12 juni 2006

Een liefde van anderhalf uur

"Hoe heet jij?"
Twee brutale ogen kijken me aan vanaf de andere kant van mijn portiersdesk. Ik heet Nynke, en hij is Joël, dat wist ik al wel. Hij is half Antilliaans en al vijf jaar oud. Een bos bruine krullen en een grote mond. Zijn overgrootmoeder ('Oma Bus') woont bij ons in huis en hij is vandaag op visite. Hij heeft een step ("Een autoped heet dat soms ook", zeg ik), en ik mag er ook even op.
Hij eet een raket en ondertussen spelen we het wegduikspel, waarbij hij onder de andere kant van het portiersraam gaat zitten, en ik moet roepen 'waar Joël nou toch is gebleven' en 'dat ik hem zonet toch echt nog zag'. Ik hoor hem giechelen.
We zwaaien naar mijn monitor, waarop ik de buitenkant van het bejaardentehuis in de gaten kan houden. Ik maak hem wijs dat het een camera is, waarop mijn baas kan zien wat ik aan het doen ben. Daarom mag ik geen raket eten en mijn tong uitsteken naar hem. Want dan wordt mijn baas boos.
"Ik ben in mijn nakie", zegt hij. "Nee hoor", zeg ik, "want je hebt je broek toch aan? Je bent in je blote buik." "Ja, ik heb mijn broek nog aan. Kun je mijn piemel niet zien." Ik lach. "Ja, die zul je wel hebben hè?" "Ja, want ik ben een jongen, die hebben dat. Jij niet, want jij bent een meisje. Jij hebt een pruim."
We proberen alle oranje ballonnen op het dak van het portiershok te slaan. Daarna gaan we een rondje lopen, om, zoals hij zegt, te kijken 'of alle oudjes nog okee zijn'. Hij legt zijn plakkerige hand in de mijne.
Terug in mijn portiershok eten we samen een croissantje. Hij mag op de kruk zitten, en als er een oudje langskomt mag hij "kan ik u ergens mee helpen?" zeggen. Hij doet het goed.
"Hee Nynke"
"Ja"
"Ik zou je nu wel een kus kunnen geven"
"Maar je hebt toch een vriendinnetje?"
"Hmm ja"
"Nou, dan moet je mij geen kus geven, dan wordt ze alleen maar jaloers"
Nadat hij met zijn vingers aan de alarmknop heeft gezeten en ik uit mijn vel spring omdat hij nu de gehele verpleging alarmeert (waarna ik natuurlijk wel heel didactisch heb uitgelegd waarom ik zo schrok en dat daarom mijn stem zo uitschoot), is de liefde wel over.
Maar toch, het maakte indruk, mijn middag met Joël.

3 reacties:

Anonymous sanne zei...

proef ik enige frustratie?

"...hem oraal te bevredigen voor.."

".. jn broek nog aan. Kun je mijn piemel niet zien." Ik lach. "Ja, die zul je wel hebben hè?" "Ja, want ik ben een jongen, die hebben dat. Jij niet, want jij bent een meisje. Jij hebt een pruim..."

of ben ik weer narrow minded en zie ik maar een ding?

12:42 p.m.  
Anonymous Nynke zei...

Gewoon een kind in de poep-en-pies-fase. Ik ben, daarentegen, helemaal in balans hoor.

2:05 p.m.  
Anonymous Sytse zei...

Sanne, Sanne, Sanne toch! Machtig mooi die kinders;-)

5:04 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage