30 september 2006

Popquiz a ho-ho

Tsjop tsjop tsjop dames en herennnnnnnnnnnnnnnnnn! Ik heb een vraag aan u allen! Ik kan het ook heus wel googelen, want hee, ik ken de geneugten van de digitale maatschappij en maak daar ook graag gebruik van. Maar het is ook wel eens goed om gewoon je geheugen te laten werken. Hop, pak het telraam of de Enkhuizer Almanak! Stuur een kaartje naar Penny de Jager voor mij part (postzegel=antwoord), of naar Veronica Countdown en geef me het antwoord op de volgende vraag, waarover ik al dagen pieker en waar Wiegertje donderdagavond zelfs even haar 'Rafaëlla' voor onderbrak:

De band 'Army of Lovers' had midden jaren negentig twee hits. De één was het zwáár onderschatte 'Crucified', met negerkoortjes en een goedgemikt 'mon dieu' her en der. Maar genoeg daarover. De vraag is: hoe heette dat andere leuke nummer ook alweer? Die andere grote hit van Army of Lovers! Hoe. Zeg het me. Ik slaap er namelijk niet van.

Oh, en de foto. DE FOTO! DEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE FOOOOOOOOOOTOOOOOOOO! Als iedereen deze foto zou zien zouden zowel Nickelback als de Marskramer niet meer bestaan vanwege totale fletsheid ten opzichte van de Army of Lovers.
Natuurlijk is er ook een prijs. Diegene die mij het goede antwoord geeft, de winnaar genoemd, mag een prijs kiezen: Of een aubade van zingende cowboys onder je balkon, òf een vuurgevecht tussen twee rivaliserende barbershopkoren, ook onder je balkon. Geef het antwoord en win. Winnnnnnn!

Een duidelijke roddeloverwinning op mijn moeder.

Mijn moeder, laten wij haar Pip noemen (want zo noemde men haar vroeger) en ik hebben een aantal gemeenschappelijke hobby's: Het kijken naar Youri Mulder, het bezoeken van kerkhoven en het uitwisselen van nieuwtjes, slash, roddels. Over die eerste twee zal ik ongetwijfeld nog wel eens een spreekwoordelijk boekje open doen, maar focus je even op het laatste.
Het nieuwtjes uitwisselen is een belangrijk element in onze communicatie, en gebeurt ook altijd volgens een vast communicatiestramien:

Pip: Oh! Een nieuwtje!
Ik: Wie is er zwanger?
(de rol van boodschap zender en -ontvanger kan zowel door moeder als dochter vervuld worden, red.)

Want dat zwanger gebruiken we dus eigenlijk als een soort startschot van brand-maar-los-en-maak-me-gek-moedertje. Want de nieuwtje gaan niet louter over beebies, meestal zijn ze van het kaliber: ...(vul naam in) is is zwanger/is dood/blijkt homo/gaat vreemd/zei het volgende.../zag ik daarendaar.
Het is belangrijk om goede nieuwtjes te hebben bij ons. Daarom was ik laatst ook door voorpret verheugd toen ik Pip belde. Ik was namelijk oud-buurjongen Melle met zijn vriendin tegengekomen in 't Hoogt. Een mooi nieuwtje, want: lang niet gezien. Enfin, ik bel Pip:

Ik: Nieuwtje!
Pip: Wie is er zwanger? Oooooh wachtwachtwacht!
Ik: Nee ik, nee ik!
Pip: Neeeee mooi nieuwtje!
Ik: Ik ook ik ooooook!
Pip: De vriendin van Melle is zwanger!
Ik: Ja daaaaaaaaaaaajmn you woman! Ik wilde dus net vertellen datteh...laat maar.

Die slag om de nieuwtjes had ik dus verloren want een beebie weegt veel en veel zwaarder dan een ontmoeting. Maar! Victorie! Want WAT kon ik Pip afgelopen donderdag smssen?

Weet je dat Melle en K. een drieling verwachten?

Het beste nieuwtje sinds 'die ene vent uit het dorp doet het met de buurvrouw'. En dat was al...pfoe. Mooi materiaal man.

28 september 2006

Ik ben een boekenbon-prostituee

Oooooooh mèèèèn! Ik voelde me min, vanochtend (door een diergeneeskundefeestje de avond ervoor, red.) Maar ik MOEST om negen uur mijn bed uit, vanwege een onderzoekvraaggesprekkringetje van de universiteit waar ik mij heel coöperatief voor had aangemeld. Niet omdat ik aardig ben, maar omdat je er een boekenbon van veertig euro voor zou krijgen. En voor boekenbonnen doe ik veel, mensen. Je hoeft het niet te testen; neem het maar van me aan. Veel.
Dus ik zat daar met ogen als rozijntjes en een outfit die impliceerde dat ik in mijn kledingkast had geslapen en daarna aselect mijn kleding uit had gekozen. De jongen die de leiding had, had geen bovenlip. Er was een powerpointpresentatie met woorden op slides, en bij die woorden moest ik dan zeggen waar ik aan dacht. Maar, fok hee, focussen ging moeilijk, dus het ging als volgt:

Jongen: Okeeee, volgende woord: elektronisch

Ik, in mijn hoofd:

Hmmm
beetje draaierig
ik moet eigenlijk even een scheet laten
smerige koffie is dit man!
Dirtzen zit nu in de trein
Die zal ook wel hoofdpijn hebben

Oh! Apparaten! Apparaten!

Jongen: eeeeuh ja...volgende: digitaal

Ik: Eeehm...di-gi-taal zei je?

dooooooooooorst! dorst!
zal ik mijn flesje even uit mijn tas pakken
ik zou wel een paracetamolletje lusten nu
mèn,waarom doe ik dit eigenlijk?
oooooh boekenbonnen jeuj!

Internet! Internet! Ja, ik denk aan internet!

Maandag, wanneer ik weer moet, zal ik scherper zijn. Dat mag ook wel voor veertig euro. Trouwens, er zat nog een meisje en die zei echt helemaal niks! Lekker makkelijk! Die krijgt straks gewoon veertig euro voor het apatisch naar een powerpointpresentatie kijken! Tssk!

Bavianen zijn gewoon altijd grappig.

Martha en ik waren gisteren echt extreem goed bezig, want we beepten. Om half tien al paraat in da beep! Half tien! Voor vrijwillig leren is dat supervroeg hoor. Afijn, om even door te spoelen naar de clou van het verhaal: Wij lerenlerenlerenbeetjekoffiedrinkenleren en om drie uur weer naar huis, vanwege bejaarden bewaken etc.
In de fietsenkelder komen we V. tegen.
Even een stukje informatie over V., als ware het een pop-up:
V. is een vriend van huisgenoten Jos en Mieg en in die hoedanigheid wel eens bij ons in huis te vinden. Hij studeert, maar nu even niet.

Er ontspon zich, staande in de fietsenkelder, een gesprek tussen V., Martha en uw verslaggeefster ter plaatse:

Wij: V., wat doe je nu zoal? Want je kon niet naar Zuid-Afrika hè?
V: Nee, die jongen waarmee ik naar Afrika zou ging ineens niet meer mee. Ik kon zelf nog wel, kreeg een aanbieding om op een mountainbike een groep bavianen te achtervolgen...
Wij: Waaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!! Bavianenaaaaaaaaaaaaah! Op een mountainbike jij achtervolgen muhuhuhuhhuhhaahaaa!
V (bloedserieus): Ja maar dat zijn dus hele gevaarlijke beesten hè, die vallen mensen aan, echt!
Wij: Hahaaaaaaaaaaaaaaaahaha met hun grote ronde konten op je gezicht hahahahaahahaaaaaa
V: Nee maar echt, vet gevaarlijk! (Nog altijd serieus.)
Wij: hahahaahahaaaaaaaaaa ik wil ook diergeenskunde studeren man!
M: Oh V., had jij maar een weblog....
N: ...dan zou je echt vet mooie stukjes kunnen schrijven.

25 september 2006

Maassen krijgt prijzen vandaag.

Van onze verslaggeefster.
Theo Maassen heeft de Prins Bernhard Cultuurfonds Theater Prijs 2006 gewonnen, zo werd vandaag bekend gemaakt. Bij deze prijs hoort een bedrag van 50.000 euro. Ook heeft Theo Maassen vandaag de Nynke de Jong Eeuwigdurende Passionele Liefdesprijs 2006 gewonnen. Deze prijs is voor de Nederlandse man die dit jaar het vaakst door Nynke de Jong imaginair gekust en bepoteld is. Na klasbakken als Matthijs van Nieuwkerk, Huub van der Lubbe en Prins Maurits komt de award, een kunststuk gemaakt van louter wc-rolletjes en auluminiumfolie, nu bij Maassen op de schoorsteenmantel te staan. De eerste Nynke de Jong Eeuwigdurende Passionele Liefdesprijs ging overigens in 1988 naar de zanger van The Cats: Piet Veerman.
Piet: "Die prijs betekent veel voor mij. Ik zie het als mijn doorbraak bij het luierdragend publiek. Ik had het helemaal niet verwacht trouwens, ik dacht dat de prijs naar Hakim van Sesamstraat zou gaan, gezien de leeftijd en interesses van Nynke, destijds."
Theo Maassen heeft nog niet gereageerd op het heuglijke feit, maar mocht hij willen reageren: bel me! BEL ME!

Bij de foto: Een natuurgetrouwe weergave van één van Nynke's dromen, met als enig verschil dat het bed op de foto niet Nynke's bed is. Maar op zich maakt het De Jong niet veel uit welk bed, echt niet. Echt niet Theo.

De Uitzendkracht in de zorg: een zorgenkindje

Het gaat al een aantal maanden niet helemaal okee in het Bejaardentehuis. Er is te weinig personeel, mijn bazin is al een half jaar ziek en de directeur maakt nu de roosters, waardoor ze nu lijken op een dappere sudokupoging van een zwakzinnige. Gevolg: uitzendkrachten. En dat, mensen, zijn arme stakkers. De Uitzendkracht kent niemand, weet nooit waar iets ligt, probeert de vaste krachten bij te benen maar struikelt vaak. De bejaarden begroeten haar consequent met "wie ben JIJ nou weer?" Het personeel snuift minachtend als de uitzendkracht iets vraagt en in de pauze wordt ze door het andere personeel met broodkorsten bekogelt.
Het is écht een zwaar leven hoor, en alleen door echt vakidioten vol te houden. Mensen met een dikke huid, een brede rug en die het geen probleem vinden zich elke dag een outcast te voelen, een paria. Misschien zijn het de mensen die vroeger op de middelbare school al door klasgenoten op hun kop in de plee werden gezet, diegenen die bij het poten ook als allerlaatste werden gekozen. Volgens mij worden ze daar bij het uitzendbureau echt op geselecteerd. "Bent u vroeger ook mishandeld? Ja? Mooi, heel mooi. Dan heb ik het juiste baantje voor u...!"
Mensen die gewend zijn beschimpt te worden, die het niet erg vinden om dag in, dag uit de Aad de Mos van het bejaardentehuis te zijn. Als ze echt níemand meer kunnen vinden kloppen ze bij je aan. Arreme, arreme stakkers zijn het.

24 september 2006

Bejaarden; daar heb je iets aan.

Vandaag kreeg ik zomaar een nieuwe TV. Mevrouw V., de überroddelkontebitch uit het huis kreeg een nieuwe tv. Haar zoon kwam bij mij een karretje lenen en sjouwde met een enorme tv het huis binnen. "Wat moet ik met de oude tv doen?", zei hij. Ik keek onschuldig, met een zweem van 'arme student' erin. Althans, dat probeerde ik uit te stralen. "Zal ik em anders hier neerzetten? Misschien wil iemand em wel. Of wil jij em?" Ik paste mijn moeder tactieken als "neeeeee, dat is toch vééééééél te gek!" en "nee, dat KAN ik niet aannemen!" toe, maar hapte uiteindelijk wel toe. Want hee. Ik wil geen dief zijn van mijn eigen kijkbuisgeluk. En Najat zei ook dat het mocht, en zij was oudste van dienst, dus opperhoofd, dus leidinggevende, en dus mag ik haar niet tegenspreken. Najat wilde em zelfs wel even bij me langsbrengen, met de auto. Dus als twee volleerde criminelen schoven wij een immèns grote tv door het huis, en propten em met veel buurman-en-buurman-gemompel in Najat haar auto.
Ik ga maar even twee taarten bakken, denk ik. Eén voor Najat en één voor de zoon van mevrouw V.

Rode Zaterdag

Wouter Bos did Utrecht, en hell, ik werd er aan mijn pasgeknipte haren naartoe gesleept door mijn broer. Ik moest vrienden meenemen, en mijn fototoetstel, en als het even kon ook een versgebreid spandoek met daarop een pakkende Wouter-leus zonder lekker-kontje-gerelateerde uitingen. Okee, okee. Want als mijn broer zegt dat ik ergens moet zijn, dan ben ik daar. Ik ben redelijk beïnvloedbaar hoor.
Maar afijn, Sanne was er, ik was er, en Wouter natuurlijk. Hij deed het goed hoor, speechen en actievoerders met snorren aanhoren. (Actievoerders hebben per definitie een snor, dat is zo. Let maar eens op.) We kregen bij een standje een roos, een PvdA-condoom (voor socialistisch neuken), en klaprozenbloemzaad. We constateerden een duidelijk erotisch thema bij de PvdA. En toen wilden we eigenlijk wel met Wouter Bos op de foto, omdat dat leuk zou zijn voor onze weblogs. Het foto-idee werd helemaal glitterend mooi toen een collega van Hayte, Wouter Bas genaamd, vertelde dat hij onze foto dan wel wilde gebruiken voor op de PvdA-site, voor het onderdeel 'Op de foto met Wouter Bos...'. En aangezien Sanne en ik beide schaamteloze, commerciële hoeren zijn wilden we Wouter Bas wel klapzoenen geven vanwege dit voorstel. Maar oh, ik had als ontbijt een halve komkommer gehad en daarna niks meer, en het was inmiddels al klokke drie uur 's middags, dus toen het vét lang duurde voordat Wouter uitgekletst was met de besnorde actievoerders, meiden van halal en aanranderige bejaarde vrouwen dat ik eigenlijk niet meer aan Wouter, maar meer aan een turkse pizza van café België. Sanne deelde die drang. We gilden nog 'sorry sorry, volgende keer Wouter. Echt' en holden naar België. Waar de keuken dicht bleek, verdammt!
Maar, om hier nog even een sluitend verhaal van te maken: Wat Mem wilde weten: Wouter Bos bleek groter dan ik dacht, en aantrekkelijker ("You look bigger than you do on the telly, but I still definitely would. You wish. I do, actually."*). Mijn stem heeft hij hoor.

*Wie weet uit welke videoclip dit stukje komt, krijgt mijn PvdA-condoom. Nee, mijn PvdA-roos.

22 september 2006

Ontwaakt, verworpenen der aarde!

Ontwaakt, verworpenen der aarde!

Mijn lieve broer Hayte, campagneteammannetje van de PvdA, is die hartelijk lachende vent aan het einde van de film. Hij heeft zijn bril niet op, maar dat is om de massahysterie van de zich nu aan hem vergrijpende PvdA-groupies in te perken. Zaterdag om 14.00 uur is de PvdA trouwens op het Janskerkhof om rozen uit te delen. Komt allen! En als je anti PvdA bent: doe het dan gewoon voor mij. Zo vaak vraag ik niet iets aan je jah!

20 september 2006

Jan Smit, kies mij. *Laat tieten zien* (Dat met die tieten is louter amicaal bedoeld, niet pornografisch. Een soort nieuwe groet, voor Jan van mij.)

Vroeger, toen ik nog in de Tina de maadverband-tests spelde en de Spice Girls playbackte in naveltrui, toen moest ik niks hebben van Jantje Smit. Niks. Ik wendde mijn hoofd van de TV af als zijn tronie daar op verscheen. Het was plaatsvervangende schaamte, als in: Djiez, welke k*touders laten hun kleine hummel dit soort verwerpelijke liederen over ontbindende oma´s zingen. Ik vond het, werkelijk waar, kindermishandeling.
Een paar jaar later, zeg eens, 2003, was mijn mening over Jantje Smit inmiddels bijgedraaid tot klinkende standpunten als 'mwa' en 'tsja' en 'gotteeeeh ja, als hij dat nou persé wil'. Maar als ik eerlijk ben was dat mijn mening over veel dingen in de wereld, zoals 'Syb van de Kast', 'mensen die bloemkool eten' en 'mensen die meedoen aan Ter Land, ter Zee en in de Lucht'. U merkt het, consensus was my middle name en de eretitel 'poldermodel' sierde mij.
Inmiddels zijn we anno domini 2006 en WOOOOOW! Mijn mening over Jan Smit is minstens, minstens 360° gedraaid! Hij is zo ad-rem en gezellig, en zelfs tegen mensen die debiel zijn ofzo! En hij lacht altijd! En dat nieuwe liedje..dat is...dat is...ik zing het gewoon mee! Ik zing het gewoon mee, en ik schaam mij er to-taal niet voor! En toen Jan in het Jeugdjournaal zei dat hij een vriendin wilde, toen zag ik ineens een doel in mijn leven! (En wees eerlijk, het werd potjandrie wel eens tijd zeg.)
Dus hierbij mijn oproep:

Jan, als je dit leest,
Leven met jou lijkt mij een feest,
Ook al doe je Tros Muziekfeest op het Plein,
Als je begrijpt dat ik daar onder geen beding bij kan zijn,
(Want, bitch please, wat IS dat for cunting sake?
En ze herhalen het zovaak in de week!)

Maar weet dat ik verder niet van je zijde wijk,
En je bloezen strijk,
Kies me tot je vrouw,
Ik beloof je geen berouw.

19 september 2006

Begrijp onze boeken-obsessie, en zeik het niet af, want geloof me: je overleeft de koffiepauze niet.

Actuele Romans, vandaag. Onder leiding van tante Joke moesten we 'De Vertrouweling' van Marja Pruis analyseren. We reconstrueren de ingewikkelde fabel. Ineens zegt een meisje (haar naam lijkt op 'Rimjob', dus ik moest al de hele tijd aan South Park denken. En: ze doet filmwetenschap, dat is ook goed om te weten om het volgende te begrijpen):

"Hee maar ik vind het dus heel vervelend om een boek zo te analyseren...dat verpest toch je hele leesplezier?"

Even was het stil.
Iemand kuchte beschaamd.
Toen barstten we los:

"Waarom ZIT je hier dan?"
"Wat had je dan gedacht dat we bij Nederlands doen?"
"Wat dacht je: het is een soort Oprah's Bookclub, maar dan zonder Barry Manilow die Anna Karenina bezingt?"
"Je wil toch weten hoe het boek in elkaar zit?"

Zij, met een licht trillende onderlip: "Ja maar, in een boek mogen toch wel onduidelijkheden zitten?"

Wij:
"Jah tuurlijk wel, cuntflap!"
"Maar het gaat hierom:"
"Luister, bitsj!"
"Open plekken zijn prima, dat is leuk om zelf een interpretatie bij te verzinnen, maar de structuur van het boek moet wel kloppen!"
"En dat is dus niet zo bij dit boek!"
"En dat hebben we ontdekt nu we de fabel hebben ontrafeld!"
"En DAT vinden wij LEUK om te ontdekken!"
"Dat is onze studie!"
"Dus loop dat niet af te zeiken want dan tackelen we je straks bij de koffie-automaat!"
"Duidelijk?"

Het meisje durfde na de pauze niets meer te zeggen. Aafke, toen we het lokaal uitliepen: "Tsja, als wij van die dingen ontdekken, over de fabel enzo, dat zijn de dingen waardoor wij soms na een college met een natte onderbroek thuiskomen..."
So right. So, so right.

Hee, wat is dat? Het lijkt potdimme wel een gat in de markt!


En weet u, lieve lezer, dat is het ook. Want wat ik NOU weer bedacht heb:

Boeren dansen op het ijs.

Ja mensen:

Boeren dansen op het ijs.

Het gaat zo (John de Mol, pak pen en papier zeg ik je, en geef me daarna heel veel geld voor dit idee, deze pailut):

Op natuurijs wordt een datingshow gehouden voor boeren op Friese doorlopers. De presentatie is in handen van Ids Postma en Anni Friesinger. De boeren moeten steeds met een ander meisje ijsdansen en daarbij ook opdrachten uitvoeren, om zo te zien welk ijsdansmeisje het beste bij hen past en desgewenst hunner boerin wordt. De opdrachten variëren van het bereiden van koek en zopie tot het ijsdansen met boerderijdieren, het zogeheten 'proefdieren'. En natuurlijk 'koeien melken op een gladde ondergrond' en 'tractorrijden op ijs', al is dat alleen voor de mannen, en moeten de vrouwen zich dan enkel bewijzen in het het zetten van koffie en het stipt op tijd gaar hebben van de aardappels, zo rond het middaguur. En, om de positie van de vrouw binnen het boerenbedrijf niet geheel tot de culinaire hoek te beperken: eieren rapen in een hok vol hysterische kippen. Zoiets. (Werk ik nog uit, meneer de Mol. Stuur ik u nog een fax over.)Oh, en de boer die wint mag zich een jaar lang 'Het IJsboerke' noemen. Dat klinkt toch als een klokje, mensen?

Maar anyway: ik zie het. Wat? De hitpotentie. En ik ken al één boer die laatst zijn haar had laten invlechten, dus die kan zo in een glitterpakje de bonkevaart op, wat ik je brom.

Bij de foto: Ids Postma vertelt, staande in zijn koeienstal over het gigantische glittersucces van 'Boeren dansen op het ijs' en de onmetelijke tv-slimheid van de bedenkster: Nynke de Jong. Die tevens winnares is van de televizierring en du moment een liefdesbaby van Jan Smit aan het baren is (want even mensen: mijn zwak voor die gozert stijgt met de minuut. Maar meer daarover, later.)

18 september 2006

Dat je niet denkt dat ik aardig ben. Ik ben gewoon hypocriet.

Dree en ik moesten gisteren allebei werken. Nou ja, werken, het leek meer op een Turks theehuis, omdat we allebei geen reet te doen hadden en daarom maar de hele tijd in mijn hok zaten te roddelen. Behalve toen Yvonne, de bazin, ook bleek te werken. Toen stoven we allebei beschaamd onze eigen hoek weer in en rammelden schuldbewust met servies, danwel telefoons. Dit gesprek ontspon zich toen Dree al klaar was met werken. Dree en ik zitten in mijn hok, en collega R. loopt langs:

N: Jooo werkse R., nog even volhouden hè!
A: WTF...vind jij hem...aardig? (kijkt alsof ik zojuist iemand in de fik heb gestoken.)
N: Nee man, ik vind hem echt een afschuwelijke poepnerd, maar ik DOE gewoon aardig.
A: Oooh, je bent gewoon hypocriet!
N: Ja man, hartstikke. Hypocrici is my middle name.
A: ooow, gelukkig maar...ik dacht al.
N: Nee joh, totally hate him.
(Collega S. loopt langs)
N: Haaaai S.! Werkse!
A: En zij dan?
N: Zij spoort echt totáál niet! Achterlijk tiep. Lui ook ja.
A: Echt? Godzijdank. Want laatst bij de barbecue deden jullie allemaal zo aardig...toen dacht ik bijna...ben ik nou de enige die haar echt een dom wijf vind?
N: Nee joh! Totaal niet! Vind ik ook, vind ik ook! Maar ja, ik ben dus..
A: Hypocriet.
N: Inderdaad, mate.
A: Fieuw, gelukkig maar.

Vervolgens praten Dree en ik nog even over het feit dat we allebei mensen heel vaak stom vinden, en ook heel erg bevooroordeeld zijn. Opgelucht halen we adem. We zijn allebei slechte mensen, gelukkig maar.

En oh ja, ik heb ruzie met een bejaarde die Ali B. heet. Maar menschen, daarover later meer. Want dit is dus een Cliffhangert jah!

17 september 2006

Gerrit verrast mij, en ik houd daarvan.


Menschen, even. Ik weet dat jullie allemaal en masse 'Het Blok' kijken, en dat zou ik ook doen. Als. Want 'Boer zoekt Vrouw' is ook dit seizoen weer zo mooi dat ik mijzelf regelmatig in de handjes hoor en zie klappen van pure aan zeehondjesblijdschap* gerelateerde blijdschap.
Boer d'Amour dit jaar: Gerrit. En geloof me, dat is voor mijzelf ook een grote verrassing. Want hij ziet er niet uit, hij noemt zijn kinderen 'de kids' en houdt van Rambo en Shakira. Ik bedoel: dat zijn meestal de mensen waarnaar ik spuug op straat. Maar Gerrit heeft een blik in zijn ogen waarmee hij menig vrouw van middelbare leeftijd mee op de knieën in de melkstal krijgt. Hij keek zijn tien speeddate-dames aan op een manier waardoor ik nog maar twee dingen dacht: 'Joe Cocker You Can Leave Your Hat On' en 'Plakkerige seks tussen hooibalen'. Niet dat ik dat direct zou ambiëren met hem, nou nee, maar ik zie hem er wel voor aan. Het is een wommenaiser, die Gerrit. En zeg nou zelf: die zijn in Friesland dun gezaaid. Daar zijn ze meer van 'tongen op de achterbank van een opel manta en haar daarna aan je vast laten klinken door haar een kettinkje met je naam erop te geven'**
Dus: Ik kreun de komende weken 'Je t'aime moi non plus' en hoop dat Gerrit kiest voor Inge, want die was voor hem toch het leukst.


*Dat is als je met een bal op je neus in je handen klapt voor een visje. Ik doe het niet op commando, en niet voor een visje, maar wel te pas en te onpas voor mooie dingen.
**Hier bedoel ik niemand persoonlijk mee hoor.

16 september 2006

Bericht vanuit de uitkijkpost, beter bekend als 'ons huis'

Lieve Martha,

Nu jij hem -heel heldhaftig hoor- gesmeerd bent richting het pittoreske O-B (daar waar haar ouders resideren, wij hebben het niet over tamponland, red.), zal ik hier alleen het gevecht aan moeten gaan met het muzikale geweld dat te horen is op het L.E.
Het klinkt deze keer niet als het zonder verdoving steriliseren van een loopse spreeuw, maar meer als 'schud jij de bestekla terwijl ik je moeder een ritmische tik voor de billen geef.'
Geloof me, het is wel een verbetering. Maar er is nog wel dat zoeklicht boven op Café de P., waardoor ons huis ongewild figureert in een helicopterzoekactie van Opsporing Verzocht.
Omdat ik morgen bij het krieken der dag moet arbeiten, ga ik zometeen met twee chipito's in mijn oren in bed liggen en mantra-achtig kum bah ja my lord hummen.

Ik spreek je lator.
Nynke

Nigga please.

Gister was Jay-Z, en kapauw! KAPAUW! Het was tof. Minder tof: het grote aantal zwetende mannen, her en der en vooral in onze buurt. Op een gegeven moment kwam er een grote neger mijn zicht blokkeren. "Nigga please!" wilde ik uitroepen, maar -en dit is een tip- zeg je NIET tegen een neger. Want die houden niet van nigga, dat vertelde Dave Chapelle zelf bij Oprah. Toen dacht ik: Bitsj, please. Maar ja, had ik al gezegd dat het een hele grote neger was? Nou dan. Je moet een gegeven paard niet in de bek KIJKEN, en een grote neger niet verbaal op de bek SLAAN. Ondertussen stond Anne constant met haar neus in de mannenoksels, die lustig transpireerden door te bounsen op de klanken van Hova. Maar hij was het wel waard hoor. Ondanks klotsende oksels en gebrek aan zicht: wahoe! Toen ik als volleerd hiphopadept "So poof...vamoose son of a bitch" meezong, net als de meisjes op de Unplugged CD, ja toen...toen...toen dacht ik bijna: nigga please. Maar dan positief.

14 september 2006

Dag levensgeluk, vaarwel.

Mijn levensgeluk hangt af van enkele factoren, zoals het in straat tegenkomen van de Albert Heijn-man, het roddelen over andere mensen, het kijken naar Hollands Next Topmodel, en het zingen met mevrouw de Waard. Mevrouw de Waard was de laatste tijd nogal aan de wandel, en pfoei, gelukkig maar. Want je hebt van die dagen dat de bejaarden zich wel érg koest houden. Dat er niemand doodgaat of wegloopt of met de "ambu" naar het "diak" moet. Dat ze zelfs te beroerd zijn om even ruzie met malkander te maken, of stiekem de plas te laten lopen, ergens. Kortom: van die dagen dat je als portier het liefst je wimperharen uittrekt van pure verveling. Maar dan, op het moment dat je het het allerhardst nodig hebt, is ze daar weer: mevrouw de Waard, geprinsonbreaked van de derde verdieping, met zelfverzekerde tred rondbanjerend door huis. En dat zet ik haar maar weer in de lift naar de derde, maar niet voordat we even 'De Heer is mijn Herder' hebben gezongen en even hebben geknuffeld. Na zo'n bezoekje kan ik er weer een tijdje tegenaan, zie ik mijn baan weer helemaal zitten. Ook omdat ik weet dat ze minstens één keer per uur komt, dus pfoe! Veel te doen voor de portier!
Maar nu hoorde ik gisteren van collega Annet dat mevrouw de Waard overgeplaatst wordt naar de gesloten afdeling, waar je alleen uit kunt ontsnappen als je de code van het slot op de deur hebt, en hee, mevrouw de Waard is alzheimerend, dus al zou ik de code, als ware het Prison Break, in lettergrootte 72 op mijn rug laten tattoëren, dan nóg zou ze de hint niet snappen.
Ergo dus: Ik ben haar kwijt. Ze kan niet meer rondlopen en we hoeven 'De Heer is mijn Herder' niet meer te zingen. Dus: mocht u mij de komende tijd eens zonder wimperharen zien lopen: knik me meelevend toe. Ik ga dan namelijk serieus dood van verveling.

13 september 2006

Hello, is it me you're lookin' for?

Ik was mijn fiets kwijt.
Ik had 'em even tegen een regenpijp op de Kromme Nieuwegracht neergezet. Na een kwartiertje kom ik terug: fiets weg. Voor de Universiteit stonden van die technische-dienst-mannen. Met een trillende onderlip voegde ik me bij ze. Maar neen, zij hadden er niets mee te maken.
Wanhopig speurde ik de Kromme Nieuwegracht af. Lionel Ritchie zong passievol in mijn hoofd zijn 'Hello'. Voor mijn ogen zag ik de film van het leven van mijn fiets en ik. Drie jaar lang lief en leed. Mijn fiets en ik, samen schaterlachend bij de fietsenmaker die hem altijd maar weer fikste. "I can see it in your eyes" zong Lionel. Mijn onderlip trilde. Ik zag ons samen rijden door een veld met madeliefjes, de zomerzon glinsterend door de bomen. "You're aaaaaaaaaall I ever wanted, and my arms are open wide". Lionel had de smaak aardig te pakken. Ineens brak de zon door. Eindelijk zag ik licht aan het eind van deze fietsloze tunnel. Eindelijk vloog ik weer naar de regenboog. Eindelijk...naja. Daar stond ie: in de fietsenstalling van Kromme Nieuwegracht 66. "Hello!" Gilde Lionel. Djiez, dacht ik. Ik get the picture hoor Lionel. Maar desalniettemin was ik tot tranen toe geroerd dat wij malkander weer hadden gevonden. Ik aaide 'em over z'n zadel. Volgens mij kwam er zelfs nog een kleine groepshug achteraan. Maar ja, overmand door emoties, hee.

12 september 2006

Hete Kakkedorus

Vaak ben ik blij dat ik niet de enige ben die mijn leven zo'n beetje meemaakt. Als ik de enige was die alles mee zou maken, had ik achteraf gezien beter moeten notuleren. Gelukkig krijg je soms weer dingen terug die je zelf al lang weer was vergeten.
Sjoukje riep vrijdag, op kaatskamp, zittend om de vuurkorf, ineens "Hete Kakkedorus". Ik klapte als een zeehondje in mijn handen. Was ik helemaal vergeten!
Hete Kakkedorus was de vast uitdrukking van de bakkersknecht van onze bakker

Bakkersknecht klinkt heel Swiebertjesque, maar zo heet zo iemand nou één keer. Bakkers-assistent; dat zegt echt helemaal niemand. Dan zou de bakkersknecht pas raar opkijken; als de bakker ineens zegt "Hé assistent, haal even de gevulde koeken uit de oven." Dan denkt de knecht ook: sodemieter op.

Vroeger, toen ik nog op de basisschool zat, fietste ik tussen de middag naar huis om warm te eten. Dan kwamen we altijd langs de bakker. We mochten dan altijd achterom lopen, en moesten dan "bakker, mag ik alstublieft een stuk korstkoek?" zeggen. En dan kregen we een stuk koek. Of, als het echt je lucky day was, een stuk slagroomtaartcake. En balen als je een stuk gemberkoek kreeg, want: bah. Dat gaf je dan maar aan je moeder. Maar als je daar dan bij de bakker in de rij stond, dan kwam de bakkersknecht vaak langs met een hele lange bakplaat, met gevulde koeken er dus op ofzo. En dat riep hij, een beetje op zo'n kermis-achtige manier: "Héte Kakkedorus!" Wij noemden de knecht altijd 'Jan Koekjebakker'. Hij was heel lang, en had een heel kinderachtig gezicht. Terwijl hij al in de twintig was ofzo. Later kreeg hij zelf ook een kind, terwijl er zelf nog uitzag alsof hij nog aan het oefenen was voor zijn veterdiploma. Raarrrrr was dat.

Maar. Hete Kakkedorus dus. Dat is toch een uitdrukking die je moet koesteren?

Back to school. Yo.

Joe! Ik heb weer les! Eindelijk! Na de cunting langste vakantie ooit mag ik eindelijk weer aan de slag. De vakantie duurde potjandrie zo lang dat ik er bijna leergierig van werd. Uh.
Maar vanmiddag had ik weer les, en keurig voorbereidingen getroffen: boeken in de tas? Check. Banaan met daarop mijn naam geschreven? Check. Yogi-drink in Tupperware-beker? Check. Plastic zakje om Tupperware-beker tegen mogelijk lekken van beker? Check.

Ik volg onder andere het vak Actuele Romans en pfoe. Dat is echt heel leuk. Ik zou bijna zeggen dat het het leukste vak ooit is, maar dat zou een vak zijn waarbij we elk werkcollege cake mogen versieren met boukje-versierproducten, en ik geloof niet dat dat in de reader staat. Het is dus bijna het leukste vak ooit. Want ik mag actuele romans lezen voor mijn studie en ik krijg gastles van Kees 't Hart (wiens boeken ik bijna allemaal gelezen heb, en na het lezen van 'Het Mooiste Leven...' wilde ik het liefst met mijn slaapzak voor het Abe Lenstra Stadion gaan liggen om Riemer en Annie te vragen of ze nog een koffiejuffrouw nodig hebben.)

Maar afijn.

Ik heb nu dus geen tijd meer om te loggen; ik moet boeken lezen om zo aan mijn literaire uitstraling te werken. Doeii!

Mannen, overal.

Hospiteeravonden zijn het sociale equivalent van een bos wortelen door je neusgaten drukken: Vervelend en moeizaam. Gister hadden we er weer een, voor de kamer van Robbert. En pfieuw, het was echt warm. En er waren heel veel mannen. Veel leuke ook (en neen, niet voor het uitvoeren mijn horoscoopvoorspellingen) maar oh! We hebben een leuke nieuwe! Het is een jongetje en hij heet Jasper. Ennnnn: ik had hem aangedragen als nieuwe huisgenoot, dus zijn succes straalt af op mij. Jasper was zelf ook heel blij, want toen Martha hem aan de telefoon had moest ze heel hard 'ophouden met gillen nu! Anders word ik dooooooof! Djiez.' roepen, want mèn, die jongen was totaal van de spreekwoordelijke kaart.
Er waren trouwens een paar stomme jongens hoor. Eén zweette heel erg (het was ook warm hoor, maar hij zweette significant meer dan de andere hospitanten) en die beledigde Martha al toen hij de trap op kwam lopen (hij wilde de deur niet dicht doen) dus toen mimeden Em, Martha en ik al dat hij het zowieso niet zou worden. Want dan zijn wij bitsjes hoor. En alle jongens speelden gitaar, heel raar. En een had de blouse van Steve Irwin gekregen (die was ook heel leuk, heel leuk, maar die winkelde al bij onze Albert Heijn, dus als we hem heel leuk zouden vinden zouden we hem wel kunnen bespioneren bij de Appie en dan hem kunnen tackelen bij het koelvak.) en er was een schele jongen.
Nu nog even Robbert's kamer chemisch reinigen (ik maak geen grapje) en dan komt Jasper bij ons wonen, woeh!

11 september 2006

Heftige verliefdheden, neem ik aan.

Ik heb dit blok alleen maar op dinsdag les. Nou vráág ik je! Dat werkt troch extreme luiheid en immer ruftend in bed liggen in de hand? En dan heb ik dus ook nog eens 's avonds les, wanneer net 5 Grey's Anatomy uitzendt. Welke oetlul heeft dat bedacht? Ik hecht me niet vaak aan programma's, okee, ik hecht me heel vaak aan programma's, maar qua hechting zit ik dus als een klittebandje vast aan Grey's Anatomy jah!
Maar ik mag dus niet klagen, want het is alleen maar dinsdag college-dag. Gelukkig zegt mijn horoscoop in de Viva dat ik deze week 'heftig verliefd kan worden' en zeggen ze: 'deze vlam bezorgt je een groots en meeslepend leven'. Nou, kom maar op, want anders verveel ik me toch maar te pletter, nietwaar?

10 september 2006

Waar was jij, afgelopen zaterdagochtend om half vier 's ochtends?

Ik zat in ieder geval met Stefan aan de grenadinelimonade in de kaatskantine te G.
Wilde dates heb ik tegenwoordig hè?
Stefan was zijn tent uitgekomen en ik hoorde hem op ons veldje rondlopen. Zuchtend hees ik mij uit mijn slaapzak. Ik lag er immers net lekker in.
Hij kon niet meer slapen. "Ik ben zó wakker", zei hij, "ik denk dat ik al dacht dat het al de volgende dag was". Ik wrijf me de slaap uit de ogen. "Kun je ècht niet slapen?" vraag ik, licht wanhopig. "Nee, ècht niet!" "Nou, zullen we dan maar even een glaasje limonade drinken?"

"Heb je al vaker in de tent geslapen?"
"Ja, bij pake en beppe in it Heidenskip, en thuis achter in de tuin, maar dat is toch anders. Want nu is het toch wel tien minuten fietsen naar huis."
Hij vertelt over zijn broer en zijn broertje, zijn vader en zijn moeder uit Zuid-Afrika, en dat de mensen daar een beetje anders praten. En dat hij al acht is, bijna negen. En dat hij bij meester Balt in de klas zit die orgel speelt.
Ondertussen vecht ik tegen slaap. Ik zie ons, de slaap en ik, rollebollend over de grond rollen, in zo'n grote stofwolk met allemaal handen en voeten eruit stekend.
"...en ik vind het wel gezellig bij Jacobus in de tent, maar hij slaapt al en ik wil hem niet wakker maken, maar ik kon ècht niet slapen maar toen zag ik jou gelukkig. Kun jij ook niet slapen? "

Het kaatskamp, afgelopen weekend, was echt geweldig, echt. Ondanks amper slaap.

Advent is dromen dat Jezus zal komen, part II


Ow Ow Ow Ow!!!!!honderelf!!!!! De nieuwe deelnemers aan 'Wie is de Mol' zijn bekend! 'Wie is de Mol' is een van de programma's waarvoor ik mijn orgaantransplantatie uit zou stellen, mocht het zover komen.
Kijk maar hiero voor het bericht. Ow!

09 september 2006

Advent is dromen dat Jezus zal komen

Maar dan anders. Martha en ik hebben snode plannen, hier en daar. Jullie horen er van, soon. Maar leuk dat het wordt, oeh! Als voorproefje:
Dit was toen we bij Maeb en de geheimzinnige S. op bruiloftspartijtje* waren geweest, en we bedachten dat een fotoshoot wel handig was, met onze snode plannen in het achterhoofd. En ook omdat we ons de tiefus verveelden omdat de trein al wel op het perron stond maar we er van de conducteur niet in mochten terwijl het al klokke middernacht was, en dus koud voor onze pantyloze benen en we eigenlijk djiez mèn tegen de conducteur wilden zeggen, en iets met een roodborstje en veel tiktiktik, maar aangezien wij keurig opgevoede meisjes zijn gaan we op dat soort momenten liever in een pasfotohokje zitten dan dat we een conducteur verbaal aanraden.
Dus.
Binnenkort in dit Theater: Iets met Martha en Nynke, veel figuranten en confetti alom vertegenwoordigd.





*Maeb, wie was die lange blonde jongen uit jouw voetbalteam die ik bij de chocoladefontijn trof? Ik wilde wel met hem praten, maar de soesjes verhinderden dat. Hmpfr.

08 september 2006

Met ik als zijnde de de kat: Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

We hebben dus muizen in huis. Waarschijnlijk hebben we áltijd muizen in huis, maar tegenwoordig zijn ze zo outgoing dat je ze overal tegenkomt. Vanochtend zat ik nog even op mijn bank een stukje krentenbrood te eten, alvorens ik mij naar de trein zou spoeden. En tadaaaa, daar liep ie. Vanachter mijn bed, langs de deur, zo naar mijn voorraadkast. Hij liep een beetje zoals moeders naar de WC hollen als ze heel nodig moeten. Of zoals moeders door een beregenplaste straat hinkelen. Ik zag maar een flits van 'em, maar ik kon zien dat hij een beetje gegeneerd keek. "Ik wéét dat dit niet mijn natuurlijk habitat is, maar het is de laatste tijd 's nachts zo koud buiten, en mijn vrouw heeft mij eruit geschopt, en anders moet ik op straat slapen of bij Robert in bed, maar daar ruikt het altijd zo naar champignons en canabis en van die geur moet ik altijd een beetje overgeven in mijn mond, snap je?"
Zo keek ie. Maar ik viel in het geheel niet voor zijn charme-offensief hoor. Ik riep heel hard oh en foei en wat hadden we nou afgesproken jongeman, en van schrik bleef ie in de voorraadkast zitten. Zou ik ook doen, want daar lag nog een zak Hamka's, en muizen houden van kaas hè.
Maar Martha heeft iedereen al gealarmeerd (want Adam had er ook al één gezien, en Judith ook, en die van Judith was heel groot, en die van mij klein en bruin, dus we hebben er minstens twee) en er wordt al en masse gif neergezet overal, en poelepoelepoele gelokroept, om zo de muizen uit hunne hollen te lokken.
Ik slaap er niet slechter van ofzo, van dit idee, maar het is gewoon een beetje vervelend als je chipszakken er ineens uitzien alsof iemand zich met een perforator erop uitgeleefd heeft. Houd ik niet van mensen, houd ik niet van.

07 september 2006

Prison Break voor bejaarden

Dinsdag was ik weer bejaarden aan het bewaken, en woei, het was een spannende avond. Er was namelijk iemand weggelopen. Collega E. was even aan het kopiëren en toen was mevrouw Nokken hem gesmeerd. Toen ik om vijf uur moest werken was ze nog altijd niet gevonden. Algauw moest ik van de verpleging de politie maar bellen. Miami-Vice-achtige taferelen speelden zich in mijn hoofd al af. Ik wilde voor de zoektocht MINSTENS een helikopter met zoeklicht, waterpolitie in de gracht en veel mensen met walkie-talkies. Wat kreeg ik: twee agenten op de fiets. Ter compensatie waren ze wel heel knap en indrukwekkend in pak. Maar toch. Ze hadden gelukkig wel van die walkie-talkies waardoor je de hele tijd "kggggggh kggggggh hé sjon straks ff koffie en een sprits in het wijkgebouw kggghgh khhhgggh" hoorde, en dat vond ik dan wel weer politiemannenachtig. Ze zouden mevrouw Nokken gaan zoeken, en ik riep nog iets van gogogo team om ze aan te sporen, want ik wilde alle schapen graag weer bij de kudde hebben. Wat dat betreft ben ik net de Goede Herder hee.
Dree, die ook moest werken, en net een bejaarde op de derde verdieping had betrapt op het kleien met een versgelegde poepdrol (echt waar mensen, echt waar) was ook danig onder de indruk van het uitrukkende politiekorps op de moutainbikejes. We bloosden beide een beetje; mannen in pak maken dat los bij ons. Uiteindelijk werd mevrouw Nokken op de Laan van Nieuw Guinea teruggevonden (en voor de niet-Utrechters: vanaf het bejaardentehuis is dat echt een cuntflapping eind lopen hoor) en kon ik de politie-agenten joviaal op de schouders slaan vanwege hun uitstekende speurderswerk.

05 september 2006

Hallants Nakst Tapmoddel

Ooooooooooooooooh! Oh! OH!
Wat is de Nederlandse versie van America's Next Topmodel een bijeen gepapiermachéde schertsvertoning! De catwalk leek van bierkratjes, de juryleden ben ik nú, een nacht na dato alweer vergeten, en Yfke Sturm was...was...is daar een naam voor? Toen ze de fotoshoot moest uitleggen aan de modellen keek ze alsof ze rectaal getoucheerd werd. MAAR ECHT!
Maar wij, de dames uit huis, hebben natuurlijk wel vol overgave gekeken, en hebben ook al onze selectie gemaakt: wel: het meisje met de ponnie, niet: de hoer. En dat Drentse meisje dat gewoon 'ondergoed' in plaats van 'lingerie' zei: wauw. WAUW!

(ik neem aan dat Willemijn nog wel een still voor ons in petto heeft...)

De cuntflapping busrijdschema's in Friesland

Voor de mensen die denken dat het openbaar vervoer in Friesland bestaat uit één manke pakezel en een a-team-busje: je zit er niet ver naast. Vooral in het wonderschone klotegat waar mijn ouders resideren is het openbaar vervoer even ingewikkeld en schaars als een sexuele relatie tussen twee SGP-jongeren.
Er komt een keer per uur een bus door het dorp, en voor de rest lijkt de doorgaande weg een beetje op de gemiddelde straat in een westerndorpje, met van die voorbijstuivende dorre takkenbosjes. 'Luddeluddeluuuh' klinkt het door de straten van Goënga. Ennio Morricone weet hoe het klinkt.
Maar ik had dus een bus nodig, want ik wilde weg. In het boekje stond dat er om 13.33 een bus langs zou komen, richting Sneek. Dat wilde ik. Vol vertrouwen stond ik bij de bushalte. Buurvrouw Jikke keek uit het raam en ik zwaaide. Ik neuriede van pompidom en hipte van mijn ene been op het andere. Om 13.33: geen bus, enkel een heftig aanzwellend 'luddeludelu'. Om 13.40 belde ik met de reisinformatie ("Staat u in GROENGA?") en die vertellen me dat het een belbus was. [De belbus is een vervoersidee voor de rurale gebieden van Nederland, waarbij je een uur vantevoren een bus moet bestellen, zodat er op de afgesproken tijd zo'n debielenbusje bij de bushalte staat en je met het schaamrood op de kaken je in zo'n busje hijst en je op moet passen dat je niet met je hoofd tegen het raam aanleunt, omdat je dan hoogstwaarschijnlijk andermans kwijl in je haar krijgt.]
Een BELBUS? Ik stond te gilles-de-la-touretten voor de bushalte. Over een uur kon ik wel met de bus. EEN UUR?
Teleurgesteld sjokte ik terug naar huis. Ik zwaaide maar weer naar buurvrouw Jikke. Ze zwaaide en keek haar 'hetismetochookwathetegenwoordig'-blik. Ik keek ook maar zo.

03 september 2006

Ik kreeg mooie foto's van Robert...



...en ik had nog wel iets goed te maken met buurman Gerard. Ik had namelijk ooit een stukje geschreven, onder andere over hem. Daarom nu: het shantykoor van buurman G. op Nynkeslog...niks staat wereldwijde faam voor deze mannen nog in de weg! De andere foto is van mijn buurjongetjes Gerben en Folkert, die solliciteren naar een plekje op Cute Overload, wat ik je brom.

Dorpsfeest D'Amour, immer.

Gisteravond was ook niet in kodaks te vangen. Beitske heeft het geprobeerd, met mijn camera (zie flickr rechts), maar de foto's geven bij lange na niet weer hoe mooi het was. Waarom was het dan zo mooi Nynke? Nou, hierom:
  • Allereerst: de band. De toetsenist leek op het dikke broertje van Super Mario en Luigi, danwel een Shoarmaboer, danwel de dikke neef van Ron Jeremy. De zanger leek óók op een uitgerangeerde pornoacteur. Ik liep bijna te hyperventileren van alle goede grappen die je hier over kon maken. Maar het moet gezegd worden: ze kregen de zaal wel plat. En Janne en ik mochten nog even 'Unchain my heart' met ze zingen. Niet dat het een succes was, maar toch. Het mocht.
  • Jelle ging weer zingen. Jelle, mijn buurman, is normaliter de rust zelve. Behalve tijdens de dorpsfeesten, dan is Jelle niet met tien shovels van de dansvloer te krijgen, voorziet hij het hele dorp non-stop van bier, en weet hij het altijd zo te spelen dat ie even met de band mee mag zingen. Dit keer was het de Normaal-medly, en oh. De dames joelden hoor.
  • K. die in al haar dronkenheid ging verklappen wie er in het dorp een grote piemel hadden, wat zij dan natuurlijk ook allemaal maar van horen zeggen wist hè.
  • Dat de band 'Simply the best' voor onze straat speelde, omdat wij de modderfokking zeskamp hadden gewonnen.
Nou ja. Het was dus geweldig. Echt. En nu wil ik alleen nog maar slapen.

02 september 2006

Dorpsfeest D'Amour

Ik ben. Oh. Ik ben. Euforisch is denk ik het woord.
Onze straat heeft dit weekend, met de dorpsfeesten, de zeskamp gewonnen!
Gisteren waren we bij de quiz al redelijk glansrijk tweede geworden (omdat we niet wisten dat 'panama' bij de Indianen 'hoed' betekent, nou ja, buurvrouw Wiepie wist het wel, maar men geloofde haar niet).
En na het tobbedansen en touwtrekken (waarbij ik mijn big white ass maar even in de strijd heb gegooid), en een survivaltocht waar elke korps-marinier-man waarschijnlijk van aan de beademing had gemoeten, stonden we dus ineens eerste.
En dat is nogal wat hoor, bij ons in het dorp, dat je dat wint. Want de Boppeslach wil altijd winnen, en die hadden dit jaar ook shirtjes laten maken met 'Het is stil aan de overkant' erop. Tssk. Ik zeg: poepje, en ik zeg: ruiken. En dat deden we dus.
Vrijdagavond na de quiz draaide DJ Länk, onze buurman. Het was, wederom, euforisch. Als ik jullie vertel dat toen hij 'Lola' van The Kinks draaide, Klasien rollen pleepapier door het dorpshuis gooide, dan snappen jullie me misschien wel. S., de man met de reputatie, vergeep zich op de dansvloer aan de vrouwen, of deed verwoedde pogingen. Ouders dansten, en kinderen keken schaamtevol even de andere kant op.
Vanavond komt er een coverband in het dorpshuis, dus ik ben bang dat het weer reteruig gaat worden. Put your hands op for Goënga....I love this town!

01 september 2006

De kaart van de chinees, maar dan anders.

(Dit gebeurde maandagavond al, maar ik heb nooit iets over chronologie gezegd, als dat een woord is, dus ik vertel het nu gewoon.)

Sanne en ik hadden afgesproken in Café België. Sanne is een van mijn dierbaarste vriendinnekes (ook al houd ik geen ranglijst bij hoor, zie het maar als een voetbalelftal waarin Sanne mijn Edwin van der Sar is) en ik had haar al zolang niet gezien (vakanties etc.) dat ik de hele dag al nieuwtjes aan het categoriseren was om maar niks te vergeten en haar alles te vertellen.
In België zat Sanne al aan het frambozenbier, en zij vertelde mij dat we een thema-avond gingen houden, de fruitbieren thema-avond. Ik vond het echt weer een Sanne-idee, en dat is een positief iets. De bierkaart bij België ziet er namelijk uit als de menukaart bij de chinees, maar dan met alcohol. Door deze overkill aan bieren zou je in opperste staat van verwarring kunnen raken, maar dan zijn er dus altijd mensen als Sanne die orde in de chaos scheppen. Nadeel is wel dat er zoveel bieren zijn dat je verschillende thema-avonden kunt houden, elke dag wel één, waardoor je je na een week zuchtend en bebierbuikt kunt melden bij de Jellinek-kliniek.
Zo zien de stamgasten van België er ook uit: Woest en ledig, en rijp voor de Jellinek, danwel rijp om opgenomen te worden in het achtergrondkoortje van The Mama's and The Papa's. Hippies dus.
Sanne en ik dronken frambozenbier, perzikbier, bananenbier en iets met bosvruchten en ondertussen struikelden we bijna over woorden omdat er veel bepraat moest worden en omdat we het vaak gewoon enorm met elkaar eens zijn en dan keihard "Jaaah! Zo is het, dat had ik oooooooook!" gillen. Het bier was lekker, of het was net dubbelfriss met een schuimkraag, het wisselde elkaar wat af.
Het was een succes, de thema-avond. De volgende dag vond ik het iets minder een succes allemaal, maar ach, samen met Sanne naar de Jellinek klinkt bijna Walibi-World-achtig-gezellig.