30 juli 2006

Runnende gags

Het is dezer dagen trouwens geen pretje om met bejaarden te werken hoor. Zowieso: werken in een pand dat uit 1300nogwat stamt, waar de warmte in blijft hangen alsof het niks beters te doen heeft is kut maar bejaarden die zeuren over de warmte is nog kutter. Slogans als: "Pfffft tjee wat warm hé" en "Ik heb dus maar één long hè. Een." zijn inmiddels running gags, maar dan zonder de gag. Die runnen dus maar wat.
En er gaan dus mensen dood hè. Mevrouw D. bijvoorbeeld, waar men het wel van aan zagen komen, maar waar ik toch een beetje beteuterd over ben, omdat we nu niemand meer hebben die in haar honderd jaar oude nakie in de hal van het bejaardentehuis wil gaan staan om zo de aandacht van de verpleging te trekken, en door kermend 'zuster, zuster, zuster, zuster, zuster, zuster, zuster, zuster, zuster etc.' te jammeren. Dat waren toch de anekdotes waarmee ik scoorde over verjaardagspartijtjes. Blotebejaardenverhalen doen het gewoon goed zeg ik je. Ik hoop dat iemand het stokje van mevrouw D. overneemt, dat zou nobel zijn.

Diana Ross is ook maar een mens

Gisteren, in de intercity naar Nijmegen van zestien uur twintig zat ik in een bijna lege treincoupé, samen met een Duits gezin met twee kinderen die de tent afbraken. (Waar ik tent zei bedoelde ik trein. Stop de tijd. Ik zet een joker in.)
Ik dankte God op mijn blote knibbeltsjes dat A. te A. woont, en Maeb ook, zodat ik een legitieme reden had om na 35 minuten de trein te verlaten. Want mèèèèn, na 35 minuten "oeieoeooeieieieoioioeooeoeoei!", mèt een Duits accent was mijn humeur dusdanig gedaald dat die verrekte kinderen blij mochten zijn dat ik geen frituurpan bij me had, want dan hadden die ouders voortaan twee kinderen met een krokant korstje gehad.
Want nou het frappante aan dit alles is: donderdagavond, in de trein van Den Helder naar Utrecht werd mijn treinrust ook al dusdanig verstoord door Duitsers. Verder trek ik hier geen conclusies uit, maar ik vind het gewoon frappant. Deze keer waren het twee Duitse pubermeisjes met jeugdpuistjes. Ze bewezen hun Duits-heid door kinder-bueno te eten en verder hadden ze precies één uur en drie kwartier de hysterische slappe lach. En ik zat ernaast. Ik had mijn discman (want die heb ik nog ja. Ik weet dat ik ouderwets doe maar láát me!) al op 'knetterhard' gezet, maar Diana Ross kon de meisjes niet overstemmen. Ze probeerde het nog heldhaftig en brulde "AIM KOMMING OUT!" mijn oren in, maar de Duitse meisjes wonnen glansrijk. Diana Ross is ook maar een mens hè, geen sirene. Ook Dolly Parton, die daarna op mijn zelfgemaakte CD langskwam, lukte het niet. "JOLEEEEN JOLEEEEEEN JOLEEEEEEEEEEEN JOLEEEEHIEHIEEEEEN" kwam niet boven het schrandere 'haahaaa' van die kutmutsen uit.
Ik heb ze gedethrayed en ben ergens anders gaan zitten om te laten zien dat wij, Nederlandse treinreizigers, zo niet met elkaar omgaan. En dat ook zij blij mogen zijn dat ik geen mobiele frituurpan heb.

28 juli 2006

Een oorzaak-gevolg schema waar Sara en ik lang over na hebben zitten denken:

De hitte zal mij langzamerhand lui en dik maken. Zucht.

Ik was een dag op Texel bij broer Sytse die daar vakantiewerk doet en de volgende dingen gebeurden er:

  • Ik moest met een taxibusje naar de camping waar Sytse werkt en het was een heuse dodenrit. De chauffeuse leek op Miss Crabtree, de buschauffeuse uit South Park met het vogelnestje in haar haar. Ik bedacht me dat ze op Miss Crabtree leek en lachte inwendig, zodat ze niet zou merken dat ik compleet de spot met haar dreef. Het inwendig lachen verging me totaal toen zij over een groot aantal schapenroosters crosste alsof we meededen aan de 24 uur van Le Mans en ik haar, inmiddels groenaanlopende, bijrijdster was. We scheurden met 120 door de Texelse bossen en in mijn gedachten hadden we al drie befietshelmde Duitse kindjes op de bumper gehad.
  • Sytse had fietsen geregeld zodat we naar het strand konden fietsen om daar pootje te baaien. Het was een succes.
  • We zwommen in het zwembad van de camping en een x aantal collega's van broer konden directement rekenen op mijn passionele haat, omdat ze du moment dat ik het water in sprong mij al nat durfden te spatten. Ik hou niet van mensen die stante pede al amicaal gaan lopen doen, en al helemaal niet in een waterrijke omgeving. Dus toen ze ook nog met hun handdoekjes naast onze handdoekjes wilden gaan liggen riep ik: "Tief op, lelijke pubers." "Kom niet te dichtbij, want daar ga je spijt van krijgen, oetlul" "Ja hoi, ik ben dus de zus van Sytse, ja blablablabla." Soms vervloek ik mijn goede manieren, maar echt.
  • Toen we gingen eten met die collega's (we raakten ze maar niet kwijt) was er ook een of andere brabo bij.
  • Ik vertelde, als grapje, dat ik met het taxibusje was gekomen en dat de chauffeuse op Miss Crabtree uit South Park leek. De brabo riep dat ik vast te veel vrije tijd had, omdat het niet normaal was dat je zoiets wist (van hoe de buschauffeuse uit South Park heet). "Nou, bij ons thuis is dat gewoon basiskennis hoor" zei ik, en toen betaalde ik hem met gelijke munt terug door de quote van Hans Dorrestein aan te halen "dat mensen met een zachte G nooit een hoog IQ kunnen hebben."
  • Toen hadden de jongen en ik dus een soort van ruzie, ware het een beschaafde ruzie zonder handgemeen. Meer een verbaal handgemeentje.
  • Toen zei hij: "Ik denk dat ik een hoger IQ heb dan jij."
  • "Nou, dat denk ik niet", antwoordde ik. Ik dacht: ik ga je niet uitleggen waarom, daar ben je toch te dom voor. (Ik had luttele minuten daarvoor het woord 'clandestien' gebruikt, en hij wist niet wat dat betekende. I rest my case, zou ik zeggen.)
  • Daarna heb ik mij maar koest gehouden, want mijn broer moet nog een week op die camping bivakkeren, en het zou sneu zijn als hij al die tijd bekend staat als 'hij met die kutzus'. Nu staat hij bekend als: 'hij waar alle meiden voor in katzwijm vallen', en dat suits him beter.
  • Op de boot terug zag ik de zon in de zee zakken en dacht ik: nu moet ik eigenlijk een gedicht schrijven ofzo, of tot een inzicht komen over mijn liefdesleven of het leven in het algemeen, vanwege het idyllische moment. Maar ja, dat soort inzichten krijg je nooit als je er om vraagt. Die krijg toch meestal als je zit te poepen ofzo.
  • In de bus zat er een man voor mij die naar Hamka's rook. Geen goed iets, wat ik je brom.
  • Op de terugweg flirtte ik met de conducteur, of de conducteur met mij, daar wil ik vanaf zijn.
  • 's Avonds ging Sytse naar een optreden van de Opposites en was ik tamelijk jaloers, helemaal toen ik vanochtend de bovenstaande foto kreeg.

Het was een dag die op vakantie leek. :)

26 juli 2006

Biekienie

Biekienies en ik: een struggle fo life, en fo shizzle. Ik had altijd lelijke exemplaren waardoor ik mezelf een dik, wit lubberig tiepje vond en ik al hillegaar niet meer naar het zwembad of het strand durfde.
Maar nu, oh. Hij was zo'n driehoekding, appeltjesgroen met hele kekke bloemetjes erop. Als ik em aan had zei hij: "Kapaaaaauw Nynke! Kapaaaaauw!" Echt. Het was duidelijk te horen.
Als reactie was ik niet meer bij het zwembad weg te sláán, en ik droeg mijn biekienie proudly. Dajmn proudly.
Maar toen ging ie ineens kapot, iets met elastiek. Niet mijn schuld hoor. Dacht ik. Ontroostbaar sleet ik mijn dagen met het verbranden van mijn oude biekienies en het wanhopig scanderen van dingen als 'waarom?' en 'topless trék ik gewoon niet!'
U snapt het wel, dit schreeuwde om iets van een oplossing voor het probleem ofzo.
Dus ik op mijn speciaal voor dit soort acties ontworpen hoge poten naar de Livera. In winkel 1 zei de mevrouw direct dat ik een nieuwe zou krijgen, maar die moest ik dan bij winkel 2 ophalen. Okeeokeeokee riep ik, want ik was al lang blij en liep alweer op mijn lage poten.
Bij winkel 2 vroeg een Natasha Frogeresque vrouw aan mij of ik de biekienie ook in de wasmachine had gestopt.
"Ja", zei ik.
"Neeeeeeeeeeeee!", dacht ik.
Oh getteget Nyn, wat verpest je het weer voor jezelf. Altijd ontkennen! Altijd! Met jou winnen we de oorlog niet, nevernooitniet! Oen!
Dat dacht ik allemaal, en de Frogette zag dat ik het dacht. En ik zag weer dat zij het zag wat ik dacht.
Afijn.
De Frogette gaf mij een verbale oorvijg dat ik dat nevernooit had mogen doen, en toen ging ze met allemaal mensen bellen en toen......kreeg ik toch een nieuwe biekienie. Omdat ik zo eerlijk was geweest over het hele wasmachinegedoe. Goed hè! Ik gaf haar een verbale klapzoen en huppelde de winkel uit. (Nou nee, dat deed ik niet. Daar is het gewoon te warm voor ja. Maar geloof me maar als ik zeg dat ik oprecht blij was en keurig superdankjewel zei.)

Fancy Fair-fähig opruimen

Ik woon met nog dertien anderen in een heel mooi huis met een indrukwekkende kelder. De kelder is onderverdeeld in hokken, gemaakt van kippengaas. Alsof het vroeger een dierenasiel was, of een SM-kelder. De kelder stond tot gisteravond tot de nok toe vol met allerhande troepjes, uitgezakte bankstellen, lampen zonder kap en gedemonteerde fietsen. En de huisbaas vond dat dat allemaal weg moest, want dan kon hij JG er weer op loslaten, en zou het binnen no-time een bewoonbare kelder zijn. (JG is onze klussenman, en die maakt vaak meer kapot dan heel. Van die dingen dat hij de gootsteen fikst, maar dat het daarna ineens smarties regent als je de douchekraan opendraait. Oké, dat niet, want dan had ik wel passioneel van hem gehouden, maar u snapt wat bedoel. Want toen hij Markje's gootsteen wilde ontstoppen, nou. Dat was gewoon een klinklare gootsteenverkrachting. En hij gíng maar door! Ongelofelijk.)
Dus wij met een x aantal huisgenoten de kelder in om schoon schip te maken en de hele bliksemse boel bij het grofvuil te kieperen. Eerst stond Jos alleen in de kelder de boel te sorteren, maar dat schoot voor geen meter op, want Jos is kwa opruimen gewoon een wijf. Zag hij weer een lampvoet waar hij nog wel wat mee zou kunnen. Ik sloeg het hem allemaal uit de handen en bulderde dat het zo helemaal niks zou worden met opruimen. Hij trok een pruillip, maar toen ik 'Lovefool' voor hem ging zingen alsof ik mijn tante Jen was, toen vond hij het ook weer een leuk klusje geloof ik.
Nadat wij Shitty's complete inboedel op straat hadden gezet (Shitty woonde vroeger in het huis. En die had de hele kelder volgestouwd met haar shit. Shitty heette natuurlijk niet echt Shitty, maar zeg nou zelf: dat is toch een wonderschone bijnaam? Ik vind em zo mooi dat ik haar echte naam gewoon ben vergeten), stond er binnen anderhalve minuut (geen seconde overdreven menschen, geen seconde!) een Turk in een rode opel bij ons op de stoep om alle kapotte magnetronnen uit de shittybult te peuteren. Ik had daar foto's van, maar mijn digitale camera heeft ze opgegeten. Maar visualiseer het zelf even zou ik zeggen: bult troep + handige Turk + rode opel + oude magnetronnen + verbaasde huisgenoten.
Daarna gingen we bier drinken, als schouderklopje voor onszelf.

25 juli 2006

Dingen over dinsdag

  • Het was de dag dat Bauke besloot zich bij Hyves aan te sluiten. Ik zeg: pasen + pinksteren, nu. Nu.
  • Het was de dag dat Lily Allen mijn hart stal, vooral met het liedje over opdringerige mensen, en door het gebruiken van de klarinet op een hippe manier.
  • Het was de dag die ik grinnikend doorbracht, vanwege de foto's die we gisteren maakten. Zie flickr.
  • Het was de dag dat ik serieus bij moest komen van de avond daarvoor.
  • Daarom keek ik vandaag 'Simon' maar weer eens, en ik moest wederom huilen.
  • Ook ben ik vandaag aan Martha's 'Twin Peaks' DVD's begonnen. Want ik wil daar óók over mee kunnen praten, kermit!

Oh God, weer een dag die ik nooit meer terug krijg. :(

23 juli 2006

De Gauster Feesten, een novelle.

Iedereen heeft wel een plek waarvan hij weet dat alles daar altijd hetzelfde zal blijven. Voor sommigen is dat het Nationaal Park De Hoge Veluwe, voor anderen de harige rug van oom Frits. Dingen, plekken en mensen die nooit veranderen. Voor mij zijn het de Gauster Feesten. Ik was er gisteren weer en wederom werd ik bevangen door nostalgie en alcohol.
Zoals altijd was er een Top-100 band met een subtiel sletterige leadzangeres, geassisteerd door vijf licht kalende muzikanten. Het repertoire bestond uit een beetje Jon Bon J., een beetje Robbie W. en verder een gezellige muzikale potpourri van liedjes waar je 'woohoo' op kun zingen, of liedjes waarop je als aangeschoten wild tegen andere mannen aan kunt botsen. En het liefst nog een combinatie van die twee ook.
Verder zijn er altijd mannen die het gezegde 'de aanhouder wint' nogal hoog in het vaandel hebben, en die op meisjes afstappen onder het mom: 'van een milde aanranding is nog nooit iemand slechter geworden'. De subtiele flirtaties die men in Utrecht ondervindt zijn nog niet tot dit rurale gebied doorgedrongen; hier is het 'pakken wat je pakken kunt, desnoods met geweld'. Maar ook dat heeft weer zo zijn charmes. Mensen die onderhandelen of er nog met elkaar gezoend gaat worden of niet.
Verder wordt er gewoon enorm geluchtgitaard (waarbij Barber en ik ook nog wel eens een ander muziekintrument tevoorschijn toveren, danwel een keybordsolo meemimen), met bier gegooid en vergroot ik ondertussen mijn Friese vocabulaire door goed naar Sjoerd M. te luisteren die quotes van zijn beppe geeft.
Toen ik naar huis fietste was het alweer licht, en steeg het kwik alweer richting 20 graden. Een paar uur geleden werd ik wakker met de smaak van oude kokosmat in de mond en verschillende telefoonnnummers van gewillige mannen op mijn tieten getatoeëerd. (Nou ja, dat laatste dus niet. Maar laat me in de waan. Laat me.)
Ook die dingen veranderen nooit.

22 juli 2006

Naschrift

Het meest fascinerende aan tante Til was nog wel dat ze Belinda Menthol-sigaretten rookte. Ik bedoel: wie deed dat nou nog? Die sigaretten kocht ze altijd bij Thijs, de SRV-man. Soms liep ik met tante Til mee naar Thijs, en in mijn herinnering liep ze altijd op haar sloffen naar de SRV-wagen. Van die sloffen met een bontrandje. Als u nu de logische optelsom 'Belinda menthol + bontsloffen = Oude Prostituee met uitgegroeide permanent' maakt: u vergist zich. Tante Til bleef altijd een dame.

21 juli 2006

Requiem voor tante Til

Tante Til is al een tijdje dood, een paar maanden al. Tante Til was mijn oude buurvrouw, zij woonde met oom Cees op nummer 2, en wij op nummer 6. 's Middags ging ik als klein meisje wel bij haar langs. Meestal gaf ik dan de katten te eten. De katten van tante Til aten Whiskas, wat ik reteluxe vond, omdat onze kat gewoon aldi-huismerk voorgeschoteld kreeg. De Whiskas, in combinatie met een hardnekkige aangeboren luiheid maakte het dat de katten van tante Til er binnen de kortste keren uitzagen als cheerleaderpompons. Verveeld kijkende cheerleaderpompons.
Als de katten genoeg op hun Whiskas gekauwd hadden, hield ik me graag bezig met het op volgorde leggen van de rummicubsteentjes, en controleren of er niet eentje miste.
Daarna ging me maar weer ergens anders vervelen, maar nooit voordat oom Cees om een kusje had gevraagd, en ik "nee, die zijn helaas op, en ik heb nog geen tijd gehad om nieuwe te kopen" had kunnen zeggen.
Zo hoorden de dagen te gaan; ik hou wel van een beetje regelmaat.
Later gingen de katten dood en werd ik groot, en zwaaide ik naar tante Til als ik langs hun huis fietste. Zij zaten altijd samen Tell Sell te kijken en borreltjes te drinken. Als ik oom Cees zag kreeg hij zonder morren een kus.
Ongeveer een jaar geleden verhuisden oom Cees en tante Til naar een dure flat in Rotterdam. En toen ging tante Til dood. Later hoorde ik dat Robin van Persie hun nieuwe buurjongen was geworden. Ik vraag me af of hij ooit langs is gekomen om de rummicubsteentjes op volgorde te leggen. Ik betwijfel het.

20 juli 2006

La Mer, c'est tres horreux

Gistermiddag gingen we naar het Pottenstrand, aan het Snekermeer. "Die pisbak", aldus Dirtzen. En inderdaad. Kelta, Dirtzen en ik lagen rustig op ons handdoekje toen er al een kind het water uit kwam hollen, gillend tegen zijn moeder: "Hielke zag een dode vis! Een dode vis!" Maar dat is daar dus volkomen normaal, net als bloedzuigers, piesen in het water, en schaamteloos dik, lelijk en celluliterijk zijn. Sneek komt met mooi weer uit hun krocht gekropen, en spreidt het handdoekje uit op het pottenstrand, om vervolgens mede-badgasten blijvend blind te maken met de intens witte teint op hun bovenbenen.
Wij lagen ondertussen fabuleux zongebruind op ons handdoekje de boel te analyseren. Grote zonnebrillen op de neus. Annie op de I-pod. En ik lieg niet als ik zeg dat we precies drie aardige dingen hebben gezegd:
  1. Wat hebben die kleine meisjes tegenwoordige leuke bikini's aan.
  2. Wat zijn die kinderen lekker aan het spelen
  3. Dirtzen, wat heb je toch een leuke zonnebril.
Er was een meisje van onze leeftijd van ongeveer het formaat Erica Terpstra. In broek zag het er al indrukwekkend uit (ze had zo 'n broek aan als mensen aanhebben vóórdat ze een Tell Sell Sauna Belt ofzo hebben gebruikt, waar ze dan later in kunnen staan en dat ze dan kunnen laten zien dat ze héél erg zijn afgevallen. Maar zij pastte er dus nog perfect in.)
In badpak was het très horreux, toen ze daarna ook nog heel baywatchesque het water in galoppeerde dacht ik: nee. Toen ze óók nog op een vlot wilde klimmen, wat natuurlijk niet lukte, dacht ik: oh nee. Het was echt heel erg. Ik gun, eehm, vollere mensen ook hun zonuren en watervermaak (en ik ben zelf ook niet de slankste, y'all), maar het kan ook anders. Daar ben ik van overtuigd.

Verder was er een stelletje van een jaar of vijftien wat samen het water inliep, waarbij hun snode, erotische plannen van hun gezichten af waren te lezen. Wij analyseerden ze als ware het twee grutto's in paartijd en waren wij de vogelwacht:

"Volgens mij heeft ze haar benen om hem heengeklemt....ja kijk, hij tilt haar even op....waar is haar rechterhand?....Oh, ze is dus rechtshandig....Kijk, haar linkerhand ligt in zijn nek....dus ze trekt hem vast af met haar rechterhand...ja dat moet wel...Waar zijn zijn handen?....Ik gok in haar broekje...Ja ik ook...Even opletten hoe ze zometeen het water uitkomen, kun je lachen...."

En ja hoor, toen ze het water uitliepen zat het touwtje van zijn zwembroek los en schoof zij haar bikinibroekje ook weer even op z'n plaats. Hoera voor Slettebakkerig Sneek, want wij hadden een hilarische middag. (Hieronder staat een 1 die ik niet meer weg krijg :( )


17 juli 2006

Sup bitches?

Het moet niet mâler! Dramatisch lang niet gepost, maar ja, het weer hè. Ik hoop dat jullie niet allemaal en masse zijn afgehaakt, y'all.
Vrijdag trouwde mijn neef HJ met zijn vriendinnetje Pé. Het was een dag om nooit te vergeten, om er maar eens een Hallmarkfähige term tegenaan te gooien. Vooral het feest 's avonds, in een grote tent op het erf van de ouders van Pé, ergens in het midden van niks, was geweldig. Zelfs mijn übernuchtere oom Henk gleed als een volleerd crooner de dansvloer over. Mijn vader zong 'Je t'aime moi non plus'. Ik bedoel, mijn vader. Mensen die mijn vader kennen mogen het even visualiseren.
Natuurlijk lieten wij de Jongen onze rijke assortiment aan debiele dansjes de revue weer passeren: de riem, de handdoek, het kaarten schudden, de handgranaat, de schoenveterdans, het bommetje, het balletje overgooien. Zelfs mijn moeder danste mee. Nou vráág ik je!
Martha en Markje zijn vertrokken naar Egypte en Jordanië, en ik neem aan dat ik binnenkort een giro 555 - achtig iets kan gaan opstarten om geld in te zamelen om ze zo weer terug te kopen van een zweterige sjeik die ze in een harem heeft gezet.
Dan ga ik nu met Gepke in het park zitten, want die is weer terug in Nederland! Hoera!

13 juli 2006

Nynke en het belletje in haar hoofd

Ik hoorde een bel, en dacht dat ik het me inbeelde. Met grote regelmaat hoorde ik een belletje, zo'n bel die op de balie staat van een hotel, zo'n bel waar je dan op moet slaan als je niemand bij de balie ziet staan, zodat de dienstdoende baliemedewerker tevoorschijn kan komen, altijd met een nors gezicht, zo van: Djiez, stoor me niet! Ik zat net lekker te Freecellen ja! Of: Stoor me niet! Ik stond net in het kantoortje een van de kamermeisjes te bepotelen ja!
Het kostte me enige dagen om er achter te komen waar dat geklinkklokjeklingeling vandaan kwam. Want Martha hoorde het dus niet, terwijl zij auditief op haar kamer dezelfde straatgeluiden zou moeten horen als ik. Maar dat deed ze dus niet, dus ik dacht alweer dat ik van lotje aan het tikken was, dat ik in mijn hoofd ijscomannen hoorde. Dat mijn onderbewuste schreeuwde om een sinaassplit, en me dat duidelijk maakte door geklingeling.
Ik zat apatisch op mijn kamer, hoorde de bel en zong zachtjes " I'm going slightly mad". Ondertussen speelde ik Freecell op de computer, omdat ik dat op het moment het leukste vind om te doen, maar dat gegeven vind ik tegelijkertijd óók een teken dat ik langzaamaan gek aan het worden ben. Het horen van een belletje is niet mijn grootste probleem. Neen. Freecell op de computer, poehee. Pieter Baan Centrum, here I come in een dwangbuis.
Vandaag zat ik op het terras bij de Poort en ineens zág ik het: met een ferme pets slog de kokkin op het belletje, toen er een tosti klaar was. "Dat geluid! Dat geluid!" schreeuwde ik euforisch, "dat is het geluid ja ooi oi oi oio!!!!" Ik raakte redelijk buiten zinnen. "Dat hoor ik thuis echt no-ooit", zei Martha.
Pfoe. Ik bleek niet gek. Ik trok met grootse gebaren mijn dwangbuis uit en maakte een buiging naar het lunsjverorberende publiek. Met opgeheven hoofd liep ik naar huis om te Freecellen.

Dat je denkt: doe gewoon een keer normáál (een verhaal zonder aanhalingstekens; die visualiseert u zelf maar even)

Jos: Morgen is het toch donderdag?
Martha: Ja, volgens onze telling wel. De chinese kalender daarentegen...
Nynke: ...Volgens de chinese kalender is het morgen het jaar van de dolle buffel...
Martha: ...met ascendant 'hitsige poedel'...
Nynke: ...dus als je morgen een meisje treft met als zonneteken 'dolle marmot'
Martha: ...ascendant 'dikke duif'....
Nynke: ...dan moet je de plakkerige liefde met haar bedrijven...
Martha: ...mits zij een bronzige aap in haar vierde kwartier heeft staan..
Nynke: ...dat spreekt vanzelf...
Martha: ...dan moet je vijf keer de liefde met haar bedrijven...
Nynke: ...met je gezicht naar Mekka...
Martha: ...en dan...dan....gebeurt er vast wel iets leuks ofzo...
Nynke: ...vast. En morgen is het dus donderdag ja.

Jos: :(

12 juli 2006

Back in 030

Terug in Utrecht, en druk bezig met het schrijven van enkele boeiende novelles over het afgelopen weekend, met titels als De goudvis van tante Dicky en Daar woont Hanny Macaroni.
Die komen dus binnenkort, als ik klaar ben met bijbruinen en in het park liggen. Want hee, dit is potjandrie toch geen weblogweer?

11 juli 2006

Oprah, we moeten praten.

Vooral in vakantietijd hang ik zwáár aan Oprah, nou ja, eigenlijk hang ik elke dag zwáár aan Oprah, en was dus ook hevig de kluts kwijt toen men bij RTL de uitzendtijd diende te veranderen. Heel mijn bioritme naar de kloten, werkschema's moesten omgegooid woorden. Dat was even een nare periode voor mij. Maar dat is Oprahgewijs niet mijn grootste probleem op dit moment.
Want wat is er, for crying out loud, met de onderwerpen aan de hand? Ik houd best van een probleempje op z'n tijd, maar de laatste tijd is het louter kommer en kwel wat de klok slaat. Onderwerpen als 'mijn man sloeg overboord tijdens onze huwelijkscruise' , 'onze vader beroofde een bank en wij gaven hem aan', 'holocaust' en 'Uma Thurman' maken mijn middag er niet leuker op. En toen eindelijk (EIN-DE-LIJK) de cast van Grey's Anatomy langskwam, als fris lentebuitje in de showbizzzandverstuiving (drie z's!) die Oprah de laatste tijd was, lieten ze zien wat er in seizoen twee stond te gebeuren! Niet aardig Oprah! *Heft een foei-vingertje*
Het wordt tijd dat deze showbizzmatador weer eens gaat doen waar ze goed in is: dingen met Gayle, met celebrities of met huisdecoraties. Heeft Kirsty Alley niet weer eens een nieuwe keuken nodig? Hoe staat het met Oprah's Bookclub? Is er geen kudde kleuterschooljuffen die een nieuwe auto kunnen krijgen?
Help Oprah, ik word een beetje verdrietig van je.

10 juli 2006

En dan zeg ik: Ho!

Zaterdag ging ik op stap in Sneek. Na talloze weekenden stoïcijns Sneek genegeerd te hebben als stad waar je je voeten van de vloer kunt halen, kon ik mijn blik niet langer afwenden. Bij gebrek aan legitime excuses ("familie lang niet gezien", "tentamens", "salmonellavergiftiging" en "soldeerles" werkten deze week niet), moest ik deze week. Het moest.
Uiteindelijk kwamen wij (Sytse, Ritzen, Jaco en uw notuliste van vandaag) terecht in discotheek Alcatraz. Alcatraz heette vroeger de 'Close Up' en heeft haar discowanden bedekt met louter spiegels. In de Close-Up-tijd werd de disko alleen drukbezocht in de Sneekweek, omdat heel brallend nep-kak Nederland zich er dan 's avonds schuilhield. Ik heb daar als zestienjarige ooit een claustrofobische ervaring meegemaakt, doordat alle kakkers met polo's zich verdubbelden door de spiegels en ik mij als kraagjesloze voelde als de vader van Simba tussen de buffels. Dat gevoel, u kent dat vast.
Maar nu is het dus de Alcatraz, en staat heel prematuur Sneek zich er in het weekend de billen uit de string te rampeneren. En daar gaat het dus om. Jaco, Tjits, Marion en ik stonden naast een verhoging te dansen. Op de verhoging stond een jongen zichtbaar te genieten van een meisje dat voor hem tegen hem aan stond te schuren en danspasjes te maken die in 'Music' van Madonna niet zouden misstaan. En dan heb ik het óók nog over die versie van Music die pas 's avonds uitgezonden mocht worden. En ze keek er ook nog bij alsof ze via een 0906-nummer smoezelige truckers wilde verleiden tot een telefoontje.
Het was echt heel erg, en alle feministische cellen die ik in mijn lichaam heb spanden samen om samen met Jaco een gesprek te voeren waar Cisca Dresselhuys likkebaardend naar zou hebben geluisterd:
Jaco: "Kijk nou! Kijk nou!"
Nynke: "Dat is toch niet normaaaaaaal! En haar tieten! Naaaah!"
Jaco: "Die jongen komt gewoon klaar!! Kijk nou!!"
Nynke: "Jaah echt! Wat ordinairrrrrr! We moeten iets doen!"

Vervolgens drukten Jaco, Marion, Tjitske en ik ons op de verhoging om daar als aangeschoten wild onze bejaarde danspasjes aan het voornamelijk op railrunnerkaartjes reizende publiek te tonen. Het was onze taak, als oude wijven, om aan deze slettenbakkerige praktijken een einde te maken. Het moest. Teleurgesteld sleurde het meisje haar danspartner van de verhoging, en liep richting WC's, om hem daar, zoals het een origineel breezersletje betaamt, alle hoeken van het WC-hokje te laten zien. Denk ik.

Bij de foto: Janne-Marije, Jaco en ik: zwetend.

08 juli 2006

Terwijl ik bij mijn ouders in de tuin mijn boek uitlees, kunt u zich even vermaken met de volgende Youtuberijen

07 juli 2006

Iets waar ik graag een antwoord op wil hebben:

Weten mannen van middelbare leeftijd, die op een hete zomermiddag alleen naar het zwembad gaan, dat ze door het overige zwembadminnende publiek een beetje als 'getsie, die begluurt vast meisjes' aangekeken worden?

In dezelfde categorie:

Weten mannen van middelbare leeftijd, die in hun eentje op een bankje in een speeltuin gaan zitten dat ze door het het overige, vaak moedermelkafstotende publiek in de speeltuin aangekeken worden als 'getsie, een kinderlokker'?

Hebben die mannen geen weet van hun eigen schunnige uitstraling? Of hebben die mannen dat door maar blijven ze stoïcijns denken: "ik mag zelf bepalen waar ik zit, en als ik daarbij mijn piemol uit mijn broek wil halen dan is dat nog altijd mijn eigen zaak(je)"

Ik kan daar lang over nadenken hoor. Pfoe.

06 juli 2006

Wiegertje en Nynke's favoriete 'Sound of Music' - fragmenten in willekeurige volgorde:

  1. Als de familie 'Edelweiss' zingt op het Salzburger Festival en het publiek van puur patriottisme uit hun dak gaat en, jawel, meedeint op de muziek, en je de aanwezige Nazi's naar elkaar ziet gluren, zo van: "Uuuhm...Adolf houdt hier niet zo van...moeten we een rel schoppen..of...of...mee-meedeinen?" En dan deinen ze dus mee. Met tegenzin, dat wel.
  2. (Wiegertje, deze was ik nog vergeten voor te leggen. Mocht je het een extreem lelijke scène vinden, dan hoor ik het graag.) Als Maria voor het eerst bij de familie von Trapp op visite gaat en ze eigenlijk niet durft, maar dan zichzelf moed gaat inzingen met 'I have confidence', waarbij ze rondjes rent om een fontein en aan een hek gaat hangen, wat uiteindelijk een climax krijgt in het lopen een soort van halve marathon over een bospaadje, met koffers.
  3. Als Moeder Overste tegen Maria gaat zeggen dat ze weer terug moet naar de familie von Trapp, en daarbij 'Climb every montain' zingt, en dan vooral het moment dat ze uit het kloosterraam kijkt en haar ogen ten berge slaat.
  4. Wanneer kapitein von Trapp en Maria elkaar bij nacht treffen in het tuinhuisje, en dat je dan hun silhouetten ziet waarbij de neus van Julie Andrews alle ruimte in het shot opeist. De neus van Julie Andrews gedraagt zich als een wethouder Hekking, waardoor het filmkijkend publiek zich maar met moeite kan focussen op de liefdesscène die plaatsvindt.
  5. 'The lonely goater', en dan vooral het acteren van Julie Andrews, die door een dramatische zweetwegveeg-veeg over haar gezicht aan de kijker laat zien dat het runnen van een poppentheater met olijke vilten geiten en een vilten man met een tuba nog een verdomd lastige klus is.

Oh 'Sound of Music', hoe graag ik op je zou willen promoveren. Een paradijslijke wereld zou mij ten deel vallen.

05 juli 2006

Soms wordt het onderwerp van een logje je gewoon in de spreekwoordelijke schoot geworpen

Wat ik nog was vergeten te vertellen over mijn werkavond van gisteren: Iedere week komen er een aantal mensen naar een zaaltje in het bejaardentehuis voor hun cursus biodanza. Het woord alleen al. Ik had geen flauw idee wat het inhield, maar kon al wel wat aflezen aan de mensen die op de cursus afkwamen: vrouwen zonder bh's en mannen met biologisch afbreekbare kleren en zo'n 'wees wijs met de waddenzee'- hoofd.
Om acht uur beginnen ze altijd en dreunt er door het hele huis een mengeling van gegil, gejuich, geschreeuw, handjegeklap en een incidentele panfluit. En trommels, oh veel trommels.
De deur blijft altijd gesloten, dus kunnen wij van het bejaardentehuis alleen maar raden naar wat er tijdens zo'n biodanzales gebeurt. Partnerruil? Het bepotelen van je buurvrouw? Nudistisch djembeën?
Ik google 'biodanza' en kom onder andere dit tegen:

Biodanza is even moeilijk te definiëren als liefde, kunst, of het leven zelf. Het is onmogelijk Biodanza cognitief te begrijpen. Alleen door het te leren kennen en ervaren kunnen we de werkelijke betekenis ervan omhelzen.Biodanza is deelname aan een nieuwe manier van leven, vanuit intense persoonlijke vivencia’s (intense ervaring van het hier en nu), die door middel van dans teweeggebracht worden.De officiele definitie van Biodanza is:"Biodanza is een systeem van affectieve integratie, organische renovatie en een heropvoeding in de oorspronkelijke levensfuncties, gebaseerd op vivencia’s die teweeggebracht worden door middel van dans, zingen en ontmoetingssituaties in een groep"

Ontmoetingssituaties? Er wordt dus bepoteld, dat is duidelijk.
En daarna wat ze doen:

De vivencia
De groep
Oefeningen van Motorische Integratie
Oefeningen van Affectieve - Motorische Integratie
Oefeningen van Gevoelige (sensitieve) - Motorische Integratie
Oefeningen die de neuro vegatatieve regulatie bevorderen
Oefeningen van de uitdrukking van het genetisch potentieel
Oefeningen van creativiteit
Oefeningen van transcendentie en extase (expansie van het bewustzijn)

Een Biodanza workshop moet ervaren worden met grote regelmaat (een twee en een half uur sessie per week). De positieve effekten van het regelmatig beoefenen van Biodanza in een groep brengt je weer in contact met je eigen instinktieve behoeftes. Waardoor je opnieuw leert beslissingen te nemen die gezond zijn voor je en je de kracht geeft om een leven te creēren zoals jij die wenst.

Ik denk altijd dat dit soort dingen niet bestaan. Dat ik ze verzin, en dat jullie dan roepen: "Nynke, doe éven normaal!" Ik ben dus normaal. Het bestaat. Het is out there, you know.
Ik kan die mensen van Biodanza nooit meer normaal aankijken, nooit meer. Helemaal niet na het zien van de volgende foto's die ik op een biodanza site vond. Ik heb ze dus niet gepaint mensen, niet.

Ik meen het. Hoe, hoe is het mogelijk dat ze deze mensen hebben toegelaten in het bejaardentehuis. Hoe.

Een gewone avond bij de bejaarden

Het is warm, drukkend warm. In twee dagen zijn er al twee bejaarden doodgegaan, een keurig gemiddelde voor een hittegolf. Mevrouw de Waard loopt nog immer gevaarlijk bij de uitgang te tippelen, wachtend op een onoplettend moment van mij zodat ze de benen kan nemen. Als ik haar terug naar haar afdeling breng vraag ik of ze het nog wat uithoudt met deze hitte. "Nou, ik vind het maar niks. En dan zeg ik het dus netjes.". "Volkomen kut dus", grap ik. "Ja kut ja", antwoord mevrouw de Waard.
Ik leg rekeningen op alfabetische volgorde en zie dat er iemand in huis werkt met een hilarisch handschrift; het woord 'boodschappen' leest als 'doodschoppen'. Doodschoppen: 15 euro 60. Het verklaart de vele over de kling gejaagden. Gelukkig werkt Dree, en kan ik dit leuke iets even met haar delen.
Ik ruim de parasols op en Dree klokt hoe snel ik het kan. Ik ben snel.
Mensen zeuren over het weer en het ontbreken van een long en de daarbij behorende benauwdheid in combinatie met de warmte.
Ik lees "Het mooiste leven..." van Kees 't Hart en wil meteen ook bij Heerenveen werken, en heus niet omdat hij alle bungelende geslachtsdelen van de voetballers onder de douche mag zien.
Dikke lelijke kleinkinderen kopen ijsjes bij me.
Ik druk mijn hoofd tegen de ventilator aan en verlies bijna een oorlel.
Voordat bejaarde 3 het tijdige voor het eeuwige wil verwisselen, zorg ik ervoor dat ik weg mag. Ik kan geen verhalen over dode, danwel zielig kermende bejaarden hóren.

04 juli 2006

Baywatch

Nou, ja bij het zwembad in ieder geval.
Daar resideer ik nu al twee dagen en het bevalt me uitermate goed.
Beetje zonnen, "Het mooiste leven..." uitlezen, muziekjes luisteren, baantjes trekken.
Ik begin de vakantie al aardig onder de knie te krijgen :)

Dahaag!

01 juli 2006

Vanaf morgen begeeft Sophie zich richting Australië


En daarom moest er gisteren maar eens afscheid genomen worden. :(
Het feest was leuk, heel leuk. Echt heel leuk. Maar oh, vandaag. Vandaag was gevoelsmatig niet bepaald een dag om in dia's vast te leggen en vervolgens op een regenachtige zondagmiddag met je ouders te gaan bekijken.
Goede reis lieve Sophie! (Klik hier voor Sophie)

Op de foto v.l.n.r. Kelta, Mirjam, Sophie, Nynke en Suzanne aan het begin van de avond.