30 december 2006

Mijn rode jas

Ik heb een rode winterjas en hij is waarlijk de bom.
Het is zo 'n jas waar je eigenlijk een paraplu met stippen bij wilt hebben, en dat je dan in een plas stampt. Of een zwierige pirouette draait en er dan een hoog schatergilletje achteraan doet. Wat ik wil zeggen: in die jas zie ik er gewoon erg goed uit, en hij geeft me een soort joie-de-vivre- achtig gevoel. Daarbij heb ik ook nog een kekke witte omslagdoek gescoord, en die is vintage, dus hip. Kortom: als ik dit ensemble mij over straat voortbeweeg val ik op, en dat mag ik wel.
Nu was ik gisteren in Friesland, bij Grietje, om haar huisje te bekijken en samen met Jacobien en Tjitske haar kerstboom leeg te eten. Ik stond op station Mantgum te wachten op Grietje in haar auto, toen ik opeens op het andere perron een meisje zag staan.
Met een rode jas en een witte sjaal.
"Potver!", dacht ik, "nu zul je net zien dat men in het, qua mode, overwegend fletse Friesland men ineens ook hip en kek en joie de viverend gaat doen! Wat moet ik DAN aantrekken om hier nog een beetje op te vallen? De good old komo-zak dan maar?
Even was ik mijn spirit kwijt. Ik kwijnde zelfs een beetje. Tot ik zag wie dat meisje nou was.
Het was Jacobien. En zo kwam het dat Grietje op een druilerige namiddag in Mantgum twee vrouwelijke kerstmannen (kerstvrouwen?) in haar wagen kon laden, die bij haar de kerstboom leeg zouden eten en zouden praten over seks en aanverwante zaken.

25 december 2006

Kersemis

Sorry mensen. Ik verwaarloos jullie. Dat komt: ik heb een stukke computer in Utrecht, en een nieuwe MP3-speler (20 cunting GB!!!) die ik nu, hier in Friesland aan het volstouwen ben met allerlei leuks. Geef mij dus gaarne uw tien favorieten albums aller ooit door, anders krijg ik dat dekselse ding nooit vol.
Maar het houdt me van het bloggerswerk af, dat snap u.
Verder op de agenda deze week: kerst.
Ik heb op kerstavond gezongen in de kerk, in een koortje, onder andere met broer H. Broer H. en ik, die eerst natuurlijk weer ons 'wij zijn zéker de leukste thuis'- dingetje deden door luidkeels te verkondigen dat we niet naast elkaar wilden zitten omdat we de ander vonden stinken. Maar na al die gekkigheid: galmen! Gálmen! Mèèèn!
Verder ruik ik nu naar gourmet.
Nou, dan weet u wel wat voor geweldige kerst ik heb.

Maar, ik kan niet te lang kletsen met u allen, want seizoen 2 van 'The Office' wacht op mij. En ik smacht.

Lator, lieve mensen! Heb goede kerstdagen!

21 december 2006

Dree en Nynke's darwinistische theorie over mannen en sfeerverlichting.

Mannen en sfeerverlichting; ze gaan een long way back. Een man leert al op jonge leeftijd dat vrouwen te verleiden zijn door middel van sfeerverlichting. Dit wordt de man namelijk aangeleerd door Sint Maarten. Het feest 'Sint Maarten' laat aan de man zien dat sfeerverlichting (een aandoenlijk in elkaar geprittstifte wasmiddeldoos waar raampjes in geknipt zijn en een waxinelichtje in is gepropt. En iets met crèpepapier.) plus aandacht (liedje zingen en vertederend kijken) vaak leiden tot een beloning, in dit geval dus snoep. Of mandarijnen.
Als een man volwassen wordt, merkt hij dat de eeuwenoude Sint Maarten- truuk ook prima werkt als je allang niet meer raampjes in een wasmiddeldoos knipt. Nog altijd werkt de aanpak 'sfeerverlichting plus aandacht is beloning'. Maar een volwassen vent wil vaak liever niet meer gezien worden met waxinelichtjes. Die zijn voor homo's en vrouwen.
En daarom heeft de wereld iets voor deze mannen bedacht:
De dimmer.
Dimspotjes zijn dé manier voor de man om aan zijn beloning te komen. En! Ze zijn alleen voor échte mannen, want je moet ze installeren en aansluiten en daar komt dan zwakstroom bij kijken en verschillende snoertjes her en der. Het feit dat een man een dimmer heeft geïnstalleerd is voor een vrouw waarschijnlijk al een enorme turn-on (terwijl hij het licht dan dus turn-off't....mwahahahaaa!), want alles met electriciteit lijkt bij voorbaat al ruig en moeilijk (zegt de vrouw die het presteerde om in één luttele Nask-les TWEE KEER kortsluiting te maken).
Tel hierbij op: aandacht (iets van "hee, nieuwe trui?" of "wil je een wijntje?") en de man krijgt wat hij wil: een beloning. Lees: friemelen.
Friemelen is voor de volwassen vent wat snoep is voor de tere kinderziel: ze worden er hebberig van en willen sowieso meer.
Of dat 'meer' en inzit voor de man hangt naar alle waarschijnlijkheid af van de aanwezigheid van een Marvin Gaye CD of iets met chocoladefondue.
Ziehier de tip voor de man van vandaag: spotjes met dimmer. Het werkt. En je hoeft niets met crèpepapier te doen.

14 december 2006

Wij hebben zo onze eigen Erin Brockovich.

Ons huis is verwikkeld in een helse bitchfight met de huisbaas, van de Pé genoemd. Van de Pé wil namelijk geld van ons voor schuifpuien (!!!!!!) die niet geïnstalleerd zijn en andere dingen die volgens van de Pé heel veel geld kosten, zoals dingen met milieu. En een inboedelverzekering waar wij niet om gevraagd hebben.
Maar wij zeggen: stik er maar in! Niets daarvan! Het gaat namelijk om een bedrag van 218 euro, en voor hetzelfde geld had ik nu ook in Londen kunnen zitten met iemand. Dus die financiële aap gaat de boom niet in.
Maar: van de Pé laat zich niet afschepen met een kort en bondig 'neen'. Neen. Die man bestookt ons met mailtjes waarvan je door het scrollen keiharde rsi krijgt en waarin hij ons in keurige bewoordingen "Show meeeeeee the moneeeeeeeeeey" zegt. Of waarin hij Martha afblaft en zegt dat ze haar werk niet goed doet, en daarom geen huisoudste meer mag zijn.
We moesten dus met grof geschut komen.
Incoming: Wouter, onze advocaat. (OMG we hebben een advocaat!!!!!)
Wouter is voor ons een soort Erin Brockovich, maar dan zonder de minirok. Wouter krijgt van ons dertien euro vijftig, en voor dat schamele bedrag sleept hij ons uit de put, omdat hij zegt dat alles goed komt, en onze huisbaas geen poot heeft om op te staan. En dat klinkt goed. En hij schrijft ook nog een brief naar van de Pé, met daarin zijn meestertitel in capslock, want daar is van de Pé gevoelig voor, denken wij.
Kortom: alles komt goed. Want Wouter zegt dat alles goed komt, en ik geloof mannen die iets van geld afweten altijd. Zo'n sucker ben ik wel.

13 december 2006

Een nieuwsflits van psychische aard:


Ik ken hem sinds afgelopen maandag en voel me sinds maandag nogal 'wahoe!'.
Hij ook, geloof ik.

:)

Tot zover de berichtgeving over mijn psychische gesteldheid. Morgen weer gewoon nieuws, denk ik.

(Ik weet het wel zeker! Want Martha en ik moeten naar Rechtshulp, om de problemen met de huisbaas netjes uit te vechten. Dus! Dat zou wel eens interessant kunnen worden!)


11 december 2006

Dancing With Dames Zes

Dames 6 worstelt nu al een aantal weken op het basketballveld, en zoals men zegt: Luctor et Emergo. En dat is zo. Uiteindelijk komen we boven. Nu we alweer een aantal weken in elkanders gezelschap vertoeven vallen er steeds meer verschrikkelijk leuke dingen te vertellen over Dames 6!
Zo heeft D6 haar eerste oefenwedstrijd gespeeld, en wel tegen D5. Ons bij voorbaat al stevig in de underdog nestelend streden we enthousiast…maar gingen ten onder. Wél werd het eerste punt gescoord door D6 en werden er lekker veel persoonlijke fouten gemaakt. Fel zijn we dus wel.
We keken wel op van de aanvalstechnieken van D5. De guard riep om de haverklap hysterisch “DRIE!!! DRIE!!!! DRIE-HIE!!!” waarna alle andere speelsters frantic hun posities innamen; de dames van D6 aan de grond genageld achterlatend. Het bleek dus dat zij hun verschillende aanvalstechnieken genummerd hadden; iets waarvan wij nog nooit gehoord hadden.
Maar, enthousiast en leergierig als we zijn, hebben we deze tactiek overgenomen: We hebben onze dansjes genummerd! Je hebt er op het basketballveld wel niet veel aan, maar neem maar van mij aan dat het werkelijk hilarisch is als er midden op de dansvloer iemand ineens “EEN!!! EEEEEEEEEN!!!” gilt en D6 collectief een kont-sla-beweging begint te maken. Doordat we inmiddels al tien dansjes hebben kunt u ons tegenwoordig ook inhuren om uw bruiloft, begrafenis of bar-mitswa op te fleuren met een paar pikante dansmoves. Voor inlichtingen kunt u terecht bij Irene, die als guard de dansjes het beste weet te onthouden.
Wat valt er verder nog te melden? D6 integreert zich suf! Myrte bleef na het smoelenboekfeest zowaar tot half zeven in de kroeg hangen en Hanneke socialisede met mensen die ook het liefst inlopen op ‘Eye of the Tiger’.
En ook op het basketballveld worden we fanatiek! Een kleine greep uit de wapenfeiten: Marissa kan bijna kwartetten met haar persoonlijke fouten, maar ook de beste passjes op Mijke geeft. Mijke die breedlachend haar lay-upjes maakt, en Mieke die op het veld van hot naar her rent, waardoor, toen ondergetekende haar moest verdedigen, zij het gevoel kreeg dat Mieke Pac-man was en zij één van die slome monsters die Pac-man nooit echt te pakken kregen. Daniëlle liep al in heuse blessure op, maar was voor de dames van D5 al een serieuze sta-in-de-weg, net zoals Maeva, die zomaar TWEE vrije worpen erin mikte! Woeh! Bovendien gaat Lilian shirtjes regelen, dus binnenkort zijn we ook nog stylish verantwoord ook.
Binnenkort moet D6 al afscheid nemen van twee prominente chicks; Hanneke gaat naar Zweden en coach Sjoeler naar Brazilië. Dat is voor het team natuurlijk intens shittyfuck, maar afijn, wij slaan ons er doorheen. Ze komen wel weer terug, wat ik je brom!
Denk je, na al dit enthousiasme: “Die meiden wil ik wel eens in actie zien!” kom dan op vrijdag naar Olympus en aanschouw dit vrouwelijk schoon en hun uitmuntende skills! Hoor je ergens “DAMESSSSSSS SECHSSSSSSSS!!!!” dan weet je dat wij het zijn.

Dit artikel verschijnt binnenkort in het glossy magazine 'De Basketcase'

08 december 2006

Legendarische Bejaardenverhalen (Part Un)

Dree en ik memoreerde afgelopen dinsdag dat je menig verjaardagsfeestje kunt opfleuren met je meest legendarsiche bejaardenverhalen. Gek genoeg zijn er een paar die wij, collega's, allemaal graag vertellen. En die legendarische verhalen deel ik natuurlijk ook graag met jullie, kienders!

De Paspop

Elk halfjaar geeft een of andere bejaardenwinkel een modeshw in huis, met steunkousen en kekke Trevira 2000-jurken. Een paar weken staat er dan, om de bejaarden lekker te maken, een paspop in de hal, gestoken in een charmant oudewijvenpakje.
De paspop had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mevrouw de Waard (meer mevrouw de Waard hier en hier). De hele ochtend drentelde ze om de paspop heen, en probeerde haar onopvallend uit te kleden. Gelukkig was Gepke ter plaatse om de paspop voor genante naaktheid de behoeden. Telkens als mevouw aan de paspop stond te sjouwen liep Gepke er op af:
"Nouuuu mevrouw de Waard, zullen we de pop maar even aangekleed houden?"
Mevrouw de Waard: "Ja maar, het kan toch?"
Gepke: "Ja maar dat het kán, betekent niet dat we het ook moeten doén.

Afijn, dit ging zo een tijdje door.
Ineens kwam een collega op Gepke aflopen. "Weet jij waar de paspop gebleven is? Zonet stond ze nog in de hal!"
Gepke komt niet meer bij van het lachen. "Kijk maar even bij mevrouw de Waard op de kamer"
En ja; de paspop stond ineens op kamer 203. Wat betekent dat mevrouw de Waard de paspop -die toch vrij moeilijk van haar plek te krijgen was- twee trappen opgesleept heeft een een gang door heeft gezeuld. Dit alles in een druk bejaardentehuis waar eigenlijk constant iemand op de gang loopt.
Ik vind het knap. En hilarisch. Want het idee van mevrouw de Waard die met een pop omzeult die bekant zwaarder en groter is dan zijzelf vevuld mij met pure vreugde. Waar vind je nog zoiets, zeg ik je? Waar vind je nog mensen die hun bejaarde hand niet omdraaien voor een stukje noeste arbeid?

06 december 2006

Het wordt tijd dat er weer eens wat ruigs gebeurt...

...dacht ik toen ik vanochtend trots naar onze bestekla stond te kijken, die ik zorgvuldig had schoongemaakt en netjes had ingeruimd.
Ik bedoel: dit is toch geen leven!!
De bestekla schoonmaken!!!!
Wie doet dat nou in vredesnaam!!!
Ik, Nynke de Jong, vergooi de beste jaren van mijn leven aan het schoonmaken van mijn bestekla.
Ik ben jong, strak, vruchtbaar en heb een bloeiend sociaal leven, en WAT DOE IK?!?
Juist ja.
Dus: Iets ruigs graag.
Seks, drugs en rock 'n roll
Het wordt tijd dat Dree en ik op breicursus gaan.

05 december 2006

Een heerlijk avondje

Als we -volwassen mensen onder elkaar hè- bijna letterlijk véchten om een glazen schaakspel, sokken met belletjes, een waszak van het kruidvat en een nieuwe bestekbak, dan weet je: het is weer Sinterklaas.
En Sinterklaas is bij ons niet compleet zonder a) Maarten die in zijn dikke saab zijn oude huis weer eens met een bezoekje vereert, b) stomme cadeaus van drie euro per stuk c) een cadeau dat halverwege de avond al stukgaat (een vorige keer betrof het een keybord dat iedereen zo graag wilde hebben, waardoor iedereen er de hele tijd aan zat te rukken en te trekken en het ding uiteindelijk in twee stukken in de prullenbak verdween. Deze keer was het de chocolade Zwarte Piet die Maarten had meegenomen die halverwege de avond al als een Black Dahlia-meisje in tweëen was gehakt) d) extreme fights om maar die befaamde kutcadeaus in handen te krijgen.
Dit jaar werd er vooral gevochten om het glazen schaakspel van Matthijs, de waszak van Jos en de Plump Fiction DVD (ja echt. PLUMP fiction) van Jasper. Jasper, die zich trouwens kranig weerde tegen al het Sinterklaasgeweld, ook al was het pas zijn eerste Sinterklaasviering bij ons in huis. Want normaal zijn wij allen hele keurige kienders, maar op Sinterklaasavond! Berg je dan maar! Vloeken, schreeuwen, en vooral heel veel gillen. De dobbelsteen wordt de kamer rondgegooit, cadeaus worden onder truien verstopt en ondertussen wordt er dus veel gegild. En dat alles voor cadeaus van drie euro die je eigenlijk helemaal niet wilt. Maar toch. Toen Maarten weer naar huis ging zagen we duidelijk dat hij teleurgsteld was dat Jasper het glazen schaakspel had, en hij alleen maar het darten-met-magneetjes-spel had gekregen.
En aan het einde van de avond verzuchten we dan, misselijk van de pepernoten en de chocolade Zwarte Piet, dat we toch wel heel erg leuk zijn met z'n allen.
Vrede op aarde, en in de mensen een welbehagen. En voor Matthijs een waszak.

04 december 2006

Een kinki pyjama

Ok. Ik ga jullie nu iets vertellen over mezelf waardoor jullie beeld van mij 180 graden zal kantelen:

Ik doe aan toneel. Nee: ik doe aan Fries toneel. Nee: ik doe aan Fries toneel voor Friezen die buiten Friesland wonen. Nee: ik speel mee in een Friese klucht voor oude, bejaarde Friezen die niet meer in Friesland wonen maar jedoch een extreme honger hebben naar alles wat naar Friesland riekt.

Ja mensen, dat is even een deukje in mijn verder zo überhippe imago.
Maar de bottomline is: het is erg leuk om te doen.
Waarom dan?
Omdat je dan bijvoorbeeld in een zaaltje ergens in Enschede terecht komt, met hele lange Duitse biertafels en carnavalsversiering. En dat er dan vijftig bejaarden naar je komen kijken, waarvan je voor de pauze denkt dat ze eigenlijk dood zijn. Zo stil! Geen één lachje! Terwijl er toch behoorlijke dijenkletsmomenten in dat stuk van ons zitten. Gelukkig; na de pauze kwamen ze los! Dit kwam vooral door onze souffleuse, die het presteert om ons, vanachter haar kamerscherm, zo hard te souffleren dat zelfs de stokdove bejaarde die achterin de zaal aan de tap hing haar luid en duidelijk kon verstaan.
En wat dus het allermooiste is van zo'n avond: de verloting.
In Enschede ging dat als volgt:
Man: "En de volgende prijs is....een prachtige pyjama!"
Vrouw naast hem: "Nee joh! Dat zijn ovenhandschoenen!"
Man 1: "Ooooooh! Ovenhandschoenen! Ovenhandschoenen voor diegene met nummertje 338- lichtgroen!"
Vrouw in publiek: "Is dit lichtgroen?"
Man naast haar: "Nee dat is blauw joh!"
Vrouw: "Nee dát is blauw!!"
Man 1: "Een mooie pyjama...oh nee...in paar mooie ovenhandschoenen voor die mevrouw daar!"
Man 1: "De volgende prijs is...een prachtige beschuitbus!!!!"
Vrouw naast hem: "Neeeeee! Een spaghettibus!"
Man 1: "Ooooooh! Spaghetti! Voor diegene met nummer 128 blauw!"
Vrouw 2: "Is dit blauw???? Of is dit lichtgroen??"

En dan heb ik nog niet eens vertelt over die seniele synthesizerspeler uit Amersfoort, of over de bejaarde in Bodegraven die zich aan mij vergreep toen hij mij wilde melden dat ik goed had geacteerd.

Ik had nooit gedacht dat het zó grappig kon zijn; acteren.