12 september 2006

Hete Kakkedorus

Vaak ben ik blij dat ik niet de enige ben die mijn leven zo'n beetje meemaakt. Als ik de enige was die alles mee zou maken, had ik achteraf gezien beter moeten notuleren. Gelukkig krijg je soms weer dingen terug die je zelf al lang weer was vergeten.
Sjoukje riep vrijdag, op kaatskamp, zittend om de vuurkorf, ineens "Hete Kakkedorus". Ik klapte als een zeehondje in mijn handen. Was ik helemaal vergeten!
Hete Kakkedorus was de vast uitdrukking van de bakkersknecht van onze bakker

Bakkersknecht klinkt heel Swiebertjesque, maar zo heet zo iemand nou één keer. Bakkers-assistent; dat zegt echt helemaal niemand. Dan zou de bakkersknecht pas raar opkijken; als de bakker ineens zegt "Hé assistent, haal even de gevulde koeken uit de oven." Dan denkt de knecht ook: sodemieter op.

Vroeger, toen ik nog op de basisschool zat, fietste ik tussen de middag naar huis om warm te eten. Dan kwamen we altijd langs de bakker. We mochten dan altijd achterom lopen, en moesten dan "bakker, mag ik alstublieft een stuk korstkoek?" zeggen. En dan kregen we een stuk koek. Of, als het echt je lucky day was, een stuk slagroomtaartcake. En balen als je een stuk gemberkoek kreeg, want: bah. Dat gaf je dan maar aan je moeder. Maar als je daar dan bij de bakker in de rij stond, dan kwam de bakkersknecht vaak langs met een hele lange bakplaat, met gevulde koeken er dus op ofzo. En dat riep hij, een beetje op zo'n kermis-achtige manier: "Héte Kakkedorus!" Wij noemden de knecht altijd 'Jan Koekjebakker'. Hij was heel lang, en had een heel kinderachtig gezicht. Terwijl hij al in de twintig was ofzo. Later kreeg hij zelf ook een kind, terwijl er zelf nog uitzag alsof hij nog aan het oefenen was voor zijn veterdiploma. Raarrrrr was dat.

Maar. Hete Kakkedorus dus. Dat is toch een uitdrukking die je moet koesteren?

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage