31 mei 2006

Laat ik ook eens iets verantwoords zeggen over de Arctic Monkeys

Ik heb die CD nu ook, omdat ik graag met mijn tijd mee ga, en we op vakantie in Frankrijk in de auto de Mont Ventoux opstuiterden met 'I bet that you look good on the dancefloor'. En dat beviel wel.
Slechts een twee drie* dingen wil ik over de CD zeggen:

1. Bij het liedje 'Dancing Shoes' raak ik compleet de controle over mijn heupen kwijt. Het lijkt dan een beetje alsof iemand met me een gloeiend hete pook in mijn zij staat te porren.
2. Na 11 liedjes achter elkaar begon ik zo zoetjesaan te denken: " Mensch! Zet die jongens cuntflappinghell eens aan de ritalin! Er is medicatie voor dit soort druktemakers!"
3. Als je kwaad bent, danwel verdrietig, danwel allebei (zoals ik) is het de ideale CD. Maar echt. Nadat Markje en ik er gisteren drie bakken koffie doorheen gejast hadden (en met Martha taartjes hadden gegeten, dit alles onder het mom: 'Dat kind kan wel wat TLC gebruiken', onder welk we ook caramelijs hebben gegeten en 'Vet Hard' hebben gekeken) stond ik in mijn kamer mee te drummen (virtueel dan he; met twee imaginaire drumstokjes lekker in het luchtledige slaan) met de pubertjes van de Arctic Monkeys. Dat voelde goed, menschen!

*Het lukt me nooit van die doorstreepdingetjes te maken! Kan iemand mij dat even uitleggen? Dank!
Het is inmiddels gelukt door de hulp van Marten (L), en ik denk dat ik zometeen maar even naar zijn nieuwe huis afreis om verse bosbessen tegen zijn hoofd te kunnen gooien, als dankbetuiging.

30 mei 2006

"En wat als ze je nou belt en zegt dat ze je terug wil?"

"Dan zeg ik wel ja", zei hij.

Nou, toen waren wij dus wel uitgeluld, om het zachtzinnig uit te drukken.
Want tweede viool, dat is niet helemaal mijn ding. Nooit geweest ook.
En bij jou speel ik dat wel, blijkbaar.

Dus neem ik mijn leven maar weer eens in eigen hand.
Want zonder verliefdheid wil ik ook geen vriendje.
En als het niet van twee kanten komt wil ik ook niet de hele tijd jouw kant op komen.

*Gooit hoofd in nek en lacht schamper, maar moet ondertussen ook wel een beetje huilen*

Dag, en tot ooit weer ziens. Maar nu niet. Zoek maar iemand anders voor je tweede viool.

29 mei 2006

Blauwe maandagen

  • Ik naai de Specsavers nu al een tijdje een lelijk flapoortje aan door de hele tijd hun winkel in te stappen (met mijn bril op) met de vraag of ik een setje proeflenzen mag (want die zijn gratis). En dat mag altijd. Eerst voelde ik mij een beetje schuldig, maar toen mijn ogen eens werden opgemeten door een kwallerig mannetje dat daar werkt (een jongen met coupe soleil, ik bedoel maar), die de hele tijd tegen mij zat te tetteren over de vele vakanties die hij ging vieren en het vakantiehuisje van zijn schoonouders, toen had ik zoveel zin om over hem heen te braken, dat ik van mezelf, als ik mezelf beloofde dat ik niet over hem heen zou braken, wel gratis lenzen mocht afdingen. Aldus geschiedde. Het mensen piepelen gaat me goed af, moet ik zeggen.
  • Ik zit de komende weken in een radioforum voor Omrop Fryslan, samen met onder andere Gryts. Dit alles is geregeld door Marijke, die ik tot voorkort nog niet kende, maar met wie ik vanochtend een tijd aan de telefoon heb gehangen, om te praten over genante bijbaantjes en broeken met rechte pijpen. Dat was heel gezellig, dus ik neem aan dat het met dat forum ook wel gezellig wordt.
  • Stilletjes in mijzelf geniet ik nog na van de meeting die A., Maeb, Martha en ik hadden, afgelopen zaterdag. Ik weet niet hoe het komt, maar onze meetings zijn tot nu toe nog altijd momenten geweest van puur geluk. Alsof we met z´n vieren in een 'Gek op Bloemen' reclame zitten, of in de C&A- reclame, en dat we dan de hele tijd 'mooi' tegen elkaar roepen, gehuld in kaki shorts en bloemige singlets. Dat gevoel, u kent dat wel. Toen ik Hans verslag deed van de avond en net iets te enthousiast zei "dat het gewoon ontzettend leuke jongens zijn", riep hij "hmpfr" en was ik enigszins aangedaan door zijn ontluikende jaloersheid. Nergens voor nodig natuurlijk, al houd ik wel van Maeb en Arjen. Dat is gewoon zo.
  • Is er iemand die aan de instellingen van mijn computer wil gaan prutsen, zodat mijn beeldscherm weer normaal gaat doen? Dank u.

26 mei 2006

Soms stel ik mezelf gewoon heel erg teleur

Afgelopen woensdag was ik aan het werk. Een collega belde me, of ik even een nummer voor haar kon draaien en haar dan door kon verbinden (ik zit dus als portier bij de telefoon, en kan dat dus).
"Komt voor de bakker!" riep ik vrolijk.

Daarna voelde het alsof iemand met een moker mijn coolheid in elkaar sloeg.
Want oh: Welk meisje zegt er vandaag de dag nog zulke lelijke dingen?
Ik dus.
Ik, Nynke de Jong, ben de oorzaak van het feit dat de uitdrukking "Komt voor de bakker" nog altijd in de Dikke van Dale genoteerd staat. En geloof me, ik ben er niet trots op.
Ik moet morgen weer werken, en mijn lelijke-uitdrukkingen-prognose is: "Morgenrood, regen in de sloot."
(Dat is dan wel een gezegde, maar minstens zo lelijk en ophetpuntjevanmijntongliggend voor morgen. Maar echt.)

Mission Impossible III, een beleving.

Donderdag gingen Freia, Martha, Markje en Nynke naar Mission Impossible III. Sindsdien zijn ze danig van slag. De hele dag hadden we al het Mission Impossible - deuntje gezongen ("tededuuuh tededuuuh tededuuuh tuduh") en tevens ook het Knightriderdeuntje, maar dat had er niks mee te maken, maar dat zingt gewoon heel lekker ("tètededè tètededè tètededètètè").
We waren er klaar voor.
MI III is meer dan twee uur pief-paf-poef [1], ieieieieieieieieeie! [2], kggkggkgg [3] en, wederom, een Tom Cruise die aan een waslijn hangend van gebouw naar gebouw zwiept. Zoiets maakt adrenaline bij ons los, en dat kwam er tijdens de terugreis ten volle uit.
Het Tom Cruiseloopje werd gedaan, en op de parkeerplaats bij de bios in Rotterdam beschoot ik de dames vanachter een geparkeerde auto (en tiefte bijna onderuit bij het eerste de beste sprintje dat ik trok, maar dat terzijde). Op de ring Rotterdam deden we alsof we een auto achtervolgden, en probeerde Markje hem neer te knallen door haar ruitenwisservloeistof 'af te vuren' op de zilvergrijze bolide. Freia hing bijna aan haar autogordel horizontaal uit de auto om zo de banden van onze tegenstander lek te schieten.
Zelfs toen we de volgende dag een eitje kookten voor het ontbijt achtervolgde MI III ons. "ei ei ei, ei ei ei, ei ei ei, ei ei, scharrelei, legbatterij, scharrelei, grasei", zongen we, en zagen meteen een ei in een zwart pak met een pistooltje achter een struik staan.
Heerlijke film, menschen, heerlijke film. Je wilt direct in je zwarte pak de wereld gaan redden.

[1] Donald Duck pistoolschotenimitatie
[2] Geluid wat de meisjes in de Twijntraat maken als er in een film geschoten wordt. Het klinkt als een hoog gilletje, een soort varkentje in barensnood.
[3] Geluid dat mijn vader maakt als hij een pistool nadoet. Het klinkt totaal niet als schieten (want schieten klinkt als het geluid bij voetnoot 2, dat snapt u wel), maar mijn moeder schrikt altijd als mijn vader dat geluid maakt als ze in een parkeergarage staan. Maar misschien komt dat ook wel door mem's passionele haat jegens parkeergarages.

25 mei 2006

Speedupdaten

  • Ik heb gisteren van Just en Sanne leren masseren. Het was heel semi-erotisch. Ik heb er foto's van. Whoe.
  • Er staan allemaal leuke dingen op stapel, waar ik jullie hopelijk snel meer over kan vertellen, want ik vind het zo leuk dat ik het het liefst op een spandoek wil kalken en dat dan aan Martha's balkon wil hangen. Zo leuk.
  • Gisteren was ik aan het werk, en toen zei mevrouw Koperman tegen mij: "Zoooo! Jij hebt dikke armen!" Bedankt.
  • Ik moest gisteren op mijn werk weer papier versnipperen. Ik vind papier versnipperen altijd een beetje op kinderarbeid lijken, ook al ben ik dan 21. Nu weet ik ook wel: kinderarbeid is veel zwaarder en vindt plaats in vochtige mijnen, danwel kelders, maar afgezien daarvan is het net zo mind-numbing. Na de vierde dikke order die ik door onze te kleine versnipperaar had gejast wilde ik bijna gaan lijmsnuiven, en ik heb ook daadwerkelijk met een pritt-stift in mijn neusgat gezeten, maar het gaf toch niet het gewenste effect.
  • Gepke is in den lande! Ze moet het hele weekend basketballen, maar ik heb haar vannacht toch even gezien, toen ik haar een paar oranje sokken bracht die ze voor het basketballtoernooi nodig had. Ik liep dus om drie uur 's nachts over straat als zijnde een schimmige drugsdealer, maar dan met een paar sokken in mijn tas, in plaats van een x aantal bolletjes in mijn hol.
  • Ik ga nu met Martha en Markje naar O-B., alwaar Martha's ouders resideren en waar wij Friso's verjaardag gaan vieren. Hoera!
  • Dit weekend zien Martha en ik Maeb en A. weer! Wahoe! *Maakt koprol en gooit confetti.*

24 mei 2006

Rommy, stem van de Friesche Wouden

De Friezen die hier dikwijls rondkijken kennen hem waarschijnlijk wel, maar voor de overige Nederlanders wil ik graag jullie gids zijn bij de ontdekking van een muzikaal fenomeen:

Rommy, stem van de Friese Wouden. (Want hij woont in de Friese Wouden, vandaar.)

Rommy is voor mij een mythisch figuur, te meer omdat ik hem nog nooit heb zien optreden. Van verhalen (en door de liedjes die Meindert Talma over hem heeft gemaakt) weet ik dat Rommy een echte meidenmagneet is, en dat bij zijn optredens de vrouwen altijd opzichtig gaan staan dansen om de aandacht van Rommy te krijgen. Rommy treedt ook vaak op in smoking. Nu vraag ik je. Zijn grote vriend heet 'De stille genieter', en die heeft een piratenzender waarop hij de hele dag Rommy zijn liedjes de ether in slingert. Rommy zijn zoon heet Tjeerd, en die zingt ook. Ook levensliederen, natuurlijk.

Om de geweldigheid van Rommy kracht bij te zetten, hier een aantal flarden van songteksten van Rommy:

Ik zag je lachend staan, ik had nooit gedacht
Dat het zo sterk kon zijn, verlangen in de nacht
Jij bent het mooist van allemaal
Maar dat vertel ik je nog wel
(Uit: Bij elke hartslag)

Het ging met hem nog niet eens een jaar goed
Wij weten beiden hoe pijnlijk dat voelt
En ook je hartje verlangensvol klopt
Als zich de liefde in treurnis ontpopt
(Uit: Als je eenzaam bent)

Hij strikte konijnen en hazen
En hij was voor de duivel niet bang
Geen boswachter kreeg hem te grazen
Die stroper van het Limburgse land
Stropen hier, stropen daar
Ondanks veel gevaar
Stropen hier, stropen daar
Altijd stropen maar
(Uit: De Stroper)

Nou, ik bedoel maar. Voor een man die dit soort dingen zingt, zou jij, als vrouw, toch ook met de liefde je BH onder je shirt vandaan prutsen om voor hem op het podium te gooien? Toch?

22 mei 2006

Als Sanne en ik toch oude vrijsters worden

Zoals het er nu naar uitziet worden we het heus niet, maar mochten de sterren plotsklaps niet meer zo gunstig staan, hier een kleine omschrijving van het oude-vrijstersleven van Sanne en Nynke:

Langs een meanderend riviertje staat, tussen het hoge gras een oude houtmolen. De molen is al jarenlang niet meer in gebruik. De dorpsbewoners verbieden hun kinderen bij de molen te spelen, omdat het er, volgens een oude dorpslegende, spookt. Sinds de laatste molenaar op een warme zomeravond het loodje legde, doordat hij geradbraakt werd toen hij met zijn broekspijp bekneld raakte in de raderen van zijn molen, horen de dorpsbewoners bij volle maan nog dikwijls het gejammer van de oude molenaar over de akkers loeien.
In de oude molen wonen nu twee oude vrijsters: Sanne en Nynke. Immer gehuld in bemottenbalde bloemetjesjurken slijten zij hun dagen met het bestuderen van het voltallige oevre van Virginia Woolf, en het verzorgen van de 38 katten en de driepotige, kaalgevroten herdershond die om hun erf heenscharrelen.
Sinds het dochtertje van de smid thuiskwam met een fikse hap uit haar oor mogen de kinderen geen kinderpostzegels meer aan de dames verkopen.
Eens in de zoveel tijd ziet men ze in hun vaalblauwe Volvo met knetterende uitlaat naar de stad rijden, om nieuwe literatuur te kopen en in bedompte kroegjes op Franse chansons te dansen.
In het dorp wordt gefluisterd dat Tjebbe, de zoon van de bakker, helemaal niet naar Amerika is vertrokken, maar dat hij opgesloten zit in de oude molenschuur, en dat hij door de dames gevangen wordt gehouden zodat ze hem kunnen voorlezen, en eens in de zoveel tijd hun lusten op hem bot kunnen vieren.
Op zondag gaan de dames naar de kerk, alwaar ze vals alle psalmen meezingen en oude dropmentos uitdelen aan de dorpsjeugd.
Eigenlijk weet niemand in het dorp precies hoe de dames daar verzeild zijn geraakt, en niemand weet meer wanneer ze in het dorp zijn komen wonen. Was het in 2012, toen de dijken door waren gebroken en de knoestige dorpsmannen met zandzakken het dorp van de ondergang probeerden te redden? Of was het in 2020, toen er een tractor de bakkerij van Frits binnen was gereden en het dorp nog maandenlang naar mest stinkende krentenbollen at? Of was het in 2025, toen Aaltje, de dochter van de veldwachter, levenloos bij de dorpspomp was gevonden?
Woonden de dames toen ook al in de oude molen? Niemand weet het. Het lijkt wel of ze er altijd zijn geweest.

21 mei 2006

Gisteren, in de trein van Sneek naar Leeuwarden, half acht 's avonds plaatselijke tijd.

Het treinstel is leeg, op een gabberstelletje na.
Een authentiek gabberstelletje, met Nike Air Max en opgeschoren haar.
Op zijn jas staat 'Hellraiser'.
Zij legt haar voeten op de bank tegenover haar.
Ze kijkt verveeld naar buiten, en leek niet door te hebben dat haar vriendje in haar oor zit te hijgen.
Van begeerte, neem ik aan.
Ter hoogte van Bozum spreek ik even snel Sanne haar voicemail in.
Snel, want ik houd niet van bellen in de trein, of van mensen die bellen in de trein.
Het meisje kijkt, nog immer verveeld, mijn kant op.
Zodra ik heb opghangen buigt de jongen zich over het meisje heen.
Helaas heb ik van die paardenogen (waardoor ik heel goed uit mijn ooghoeken kan kijken), want zonder dat ik het wil zie ik de jongen zijn tong in de mond van het meisje proppen.
Zij zoent, natuurlijk verveeld, terug.
Ik zeg nou wel 'zoenen' maar eigenlijk bedoel ik 'bekken', 'tongen', 'huichje tikken', 'amandel pellen'.
Het vond het, werkelijk waar, onsmakelijk, en ik ben niet eens het preutse tiep.
Een beetje zoenen, ok, maar daarbij hoef je niet meteen haar hele gezicht desinfectief schoon te likken.
Helemaal niet als er een keurig ogend meisje in je blikveld zit.
Je mag me best straffen voor het bellen in de trein, maar doe dat dan door een broodkorst naar mijn hoofd te gooien. Of me gewoon uit te maken voor 'vuile kuthoer' ofzo.
Dan hoef ik in ieder geval niet na afloop mijn netvlies te glorixen vanwege onsmakelijke lebberbeelden.

20 mei 2006

Sentiment tiert welig...

Goënga hield haar jaarlijkse playbackshow en ik was in februari al gecontracteerd als jurylid. Samen met buurman Rob (bij de activiteitencommissie voornamelijk bekend door zijn buikdansact met buurman Jos tijdens de Bonte Avond van de Dorpsfeesten in 1989) en met Yke (bekend door zijn playbackduetten met zijn vriendin -nu vrouw- Antsje, die altijd Tina Turner wilde playbacken, waardoor Yke wel Ike moest zijn) mochten wij het grut van kundig commentaar voorzien.
Tsja, en ik kan dat dus helemaal niet. Ik vind alles lief en vertederend, en wil gewoon dat iedereen wint. Ik juich voor elke bekohlpotloode snor, voor elke Kinderen voor Kinderen- imitatie, voor elke lampvoet die omgetoverd is tot microfoonstandaard. Voor de meisjes die voor één avond de make-up van hun moeders mogen lenen.
Meisjes hebben wekenlang gerepeteerd op dansjes en jongens hebben dagenlang voor de spiegel staan rappen. Ik kwam in mijn commentaren dus nooit verder dan: "Jullie hebben echt hard geoefend hè? Nou, ik vind het hartstikke knap zeg!"
Jacques d'Ancona zou hoofdschuddend zeggen dat er maar één de winnaar kan zijn. Dat werd René, mijn buurjongetje, die vol passie 'Ben ik te min' van Armand ten gehore bracht. Compleet met 'wat moet je?'-achtige armbewegingen.
Gelukkig deden er ook nog ouderen mee: juf Margje als Boney M. -zangeres was geweldig, maar Arend als Bobby Farrell (krulletjespruik en slordig negergeschminkte blote buik) was "de mooiste nepneger die ik ooit gezien heb." En ik meende dat ècht.
Gelukkig krijgen we aan het einde van de zomer nog de dorpsfeesten, met nog meer feest, want ik hoorde van Jelte dat er na de playbackshow, en nadat ik het pand al had verlaten, nog geheadbangd was op 'I was made for lovin' you' en dat Meinze nog met alle vrouwen had gestijldanst, en dat er allemaal mensen dronken waren geworden, en ik trek mezelf de haren uit het hoofd vanwege het missen van al dat moois.

Omdat je je liefde voor Oprah niet vaak genoeg kunt prediken

Donderdag zou ik eigenlijk naar het Festival aan de Werf, maar de inkakmomenten tijdens toneelrepetitie en die daarna op Markje's bank hielden mij thuis, cravend voor mijn bed en mijn kussens en een stevig remslaapje.
Maar toen zette ik nog eventjes de TV aan en zapte ik langs de herhaling van Oprah, en uitgerekend één van haar meest dodelijke uitzendingen.
U zegt: "De "yougetacar, yougetacar, yougetacar"- uitzending? Of die keer dat ze het verhaal vertelden van die vrouw met die tumor die op het laatst even groot was als haar eigen lichaam? Of die keer toen Lynette uit Desperate Housewives mee mocht zingen in het achtergrondkoortje van Tina Turner? Of toen Oprah zelf ging zingen met Tina Turner?"
Neen. Nee, nee, neen.

Het was de uitzending waarin Oprah terugkeek op twintig jaar op TV-zijn en hoeveel beroemde vrienden je daar aan overhoudt.
Jude Law en Hugh Grant die hun liefde betuigen aan Oprah.
Het 'opdebankspringmoment' van Tom Cruise
Twintig jaar plofpermanentkapsels en schoudervullingen.
Ik zat een uur lang met mijn handen in de juichstand boven mijn hoofd, dat begrijpt u wel.
Vooral toen Oprah het verhaal vertelde over haar ontmoeting met Sidney Poitier, u weet wel, de man die in zijn land ook wel 'De Donald Jones van de Verenigde Staten' wordt genoemd.
En u raad het natuurlijk al: toen ze het verhaal over Sidney Poitier vertelde kwam hij natuurlijk, geheel onverwacht de studio inlopen.
Oprah huilen, Sidney en Oprah knuffelen. Dat soort dingen.
En toen Poitier ook nog eens een lofdicht op Oprah voordroeg kreeg Oprah natuurlijk weer een van haar fameuze 'ugly cries'.
Toen ik om een uur of een 's nachts eindelijk kon gaan slapen omdat het programma afgelopen was droomde ik natuurlijk direct dat ik ook bij Oprah op de gele bank zat. Ik had het boek geschreven dat Oprah voor haar 'Book Club' had uitgekozen. Ik was dus in één klap èn wereldberoemd èn stinkend rijk. Maar wat nog het allermooiste was: ik hugde met Oprah en we schoten allebei in een 'ugly cry'.
Ik- hartje-Oprah 4 life. En ik wil die jubileum DVD, want ik slaap dus blijkbaar heerlijk als ik Oprah heb gezien...

18 mei 2006

Even in de bres springen! *Neemt aanloop*

Maeb schrijft op zijn weblog dat hij Jan Jaap van der Wal stom vindt.
*Ploink*
Hoorde u dat? Dat was de gevoelige snaar die Maeb bij mij raakte.
Want Jan Jaap en ik zijn namelijk "tak"
*Doet gebaartje het gebaartje na dat Jim de Groot vorig jaar in 'Wie is de Mol' maakte toen hij zijn vriendschap met Lotti Hellingman wilde visualiseren*
Ik mocht hem twee keer interviewen, één keer voor het inmiddels terziele Cultonline.nl (zie foto). Toen was hij al superbeleefd en aardig.
Een jaar later mocht ik hem interviewen voor Under Fjoer, het programma van Omrop Fryslân waar ik aan meewerkte.
Ik dacht: "Die kent mij vast niet meer"
Hij kwam de studio binnen en gaf me een hand.
"Ik ben Nynke", stamelde ik professioneel.
"Ja, Nynke van Cultonline toch? Hoe is het daar nou? Werk je nog voor hen? Dat vond ik toen echt een leuk interview!"
Ik voelde mezelf van verbazing gracieus tegen de vlakte gaan, maar gelukkig kon ik blijven staan.
Jan Jaap kende me nog.
Het zou best kunnen dat de productie van tevoren al verteld had dat ik hem al eerder geïnterviewd had, maar dat vergeet ik graag.
Het gesprek voor Omrop Fryslân was ook heel leuk, en later kregen wij nog vrijkaartjes voor zijn show, omdat hij ons ook heel leuk had gevonden.
Sinds die ontmoeting ben ik op Jan Jaap.
"Verkikkerd" is misschien wel het goede woord.
Dus als Maeb iets naars over Jan Jaap van der Wal zegt dan ráákt me dat.
Want wij zijn immers "tak".

(Bij de foto: geheel rechts staat uw logster, toen zij nog geloofde dat een verticale streep haar niet dik maakte.)

17 mei 2006

Radiostilte

Ik wil heus wel een stukje schrijven op mijn log hoor, want ik houd nu eenmaal niet van niet bijgehouden logs, en zal er dus ook alles aan doen om die van mij niet te verwaarlozen.
Maar ik weet niet zoveel om over te schrijven.
Ik kan vertellen dat ik gisteren bij Dirtzen [1] heb gegeten en van haar een armband als verjaardagscadeau heb gekregen (we hadden elkaar al een tijdje niet gezien, snapt u?) en dat ik 'De eeuw van mijn vader' van haar kreeg omdat zij mijn DaVinci Code had stukgelezen en em niet niet meer terug durfde te geven. Een goede ruil, dacht ik zo.
Ik zou kunnen vertellen dat ik Ayaan altijd al stom vond, en Rita nog stommer.
Maar ja, om daar nou een heel logje aan te wagen, dat is mijn stylo niet. Te serieus en te politiek.
Ik zou kunnen vertellen dat ik de hyves-pagina van Anna [2] heb gevonden en nu geregeld van mijn bureaustoel afkukel van het lachen omdat zij, op haar blog, haar gevoelens op een dusdanige hubba-bubba-manier verwoord dat zelfs meidengroep Close 2 You [3], danwel Nasty [4] zou zeggen: "OMG! Dit is echt té erg! Wie hebben dit geschreven? Hepie en Hepie??" Rijmelarij van het niveau likmevessie, zullen we maar zeggen.
Maar leuk voor haar hoor, dat ze zo gelukkig is. En ook leuk voor mij, want ik kom bekant niet meer bij als ik haar hersenspinsels lees.
Ik hoop echt dat ik morgen, danwel dit weekend [5] meer te vertellen heb.

[1] Dirtzen en ik zaten bij elkaar op zwemles. Zij had een blauw badpak met een strikje op de kont, en ik een roze badpak met een strikje op de kont.
[2] Anna zat bij mij op de middelbare school. We hadden altijd online bitchfighten tussen haar Hjerstkatten (ondoorvoedde katten, zo zagen ze er ook uit. Die andere meiden uit haar groepje waren wel aardig, maar bij Anna moest ik altijd denken aan die clip bij 'Black Hole Sun', waarin er een barbie wordt gebarbequed. Maar echt) en mijn Theunies (mijn vriendinnen van de middelbare school, wij werden ook regelmatig 'de kraagjesclan' genoemd. Toen wij in 6vwo zaten dachten we dat we alles wisten en enorm volwassen waren. Dit blijkt, als je er nu op terugkijkt, niet helemaal waar te zijn. Want nu weet ik nog steeds niet alles).
[3] Ik weet niet meer wát ze zongen, maar dat het slecht was weet ik nog wel.
[4] "Een moment zonder jou". Wrauw. En die rap die in dat liedje zat. Driewerf wrauw.
[5] Ik moet vrijdag jureren bij de Playbackshow in het dorp waar ik opgroeide. Mijn oude kleuterjuf doet met een groepje Boney M. na, en probeerde mij vorig weekend op het kaatsveld al om te kopen met magnums en kopjes koffie. Ik weet niet of dat vroeger bij Jacques d'Ancona werkte, maar mij krijg je er niet mee.

16 mei 2006

Zomaar drie weetjes

Marco van Basten heet eigenlijk geen Marco maar Marcel. Maar omdat zijn Oma de naam 'Marcel' niet uit kon spreken noemt men hem Marco.








Dick Jaspers heeft zijn ogen laten laseren! Dick, Neerlands onbetwiste driebandenkoning gaat tegenwoordig brilloos door het leven. Maar dat was juist zijn dingetje, die bril! Vooral toen hij nog zo'n joekel had. Zo'n hoornen bril met van die jampotglazen. Daar herkende je hem aan; dan hoefde hij niet eens zijn keu mee te slepen. Maar nu dus niet meer. Dick zal wel nooit meer herkend worden, nu hij eruit ziet als een badmeester uit Oude Pekela, danwel als een autoverkoper uit Assen. Jammer Dick, heel jammer.


De rechter is Dick zoals hij er nu uitziet. Wat een domper. Niks origineels aan.







Dit is een fret. Het lidwoord dat bij het dier 'fret' hoort, is HET. Het Fret dus. De fret die op een gitaar zit is trouwens wel DE fret.
Het Fret is trouwens een albino achtige bunzing die ingezet wordt bij het vangen van ratten en muizen. Dat je het even weet. HET fret dus.

14 mei 2006

De eerste 'Boer zoekt Vrouw' irritaties hebben zich al aangediend hoor!

Boer zoekt vrouw is weer begonnen, en ik vind dat leuk. Ik ga weer kijken, elke week. Ik leef weer mee hoor! Maar GRAIST ALAIF! Er waren in de tweede aflevering al twee dingen die mij lieten gillen van ohmygodhouddaarmeeopzegikje! Houddaarmeeop!

1. Eén van de boeren herhaalde steeds de vragen die Yvon hem stelde. Alsof het 'Doven en slechthorenden zoeken vrouwen' was. Of 'Slechthorende fruitteler zoekt dito dove vrouw.'
"Maar wat zoek jij dan in een vrouw?"
"Tsja, wat zoek ik in een vrouw?"
"Hoe zou jij jezelf omschrijven?"
"Tsja, hoe zou ik mezelf omschrijven?"
Oh ga weg. Hou op. Hou op, en blijf alleen zodat je de hele tijd je eigen vragen mag gaan beantwoorden.
2. Een andere boer wilde graag een ondeugende vriendin. Ondeugend. Wat verstaat hij daaronder? Een vrouw die niet naar bed wil als het bedtijd is? Een vrouw die je met een pvc-buis en met rode besjes van je Massey Ferguson-tractor afschiet? Een vrouw die de koeien heeft verstopt als jij ze 's ochtends wilt gaan melken?
Ik hoop dat iemand dat echt gaat doen bij hem, en dat hij dan lacht als een boer met kiespijn.

Verder was ik vandaag op de boerderij van mijn lief en zag een jersey-kalfje dat zich had vermomd als hertje. Maar echt.
(Uit de laatste alinea kan men geheime informatie halen over het beroep van mijn lief. Verder zeg ik niks.)

13 mei 2006

Vakantiefoto's op Flickr!

En oh! Hoe leuk het was!

12 mei 2006

"Zeg Nynke, jij hebt toch de leukste bijbaan van Nederland?"

Nynke: Dat klopt, en wel hierom*:

1. De schilders die het bejaardentehuis schilderen weten niet hoe je de 'N' schrijft. En dit was dus geen eenmalige fout, want aan de andere kant van de gang stond het op precies dezelfde manier geschreven. Ik vind het geweldig.

2. Het bedrijf dat onze nieuwe bedlift maakt heet Schindler. Ik herhaal: Schindler. Ik denk dan: Schindlers Lift, en zie een enorme taak en mogelijkheid voor Steven Spielberg om dit te verfilmen. Joodse families die in de nieuwe bedlift van het bejaardentehuis verborgen worden gehouden om zo aan de Duitsers te ontsnappen.

3. Onze Pater, die ook bij ons in huis woont, is geloof ik een beetje verliefd op me. Altijd als ik moet werken komt hij langs om met mij over ontwikkelingssamenwerking te praten, en me te complimenteren met de kleren die ik draag. Hij zegt dat ik de politiek in moet, de wereld moet verbeteren. Terwijl ik gewoon liever een nieuwe spijkerbroek koop, maar dat hoeft hij niet te weten. Woensdag kwam hij langs met een rood doosje in zijn hand. "Hier Nynke, dit is voor jou". Het was een rood doosje met een sluiting in de vorm van een hartje. Er zitten twee -overduidelijk- oude bonbons in. "Ja, ik eet ze toch niet, dat ik dacht dat jij ze misschien wel zou lusten." Ik bedank hartelijk en we praten verder over de Derde Wereld. Hij zegt dat hij misschien veel te vrij is in zijn vragen, maar of ik ook een liefde heb. "Ik geloof het wel" antwoord ik. "Nou, hij boft maar met je", verzucht hij, en voegt er aan toe dat hij hoopt dat mijn lief ook de ontwikkelingssamenwerking in wil. Ik verzwijg maar dat hij ook liever een nieuwe spijkerbroek koopt, geloof ik. "Ik bof ook met hem hoor", vertrouw ik de pater toe. Hij vertrekt weer naar zijn kamer en ik zwaai em na. Ondertussen kieper ik de beschimmelde bonbons in de prullenbak. Het gaat om het gebaar hè.

*Kluneriaans** gewrampeld van Cor van der Laak, oftewel van Kees van Kooten.

**Schrijvert Kluun wrampeld ook altijd. Wrampelen is eigenlijk gewoon quoten hoor.

10 mei 2006

Van uw verslaggeefster

Utrecht, omstreeks 13.00 uur.

Er is iemand onwel geworden onder mijn raam geloof ik. Terwijl ik fluitend mijn opdracht over codwisseling in elkaar zat te flansen achter de computer viel ineens mijn oog op èn een ambulancemoter èn een ambulanceauto. Verder stonden er mensen met stropdassen bezorgd te kijken naar iemand die in de auto van de kluismakerijenservice* zat. De man waarom het allemaal ging kon vervolgens wel zelf op de brancard gaan liggen, wat ik dan weer een beetje een dom iets vind, omdat je dan blijkbaar net zo goed kan lopen. Dat is een beetje hetzelfde als de Sesamstraatpleister die je vroeger van je moeder opgeplakt kreeg terwijl je helemaal geen wondje had, maar alleen omdat je broertje wèl een bloedend iets had, en jij jaloers was op zijn prachtige pleister.
Maar afijn.
De man zag wel wat pips en hij had een slangetje door zijn neus. "Ik hoop ZO dat ze gaan intuberen, of dat ze met van die peddels schokken gaan geven ", dacht ik nog. Maar helaas. Wel had de motorambulanceman een hartfilmpje ofzo gemaakt, waar hij een uitdraai van had die hij als een kassabon oprolde om aan zijn collega te geven. Dat hele cassière-effect vond ik dan wel weer vermakelijk.
Ik heb maar geen foto gemaakt, want ik ben potjandrie geen ramptoerist, maar toch. Er gebeurde weer eens iets.



*De bank waarboven wij wonen krijgt een nieuwe kluis. Daar kwamen wij achter toen we maandagochtend om negen uur ons bed werden uitgeboord. Saillant detail: we hadden de avond ervoor Peerdepietengala gehad en lagen om zes uur pas in ons nest.

Even een stukje reclame maken voor Maarten

Maarten heeft een opnamestudio waar de fine fleur van de Utrechtse muziekscene haar plaatjes maakt. Dat hij nu al zoveel goede, leuke bandjes bijeen heeft weten te sprokkelen is superknap, want hij is nog helemaal niet zo lang bezig. Vorig jaar heeft hij als een soort van merchandisestunt kekke shirtjes laten drukken, waar ik er ook twee van heb gekregen. Ik draag ze met trots, dat snapt u wel, niet alleen omdat het een kek shirt is, maar ook omdat je, als je er mee over straat loopt, soms bemoedigende knikjes krijgt van mensen die blijkbaar ook een shirt van Maarten hebben...

09 mei 2006

There are 50 ways to leave your lover

Ik schrijf nooit over hem omdat ik voor ons de goede woorden nooit kan vinden.
Niet dat ik het niet probeer; ik schreef hem zelfs een brief. Ik ratelde drie kantjes vol en nog was ik niet tevreden. Ik zocht naar woorden die zouden omschrijven hoe leuk het is aan hem te denken. Hoe we kunnen zwijgen, praten en zwijgen. Dat als ik hem zie staan ik trots ben omdat hij zo nu en dan de mijne is. Dat ik andere vrouwen het liefst bij hem uit de buurt sla. Dat het leven nou een keer leuker is mèt hem. En dat ik het zo leuk vind dat hij dat ook van mij vindt.
Als ik een rationeel type zou zijn geweest had ik er al lang een punt achter gezet, vanwege afstand, toekomst, onzekerheden. Ik heb ook heus geprobeerd rationeel te zijn. Langer dan drie dagen hield ik dat nooit vol. Gelukkig weet ik ook dat rationele mensen niet de gezelligste mensen zijn, en dat ik dus maar van geluk mag spreken dat wij beide liever ons hart achterna hollen dan dat wij in een excel-grafiekje de voors en tegens van 'ons' bijhouden.
Ik heb besloten er niet meer over te piekeren, over ons. Al valt er genoeg te bepraten. Ik heb besloten gewoon gelukkig te zijn omdat dat is wat ik ben als ik bij hem ben. Ik heb besloten zonder eerst mijn teen in het water te steken van de duikplank af te springen.
Ik geef hem een kus en ik lach, omdat ik bij hem niet anders kan. Ik dank hem voor de zonnestralen die hij in mijn hoofd plant en de lichtjes die ik in zijn ogen zie. Voor de denkbeeldige koprol die ik maak als hij mij op het station opwacht.
Paul Simon zingt in mijn oren dat er fifty ways zijn om je lover te leaven. Geen één daarvan is overtuigend genoeg om mij bij hem weg te houden.

07 mei 2006

Leuke weetjes voor op verjaardagsfeestjes, part trois

Hier nog even het allereerste lijstje, met dingen over Trinko Keen en Ted van der Parre, en veel, veel meer.

7. Voor Jaap: Shirley Bassey is nog niet dood. In januari is ze 69 geworden, en ze is nog immer kwiek, fief en glitterig.












8. Francesco Petrarca was een Italiaans dichter die 366 gedichten geschreven heeft over een en dezelfde vrouw: Laura, een meisje dat hij ooit in de kerk van Avignon zag. Ze hebben nooit verkering gehad, want zij had al een ander. Hij heeft haar zelfs nooit mogen kussen, en toch schreef hij 366 gedichten over hoe leuk ze wel niet was. Heden ten dage zou men zeggen: "das een knap staaltje huisvlijt" of "Freakin' autist! Ga eens naar de dorpspomp om daar een leuke boerendochter te scoren en zet die Laura uit je hoofd!" Feit is wel dat Petrarca met zijn gedichten een nieuwe dichtkunstvorm heeft uitgevonden, het petrarkisme. Het liedje "Laura" van Jan Smit bewijst dat Petrarca nog immer alive and kicking is.




9. Wim de Ron, oud keeper van onder andere Cambuur Leeuwarden, was de eerste voetballer in het betaald voetbal die een boete kreeg van zijn trainer vanwege zijn te hoge vetpercentage.







10. Marvin Gaye heeft aan het einde van zijn leven nog een tijdje in België gewoond, in Oostende om precies te zijn.
11. Marvin Gaye kwam aan zijn einde door dat zijn vader twee kogels op hem afvuurde.

Leuke weetjes voor op verjaardagsfeestjes, part deux

Ik hoop dat jullie het Tonya Harding/ Nancy Kerrigan-weetje van de vorige weetjeslijst volledig hebben uitgemolken en dat jullie op elk verjaardagsfeest er de blits mee hebben gemaakt. Om jullie tegemoet te komen in het verkrijgen van nieuwe gespreksonderwerpen voor op feestjes (zodat je iets te vertellen hebt als je niet een bitterbal in je mond hebt, zodat je wel moet converseren met die ene oom met de taartkruimels op zijn stropdas en zijn voorliefde voor nudistisch kamperen), hier weer een rijtje! En straks nog meer, want ik kreeg niet alle plaatjes in één logje.


1. George Michael heet eigenlijk Georgios Kyriacos Panayiotou.

2. George Michael zong in het achtergrondkoortje van Elton John bij zijn liedje 'Nikita', dat liedje met in de videoclip dat meisje met die bontmuts op.









3. Freddie Mercury heet eigenlijk Farrokh Bulsara, dus wanneer wij in de familie de uitdrukking "Freddy Mercury is ook dood" gebruiken, wat zoveel betekent als "dat heb je me echt al duizend keer verteld", moeten we eigenlijk zeggen: "Farrokh Bulsara is ook dood". Maar aangezien mensen dan weer gaan vragen: "wie is er dood?" en je weer van alles uit moet leggen, en je er soms ook van die grapjassen tussen hebt zitten die dan de hele Bohemian Rhapsody gaan zingen, lijkt het me gewoon beter dat we het bij Freddy Mercury houden. Vergeet dit feitje dus maar.







4. Als je mee wilt kunnen praten over honkbal hoef je alleen de namen van Babe Ruth en Joe diMaggio te onthouden. Babe Ruth heette eigenlijk George Ruth en hij is uitgeroepen tot de beste Amerikaanse honkballer van de vorige eeuw. Zijn bijnamen waren 'The great Bambino" en "The Sultan of Swat", niet te verwarren met "De Tovenaar van Tatabanja", want dat is de voetballer Jozef Kiprich.












5. Joe diMaggio was ook een hele goede honkballer, maar wat je van hem vooral moet onthouden is dat hij een relatie had met Marilyn Monroe.








6. Het eerste interraciale tekenfilmhuwelijk was niet dat tussen Alfred J. Kwak en zijn Winnie, maar dat tussen Barbapapa en Barbamama. Barbapapa is namelijk roze en Barbamama is zwart. Het was een gelukkig en vruchtbaar huwelijk, wat niet onlogisch is, omdat je vast een geweldig seksleven zult hebben als je kunt veranderen in alles wat je maar wilt.

06 mei 2006

Poep, pennywafels en de Mont Ventoux

Dat zal de titel zijn van de memoires die ik zal schrijven over de afgelopen week. Die memoires komen er aan, morgen of volgende week. Bovendien krijg ik nog foto's van Ot, die ik natuurlijk op mijn Flickr zal zetten.Verder hebben we een indrukwekkend lijst variaties op de titel van het boek 'Knielen op een bed Violen' gemaakt, en 's avonds in bed leuke weetjes bedacht waarmee je de blits maakt op verjaardagsfeestjes. Maar dat alles later. Eerst moet ik een bult was wegwerken en mijn kamer opruimen. En bejaarden bewaken. En morgen is het Peerdepietengala! Dat zal ook wel weer smakelijke verhalen opleveren. Dus zwaaizwaai voor nu, u hoort nog van mij!