14 maart 2006

Hoe Sylvie Meis mij aan een 7,3 heeft geholpen. Bedankt Sylvie, voor het zijn van een schaamteloze showbizz- en voetbalvrouw! Ik houd daarvan!

De docent zei vandaag dat ik een leuke recensie had geschreven. Dat er echt persoonlijkheid in zat. Ik bloosde, want dat vind ik een leuk iets om te horen. Gelukkig bloosde ik niet te hard, want mijn recensie werd anoniem besproken, dus ik mocht niet laten merken dat het mijn recensie was. Helaas had ik in de tweede alinea er al een Rafaël van der Vaart/ Sylvie Meis- anekdote ingegooid, dus iedereen zat al direct met puntige wijsvingertjes naar me te wijzen. Terwijl ik dacht dat ik het de mensen nog moeilijk had gemaakt, door de naam 'Oprah' niet één keer te noemen. En Milli Vanilli ook niet. Waar kun je dan nog aan zien dat het stuk uit mijn pen is gevloeid?
Maar er zat dus persoonlijkheid in. Toen deed ik van 'prrrrrrrrrrr' en klom bij onze docent op schoot om hem kopjes te geven. Want zeggen dat ik blijkbaar persoonlijkheid heb (want het was MIJN stuk, dus ik vind dat de redernatie wel even door mag voeren) is hetzelfde als paaseitjes in mijn gezicht gooien; ik schrik er van, maar vind het wel heel leuk. Dan duik ik ook weg, en roep: "Hou nou es op! Doe niet zo gek!"
Het was dus een paaseitjesfähige middag en nu ga ik mijn volgende recensie schrijven, over Jannah Loontjens en poëzie en Bonny St. Claire en Rafaëlla. Die laatste twee prop ik er gewoon ook in, het boeit me niks als zij geen betrekking hebben op het verhaal! Boeit me niks!

2 reacties:

Anonymous Bauke zei...

En dan nog maar een 7,3? WTF??

11:34 p.m.  
Anonymous Bauke zei...

En dan nog maar een 7,3? WTF??

11:35 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage