10 juli 2006

En dan zeg ik: Ho!

Zaterdag ging ik op stap in Sneek. Na talloze weekenden stoïcijns Sneek genegeerd te hebben als stad waar je je voeten van de vloer kunt halen, kon ik mijn blik niet langer afwenden. Bij gebrek aan legitime excuses ("familie lang niet gezien", "tentamens", "salmonellavergiftiging" en "soldeerles" werkten deze week niet), moest ik deze week. Het moest.
Uiteindelijk kwamen wij (Sytse, Ritzen, Jaco en uw notuliste van vandaag) terecht in discotheek Alcatraz. Alcatraz heette vroeger de 'Close Up' en heeft haar discowanden bedekt met louter spiegels. In de Close-Up-tijd werd de disko alleen drukbezocht in de Sneekweek, omdat heel brallend nep-kak Nederland zich er dan 's avonds schuilhield. Ik heb daar als zestienjarige ooit een claustrofobische ervaring meegemaakt, doordat alle kakkers met polo's zich verdubbelden door de spiegels en ik mij als kraagjesloze voelde als de vader van Simba tussen de buffels. Dat gevoel, u kent dat vast.
Maar nu is het dus de Alcatraz, en staat heel prematuur Sneek zich er in het weekend de billen uit de string te rampeneren. En daar gaat het dus om. Jaco, Tjits, Marion en ik stonden naast een verhoging te dansen. Op de verhoging stond een jongen zichtbaar te genieten van een meisje dat voor hem tegen hem aan stond te schuren en danspasjes te maken die in 'Music' van Madonna niet zouden misstaan. En dan heb ik het óók nog over die versie van Music die pas 's avonds uitgezonden mocht worden. En ze keek er ook nog bij alsof ze via een 0906-nummer smoezelige truckers wilde verleiden tot een telefoontje.
Het was echt heel erg, en alle feministische cellen die ik in mijn lichaam heb spanden samen om samen met Jaco een gesprek te voeren waar Cisca Dresselhuys likkebaardend naar zou hebben geluisterd:
Jaco: "Kijk nou! Kijk nou!"
Nynke: "Dat is toch niet normaaaaaaal! En haar tieten! Naaaah!"
Jaco: "Die jongen komt gewoon klaar!! Kijk nou!!"
Nynke: "Jaah echt! Wat ordinairrrrrr! We moeten iets doen!"

Vervolgens drukten Jaco, Marion, Tjitske en ik ons op de verhoging om daar als aangeschoten wild onze bejaarde danspasjes aan het voornamelijk op railrunnerkaartjes reizende publiek te tonen. Het was onze taak, als oude wijven, om aan deze slettenbakkerige praktijken een einde te maken. Het moest. Teleurgesteld sleurde het meisje haar danspartner van de verhoging, en liep richting WC's, om hem daar, zoals het een origineel breezersletje betaamt, alle hoeken van het WC-hokje te laten zien. Denk ik.

Bij de foto: Janne-Marije, Jaco en ik: zwetend.

3 reacties:

Anonymous coert zei...

Ja, wat een ho.

9:42 a.m.  
Anonymous Arnoud zei...

Gezien de naam van de discotheek mag je nog blij zijn dat je weg bent gekomen.

9:49 a.m.  
Anonymous Robbert zei...

Want een kakkend mooi verhaal;)

5:50 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage