23 augustus 2006

Ik ben een sucker voor kindjes in alle soorten en maten, waar dan ook.

Terug van vakantie kun je je maar het beste storten op klusjes die qua leukheid het allerverste van vakantievieren afstaan. Cold Turkey, heet dat. Voor mij is dat onder andere het massaal afwimpelen van alle goede doelen die ik het afgelopen jaar heb gesteund.
Want, oh, ik ben een weldoener hoor. Niet om mezelf op de borst te kloppen, want het is meer een zwakte dan een sterkte ja.
Ik knak altijd namelijk stante pede als zo 'n beregenjackte student mij op de stadhuisbrug aanklamt met zo 'n klapper met foto's van zielige negerkindjes onder de arm. Ik knak metéén. Het zijn ook altijd kindertjes. Kindertjes met honger, kindertjes met lepra en kindertjes voor kindertjes. En dan zegt zo'n olijke student dat met drie euro in de maand van mij zo'n zielig kindje weer ouders heeft of dat ze hem met dat geld van de vuilnisbelt kunnen plukken. En ik visualiseer dat dus allemaal hè. En dat moet je dus niet doen. Want dan ben eigenlijk al verloren. Ik visualiseer de kindjes met zo'n lijmzak aan de neus die roepen: "Nynke! Laat dat grote hart van jou kloppen meis! Geef geld aan deze olijke student! Je kunt het toch wel missen toch? Toch? Jij bent toch Westers enzo?"
En dan heeft het kindje natuurlijk helemaal gelijk. Want ik kan het ook wel missen. Maar inmiddels geef ik aan álle kindjes. Werkelijk alle kindjes op de hele wereld kunnen op mijn financiële steun rekenen. Kinderen in de knel, kinderen in een dorp, en kinderen die protheses nodig hebben waar dan ook over de hele wereld en voor alle ledematen whatsoever. En niet alleen kinderen, neen, ook walvissen en zeehonden en koalaberen en gnoes en allerhande dieren waar ik nog nooit van gehoord heb.
Afijn.
Dat was niet de bedoeling, want ik heb wel geld, maar geen bulten jah. Ik zwem er niet in. Dus nu ga ik eens met mijn vuist tegen mijn voorhoofd aangehouden zitten om rustig te bedenken aan welke kinderen ik geld wil geven.
En als ik dan later een enorme baan heb en het daarbij passende geld dan word ik gewoon weer lid hoor. Tot die tijd loop ik met mijn vingers in mijn oren over de stadhuisbrug en neurie ik keihard het liedje van Nils Holgersson.

En je moet dus helemaal voor die zwerver oppassen die voor de Hema zijn straatkrant staat te verkopen, want die geeft dus zowieso nooit geld terug, ook niet als het grote bedragen betreft. Zelfs als je om je wisselgeld vraagt brult hij er keihard "bedankt hè en nog een fijne dag meisje" doorheen. En je kunt niet een zwerver "hee, geef me m'n geld terug" toeschreeuwen. Dat is echt. Nah. Dan lijk je net een onmens, geld vragen aan een dakloze, en dat willen we te allen tijde vermijden.

1 reacties:

Anonymous Coert zei...

Eh Nynke, mijn neefje van zes maanden heeft echt heel ard geld nodig voor een iPod. Echt, zo zielig, issie, zo helemaal achtergesteld en alles. En nu is zijn hoop, zijn enige hoop, dat jij over je bloedende hartje strijkt en bijdraagt aan dit enorm belangrijke doel. Oh en hij zei ook -Nu ja, hij kan nog niet praten natuurlijk, maar ik ving dat wel heel duidelijk op [ach, het is en gave]- dat je het geld maar aan mij moest geven en dat het dan allemaal goed gaat komen.

EN BEDANKT, HÈ? :)

9:14 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage