20 maart 2006

Ik wil best opbiechten dat ik heel jaloers aangelegd ben

Want jaloers, dat ben ik. Niet qua materiele dingen hoor, ik zit nog altijd schaamteloos met mijn discman in de trein, en crave nog steeds niet naar een mp3-speler. Maar qua liefde ben ik extreem jaloers en nasty en doemdenkend vooral ook.
Toen mijn lief-van-toen een paar maanden geleden langs zou komen in Utrecht was ik helemaal blij. Echter, toen ik hoorde dat hij eerst nog even bij zijn ex langs zou gaan (die woonde ook in Utrecht) deed ik natuurlijk heel nonchalant, maar ondertussen barstte ik bijna uit mijn velletje van jaloersheid.
Ik vond haar natuurlijk ook direct een trut. En een slet. In gedachten liep ik al met haar hoofd op een staak in mijn ene, en met een brandende fakkel in mijn andere hand door te straat, ondertussen luidkeels Kelis scanderend. Ik visualiseer dat soort dingen.
Toen op de bewuste dag mijn lief-van-toen bij zijn ex was liep ik frantic chips te eten en ging ik als tijdverdrijf maar naar de Hennes om een panty te ruilen. Fietsend op de Oudegracht wist ik het ineens zeker: hij zou me dumpen. Zij waren natuurlijk nu aan het neuken (als ik jaloers ben gebruik ik altijd dat soort woorden, totaal niet ladylike) en waren samen heel hard om mij aan het lachen, omdat ik natuurlijk heel lelijk en dom en naïef ben. In de rij bij de Hennes vocht ik tegen mijn tranen en wilde ik me het liefst aan de verkoopster vastklampen en mijn neus in haar sjaal snuiten, omdat ik paranoia aan het worden was, en vandaag ook nog zeker weten gedumpt zou worden.
Natuurlijk belde mijn lief-van-toen gewoon op de afgesproken tijd om te vertellen dat hij op het station stond. Toen ik hem ophaalde was ik nog steeds heel kwaad, want ja, hij had weet-niet-wat met haar uitgespookt. Ik hield krampachtig mijn voorhoofd in een ik-ben-nu-heel-kwaad frons. Hij lachte zich kapot; natuurlijk had hij niks met haar uitgespookt en het was heus wel gezellig geweest, maar verder niks. Hij vond het hilarisch dat ik zo jaloers was. Hij gloeide van trots. Dat ik zo frantic kon doen omdat hij met zijn ex had afgesproken.
Maar ja, zo ben ik. Ik ben een jaloerse heks, en mocht iemand mij ooit bedriegen met wat dan ook, dan ruk ik met alle liefde je kop van je romp. Maar echt.

3 reacties:

Anonymous coert zei...

Oh! Wat R. O. M. A. N. T. I. S. C. H. (Ja, da's wel hoofdletters met puntjes waard. Maar nog niet hoofdletters met puntjes en uitroeptekens. Da's pas als je een persoongericht voodoo altaar hebt.)

1:43 p.m.  
Anonymous Martha zei...

Lieve Nynke,

Ik noem ze 'the demons in my head'. Die beesten wonen er al mijn leven lang. Meestal houden ze zich koest en kunnen we met elkaar omgaan, vrienden zijn we nooit geworden en dat gaat ook niet gebeuren, maar we redden ons. Soms, als ik zwak ben, dan kunnen ze ineens ongekend hard toeslaan, met grauwende bekken, scherpe nagels en doorbloede ogen springen ze bulderend op en neer en storten zich op wat mij lief is.

Oh, die momenten. Dat je daar zit, alleen met je demonen. Verschrikkelijk!

Maar wat je schrijft; in principe komt het meestal wel weer goed. Dat moet je altijd in je achterhoofd houden; dat is de beste manier om die beesten weer in het gareel te krijgen. Je moet dan maar bedenken; hoe dan ook, ik heb mezelf nog!

2:00 p.m.  
Anonymous Nienke zei...

geef m gewoon een mep en draai je om en loop weg


heerlijk

11:30 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage