen mochten. De van Schepen-partij, faaks op ien fan de earste moaie dagen fan it jier, sa dast noch net troch hiedest dat de sinne fel skyne soe, en dat wy jûns allegearre troch mem yn'e aftersun setten waarden, om't wy allegearre in ferbaarnd nekje hienen.
Mar it keatsen wie altiid machtich moai. Faaks wol frustrearend, omst al wistest dat ast Arjen net as maat hiedest, do dy dei de kranse net winne soedest. Arjen wie nammelik altiid de beste, en wasto ek diedest; winne fan him slagge dy nea. Moarns stûndest al fiersten te betiid neist it bed (de keatsmof lei al klear), om derneio ek fiersten te betiid op it fjild te stean om yn te slaan, en om te sjen yn welke omloop do Arjen treffe soedest.
Mar ik dwaal ôf.
Werom ik oan keninginnedei tinke moast, en oan it keatsen: dat kaam troch de patat. Hingjend boppe de frituer moast ik gelyk oan Pieta tinke. Pieta wie de frou fan de foarsitter fan'e keatsferiening (net fan de hjoeddeistiche...dy kin ik ek wol ;) ). Se hie yndrukwekkende ofmjittingen en een boezem werst makkelik yn ferdwale koedest. Se die altiid wat nurks, mar ik leau net dat se sa die om't se net fan bern hâlde ofsa. Ik soe ek wat nurks wurde at der hieltiid berntsjes mei harren smoarche butenboartersfingertsjes yn de bakken mei dropfiters en wite mûzen sitte soenen. Pieta's domyn wie de kantine, en dan foaral de frituer. Foar twa gûne as wat skeppe Pieta in grutte puntpûde fol mei patat, foar dy. En as slagreamme op de taart kamen der trije grutte klodders mayonaise boppenop (ut sa'n grutte mayonaisebak mei in pompke derop).
Fetter dan dat haw ik nea iten. Meastentiids mochten wy fan mem ek gjin patat (mem hie thus de gehaktballen al opstean! En de jirpels! Dus gjin patat bliksem!)
Mar dan mochten wy faaks wol in ijsko, of dy fertsjinnen wy mei it opheljen fan lege bierfleskes. Ien fol krat wie ien raket fan Pieta. Of in cola-callippo. En oan it ein fan de dei hienen wy allegearre dus in ferbaarnd nekje, smoarche fingers fan'e patat en de ijsko's en in medaille, omst dochs noch twadde fan de ferliezers wurden wiedest. En wa hie de krânse? Juistem.

Hiermee wilde ik even bewijzen dat mijn Fries dusdanig verzwakt is dat ik met geen mogelijkheid een boeiend stukje in het Fries kan schrijven. Zo. Morgen weer Nederlands!

26 maart 2006

Big up voor het beste slijpnummer van het jaar, en tevens waarschijnlijk ook van de eeuw. Het oevre van Boyz II Men niet meegerekend.

Jamie Foxx heeft een nieuwe single uit! Prrrrrrrrrrrrr! *Spinnende kitten imitatie* Een beter glijend nummer dan 'Unpredictable' hebben we niet meer gehoord sinds Az Yet hun bevanillevlade 'Last Night' de ether inslingerde. Maar oh! Jamie! Als hij je aankijkt zie je gewoon een haardvuur knapperen, daar in de poppetjes van zijn ogen. Een haardvuur met een berenvel ervoor. En iets met bonbons erbij, denk ik.
Nadat Jamie Foxx in het programma van Oprah had gezeten hebben alle vrouwen uit het publiek een enquete ingevuld (anononiem hè) en daarin biechtte 87% op harde tepels te hebben gehad toen Jamie een liedje ging zingen. De andere 13% kon door het dragen van een kabeltrui niet goed zien of ze harde tepels hadden.
Ook het rapje van Ludacris is een knap staaltje 'hé-vrouwtje-ik-ben-een-stoere-vent-maar-ik-heb-ook-een-zachte-kant-hoor-mocht-het-je-interesseren'. Ook het feit dat Jamie tijdens het rapje van Ludacris op de achtergrond heel smooth loopt te doen; er flitst zelfs een bontjas door beeld. Nep, neem ik aan. En champagne dus hè, en Eva Longoria hè. Jamie pakt uit hoor!
Gelukkig zit ik qua 'The Box' in een arrenbieminnend postcodegebied, want het clipje komt echt elk kwartier voorbij. En als Jamie dan zingt dan doe ik automatisch mijn arrenbiegebaardjes daarbij: *Laat knuistjes langs gezicht trekken* *Wijst met twee handen naar fictief personage tegenover haar, en drukt daarna haar knuistjes tegen haar bost*

24 maart 2006

Een studente Nederlands heeft voor haar eigen cool een vaste tweedehands-boekenwinkel nodig. En een diadeem.

Het zoeken van een origineel boekwinkeltje stond altijd al hoog op mijn verlanglijst. Ongeveer tussen 'een camouflagestift voor mijn wallen kopen' en 'euforisch langdurend geluk vinden en ook behouden'. En nu heb ik er een. Een boekwinkeltje waar ik een regelmatig bezoeker van kan worden, zodat bij het het klingelen van de winkelbel de eigenaar 'Hallo Nynke!' kan roepen. Eigenlijk wilde ik er één met boeken die naar pijptabak ruiken en een antiquair met een morsige kokosmakroonvlek op zijn rode vest. Zoiets. Deze antiquair is te jong en homo, maar had wel een rood vest aan, dus dan voldoe je ook wel aan mijn criteria. Hij ging ook heel belangstellend een praatje met me maken en reageerde anitquairfähig enthousiast toen ik vertelde dat ik Nederlands studeerde. Ik kocht Palmen, van Kooten, Suskind, Lanoye en Vestdijk en kreeg nog korting ook. Het kostte dus ook nog eens helemaal niets.

Oh ja, en ik kocht een diadeem bij de Hennes. Hij staat me goed. Verder geen nieuws.

22 maart 2006

Ik ga geen dingen zeggen als: 'aan stoelpoten zagen', maar oh! Oh oh oh!

Maeb en ik hadden een kleine woordenwisseling over de Hunkar-Stoel-verhouding; Maeb is pro-Aldith en ik vind dat je dan automatisch anti-Henny bent. Waarom wist ik zelf ook niet, maar ik heb het antwoord op Wikipedia gevonden! Aldith nodigt Henny niet voor een feestje uit! Terwijl Henny is altijd heel behoorlijk gedraagt op feestjes, behalve dan die ene keer toen ze in haar onderbroek op een tafel borrelnoten door de kamer stond te spugen, em daarna met Joop van Zijl in de gordijnen belandde. Maar daar heeft ze haar excuses voor aangeboden, dus zand erover ja!
Afijn, dit stond er dus op Wikipedia:


Op 5 januari 2006 was Henny Stoel opvallend afwezig in de marathonuitzending ter ere van het 50-jarig bestaan van het Journaal. Veel kijkers belden daarover, maar zoals Aldith Hunkar in de uitzending verklaarde, "we hebben ervoor gekozen alleen de presentatoren van voor 1995 voor deze uitzending uit te nodigen". Dat was niet helemaal juist, aangezien Harmen Siezen (presentator tot 2002) wel aan de uitzending deelnam.

Ik zeg: Schaam, schaam, schaam, schaam op jou!

21 maart 2006

Iets over mijn TV, als support voor Maeb.

Ik heb dus ook zo'n TV, lees maar:
* Eerst had ik een hele slecht TV-kabel, en toen had ik dus ook erg slecht beeld. Nietsvermoedend heb ik toen talloze afleveringen van 'Het Glazen Huis' gezien, denkende dat het best een goede serie was, alleen maar omdat ik de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs niet zag. Toen ik een nieuwe kabel had zag ik ineens dat de acteurs in 'Het Glazen Huis' allemaal maar twee gezichtsuitdrukkingen hebben: die van 'Ieuw! Ik eet nu het bittere stronkje van de witlof!' (als ze iets niet leuk vonden) en die van 'Aaah! Iemand spuit met een tuinslang vanillevla in mijn aars' (als ze iets wel leuk vonden). Toen heb ik het programma maar geboycot, en plots werd het van de buis gehaald. Ik zweer het je dus: ik was de enige kijker van 'Het Glazen Huis'.
* Ik heb ook geen afstandbediening.
* Als ik de TV aan wil zetten moet ik em eerst drie keer aan- en uitzetten.
* Hij is heel zwaar een groot, en heeft een dikke kont (en als iemand nu beweerd dat ik steeds meer op mijn TV ga lijken haal ik diegene persoonlijk door het slijk. Letterlijk.)
* Ik kan er geen DVD-speler op aansluiten. Ik kan er wel een platenspeler op aansluiten om zo het afscheidsoptreden van Rudi Carrell op de ARD op LP vast te leggen. Mocht iemand daar behoefte aan hebben.
* Soms zie ik, als ik bijvoorbeeld op Net5 Grey's Anatomy zit te kijken, er een programma van een andere zender er stiekem doorheen. Als een soort schimmenspel. Daarom zit ik dinsdagavond altijd bij Markje; ik wil niet door andere programma's gestoord worden als in Grey's Anatomy de Chinees aan haar collega vertelt dat ze zwanger is van de neger. (Mijn huisgenote, ik noem geen namen, in een niet-zo-politiek-correcte bui: "Het kindje wordt nu dus een Chineger")

Tot zover mijn TV. Morgen mijn kerstmusicalverleden, en daarbij mijn auditie voor de rol van crackho. Ik maak geen grapje!

20 maart 2006

Het verjaardagscadeau dat ik kreeg van Willemijn

BAS WESTERWEEL IN EEN BAD MET BROCCOLI!!!111!!!! Dat is de capslocktoets meer dan waard! Willemijn, mijn hartelijke danken komen naar je toe en wel nu! Hoor je die vrachtwagen die daar de Guadeloupestraat binnen komt rijden? Die is gevuld met paaseitjes! Voor jou! Hoor je em al? Tuut-tuut-tuut! *Doet een slechte imitatie van een achteruit rijdende vrachtwagen*

Ik wil best opbiechten dat ik heel jaloers aangelegd ben

Want jaloers, dat ben ik. Niet qua materiele dingen hoor, ik zit nog altijd schaamteloos met mijn discman in de trein, en crave nog steeds niet naar een mp3-speler. Maar qua liefde ben ik extreem jaloers en nasty en doemdenkend vooral ook.
Toen mijn lief-van-toen een paar maanden geleden langs zou komen in Utrecht was ik helemaal blij. Echter, toen ik hoorde dat hij eerst nog even bij zijn ex langs zou gaan (die woonde ook in Utrecht) deed ik natuurlijk heel nonchalant, maar ondertussen barstte ik bijna uit mijn velletje van jaloersheid.
Ik vond haar natuurlijk ook direct een trut. En een slet. In gedachten liep ik al met haar hoofd op een staak in mijn ene, en met een brandende fakkel in mijn andere hand door te straat, ondertussen luidkeels Kelis scanderend. Ik visualiseer dat soort dingen.
Toen op de bewuste dag mijn lief-van-toen bij zijn ex was liep ik frantic chips te eten en ging ik als tijdverdrijf maar naar de Hennes om een panty te ruilen. Fietsend op de Oudegracht wist ik het ineens zeker: hij zou me dumpen. Zij waren natuurlijk nu aan het neuken (als ik jaloers ben gebruik ik altijd dat soort woorden, totaal niet ladylike) en waren samen heel hard om mij aan het lachen, omdat ik natuurlijk heel lelijk en dom en naïef ben. In de rij bij de Hennes vocht ik tegen mijn tranen en wilde ik me het liefst aan de verkoopster vastklampen en mijn neus in haar sjaal snuiten, omdat ik paranoia aan het worden was, en vandaag ook nog zeker weten gedumpt zou worden.
Natuurlijk belde mijn lief-van-toen gewoon op de afgesproken tijd om te vertellen dat hij op het station stond. Toen ik hem ophaalde was ik nog steeds heel kwaad, want ja, hij had weet-niet-wat met haar uitgespookt. Ik hield krampachtig mijn voorhoofd in een ik-ben-nu-heel-kwaad frons. Hij lachte zich kapot; natuurlijk had hij niks met haar uitgespookt en het was heus wel gezellig geweest, maar verder niks. Hij vond het hilarisch dat ik zo jaloers was. Hij gloeide van trots. Dat ik zo frantic kon doen omdat hij met zijn ex had afgesproken.
Maar ja, zo ben ik. Ik ben een jaloerse heks, en mocht iemand mij ooit bedriegen met wat dan ook, dan ruk ik met alle liefde je kop van je romp. Maar echt.

19 maart 2006

Het was dus Hoogte.com

Hoogte.com dus.
En volgende week een mooi stukje over de kerstmusicaltradie op het Bogerman (mijn oude middelbare school), zodat Gryts haar kan laven aan jeugdsentiment en zichzelf op de bovenbenen kan slaan.

Een mooie zondag om iets over Hoogtepunt.com te vertellen

Naast een carrière als BW'er* ambieer ik ook nog altijd een zangcarrière à la Anita Meyer, danwel Willeke Alberti. Het moment waarop ik muzikaal gezien het dichts bij het laatstgenoemde carrièredoel was toen ik optrad met Hoogtepunt.com.
We schrijven het jaar 2000. Ik zit in 3 atheneum en heb wiskunde van meneer Pruiksma Jr**. Het is een paar maanden voor de jaarlijkse muziekavond op school. Het jaar ervoor had ik samen met Dina en mijn broers (Bauke, Albert), en vrienden van mijn broers (Maarten, Kees) een aantal nummers gespeeld. Dat had mijn 'cool' erg goed gedaan; optreden met jongens die zo'n vijf jaar ouder zijn is, helemaal als 14-jarige, enorm goed voor je ego en imago.
In 2000 had ik afgesproken om weer iets muzikaals met mijn broers te doen. Totdat Pruiksma Jr. mijn broers inpikte om met hem een bandje te vormen. Ik natuurlijk op hoge poten naar mijn wiskundeleraar. "Lekker is dat Sincostan Pi Dewortelvan12! U pikt gewoon mijn band in!" brieste ik hem toe. "Nou, dan kom jij toch bij ons zingen?", antwoorde hij. Ik perplex natuurlijk. Het is als vijftienjarige goed voor je 'cool' om met je broers te zingen, maar het is natuurlijk übergoed voor je cool om met je wiskundeleraar in een bandje te zitten.
De band groeide en groeide. Er kwam een blazersclubje met Pytrick, Grytsje, Janneke en Bernard. Botte op gitaar, Pruiksma op basgitaar, Ralf op toetsen, Albert op drums en Jaap zong ook. Ook kwam mevrouw de Haan erbij, die Nederlands gaf. Mevrouw de Haan en ik deden ook de achtergrondkoortjes, met veel 'nah nah nah's' enzo.
We traden op op de muziekavond. Vooraan bij het podium stonden de vrienden van mijn broers. Ik voelde mijn 'cool' groeien. We speelden TV-tunes, James Brown, Aretha Franklin, Frank Zappa, Anouk en Björk en talloze andere bootyshakefähige liedjes. Pruiksma zong 'Sexmachine'. Nou vraag ik je. Je wiskundeleraar die 'sexmachine' zingt! Dat is ongeveer hetzelfde als Kofi Annan die tijdens een VN-vergadering zijn broek laat zakken. Maar echt.

Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat het een doorslaand succes was. Er is zelfs een slipje naar het hoofd van meneer Pruiksma gegooid***. Later speelden we ook nog op het Meermuziekfestival, en zijn beide optredens nog op cd gebrand. Daarna stierf Hoogtepunt.com een roemloze dood door contractbreuken en gerommel met managers****


* De Bekende Weblogger, komt altijd op haringparty's en premières van Joop van den Ende-musicals.
** Naast meneer de Visser de enige coole leraar wiskunde die ik evah heb gehad en überhaupt ken.
*** Dat is een leugen, maar de sfeer was dudanig goed dat het hàd kunnen gebeuren.
**** Ook niet waar, maar het klinkt zo saai om te zeggen dat we onszelf gewoon opgedoekt hebben.

18 maart 2006

Ho diggs Pimp fo shizzle

Ik zit vandaag weer de hele dag in mijn portiershok in het bejaardentehuis. 's Middags komt mevrouw Koperman even langs. "Mijn tuindeur wil niet open! Ik snap er niks van." Ik vertel dat het ook nog wel een beetje te koud is om de tuindeur open te zetten, en dat ze natuurlijk ook niet verkouden moet worden. "Daar heb je gelijk in meissie!" zegt ze, "Maar toch wil ik de deur open hebben. Maar het lukt me zelf niet!" Peinzend schuifelt ze een beetje heen en weer met haar rollator. Opeens verzucht ze: "Ooooh, had ik maar een lekkere sterke vent. Met een wagen! Konden we lekker een eindje gaan rijden! Dat wil ik: een lekkere vent." Ondertussen viel ik van mijn bureaustoel door extreem hard lachen. Ik zei dat ik de deur in de gaten zou houden. De eerste de beste lekkere vent zou voor haar zijn. Beloofd.
De foto is trouwens een foto van de binnenkant van het boekje van mijn Ella Fitzgerald CD, en Ella geeft op deze foto heel goed weer hoe mevrouw Koperman vanmiddag voor mij stond. Alleen dan zonder microfoon. En Ella is neger. En Ella heeft geen rollator. Voor de rest: treffende gelijkenis hoor!

17 maart 2006

Het bewijs dat er een hogere macht is: Bas Westerweel is weer terug op TV

Over Bas zou mijn moeder zeggen: "Oh! Dàt vind ik nou een leuke vent!" En daarmee slaat ze de spreekwoordelijke spijker op z'n dito kop. Hij is echt een leuke man, met leuke-mannen- praatjes en vaak zo'n leuke- mannen- trui, danwel -overhemd aan. Als Bas het vroeger in het School-TV Weekjournaal over Kosovo had, dan klonk dat alsof hij over hoofdluis praatte; iets wat niet leuk was, maar waar je niet wakker over hoefde te liggen, als kind zijnde. Stel nou hè, stel dat de Popfoto nog zou bestaan, dan zou ik daar wel een advertentie in plaatsen waarin ik om plaatjes van Bas Westerweel zou vragen, die ik dan zou ruilen tegen plaatjes van East 17 of Bryan Roy. Zoiets. Ik zou in ieder geval fan zijn van Bas Westerweel.
En dat hij toen verkering kreeg met Babette van Veen was wel even een bitter pilletje, maar ja, Babette is weer de dochter van Herman van Veen, en die is ook zo leuk (maar daar hebben we het later wel over ja)! Dus Bas en Babette zullen ook wel heel leuk zijn samen. Van die mensen die samen strandwandelingen maken, en dan hun kinderen in een bolderkar door het zand slepen.Van die mensen met een bakfiets.
En nu presenteert Bas bij Omroep Llink een programma over vegetarisch koken. Nou vraag ik je: Bas Westerweel en Broccoli; dat is toch het beste duo sinds de Mounties? Ja toch? Bas en broccoli is nog beter dan Bas en Babette; zelfs Babette ziet dat heus wel in.
* Visualiseert Bas, dansend met een stronk broccoli, op de muziek van 'Love is All'*

Mijn verjaardag, bekeken door de lens van mijn digitale camera

Mijn verjaardag staat op Flickr! Dan ga ik nu heel hard bijslapen en 'Wie is de mol' kijken. Hoe ik dat ga combineren weet ik ook nog niet, maar ik verzin wel iets....

16 maart 2006

Twee violen

Ik ben jarig vandaag! Dus morgen ga ik uitgebreid vertellen hoe mijn dag geweest is. Morgen dus. Tot die tijd zeg ik alleen:

15 maart 2006

Twee keer heel hard lachen

1. Hier Als je Nederlands studeert is dit zo geweldig dat je het liefste je docente Vroegmoderne Letterkunde wilt mailen/bellen/postduiven, totdat je je beseft dat zij waarschijnlijk niet het vereiste gevoel voor humor heeft. Jammer man.
2. Kijk voor de gein regelmatig bij de comments van Maeb zijn stukjes, bijvoorbeeld bij deze, want Maeb, Coert, A. te A., Martha en Nynke steken elkaar met grote regelmaat de loef af qua grappig reageren. Het kost je een dag van de week om alles bij te houden, maar oh, de lachstuipen die ik mocht ondergaan door het lezen van de comments waren het allemaal waard. De foto is trouwens het resultaat van mijn enthousiaste zoektocht naar de mogelijkheden van mijn digitale camera en tevens een oefening voor mijzelf om mijn ogen open te houden tijdens het maken van een foto. Ik heb namelijk een flits-fobie en sta daarom altijd met de ogen dicht op de foto. Het werd tijd om daar eens iets aan te doen.

We're gonna party like...

Goede wijn behoeft geen krans hè....

Martine van Os is back in buisiness

Gisteren kwam ik op de Oudegracht Martine van Os tegen. Ze liep met stevige tred, en zwaaiend met plastic tasjes. Ik schrok, want ik had haar de dag ervoor weer eens op TV gezien, bij Omroep Max. Twee keer Martine van Os in twee dagen vind ik een redelijke overschrijding van mijn Martine van Os-tax.
Maar anyway, Martine is dus weer helemaal opgelapt nadat de publieke omroep haar met alle egards uitgekotst had. Want vroeger keek ik altijd best vaak naar haar programma, 'Lieve Martine'. Daarin behandelde Martine brieven met noodkreten die haar vanuit het hele land toegestuurd waren. Bijvoorbeeld door een man van buurtcentrum 'De Es' uit Diever, waar de dorpsbevolking kwaad is omdat rolstoelgebruikers het buurtcentrum niet in kunnen, omdat er een trappetje bij de ingang zit, en ze van de gemeente geen plank krijgen waar de rolstoelgebruikers 'De Es' mee in kunnen rollen. En Martine keek daarna dan met een zorgelijke blik in de camera en zei dan iets als: "Daar moeten we natuurlijk iets aan doen! Op naar Diever dus!" En dan zag je in een filmpje hoe Martine een rolstoelplank regelde en hoe ze daarna door alle rolstoelgebruikers op de schouders werd genomen.
Volgens mij doet Martine bij Omroep Max ongeveer hetzelfde truukje, want ik zag weer allemaal dankbare bejaarden met spiksplinternieuwe rollators, danwel bankstellen. Maar als dat is wat Martine goed kan, dan moet ze dat doen. Zodat er binnenkort geen ontevreden bejaarde meer over is, en Oude- Pekela een nieuw leugenbankje bij de Pekelasevaart krijgt en de activiteitencommissie Kropswolde een soundblaster om te gebruiken tijdens de bejaardengym.

14 maart 2006

Met Hans in de kroeg

Hiero kunt u Sanne's verhaal van de Hans Goedkoop-borrelavond nalezen. Ook zij schrijft niets dan lof en confetti en olijke hamsters over de avond. En zo is het. De foto's bij het stukje zijn van Myrthe, en die kan heel goed spontaan ogende foto's maken. Trouwens; onze erudiete docent Gaston had nog gemaild met Goedkoop en vertelde dat de gastdocent echt fan van ons was. Wij ook van hem! Gisteren, bij de grote boekenquiz hield ik ook mijn handen gekruist voor mijn borst en keek dromerig, daarbij verzuchtende: "Oh Hans! Wat doe je dat toch weer goed!" En dat zei ik dan op de vertederende manier, niet op de erotische. Neen. Maar in ieder geval: lees het stukkie van mijn hartverwarmende vriendinneke Sanne. Hier.

Hoe Sylvie Meis mij aan een 7,3 heeft geholpen. Bedankt Sylvie, voor het zijn van een schaamteloze showbizz- en voetbalvrouw! Ik houd daarvan!

De docent zei vandaag dat ik een leuke recensie had geschreven. Dat er echt persoonlijkheid in zat. Ik bloosde, want dat vind ik een leuk iets om te horen. Gelukkig bloosde ik niet te hard, want mijn recensie werd anoniem besproken, dus ik mocht niet laten merken dat het mijn recensie was. Helaas had ik in de tweede alinea er al een Rafaël van der Vaart/ Sylvie Meis- anekdote ingegooid, dus iedereen zat al direct met puntige wijsvingertjes naar me te wijzen. Terwijl ik dacht dat ik het de mensen nog moeilijk had gemaakt, door de naam 'Oprah' niet één keer te noemen. En Milli Vanilli ook niet. Waar kun je dan nog aan zien dat het stuk uit mijn pen is gevloeid?
Maar er zat dus persoonlijkheid in. Toen deed ik van 'prrrrrrrrrrr' en klom bij onze docent op schoot om hem kopjes te geven. Want zeggen dat ik blijkbaar persoonlijkheid heb (want het was MIJN stuk, dus ik vind dat de redernatie wel even door mag voeren) is hetzelfde als paaseitjes in mijn gezicht gooien; ik schrik er van, maar vind het wel heel leuk. Dan duik ik ook weg, en roep: "Hou nou es op! Doe niet zo gek!"
Het was dus een paaseitjesfähige middag en nu ga ik mijn volgende recensie schrijven, over Jannah Loontjens en poëzie en Bonny St. Claire en Rafaëlla. Die laatste twee prop ik er gewoon ook in, het boeit me niks als zij geen betrekking hebben op het verhaal! Boeit me niks!

13 maart 2006

Bij Zwolle vloog een trein in de fik. Het gevolg:



Utrecht in zicht na 3,5 uur reizen...noem een stad en wij zijn er vandaag langsgereden. Na een verfikte trein, een kapot sein en een gemiste aansluiting verzuchtten we al: "Worden we straks zeker ook nog gekaapt ofzo." We zaten er echt op te wachten...Maar ondertussen heeft Sophie er wel een nichtje bijgekregen: Bella! En Serge heeft zijn rijbewijs gehaald! En dat alles terwijl wij vaststonden bij Apeldoorn...

11 maart 2006

De Rummiclub op verjaardags- en trainingsweekend in Fryslân!


Ik ben even weg! Ik vier namelijk dit weekend in Gapenga mijn verjaardag, en zometeen komen Kelta en Sophie logeren! En we gaan taart eten en gourmetten en rummicubben en oh! Het wordt leuk!

Dus tot over een paar dagen! Dahaaaag!

09 maart 2006

Ik bin nei Kanye west*


Ooooooooooooooooooooooh! Kanye was de bom! Je weet toch!
Nee maar echt: het was geweldig. Gelukkig was ik met een aantal die-hard Kanye West-fans (Albert, Jaap G., Me Neef), dus de liedjes die ik niet helemaal kende werden mij keihard in de oren geblèrd. Albert kon het ook niet laten om de hele tijd 'We love you Kanye! Make love to me Kanye!'** te roepen, en om bijdehand te reageren op vragen die het voorprogramma (de Partysquad) aan het publiek stelde ("Zijn hier nog Old-school hiphoppers?" "Nou ja, misschien, het is maar net wat je onder Old School verstaat hè!" of: "Ja ik! Ik! Ik ben dat!!!")
Kanye had zelfs een strijkorkestje meegenomen, met een fanatiek dansende violiste. En een achtergrondzanger die op Shaggy leek. Dan win je dus bij voorbaat al mijn hart. En hij liet al zijn hits de revue passeren, en ook nog hits van anderen. Hoogtepunt? Kanye die 'Take on me' van A-Ha liet spelen, en daarop ging dansen. Dat dansen. Oh! Zo heb ik nog nooit iemand op A-Ha zien dansen!
En oh, ik kwam ook nog een bekende tegen! Tussen al die Urban-types met bubbling-gevoel stond Huub ook gewoon heel erg blank te zijn. Een geruststelling.

Volgende keer weer! Je weet toch!

*Dat is Fries voor 'Ik ben naar Kanye geweest'.
** Vrij naar een aflevering van South Park, genaamd 'Fingerbang', waarin de vader van Stan vertelt over zijn verleden als lid van een boyband, toen het publiek altijd 'We love you Randy! Make love to me Randy!' riep.

08 maart 2006

Oom Henk afgetreden als fractievoorzitter VVD

Vanaf gisternacht is Jozias van Aartsen (Hihi! Ik wilde eigenlijk 'van Aarsen' typen!) geen fractievoorzitter van de VVD meer. Nou maakt dat mij niet zoveel uit, ik had toch niet op z’n partij gestemd, want ik ben linkshandig, en dan moet je ook links stemmen. Dat is je taak.
Het rare alleen is dat Jozias van Aartsen sprekend op mijn oom Henk lijkt. Zelfde soort kapsel, zelfde stem. Ik heb geen foto van oom Henk op mij computer staan, maar de gelijkenis is echt treffend. Ik denk zelfs dat als je oom Henk en Jozias naast elkaar zet mijn tante Elske je niet kan vertellen met wie van de twee ze 21 jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt is.
Ik heb op de PvdA gestemd; niet erg origineel bleek wel, maar bij verkiezingen is dat juist een goed iets. Mijn vader stond in zijn gemeente als duwer op de lijst voor de PvdA. Het is gebleken dat mijn vader one hell of a duwer is, want ook daar heeft de PvdA er een zetel bijgekregen. Ik denk dat mijn heit de hele week in zijn rode trui blijft lopen…

Ik ga zo naar mijn muzikale meeting met Kanye! Daaag!

PS: Ik heb gisteren in de kroeg gezeten met mijn studiegenoten, Hans Goedkoop, onze hoogleraar Geert Buelens en onze docent Gaston Franssen. Dat was dus een leuk feestje. Het was zelfs zo leuk dat Sanne en ik direct even geregeld hebben dat we binnenkort een dagje in Buelens huis in Antwerpen mogen bivakkeren. En dat we dan, als we weer weg gaan, allemaal briefjes op tafel en op de koelkast achterlaten, zo van: ‘Er staat een appeltaart in de koelkast als dank voor de logeerpartij!’ of ‘Je tapenade is over datum Geert! Pas op!’ Het was dus heel leuk, dat snapt u wel.

04 maart 2006

Zodat ik over een half jaar "Luuuuv to say I told you so" kan zeggen:

Check Room Eleven. Het is echt een band die het 'dansende pandaberen - smarties - chocoladerivieren"- idee heeft begrepen. Bekijk de clip en snap waarom: er zitten dus ballonnen in. En het mooie is dus dat het ook nog goeie muziek is. Muziek met echte muzikanten, die er nog voor gestudeerd hebben ook enzo. Ik vind dat nogal wat.
En ik ken de gitarist; connecties die ik maar wat graag uitspreek, aangezien de band over een x aantal jaar naar alle waarschijnlijkheid rijk en beroemd is, en Arriën dus ook. En dat ik dan, over een x aantal jaren, als bloemetjesjurkendragende, Virginia Woolf- adorerende, caviafokkende, uilebrillendragende docente Nederlands mijn leerlingen kan vertellen dat ik ooit bekende mensen kende. En dat mijn leerlingen mij dan, naturellement, niet geloven.
Room Eleven dus. Hiep hoi voor Room Eleven!

03 maart 2006

Subsidie, ik krijg da nie

Sanne en ik hebben een plan. Nou hebben wij wel vaker plannen (een nieuwe literaire beweging beginnen, een rapgroep beginnen, columns schrijven over WC's in uitgaansgelegenheden etc.), maar dit is een HEEL GOED plan.

We willen subsidie.

Alle studenten Nederlands moeten recht hebben op subsidie, om daarvan boeken te kunnen kopen. Want van boeken lezen wordt je slim (mijn buurvrouw loog vroeger mijn buurjongen voor dat als hij 'Sjakie en de Chocoladefabriek' zou lezen, hij wel naar de Havo zou mogen...), en daar heeft de Nederlandse samenleving heel veel aan, aan slimme mensen.
Bovendien krijgen diergeneeskundestudenten gratis dode beesten om te onderzoeken, en rechtenstudenten gratis boeven. En wij? Wij krijgen dat alles niet. Dus wllen wij gratis boeken. Om het de minister gemakkelijk te maken, heb ik bij bol.com alvast een lijstje met de hier afgebeelde boeken gemaakt; boeken die ik graag gesubsidieërd wil hebben. Maar dat kun je ook gewoon als een verlanglijstje zien hoor.









02 maart 2006

Even een vraagje aan mijn broers. Aan alle drie.

Moeten jullie bij het begin van John Legend's 'Allright' ook altijd aan Hylkema* denken? Ik wel. Heel erg. Wordt het liedje ook veel leuker van, moet ik zeggen.

*Hylkema was de oude, dove bes-bassist van onze fanfare. Hij had een oude, kapotgebutste Bes-Bas (een Tuba, dus). Hij kende zijn partijen nooit en was ook te doof om de andere muzikanten te horen. Ons orkest speelde dus alle stukken met het rochelende geluid van een slecht startend bestelbusje op de achtergrond. Dat was Hylkema. Voor de rest gooide hij met zijn muziekinstrument altijd alle lessenaars om. Hij zei ook altijd 'Hu!' of 'Watte!' als de dirigent hem iets vroeg. Echt iemand die door anderen een 'markante persoonlijkheid' wordt genoemd, omdat je anders niet goed weet in wat voor cathegorie je hem moet plaatsen. Verder was het wel een beste vent, hoor.

John houdt mijn herinnering aan mijn fanfare-tijd bijzonder levend. Een van de redenen waarom ik van hem houd.

Kom niet aan Connie damnit!

Sorry voor mijn afwezigheid. Ik heb het druk. Met Hans. Voorheen had ik ook wel eens druk met Hans, maar dat was een andere Hans; die is niet homo en heeft geen boek geschreven. Ik heb het druk met Hans Goedkoop, en zijn boek: "Een verhaal dat het leven moet veranderen". Ik moet het lezen voor mijn vak Literatuurkritiek er een beschouwing over schrijven. En dan krijgen we dinsdag ook nog een gastcollege van hem. Voor mij is dat echt het literair equivalent van een groepje zingende pandaberen (met wandelstokjes en rieten hoedjes èn een rood-wit-gestreepte giletjes). Het boek is namelijk erg boeiend en interessant en verhelderend. Het gaat over literatuurkritiek en over de manier waarop hij zelf kritieken gaf in het NRC. Ik heb het boek dus in twee dagen qua letters helemaal opgegeten, en boer nu steeds burpjes tekst over wat ik er van vind. Ik moet 1200 burpjes; dat komt dus wel goed.
Maar ik zat toch even in de stress. Want als je een beschouwing geeft kun je, vind ik, niet alleen maar positief zijn. Aan elk boek ziten wel dingen die je minder leuk vindt. En dat had ik eerst dus niet.

Tot hij aan Connie kwam. (Ik noem haar inmiddels al Connie. Gewoon Connie. Voor de duidelijkheid: zij mag mij ook Nynke noemen hoor; mochten wij elkaar ooit eens behoi'en.)
Aan Connie Palmen komen heeft bij mij hetzelfde effect als mijn borstbeen uitfoeteren; beide liggen mij na aan het hart. Sinds Connie mij een prefecte romance schetste, in I.M., geloof ik in een LIEFDE, een liefde in capslock dus. Misschien was die liefde tussen haar en Ischa wel helemaal niet zo mooi als zij 'm maakte in I.M. maar dat interesseert me geen ruk. Connie is mijn liefdes-Sinterklaas; ik geloof er in, wat anderen er ook van zeggen. Ik zing er liedjes over, maak tekeningen en verlanglijstjes. Ik weet dat het bestaat omdat Connie het zegt. En als ze daar dingen over heeft gelogen dan wil ik het niet horen. Lalaalalalalaaaa! *Druk vingers in de oren*
En dit moet ik Hans dus even gaan vertellen, dinsdag. Ik poep (van de zenuwen!) nu al in mijn broek.