20 mei 2006

Omdat je je liefde voor Oprah niet vaak genoeg kunt prediken

Donderdag zou ik eigenlijk naar het Festival aan de Werf, maar de inkakmomenten tijdens toneelrepetitie en die daarna op Markje's bank hielden mij thuis, cravend voor mijn bed en mijn kussens en een stevig remslaapje.
Maar toen zette ik nog eventjes de TV aan en zapte ik langs de herhaling van Oprah, en uitgerekend één van haar meest dodelijke uitzendingen.
U zegt: "De "yougetacar, yougetacar, yougetacar"- uitzending? Of die keer dat ze het verhaal vertelden van die vrouw met die tumor die op het laatst even groot was als haar eigen lichaam? Of die keer toen Lynette uit Desperate Housewives mee mocht zingen in het achtergrondkoortje van Tina Turner? Of toen Oprah zelf ging zingen met Tina Turner?"
Neen. Nee, nee, neen.

Het was de uitzending waarin Oprah terugkeek op twintig jaar op TV-zijn en hoeveel beroemde vrienden je daar aan overhoudt.
Jude Law en Hugh Grant die hun liefde betuigen aan Oprah.
Het 'opdebankspringmoment' van Tom Cruise
Twintig jaar plofpermanentkapsels en schoudervullingen.
Ik zat een uur lang met mijn handen in de juichstand boven mijn hoofd, dat begrijpt u wel.
Vooral toen Oprah het verhaal vertelde over haar ontmoeting met Sidney Poitier, u weet wel, de man die in zijn land ook wel 'De Donald Jones van de Verenigde Staten' wordt genoemd.
En u raad het natuurlijk al: toen ze het verhaal over Sidney Poitier vertelde kwam hij natuurlijk, geheel onverwacht de studio inlopen.
Oprah huilen, Sidney en Oprah knuffelen. Dat soort dingen.
En toen Poitier ook nog eens een lofdicht op Oprah voordroeg kreeg Oprah natuurlijk weer een van haar fameuze 'ugly cries'.
Toen ik om een uur of een 's nachts eindelijk kon gaan slapen omdat het programma afgelopen was droomde ik natuurlijk direct dat ik ook bij Oprah op de gele bank zat. Ik had het boek geschreven dat Oprah voor haar 'Book Club' had uitgekozen. Ik was dus in één klap èn wereldberoemd èn stinkend rijk. Maar wat nog het allermooiste was: ik hugde met Oprah en we schoten allebei in een 'ugly cry'.
Ik- hartje-Oprah 4 life. En ik wil die jubileum DVD, want ik slaap dus blijkbaar heerlijk als ik Oprah heb gezien...

2 reacties:

Anonymous Marije zei...

Die heb ik die heb ik die heb ik!! * juicht*
Die jubileum-dvd is echt té leuk, zielig en leuk, ugly cry achtig leuk!
Ik hartje oprah 4 evah!

2:03 p.m.  
Anonymous willemijn zei...

niets dan lof voor oprah, maar heb je laatst die aflevering gezien waarin ze trots als een pauw het interieur van haar geheel geriedekkoreete huis aan de kijkers liet zien?
............
nee, dat dacht ik al. misschien maar beter ook, want dat was wel even schrikken. smaken verschillen natuurlijk, en oprah heeft ook recht op een eigen smaak, maar hier was het woord smaak niet eens in de verste verte meer van toepassing.
kernwoorden: pasteltinten, gelakt houtwerk, hoge kussens en zittingen, antiek ("oh i loooove antique..."), hoogpolig, ruitenstoffen, hotellobby.
je zou er nog niet dood gevonden willen worden, maar oprah was er zo blij mee als een kind, en kreeg in elke kamer die ze binnenging weer opnieuw een orgasme...

niet dat het wat uitmaakt natuurlijk. oprah is en blijft de beste. die gekke sentimentele dweepzieke oprah...

2:22 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage