31 augustus 2006

De trein van Steenwijk naar Utrecht, gisteravond laat, bevatte de volgende dingen en mensen:

  • Een meisje wiens ringtone een gevaarlijke goede gooi deed naar de soundtrack van de boekverfilming van 'Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij', want dat was het.
  • Ik, die braaf 'About a boy' aan het lezen was, en constant schrok van het luide-ringtone-meisje en het epileptsich knipperende leeslampje boven mijn hoofd.
  • Rik, mijn huisgenoot die in Zwolle instapte, en die ik keihard negeerde doordat ik, toen hij langs kwam lopen, apatisch abri's op het perron begon te tsjekken. Rik is mijn buurman, en afgezien van een WC, een douche, een keuken en een tussenmuur, hebben wij niks gemeenschappelijks. Ik bedoel: hij kijkt me niet eens aan als ik de keuken in kom lopen. Hij kijkt me überhaupt niet aan, behalve als hij wil zeuren over mijn wasrek dat hem dan weer in de weg staat. Maar, even voor de statistieken: hij is een meter vijfenvijftig, dus als het op vechten aankomt kan ik 'm aan (niet dat we dat gaan doen hoor, maar gewoon voor het idee). Maar het idee dat Rik en ik in de trein hoi zouden moeten zeggen en dan tegenover elkaar zouden moeten zitten en dan een gesprek zouden moeten voeren wat minstens een uur zou moeten duren......dat....dat...dat zou erg zijn man. Voor beide partijen. Dan maar abri's tsjekken.
  • Een leuke jongen die in Amersfoort instapte (lang, blond, brilletje) waar ik vanachter mijn boek een beetje mee kon sjansen (zonder daarbij te lijken op een spion met twee gaatjes in zijn Parool) maar die al zijn aantrekkelijkheid volkomen wegvaagde toen hij in Utrecht op een drafje (het was echt een drafje) naar de roltrap uhm drafte en het echt leek op Monthy Python's Ministry of Silly Walks. Jammerjammerjammer, anders was ik even achter em aangedraft, denk ik.
  • Een conducteur die, aangekomen bij station Utrecht, de langste intercomspeech ever hield. Het ging ongeveer zo: "Dames en heren, wij naderen station Utrecht. Dit is het eindpunt van deze trein. Reizigers voor de richting Amsterdam, u kunt naar perron 7a. Reizigers voor de richting Schiphol, u kunt naar perron 8a. Reizigers voor de richting Roodeschool-Delfzijl, u moet richting Groningen, en uw trein staat gereed op perron 11a. Mensen die zin hebben in een lekkere vette hap: de smullers op het station is nog open. Mensen die meer willen weten over H5N1 kunnen terecht op de site van vogelbescherming Nederland. Dokter Green uit ER speelde ook The Goose in de film Top Gun, die ene met Tom Cruise. Vergeet u bij het verlaten van de trein uzelf en uw eigendommen niet mee te nemen. Ik wens u een prettige nacht, en voor morgen gezond weer op. Over enkele ogenblikken: station Utrecht."

Bij een accute blindedarmontsteking heb je er bar weinig aan, maar hier een mooie puzzel met dokters uit TV-series die nog andere dingen hebben gedaan

(Ik heb de puzzel alvast voor je opgelost.)

28 augustus 2006

Best news ever! EVAH!

Robbert gaat weg! He's mooooovin'! Hallelujah!
Even voor de mensen die niet geregeld in onze crib bivakkeren: Robbert is de parasiet die de derde verdieping bevuilt met smerige vaat, je eten opeet en die hels kabaal maakt als hij door zijn kamer banjert/ de plakkerige liefde bedrijft met zijn vriendin die bij ons in huis de bijnaam 'guernica' heeft.
Robbert is onfatsoenlijk, asociaal, luidruchtig en alles behalve een gezellige huisgenoot. En volgens de laatste berichten van onze huisbaas, Scrooge, inmiddels ook doorgedraait en psychisch aardig in de blubs zittende met drugs en dingen of whatevs. Want: hij gaat dus weg. Een bewijs dat er een God is, en dat Hij een speciaal plekje in zijn hart heeft voor de bewoners van de Doelenburch, aangezien hij hun droom waarmaakt.
Markje vertelde het en ik gaf haar een klapzoen. Het regende smarties op de gang en het gospelkoor in de meterkast zong plots 'Heal the world' (en zo vaak zingen die niet: ze zitten vaak in de meterkast te wachten totdat er iets euforisch gebeurt in huis en doden ondertussen de tijd met klaverjassen en het beborduren van hun gospeljurken).
Het feest gaat hier nog wel even door; ik verwacht nog een Kum Bah Jah My Lord van het koor en ik neem aan dat de huisgenoten nog wel wat siervuurwerk gaan afsteken (niet zoals bij de bruiloft van Maeb en S., want toen stond een oom bijna in de fik door onwillig vuurwerk...maar afijn; dat drukte de pret geenszins!) en ranja gaan drinken.
Wahoe! Kum Bah Jah!

26 augustus 2006

Mem, ik moet je iets vertellen. Ga even zitten.

Figuur 1: "Zelfverminking"
Figuur 2: "Een oeh-la-la blik"
Figuur 3: "Oprechte blijdschap met piercing"
Ik heb sinds gisteren een piercing in mijn oor. In dat lubbertje in het midden van je oor. Het zetten deed helemaal geen pijn, en daar was ik zo opgelucht over dat ik daarná nog even flauwviel in de stoel van de piercingmeneer. Gelukkig was Martha erbij ("Je werd helemaal wit en je pupillen werden echt supergroot...ieuw") die me depte met een nat keukenpapiertje, en de piercingmeneer die me een welgemikte klap in mijn gezicht gaf zodat ik zo weer bij was.
We zijn nu een dag verder en mijn piercing en ik maken het goed. Ik was em met Unicura en hij houdt zich zo rustig dat ik vannacht zelfs al op mijn gepiercete oor kon slapen!
Ik hoop dat iemand mijn moeder nu even een glaasje water geeft.

23 augustus 2006

Ik ben een sucker voor kindjes in alle soorten en maten, waar dan ook.

Terug van vakantie kun je je maar het beste storten op klusjes die qua leukheid het allerverste van vakantievieren afstaan. Cold Turkey, heet dat. Voor mij is dat onder andere het massaal afwimpelen van alle goede doelen die ik het afgelopen jaar heb gesteund.
Want, oh, ik ben een weldoener hoor. Niet om mezelf op de borst te kloppen, want het is meer een zwakte dan een sterkte ja.
Ik knak altijd namelijk stante pede als zo 'n beregenjackte student mij op de stadhuisbrug aanklamt met zo 'n klapper met foto's van zielige negerkindjes onder de arm. Ik knak metéén. Het zijn ook altijd kindertjes. Kindertjes met honger, kindertjes met lepra en kindertjes voor kindertjes. En dan zegt zo'n olijke student dat met drie euro in de maand van mij zo'n zielig kindje weer ouders heeft of dat ze hem met dat geld van de vuilnisbelt kunnen plukken. En ik visualiseer dat dus allemaal hè. En dat moet je dus niet doen. Want dan ben eigenlijk al verloren. Ik visualiseer de kindjes met zo'n lijmzak aan de neus die roepen: "Nynke! Laat dat grote hart van jou kloppen meis! Geef geld aan deze olijke student! Je kunt het toch wel missen toch? Toch? Jij bent toch Westers enzo?"
En dan heeft het kindje natuurlijk helemaal gelijk. Want ik kan het ook wel missen. Maar inmiddels geef ik aan álle kindjes. Werkelijk alle kindjes op de hele wereld kunnen op mijn financiële steun rekenen. Kinderen in de knel, kinderen in een dorp, en kinderen die protheses nodig hebben waar dan ook over de hele wereld en voor alle ledematen whatsoever. En niet alleen kinderen, neen, ook walvissen en zeehonden en koalaberen en gnoes en allerhande dieren waar ik nog nooit van gehoord heb.
Afijn.
Dat was niet de bedoeling, want ik heb wel geld, maar geen bulten jah. Ik zwem er niet in. Dus nu ga ik eens met mijn vuist tegen mijn voorhoofd aangehouden zitten om rustig te bedenken aan welke kinderen ik geld wil geven.
En als ik dan later een enorme baan heb en het daarbij passende geld dan word ik gewoon weer lid hoor. Tot die tijd loop ik met mijn vingers in mijn oren over de stadhuisbrug en neurie ik keihard het liedje van Nils Holgersson.

En je moet dus helemaal voor die zwerver oppassen die voor de Hema zijn straatkrant staat te verkopen, want die geeft dus zowieso nooit geld terug, ook niet als het grote bedragen betreft. Zelfs als je om je wisselgeld vraagt brult hij er keihard "bedankt hè en nog een fijne dag meisje" doorheen. En je kunt niet een zwerver "hee, geef me m'n geld terug" toeschreeuwen. Dat is echt. Nah. Dan lijk je net een onmens, geld vragen aan een dakloze, en dat willen we te allen tijde vermijden.

22 augustus 2006

Ik ben een hip-hopper, fo shizzle

Wie dacht dat hip-hop alleen voor boze, in trailerparken opgegroeide negers is: je hebt het fout, OEN! Hip-hop is er voor iedereen, en dus ook voor jou. En al helemaal voor mij. Op vakantie in Limburg heb ik op slinkse wijze de cd van De Jeugd van Tegenwoordig van mijn broer gejat, en ik ben niet van plan 'em bijzonder snel terug te geven. Want ze mogen dan wel de hele tijd over vuige, licht vrouwonvriendelijke dingen rappen, maar die muziek van hen is wel tantoe* vet! En zeg nou zelf: dat Cisca Dresselhuys het waarschijnlijk niet zal waarderen betekent niet dat het geen goede muziek is. En nu Jan Jaap van der Wal figureert in hun nieuwe clip ben ik hélemaal om. Niet dat ik Jan Jaap daarvoor nodig had hoor. Hij was de druppel.
En hierbij moet je weten: ik ga dit najaar naar concerten van zowel Jay-Z àls The Roots àls Opgezwolle
Dus ja, lieve lezers, ik houd van hip-hop. Ik, Nynke de Jong, bounce met mijn hoofd ritmisch op de maat van de muziek. Ik zing keihard mee met liedjes over de ghetto en over struggles die mensen hadden doordat hun moeders crackhoeren waren o.i.d. Ik, die opgroeide met bloemkool met een sausje en met blikspuit, ga van repperderep en het bevalt me prima.

Als ik met deze biecht lezers verlies: sjit hee. Maar ik moest het even kwijt, y'all.

*Ik ken slang, jaja.

21 augustus 2006

Hoe word je autocoureur? Een mysterie.

Dat vroeg ik me vannacht ineens af.

Hoe word je dat? Staan er scouts van McLaren en Ferrari, verkleed als kinderlokkers, in winkelcentra te posten bij die mini raceauto's waar je een euro in moet gooien zodat ie even heen en weer wiebelt? Zo'n apparaat waar altijd zo'n verveelde peuter in zit met de softijsvlekken nog stylish om het mondje. En kijken die scouts dan welke peuter de juiste racehouding aanneemt?
Of is het soms zo dat als je heel erg vaak geflitst wordt door de politie, dat ze daar dan een mannetje achter de bureau hebben die je dan uit de administratie plukt zodat er midden op de dag twee besnorde politieagenten op je stoepje kunnen staan, zodat jij dan een rolberoerte krijgt omdat je denkt dat ze je geliefde van het asfalt af hebben moeten peuteren en je dat nieuws nu komen brengen, maar dat die agenten je eigenlijk komen vertellen dat je op autocoureurkamp mag omdat je zo verdomde hard kunt scheuren?
Of kun je gewoon tegen je ouders zeggen dat je op autocoureurles wilt? En dat je moeder dan een theatrale zucht slaakt en vraagt of je niet gewoon op majorettes kunt gaan omdat de garage al zo vol staat omdat je vader *moeder slaat, wederom theatraal, de ogen ter hemel* de garage nooit opruimt omdat hij altijd met die verrekte modeltreinen loopt te klooien op zolder. En dat die formule 1-wagen dus toch nevernooit in de garage past.
Ik kan daar echt van wakker liggen man. Ik denk dat ik mijn buurjongetje een brief naar Willem Wever laat schrijven, want zo kom ik er nóóit achter.

20 augustus 2006

Terug, en hoe!

Menschen! Ik ben er weer! Even twee weken in een notendop: de week in de bungalow in Limburg was wederom geweldig (familie + scheten laten + 'De Jeugd van Tegenwoordig' scanderen + wielrennen met Ot + Poelmo = een naar Merci-chocolaatjes ruikende vakantie, met denkbeeldige serpentines overal.) Behalve toen we natregenden tijdens het wielrennen, maar natuurlijk bleven we lachen. Och man, we bléven lachen, die week.
Pukkelpop was ook een ervaring om een succesvolle hit-cd over vol te zingen. Hoogtpunten waren dit (Dikke mensen met leuke meezingbare koortjes: stop met het stelen van mijn hart jah!), dit (Afgezien van corwdsurfende zestienjarige mennekes en de plensbui; de op Sven Kramer lijkende drummer -iets dikker, dat wel- maakte het goed, en de Dancing Shoes ook.), dit (de zanger/gitarist -niet Jack White, maar Brendan Benson- was er één van het kaliber 'daar wil ik de plakkerige liefde nog wel eens mee bedrijven, mocht hij interesse hebben'), en dit (dit was werkelijk, oh, ook drie dagen later ontbreken bij mij nog altijd de woorden om deze seksie, hysterische muziekexplosie te omschrijven.)
En Radiohead natuurlijk, en Massive Attack, en An Pierlé, Cassius, Zita Swoon, Pete Philly en Perquisite (ik heb een hartje gemaakt naar de contrabassist ja.) en al die dingen die ik alweer vergeten ben.

Dit wordt een vervelend stukje voor jullie maar ik zit, al terugdenkende, te swingen achter mijn PC'tje, dus laat me maar even.

De WC's waren echt HEEL ERG bah, stinkiebah. "Het was een janboel" , aldus Richelle. Er werd ook het complete festival nogal vaak gepraat over de kaksessie die je zou houden als je weer thuis zou zijn. Naast onze tent stonden een vijftal puberale Vlaamse jongens en een dito meisje, die -believe it or not- een steekvlam maakten met een aansteker en een deobus, op een veldje met honderden redelijk makkelijk ontvlambare tenten. Maar echt. Daar tegenover stonden Engelse mennekes die vrijdag avond gingen blowen en scheten gingen laten. Een heerlijke combi.
Maar ik ben geen zeikerd, neen.
De sfeer onderling (Kelta, Annemarie, Richelle en ik) was meer dan goed te noemen, en het regende amper dus oh! Doe mij MEER van dit soort festivals!
Arme mensen op Lowlands, trouwens nu. Die kunnen naar huis zwemmen, wat ik je brom.

11 augustus 2006

Tabee y'all.

Ik ben even een weekje weg. Naar Limburg, en daarna naar hiero.
Daarna kom ik gauw weer terug, naar jullie, lieve lezers.
Tot die tijd: vermaak je maar met hem, haar, hen of haar of elders.
Dahaag!

10 augustus 2006

Hyves-groepen die weinig mensen trekken, neem ik aan.

  • necrofilie is mijn ding.hyves.nl
  • ik ben een neger en ik speel in een brassband.hyves.nl
  • 220 kilo schoon aan de haak.hyves.nl
  • ik ben nog altijd fan van Jody Bernal.hyves.nl
  • ik heb het bed gedeeld met zowèl René als Willy van de Kerkhof. hyves.nl
  • ik ben een man maar heb vrouwelijke trekjes.hyves.nl
  • curling, een passie.hyves.nl
  • Ted de Braak moet terug op teevee.hyves.nl
  • pannenlappenhaken.hyves.nl
  • ik heb meegedaan aan 'Ter Land, ter Zee en in de Lucht' en schaam me er met terugwerkende kracht nog altijd niet voor.hyves.nl
  • mijn vriendin is een crackhoer.hyves.nl

An offer you can't refuse, oh no.

Ik heb een paar heimelijke geneugten, zoals de hele dag achter de computer Freecell spelen of in de Schlecker expres dingen kapotgooien. En vooral: heel hard meezingen met 'Gold' van Spandeau Ballet. Maar mijn grootste heimelijke genoegen heeft te maken met Wiegertje en iets van een Darth Vader pak ofzo. En daarbij, lieve lezer, kunt u ons helpen! Is dat niet leuk? "Ja hartstikke leuk Nynke!" zegt u, neem ik aan.
Want het zit zo: Wiegertje en ik willen graag ooit eens een performance doen in een pak. Het liefst in een pandaberenpak, een herderinnetjesoutfit of een stewardessenpakje. Het maakt eigenlijk niet echt uit wat we dan moeten doen, als we maar in het pak mogen. Tenzij er erotische bedoelingen zijn, want dat is niet helemaal het doel. (Ik kan me ook niet echt voorstellen hoe je erotisch kunt doen in een pandaberenpak, maar ja. Ik wil mensen niet op ideëen brengen ja.)
Dus: Ben je een band die nog wel wat podiumvulling gebruiken kan, heb je binnenkort een bar-mitswa of een super sweet sixteen?
Huur ons in!
Alsjeblieft.
Echt.
Een Darth Vader pak behoort wat mij betreft ook gewoon tot de mogelijkheden. Qua pakken ben ik vrij soepel, alleen Kluk Klux Clan dingen doe ik niet, way to besmettelijk.

09 augustus 2006

Een verschrikkelijk vooruitzicht

Ik bedacht me vandaag ineens: Oprah zal ooit doodgaan. En waarschijnlijk eerder dan ik. Ooit zal er een dag komen dat een journaallezeres met bibberende stem zal verkondigen dat Oprah niet meer is. Vrouwen over de hele wereld werpen zich hevig snikkend ter aarde, bloemen en beertjes worden neergelegd voor de hekken van Harpo en Elton John zingt een liedje.
En wat, lieve mensen, moeten wij dan? Als ik even voor mezelf spreek voorzie ik dan extreme stuurloosheid in mijn leven. Als een schip zonder kompas en een geknakte peddel dobber ik op mijn emotionele zee, 'you get a car' prevelend. Elke week schrijf ik Stedman een brief om te vertellen dat ik zijn levenspartnet óók mis, en dat ik dus helemaal weet wat hij doormaakt.
Mijn dagen zullen verder leeg zijn, want ik word niet meer vermaakt met interviews met Kirsty Alley over haar nieuwe keuken, vrouwen met extreem grote tumoren en mannen die per ongeluk hun eigen kinderen hebben doodgeschoten.
's Middags kijk ik naar Max & Catherine maar dat programma voelt toch een beetje alsof je met een blinddoek voor een jodenkoek eet terwijl je een chocosprits verwacht. Catherine heeft dan misschien Chiel Montagne in de uitzending, maar als hij bij Catherine op de bank springt is dat eerder angstaanjagend dan puur entertainment.
Als ik dit typ valt er een dikke traan op het toetsenbord. (Had ik dit geschreven, dan had het een prachtig emotioneel effect gegeven, zo'n uitgevlekt inktdingetje, maar nu moet je me maar inbeelden met een huilende-zigeuner-traantje.) Gauw aan konijntjes en smarties-hoosbuien denken Nynke. Oprah gaat niet dood, Oprah is Sinterklaas.

Ik heb een boot

Haa naam is Anna en ze ligt hier in de sloot.
Wat een kútnummer!
Toen het voor de dertiende keer langskwam in café 'De Witte Kat' besloten wij demonstratief het pand te verlaten.
Ook omdat die vreselijke barman weer ging zingen:
Van je helahola handjes op elkaar Sneek ik kan jullie niet hoooooooren.
Voor dat soort platvloers vermaak voel ik niks mensen, niks.
Maar verder was de Sneekweek weer heerlijk hoor. Echt.
Ondanks het toppertje. En de Breezer Ananas.
Dan ga ik nu 'The Office' kijken en halverwege een aflevering in slaap vallen, me dunkt.
[En kijijijijijk! Mijn nieuwe lay-out! Wrauw!]

07 augustus 2006

Nâh! Niemand bekommert zich, in het digitale-camera-tijdperk, om het good-old fotohokje.

Ik wel hoor, ik wel. Ik was altijd een groot fan van het fotohokje in de V&D in Sneek. Op je vrije woensdagmiddag de stad in, snoep halen bij de Jamin en het fotohokje in. Zo hoorde dat. Ik pleit voor een come-back van het fotohokje. Lekker zenuwachtig wachten op de flits, en als je dan gaat kijken waarom de flits maar niet komt, dat ie je dan in het gezicht flitst. Ow.


Basisschool-tijd. Baits en ik snappen het concept nog niet helemaal. Let ook op de good-old-fashioned frummel in Baits haar haar. Heaven lord, waarom we daar ooit meer rondgelopen hebben...?

Met Linda, en met bril. En, met neusgaten.

Brugklas, met Marieke en Sjirkje. Toen droeg ik nog van die Indiase jassen met houtje-touwtje sluiting, en smeekte ik mijn ouders om legerkistjes. Maar neen.

04 augustus 2006

Het imago van de postbode

"Ik onderzoek dus het imago van de postbode"

Gepke en ik moesten heel hard lachen.
"Hahahaahaaaaaaa" galmde het tweestemmig door de hal van het bejaardentehuis.
Het echode zelfs een beetje na.
"Hahaaaaahaaaaaaa haahaaaa haaaahaaaa."
Het galmde in mijn hoofd bijna nog een kwartier na.

Maar de jongen meende het dus serieus.
Met de jongen bedoel ik de jongen die al wekenlang op zaterdag een postkarretje ophaalt uit de hal van het bejaardentehuis (want daar staan die; wij zijn van alle markten thuis y'all) om zo op een herniavrije manier zijn post rond te brengen.
Maar hij heeft nooit een postbodepak aan. Dus ik was argwanend. Dan kan elke jan-met-de-pet wel een postbodekarretje ophalen en veinzen dat hij postbode is. Maar ondertussen het karretje gebruiken om zijn schoonmoeder ermee door de stad te vervoeren. Of om midden op straat een verse drol in het postbodekarretje te kakken. Mensen zijn in staat om rare dingen te doen hoor.
Dus toen Gepke en ik ons afgelopen zaterdag op het werk enorm zaten te vervelen, wilde we hem wel even aan de spreekwoordelijke tand voelen.

Hij was dus stagair bij TPG en wilde een paar weken het hardcore-postbodeschap meemaken. Maar was dus niet tof genoeg bevonden voor een postbodepak.
Hij deed tijdens zijn stage onderzoek naar het imago van de postbode.
Hoe mensen naar de postbode keken enzo.
Gepke en ik bléven lachen.
Toen hij daarna een saai verhaal afstak over image-building en bedrijfsvoering keek ik even aan de binnenkant van mijn ogen of daar nog iets spannends te beleven viel.
Ik zag dat Gepke hetzelfde deed, en moest alweer lachen.
Geruisloos maakte de jongen zich uit de voeten.

03 augustus 2006

Mannen en groente, en groentenmannen

Kijk: bij mijn ouders in het dorp komt nog een groenteboer met een groentekar bij de deuren langs. (Als u nu de begintune van 'Het kleine huis op de prairie' hoort, is dat volkomen normaal hoor.) Die groenteboer heet Bernard en die kennen we dus al dertig jaar ofzo, toen mijn vader nog bakkebaarden had en mijn moeder nog wel eens een kaasfondue in elkaar flanste. Vroeger, als de groenteboer de straat kwam inrijden, stoven de huisvrouwen hunnen huizen uit, met de kinderen aan de rokken natuurlijk, om bij Bernard een mud aardappelen en een papieren zak met sperziebonen te halen. In de rij voor de groentekar staande praatten ze over waterpokken, jif en Tsjernobyl, en Bernard woog de bintjes af.
Nu, dertig jaar later, hebben die mannen allemaal al bijna de vut-fähige leeftijd bereikt en zijn de vrouwen allemaal aan de comeback op de arbeidsmarkt begonnen. Oftewel: de mannen zitten thuis en vrouwen vliegen uit. Gevolg: de mannen staan nu bij Bernard's groentekar. Vandaag hoorde ik een gesprek tussen G., G. en Bernard:

G: Ik weet niet wat ik moet halen, dat heeft S. niet gezegd. Wacht, ik bel haar wel even.
(even later)
G: Ja, ik weet wat ik moet halen. Sperziebonen graag.
G: Gaan jullie nog op vakantie?
G: Ja, dus ik kan niet voor jullie kat zorgen als jullie op Vlieland zijn.
G: Nee, dat dacht ik al. Jammer. Gaan de kinderen nog mee op vakantie?
G: Ja, gezellig hoor.
B en G: Ja man, gezellig.
G: Hee weet je, ik volg nu een dieet.
B en G: Zozo. Wat doe je dan?

(Er ontspint zich een verhaal over afvallen. Een gesprek tussen drie volwassen, redelijk stoere mannen over afvallen. Afvallen. Die-eeeeeten. Echt. En ondertussen terloopse opmerkingen over het rissen van rode bessen en over papaja's)
(Dat laatste niet hoor, want onze groenteboer gaat heus wel met zijn tijd mee, maar het blijft dus wel gewoon Friesland hee.)

Iets over jeugdtrauma's

Gisteren was de PC, de grootste kaatswedstrijd van Friesland. Even voor de mensen van buiten de provincie: Het winnen van de PC is iets waar menig blondgelokte, bloosbewangde jonge knul uit Friesland van droomt. Met de klompjes naast de bedstede en de kaatsbal onder het kussen, zeg maar. Op de vierde woensdag in juli klopt vol verwachting het Frieschesche hart en begeeft men zich naar Franeker om aldaar als opgehokt vee op smalle bankjes een kaatspartij te bekijken. De favorieten wonnen en de jongen, wiens kont ik al eens op de kiek zette (links), werd koning. Heel Friesland juichte, want de vader van deze jongen was vroeger ook een goede kaatser, maar had nimmer de PC gewonnen. Het trauma dat hij hier aan overhield, en de bijpassende loden last had hij neergelegd, daar waar het hoort: op de schouders van zijn oudste zoon. Nu heeft hij dus gewonnen en is iedereen blij en kan die vader eindelijk eens rustig slapen. Friesland haalt opgelucht adem, y'all.
Het feest erna was ook weer (L) en toen ik bij de loempiatent stond (alwaar ik iets at wat leek op gefrituurde kots) riep iemand mij al toe dat deze dag vast ook op mijn log zou komen (men houdt mij in de gaten, oh men.) Dat, bij deze. Want ik doe wat de mensen vragen; dat is mijn dienende aard.

02 augustus 2006

Wiegertje en Nynke's Oma's op Teevee Top Twee

Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd, aangezien dit mijn weblog is, en ik dus geheel dictatoriaal de lijstjes samenstel. Het klinkt hard, maar lieve lezers: zo is het nu eenmaal. Dus bij deze: De Oma's op Teevee Top Twee
  1. Grandma Yetta uit The Nanny. Want: de pruik, de bril, de hysterische outfits (waaronder: de joggingpakken), en vooral de relatie met Ray Charles. RAY FUCKIN' CHARLES!



  2. De Oma uit de Golden Girls. Dat is eigenlijk dus gewoon een moeder, maar hee, ik blijf dictatoriaal! Dus we rekenen haar gezellig als oma en niemand gaat daar over zeuren. Helemaal niet na het zien van de bijgevoegde foto. Want oh: een Oma foto d'amour, y'all. En voor de mensen die nu denken: hoe heette die hoerige van de Golden Girls ook alweer? Die heette Blanche mensen, Blanche.



    Als extraatje voor jullie, want ik gééf om jullie, lieve lezers, hiero een plaatje van Yetta en Ray Charles. Wrauw.