05 juni 2006

Vrouwde

(dit is een heel erg ongeëmancipeerd stukje hoor)

Gisteren bedacht ik me ineens dat fraude vaak een mannenaangelegenheid is, met stropdassen en pakken en andere vrijheidsbelemmerende kledingstukken. Terwijl fraude klinkt als 'vrouwde'. Dat is raar, omdat vrouwen niet zo fraudegevoelig zijn. Omdat fraude toch vaak iets met cijfertjes is, denk ik. Voor mijzelf sprekende kan ik wel zeggen dat, zodra ergens cijfertjes bij horen, ik er al gauw geen reet meer aan vind. Voor mij is fraude toch gewoon: 'meer geld willen en dat op een creatieve manier verkrijgen'. Daarom, hier een impressie van fraude door een vrouw. Het speelt zich ook alweer een tijdje geleden af; dat verklaard een heleboel.

Het is stil in de kleine arbeiderswooning. De poes ligt in de vensterbank te spinnen, en Saapke, de oude baakster, zit in de hoek van de kamer sokken te stoppen. Vanuit de wieg klinkt het geschrei van de kleine pop. Afke staat met haar handen in de zakken van haar schort naar buiten te kijken. De jongens heeft ze net naar buiten gestuurd, nadat ze hen alledrie een oorvijg had gegeven. De jongens hadden het kolengeld gestolen om er bij de kruidenier garen van te kopen, voor hun vishengel. "Dekselse jongensch!" had Afke geroepen, "waar moeten wij nu kolen van kopen? Jullie weten toch dat wij het niet breed hebben? Wat stellen jullie jullie oude moeder teleur! En wat moet ik tegen vader zeggen als hij zometeen thuiskomt van werk? Uit mijn ogen, dekselse jongensch! Gaan jullie maar naar boer Tjebbe om daar een paar zakcenten te verdienen met koeien melken!"
Zuchtend zakte Afke in de stoel. Er moest een oplossing komen voor het schrijnende geldtekort. Het was al zoo zwaar om de eindjes aan elkander te knopen! Ze aten nu al weken niks anders dan glaazige aardappels met vet, en ze zag aan de jongste kindren dat hunne gezondheid sterk verminderde. Baukje en Sjoukje, de kleine meisjes, klaagden nooit, maar Afke zag hun ingevallen wangen heusch wel! Een dikke traan gleed over haar wang. Er moest een oplossing komen.
Moeizaam stond Afke op. Ze moest maar naar de oude, vrijgezelle boer Bertus, om hem oraal te bevredigen voor een extra zakcentje of een mud aardappelen. Hoezeer het haar ook tegenstond om op deze manier wat geld op te strijken; zij had geen keuze. Het huis moest warmgestookt worden! En de klompjes van de kleine Sytze waren ook al haast versleten!
"Saapke", sprak Afke, "wil jij een tijdje op de kleine pop letten? Ik moet even om een boodschap het dorp in." De oude baakster knikte, zij wist wel dat die arme Afke maar heel wat te stellen had met haar tien kinderen! Maar ze klaagde nooit!
Afke trok bij de voordeur haar klompen aan, klom over het hek, en liep door het land naar de boerderij van Bertus. Als vader hier maar niet achter kwam!

1 reacties:

Anonymous coert zei...

Oh god, Afke gaat haar lichaam verkopen aan Bertus. Maar da's hoererij, geen vrouwde, toch?

1:38 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage