22 mei 2006

Als Sanne en ik toch oude vrijsters worden

Zoals het er nu naar uitziet worden we het heus niet, maar mochten de sterren plotsklaps niet meer zo gunstig staan, hier een kleine omschrijving van het oude-vrijstersleven van Sanne en Nynke:

Langs een meanderend riviertje staat, tussen het hoge gras een oude houtmolen. De molen is al jarenlang niet meer in gebruik. De dorpsbewoners verbieden hun kinderen bij de molen te spelen, omdat het er, volgens een oude dorpslegende, spookt. Sinds de laatste molenaar op een warme zomeravond het loodje legde, doordat hij geradbraakt werd toen hij met zijn broekspijp bekneld raakte in de raderen van zijn molen, horen de dorpsbewoners bij volle maan nog dikwijls het gejammer van de oude molenaar over de akkers loeien.
In de oude molen wonen nu twee oude vrijsters: Sanne en Nynke. Immer gehuld in bemottenbalde bloemetjesjurken slijten zij hun dagen met het bestuderen van het voltallige oevre van Virginia Woolf, en het verzorgen van de 38 katten en de driepotige, kaalgevroten herdershond die om hun erf heenscharrelen.
Sinds het dochtertje van de smid thuiskwam met een fikse hap uit haar oor mogen de kinderen geen kinderpostzegels meer aan de dames verkopen.
Eens in de zoveel tijd ziet men ze in hun vaalblauwe Volvo met knetterende uitlaat naar de stad rijden, om nieuwe literatuur te kopen en in bedompte kroegjes op Franse chansons te dansen.
In het dorp wordt gefluisterd dat Tjebbe, de zoon van de bakker, helemaal niet naar Amerika is vertrokken, maar dat hij opgesloten zit in de oude molenschuur, en dat hij door de dames gevangen wordt gehouden zodat ze hem kunnen voorlezen, en eens in de zoveel tijd hun lusten op hem bot kunnen vieren.
Op zondag gaan de dames naar de kerk, alwaar ze vals alle psalmen meezingen en oude dropmentos uitdelen aan de dorpsjeugd.
Eigenlijk weet niemand in het dorp precies hoe de dames daar verzeild zijn geraakt, en niemand weet meer wanneer ze in het dorp zijn komen wonen. Was het in 2012, toen de dijken door waren gebroken en de knoestige dorpsmannen met zandzakken het dorp van de ondergang probeerden te redden? Of was het in 2020, toen er een tractor de bakkerij van Frits binnen was gereden en het dorp nog maandenlang naar mest stinkende krentenbollen at? Of was het in 2025, toen Aaltje, de dochter van de veldwachter, levenloos bij de dorpspomp was gevonden?
Woonden de dames toen ook al in de oude molen? Niemand weet het. Het lijkt wel of ze er altijd zijn geweest.

5 reacties:

Anonymous Bauke zei...

Verzeilt?
en
Op zondags?

Sinds wanneer?

3:51 p.m.  
Anonymous Vera zei...

Dit klinkt een beetje als Arsenicum en oude kant :)

5:44 p.m.  
Anonymous Nynke zei...

Sja, ik ben de laatste tijd dus een beetje spellingsgehandicapt. Sorry. Ik beloof beterschap.

10:28 p.m.  
Anonymous Johan zei...

Je moet gewoon het toetsenbord de schuld geven, doe ik ook altijd.

Dit verhaal doet me denken aan die 2 meiskes die daar achter Bartlehiem wonen, in een hutje.

8:24 p.m.  
Anonymous sanne zei...

Heel erg het hemelse gerecht, kan Renate een puntje aan zuigen. Als we daar dan toch zitten, niemand weet waarom maar wíj wel. Wij zitten daar omdat wij ontzettende bestsellerautrices zijn. Veel geld en we hebben zoveel fans, die ons maar blijven stalken, dat we ons terug hebben moeten trekken. Op zolder zit inderdaad een knapperd waarop wij onze lusten botvieren, natuurlijk, dat is onze aard. We hebben een tunnel gegraven die leidt naar Zwijnveld, daar leven we in magische wereld vol van snoepjes die naar krakelingen smaken. We drinken iedere dag wodka en onze bekentenissen zijn oud geworden, maar de geest is scherp. In Hoge Bomen praten ze over die verdwenen autrices, ik weet al een iemand die daar over ons op zit te scheppen; of is dat de omgekeerde wereld? We call the shots :)

Met genoegen wachtend op ons pensioen verblijf ik,

Sanne B.

oeuvre :)

11:58 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage