10 mei 2006

Van uw verslaggeefster

Utrecht, omstreeks 13.00 uur.

Er is iemand onwel geworden onder mijn raam geloof ik. Terwijl ik fluitend mijn opdracht over codwisseling in elkaar zat te flansen achter de computer viel ineens mijn oog op èn een ambulancemoter èn een ambulanceauto. Verder stonden er mensen met stropdassen bezorgd te kijken naar iemand die in de auto van de kluismakerijenservice* zat. De man waarom het allemaal ging kon vervolgens wel zelf op de brancard gaan liggen, wat ik dan weer een beetje een dom iets vind, omdat je dan blijkbaar net zo goed kan lopen. Dat is een beetje hetzelfde als de Sesamstraatpleister die je vroeger van je moeder opgeplakt kreeg terwijl je helemaal geen wondje had, maar alleen omdat je broertje wèl een bloedend iets had, en jij jaloers was op zijn prachtige pleister.
Maar afijn.
De man zag wel wat pips en hij had een slangetje door zijn neus. "Ik hoop ZO dat ze gaan intuberen, of dat ze met van die peddels schokken gaan geven ", dacht ik nog. Maar helaas. Wel had de motorambulanceman een hartfilmpje ofzo gemaakt, waar hij een uitdraai van had die hij als een kassabon oprolde om aan zijn collega te geven. Dat hele cassière-effect vond ik dan wel weer vermakelijk.
Ik heb maar geen foto gemaakt, want ik ben potjandrie geen ramptoerist, maar toch. Er gebeurde weer eens iets.



*De bank waarboven wij wonen krijgt een nieuwe kluis. Daar kwamen wij achter toen we maandagochtend om negen uur ons bed werden uitgeboord. Saillant detail: we hadden de avond ervoor Peerdepietengala gehad en lagen om zes uur pas in ons nest.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage