Een ik-heb-vakantie/sliep uit manouvre

IK HEB VAKANTIE!
Als er mensen zijn die dit met mij willen vieren: de gehele maand juli lig ik in het park*, weer of geen weer.
("Altijd Canter Parcs weer!", denken jullie dat er dan ook altijd direct achteraan?)
Ik heb, als bedankje voor mezelf, omdat ik weer zonder blijvende kleerscheuren de grote vakantie heb bereikt, een Buutvrij-shirt besteld met 'smack my bips up' erop. Een echt Nynke-shirt, dacht ik zo. (Dat zei Lotte vroeger altijd over mijn shirt met madeliefjes erop. En daar had ze ook wel gelijk in.)
Dan ga ik nu van pure blijdschap een zwerver aanranden! Dikke doei!

:)

*Park Lepelenburg, want mensen zonder jaarclub mogen niet in het Wilhelminapark liggen, en moeten van de jaarclubmensen, vanwege hun overduidelijke weerzin tegen kliekjesvorming in Lepelenburg liggen. Geeft niks hoor, zo gaat dat al jaren.

Rik, onze krantenjongen.

Ha! Het kabinet is gevallen! Lekker man. Kun je de hele dag het journaal kijken onder het mom: 'misschien maakt Aldith er dit journaal wel een dom woordgrapje over ofzo'. Want oh. Aldith. Die is ook behóórlijk de weg kwijt qua wat je wel, en niet bij het voorlezen van het journaal doet. Gaat ze lopen knipogen enzo. For crying out loud. Kan Pia Dijkstra misschien even haar vinger bij Aldith aan de pols leggen?*
Het mooiste kabinetvalmoment tot nu toe komt wat mij betreft op het conto van Rik van de Westelaken. Hij moest vanochtend bij het eerste journaal een aantal kranten voor de camera houden om te laten zien wat zij over de kabinetvallerij hadden geschreven. Hij keek erbij of Hans Laroes persoonlijk onder de desk was gekropen om hem met een fonduevork in de billen te prikken, en dat dat dus pijn deed bij Rik. Je zag em denken: "Kránten showen? KRÁNTEN SHOWEN? Ik ben toch fokking hel Brecht van Hulten niet?
Een gevoelsmatige degradatie voor Rik. De volgend stap is logischerwijs het ludiek aankondigen van de verkeersinformatieknul.

*Kaboem-tsjing.

Erik houdt van ons allebei nog altijd evenveel. Een geruststellende gedachte.

Erik resideert nog een week or so in het Groot-Brittanniaanse York, alwaar hij een half jaar de studiepik uit heeft gehangen. Gisteren kreeg ik een kaartje van hem, wat ik echt heel aardig vond. Onderaan stond: Doe de groeten aan Martha. Erik is namelijk een studievriend/toneelvriend van Martha en tevens mijn oud-huisgenoot. Dankzij Erik kennen wij malkander, en voor die geste ben ik hem nog immer dankbaar.
Maar wat ik dus raar vond: er stond 'groeten aan Martha'. En toen dacht ik: je kunt ons toch ook samen een kaart sturen? We hebben toch hetzelfde adres?
Ik begon al helemaal paranoia dingen te denken. Hebben Erik en Martha hun vriendschap laten bekoelen? Of iets anders wat ik zo snel niet kan bedenken?
Maar neen.
Martha kreeg precies dezelfde kaart, alleen nu met onderaan: "Doe de groeten aan Nynke."
LOL
Die Erik ook hè. Altijd in voor een gebbetje.

Studeren met hindernissen

Zooo, lekker leren.
Even mijn toetsenbord aan de kant.
Hè bah, wat is dat ding stoffig.
Even een doekje pakken.
Zooo klaar.
Uh. Het beeldscherm is ook vies, en mijn schouw. En de vensterbank.
Misschien moet ik even een lauwwarm sopje maken, dan is het zo weer schoon.
*Maakt sopje en maakt schoon*
Zoo, tijd voor koffie. En een Liga Continue.
Zooo, lekker leren.
Even een andere CD op. Wat is dit voor tekst? In het Engels? Dan geen Engelstalige CD opzetten!
Brel dan maar, die versta ik toch niet.
Zoooo, lekker leren.
Hé, mijn fluoriserende marker is op.
Maar even naar de Read Shop dan.
*Loopt naar Read Shop, koopt marker (2x) en leest en passant de Margriet, want prinses Laurentien is gasthoofdredacteur*
Zooo, lekker leren.
Even koffie zetten.
He sjit, al mijn kopjes zijn vies!
Eerst maar even afwassen dan.
*Wast af*
Zooooo klaar.
Wat ben ik toch ook een opgeruimd tiep.
Kan ik weer lekker leren.
Eerst even kijken of Martha thuis is, misschien heeft ze zin in koffie.
*Koffie drinken met Martha*
Nou echt gaan leren! Drommels Nynke, wat moet er toch van jou terechtkomen?
*Spreekt zichzelf bestraffend toe*
Nynke! Je stelt jezelf teleur! TELEUR!
Hee, er loopt een dikke man buiten.
Haha, z'n buik blubbert een beetje.
De eerst mensen zitten alweer op het terras bij café Ledig Erf.
Ik wil ook op het terras.
*trekt pruillip*
Als ik nu hard ga werken, mag ik aan het eind van de middag even op het terras zitten.
*Gaat hard aan het werk, voor zo lang het duurt.*
Oh, ik word echt helemaal temmes van mezelf en mijn tentamen, en de combinatie van die twee + het mooie weer - mijn eigen doorzettingsvermogen.
*Beukt met hoofd op bureau*

Nynke dringt je, bij deze, even haar muzikale voorkeur op.

Ik hou niet overdreven veel van Elvis. Hij is me te glijerig. Maar ik moet nu toch mijn mening een beetje bijstellen, en dat komt door de CD 'Aloha From Hawaii'. Elvis was, op het moment van de live uitzending (!) van dit concert, in 1973, al een beetje vettig en was op het hoogtepunt van zijn hysterische showpakkencyclus. Dat zijn wat mij betreft al pluspunten. Verder bevat deze CD een stel gillende meisjesfans, regelmatig uit de bocht vliegende blazers en hits, zoveel je maar opkunt.
Bauke had de CD afgelopen mei meegenomen naar Zuid- Frankrijk, en Albert en ik reageerden in de auto eerst wat lauwtjes. "Ok dan, Elvis, wat jij wilt". Zoiets. Maar toen! Na de eerste klanken stuiterden Albert en ik de auto al door. Elvis zijn zoetgevooisde stem, en die band! De band! Het gaat ongeveer zo:
Elvis: "We're caught in a trap, I can't walk out, becasue I love you too much baby."
Blazers: "TERETERAAAAH TERETERAAAAAAAAAH!"
(Vooral de blazerspartijen zijn heerlijk om mee te zingen, maar echt.)
Het is allemaal zo kitcherig dat je het gevoel krijgt dat de familie Veerkamp met een schilderij van een huilend zigeunertje staat de zwaaien (om de mate van kitcherigheid even aan te geven).
"Mooi dat jullie Elvis nu ook weten te waarderen", zei Bauke. "Joh, als het glittert en als je er een bak blazers tegenaan gooit vinden wij het al gauw mooi hoor.", antwoordden Albert en ik.
Ik heb de CD besteld bij Bol.com, en ga nu met mijn hawaiislinger om bij de brievenbus zitten wachten! Wahoe!

Onderschrift bij foto: Elvis met een hoofd dat later bekend zou worden als zijn 'pre-Han Pekel-hoofd'.

Wie is toch die geluksvogel die 17,18 en 19 augustus naar Pukkelpop in Hasselt gaat?

Oh ja, dat ben ik zelf! :)
Met dank aan Kelta voor het halen van de kaartjes!
Klik hier en baal daarna dat je al kaartjes voor Lowlands hebt gekocht *steekt op speelse manier haar tong uit, want weet ook wel dat Lowlands niet verkeerd is...*

Dingen over Duiven

Heel veel voor sommige mensen normale dingen snap ik niet, en dat geeft niks. Ik hoef de achterliggende gedachte achter het fokken van fretten, het eten van bruine bonen, danwel het bondagen van je echtgenoot niet te weten. Maar er moet me toch iets van het hart.
Het houden van duiven.
Wie, in his right mind, doet dat? Tja, mijn oom Wim heeft duiven, en oomsgewijs heb ik hem heel hoog zitten, maar dat met die duiven snap ik dus echt niet.
Duiven zijn toch stom? Duiven zijn toch de blowende hangjongeren onder de dieren? Een beetje de hele dag op straat zitten, oude patatjes eten en auto's onderschijten.Tssk.
En dan zijn er dus mensen, maar echt, die duiven VRIJWILLIG op hun balkon laten wonen, die zelfs een huisje voor de duiven bouwen (ja, dan gaan ze natuurlijk noooit meer weg, oen!) en elke dag op het balkon gaan staan met een bakje sluis in hun hand en dan 'poelepoelepoelepoele' roepen, om de duifjes uit hun huisje te lokken. En als ze dan de duiven zo hebben afgericht dat ze uit zichzelf naar verre oorden vliegen (hoera), leren ze ze ook nog hoe ze weer terug moeten vliegen! Dat is niet de bedoeling!
Stel nou dat ik een balkon had hè, en stel nou dat ik een aantal blowende hangjongeren op mijn balkon liet wonen, en dat ik dan een huisje voor ze bouwde, en dat ik ze dan elke dag zou wekken door een dikke joint voor het huisje heen en weer te wapperen. En dat ik ze dan op hun scootertje weg zou sturen, richting Hoog Catherijne, alwaar ze patatjes eten en auto's onderschijten, maar dat ik dan wel een bandje om hun enkel zou doen zodat ik ze terug zou kunnen vinden, en dat ik ze dan ook zou leren om met zonsondergang weer terug naar mijn balkon te komen.
Dat zou toch belachelijk zijn!
Nou dan! Waarom is dat met duiven ineens wèl normaal?

Prijs de Heer

Margreeth, Douwe-Symen, Jasper, Klaas, Beitske en ik gingen vandaag naar een viering van de baptistengemeente in Drachten. Dit in het kader van de gespreksgroep waar wij bij zitten en de bijbehorende verbreding van de gristelijke (sic) horizon.
Het was echt heel erg zoals je het verwacht.
2000 (2000!) mensen in een grote loods, een strakke, jedoch van puur enthousiasme lawaaïge praise-band en een voorganger die maar bleef roepen dat Jezus jou had gekozen! Dat je erbij hoort!
(En dat er een collecte was, en dat je wel veel geld moest geven.)
Tijdens de preek viel ik een beetje in slaap, maar dat terzijde.
Het was heel raar om mee te maken hoor, zo'n dienst. Iedereen stond met de handjes in de lucht en keek extreem gelukzalig. En ik dacht maar: "Waar hálen ze dat vandaan? Hoe komen die mensen zo blij?"
En er waren ook allemaal kinderen die het afgelopen weekeinde Jezus bij hen hadden gevoeld, en zijn pure liefde voelden stromen, en die nu het liefste iedereen vertelden over hun liefde voor de Heere en over hun Gristen zijn.
Nou, die zijn dus aangeraakt door Jezus, vertelden ze. Zomaar. Toen ze in de Albert Heijn stonden, of toen ze met hun vingers in een lauw sopje stonden om de ramen te gaan lappen ofzo. Aangeraakt door Jezus.
Nou, ik ging dus jaren keurig naar de zondagschool, en nu ook nog wel naar de kerk, maar Jezus heeft mij, eerlijk waar, nog nooit bepoteld.
Beetje lullig, vind ik dat.
Ik doe toch mijn best.
Maar misschien stel ik mij er wel helemaal niet voor open hoor, dat zou best kunnen. Dacht Jezus toen hij zwartgeblakerde karmakorst van me zag, gecombineerd met mijn cynische aard: "Nynke? Ooooooh no no no no no! Nee, laat maar. Die houdt niet van opdringerige mannen. En daar valt ook echt geen eer meer aan te behalen."
Ik denk dat.
Nou ja, weten we dat ook weer.
Ik voelde me daarna wel heel erg "openstaand voor andere culturen en geloofsbelevenissen enzo" en was positief verrast door mezelf dat ik niet iedereen had af lopen kraken. Want dat is meestal mijn stylo, zoals u weet.
Dus toch een beter mensch geworden...?

En nu hup! Naar de CD-winkel!

Klikkerdeklik!

Zonder deze CD wordt het echt een kutzomer!

En kijk ook hier, en bestel hier.

(En als u vraagt: "Nynke, wat loop jij dat bandje te prostitueren! Waarom?" Dan kan ik u vertellen dat ik dat doe omdat ze GOED zijn, en voor Arriën, als dank voor de hospitality en de pizza's van vrijdag de zestiende. Daarom.)

In de liefde vallen

Ik zou hem die avond voor het eerst zien. Hij, in zijn groene broek. De man waarover ik al eerder schreef, de man aan wie ik een nier zou doneren, mocht hij dat blieven. Gewoon omdat ik hem geweldig vind. Hoe hij doet, wat hij zegt, hoe hij zingt. Hoe al zijn liedjes altijd over mij gaan, ook al weet hij dat niet.
Hij speelde met zijn band op een feest van de UU, en ik stond vooraan. Ik maakte iedereen wijs dat ik een aantal BH's in mijn tas had zitten, die ik op het podium zou smijten. Natuurlijk niet, want ik vind dat je kleding niet weg moet gooien, mits het oud is en uit de mode en bestemd voor een Oostblokland o.i.d.
Ik zong alles mee (Best-Of-CD gekocht en me schorgezongen door 'm op repeat in mijn discman te houden, waarmee ik argeloze treinreizigers de schrik van hun leven, danwel een permanente hartkwaal bezorgde, maar ik neem aan dat als ik uitleg waarom, zij mij wel zullen begrijpen), en maakte ondertussen met mijn handen een hartje, wat ik op hem gericht hield. Hij zag het en lachte. Ik lachte terug op een manier die ik bij mijzelf alleen nog gespot had in het bijzijn van een Sinterklaas. Mijn Sinterklazenlach. Die is ontwapenend en lief, en bestrijkt vooral mijn hele gezicht.
"Je staat wel een beetje voor lul hoor Nyn, met dat hartje.", zei Jos. "Het is wel aandoenlijk hoor, maar ook debiel. Maar hij kijkt tenminste wel naar je." En zo was het, en daar deed ik het voor.
Anderhalf uur Huub en mijn wereld was veranderd in een madeliefjesweide met geitjes die trombone speelden. Daarbij ook credits gevende aan zijn geweldige band en de Hot Haarlemmerdijk Horns, want oh, die maakten ook dingen in mij los die voorheen keurig vastzaten, daar waar ze horen.
Nu moet ik dus wel groupie worden en mijn slapeloze nachten slijten in aftandse motels, alwaar ik op kamerdeuren bons en mijn slipje door de brievenbus probeer te proppen. Er zit niets anders op.
De Dijk, u hoort nog van mij.

Vinger aan de pols y'all

Wonderlijk hoe je lichaam je na 21 jaar nog kan verrassen. Ik wist bijvoorbeeld helemaal niet dat ik zóveel snot in mijn neusholtes kon herbergen. Maar ècht! Ik heb er inmiddels al een flinke knapzak vol uitgesnoten, en nog zit er nog genoeg om mij als een op band vertraagde Steve Urkel te laten klinken. Ik heb nu neusspray (die ik gister iets te enthousiast gebruikte, waardoor ik bovenop mijn reader in slaap gevallen ben) en keeltabletten, dus ik ben tot de tanden toe bewapend om dit varkentje eens even te gaan wassen (figuurlijk dan hè, ik bedoel, als ik een echt varkentje zou moeten wassen zou ik misschien heel monter een overall aantrekken, maar daarna al gauw tegen de boer zeggen dat ik dat toch niet kan, en dat het varkentje niet luistert, en dat het varkentje mij zo vijandig aankijkt en dat ik er daarom dus liever mee stop en als tegenprestatie wel een cake bak ofzo.)

Morgen weer minder smerige stukjes. Echt.

Ik droomde dat ik weer achter de kassa bij de Albert Heijn zat.

En badend in het zweet werd ik wakker. Of dat nou van de droom of van het weer kwam laat ik graag in het midden.
Tot drie jaar geleden werkte ik op zaterdag bij de Albert Heijn, als cassière slash vakkenvulster. Het contact met de klanten was leuk, maar oh, de werksfeer. Alsof iemand met een roltoeter een crematie probeert op te fleuren. Mijn bazen heetten Robbert en Doremie en zij waren een stel. Ook had je Cor, die vroeger in een stofjas liep, maar na de oppimperij van de winkel in maatpakken moest lopen, zodat hij eruit zag als Circus Custers tussen de pakken pannenkoekmeel. Op talloze managementcursussen hadden zij geleerd hoe ze om moesten gaan met hun personeel. Ze vroegen bijvoorbeeld altijd keurig hoe het met je ging, maar vergaten daarna te luisteren naar je antwoord. Ook hadden ze geleerd dat je de werknemer eerst altijd naar zijn fout moest vragen, voordat je hem of haar zelf op de fout wees. Bijvoorbeeld toen ik aan het spiegelen was (spiegelen = het rechtzetten van dingen in de winkel, ik was daar altijd bijzonder goed in. Tevens moet ik zeggen dat ik niet altijd een superhumeur had als ik aan het werk was):
Cor: "Nynke, wat ben jij aan het doen?"
Nynke: "Ik ben aan het spiegelen, Cor" (ondertussen denkend: "OMG, jij achterlijke debiel, dat kun je toch zien?")
Cor: "En waarom ben je hier aan het spiegelen, Nynke?"
Nynke: "Omdat deze pakken koffie niet netjes in hun vak stonden. En dat staat slordig." (nog immer denkend: "Jij achterlijke cuntflap, ik doe dit ook niet voor mijn lol hoor, kutlul.")
Cor: "Maar je weet toch dat, als je niet achter de kassa hoeft te zitten, je bij mij langs moet komen zodat ik jou een taak kan geven? Anders loopt mijn hele planning in de war.Voortaan even doen hè Nynke! Ga nu maar naar de koeling om daar de spinazie te spiegelen."
(Ik liep mokkend naar de spinazie, ondertussen denkend: "als er nu al mega-wuppies hadden bestaan had hij er NU één in zijn aars gekregen. Maar echt.")
Het enige leuke dat ik daar heb meegemaakt was toen Casper, van de groente, aan de meisjes van het brood had verteld dat hij Robbert en Doremie al seksend had betrapt op het kantoor van Robbert. Het brood had dit weer aan de cassières doorgeluld, en de cassières weer aan de vleeswaren. Kortom: iedereen had het erover. Pas weken later vertelde Casper dat hij het allemaal uit zijn duim gezogen had, maar toen was het verhaal al zo ingeburgerd dat nog altijd iedereen het gelooft.

Maar afijn.

Vannacht droomde ik dat ik weer terug was, op mijn vertrouwde plek achter de kassa. Alles ging fout en niemand wilde mij helpen. En ik kende geen enkele PLU-code (van de groentes) meer uit mijn hoofd. En mijn Frans Molenaar-sjaal zat scheef, waarvoor ik op mijn kop kreeg. Een dramatische nacht.

Dorry. Edorm dorry.

Een heel weekend niet gelogd. Dat is toch wel heel erg afschuwelijk. Maar ziet u, ik lag dus in het park.
Voor de rest ben ik enorm verkouden. Gisteren wilde ik 'damnit' zeggen, en toen klonk het als 'kermit'. Toen rolde Martha dus van de bank van het lachen.
Voor de rest van mijn weekend, check flickr.
(Woensdag ga ik een dagje naar Groningen, om aldaar de dag te spenderen met JJ en Namkje, en ik neem aan dat ik dan meer te vertellen heb.)

Kom uit je hol en rock en roll

Vanavond vindt in de City Hall te Utrecht het laatste A5-feest van het jaar plaats! Frank draait met zijn mede-duivenmelker, alsmede DJ Pieter. Het thema is AA5, dus er mag gezopen worden.
Vanaf 22.00 uur in de City Hall.
Kom!

Hallo, ik ben Marjolein.

En nee, Ingmar Heytze, je hoeft vrijdag niet met mij uit eten.

(Voor de mensen die niet Ingmar Heytze, danwel Martha, danwel Nynke, danwel Marjolein heten zal ik dit even uitleggen.)

Martha en ik zaten dinsdag op het terras van café Ledig Erf. We puften en steunden (en mimeden eigenlijk dus een nep-bevalling), want het was zo warm. Maar in huis was het nog warmer, dus dan maar onder een parasolletje op het terras. Het moest maar.
Op het terras van café De Poort zat Ingmar Heytze (een bekend Utrechts dichter) aan een tafeltje. Hij zat op zijn laptop te tikken, waarschijnlijk een verhaal te schrijven over de dikke, zwetende, vermoeide mensen die met hun dikke, zwetende, vermoeide lijven het plein over flaneerden.
Tussen Martha en Nynke ontspon zich het volgende gesprek:

N: "Hee kijk, Ingmar Heytze."
M: "Waar?"
N: "Achter je. Niet direct kijken"
M: "Aah ja."
N: "Ja."
M: "Hij durft Utrecht niet uit hè."
N: "Nee hè. Dat heb ik ook eens ergens gelezen."

(...)

N: "Weet je wie dat ook had? Willem Wilmink. Die durfde Enschede niet uit. En toen kon hij niet eens naar de begrafenis van Harry Bannink."
M: ''Erg zeg,"
N: "Ja erg hè."

Ingmar rekende af en pakte zijn laptop in. Nynke en Martha sloegen het gade met een lusteloosheid die hen deze dagen nogal typeert.

M: "Hee, Ingmar gaat weg."
N: "Hee ja."

Ingmar liep hun kant op. Het volgende gesprek ontspon zich:

I: (kijkt naar Nynke) "Ben jij Marjolein?"
N: "Uuuh nee."
I: "Oh. Je lijkt heel erg op haar, en ik ga vrijdag met haar eten, maar ik moet haar nog afbellen, omdat ik niet kan komen eten omdat er voetbal op TV is. Maar jij bent haar dus niet?"
N: "Nee, dus je hoeft vrijdag niet met mij te eten. Kun je lekker voetbal kijken."
I: "Nou, dan komt alles, op een bepaalde manier, toch weer goed."
N: "Uh ja."

Ingmar liep weg.

M: "Hee, dit is echt leuk voor je weblog."
N: "Ja man."

Ik moest een tentamen maken op een zolderkamer zonder airco, maar:

Onze docente, de erudiete Jacomine Nortier, had ijsjes meegenomen! Je mocht kiezen: een sjokodip of een cornetto. Slobberend aan onze ijsjes begonnen we aan de eerste vraag over codewisseling tussen het Swahili en het Engels. Het gaf het hele tentamen een soort lome zandbaksfeer, heel leuk was dat!
Ik vond dit vak al leuk, maar nu! Paai me met een ijsco en je hèbt me! Dan schrijf ik me in voor élke cursus die je geeft. Mijn loyaliteit is dus sterk eten-gerelateerd, dus. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.

Mevrouw Nortier, oftewel 'Het IJsboerke'

De meest cuntflapping uitspraak die ik hoorde in de pauze van de musical 'Jesus Christ Superstar':

(En dat u nu zegt: "Nynke, wat deed jij in jezusnaam* bij Jesus Christ Superstar?", snap ik helemaal, maar als ik erbij zeg dat ik er met mijn moeder was, en dat het een wens van mijn moeder was en dat ik haar nooit iets kan weigeren omdat ze van die Droopy-ogen heeft en mij tenslotte ook gebaard heeft, en ik daarvoor wel iets terug mag doen, ben ik meegegaan. En stiekem was ik ook heel erg benieuwd, want de plaat van de musical heb ik vroeger grijsgedraaid. Ik ben dus een beetje een fan. Daarom.)

Maar afijn.

In de pauze zei de mevrouw achter ons (type 'Ado Den Haag supportersvrouw, jaren '70 stylo'): "Ik vind er tot nu toe wat weinig actie in zitten."
Hiermee haar stuitende onkunde aangaande het lijdensverhaal van Christus tentoonspreidend, aangezien iedereen weet dat je de kruisiging altijd aan het einde van de musical moet doen, aangezien het voor het Jezusfiguur gewoon lastig dansen is, hangend aan een kruis met een x aantal spijkers door zijn ledematen. Barry Stevens zei het altijd al: "Nooit dansen met spijkers door je handen. Nooit. En vooral doorgaan verder."

Verder was de musical boven verwachting mooi, misschien wel omdat Jamai niet medeed, en ik zo een groot deel van mijn grappen repertoire voor die avond in de kliko kon gooien.

*Kaboem-tsjing.

Een liefde van anderhalf uur

"Hoe heet jij?"
Twee brutale ogen kijken me aan vanaf de andere kant van mijn portiersdesk. Ik heet Nynke, en hij is Joël, dat wist ik al wel. Hij is half Antilliaans en al vijf jaar oud. Een bos bruine krullen en een grote mond. Zijn overgrootmoeder ('Oma Bus') woont bij ons in huis en hij is vandaag op visite. Hij heeft een step ("Een autoped heet dat soms ook", zeg ik), en ik mag er ook even op.
Hij eet een raket en ondertussen spelen we het wegduikspel, waarbij hij onder de andere kant van het portiersraam gaat zitten, en ik moet roepen 'waar Joël nou toch is gebleven' en 'dat ik hem zonet toch echt nog zag'. Ik hoor hem giechelen.
We zwaaien naar mijn monitor, waarop ik de buitenkant van het bejaardentehuis in de gaten kan houden. Ik maak hem wijs dat het een camera is, waarop mijn baas kan zien wat ik aan het doen ben. Daarom mag ik geen raket eten en mijn tong uitsteken naar hem. Want dan wordt mijn baas boos.
"Ik ben in mijn nakie", zegt hij. "Nee hoor", zeg ik, "want je hebt je broek toch aan? Je bent in je blote buik." "Ja, ik heb mijn broek nog aan. Kun je mijn piemel niet zien." Ik lach. "Ja, die zul je wel hebben hè?" "Ja, want ik ben een jongen, die hebben dat. Jij niet, want jij bent een meisje. Jij hebt een pruim."
We proberen alle oranje ballonnen op het dak van het portiershok te slaan. Daarna gaan we een rondje lopen, om, zoals hij zegt, te kijken 'of alle oudjes nog okee zijn'. Hij legt zijn plakkerige hand in de mijne.
Terug in mijn portiershok eten we samen een croissantje. Hij mag op de kruk zitten, en als er een oudje langskomt mag hij "kan ik u ergens mee helpen?" zeggen. Hij doet het goed.
"Hee Nynke"
"Ja"
"Ik zou je nu wel een kus kunnen geven"
"Maar je hebt toch een vriendinnetje?"
"Hmm ja"
"Nou, dan moet je mij geen kus geven, dan wordt ze alleen maar jaloers"
Nadat hij met zijn vingers aan de alarmknop heeft gezeten en ik uit mijn vel spring omdat hij nu de gehele verpleging alarmeert (waarna ik natuurlijk wel heel didactisch heb uitgelegd waarom ik zo schrok en dat daarom mijn stem zo uitschoot), is de liefde wel over.
Maar toch, het maakte indruk, mijn middag met Joël.

En ik zei tegen Arjen: "Ik moet eens iets over Theo Janssen schrijven"

Maar bij nader inzien durf ik dat toch niet, aangezien ik de afgelopen dagen alleen maar mensen heb af lopen zeiken. Ik ken een meisje wat nu voor de tweede keer op rij tweede is geworden bij de Miss Friesland -verkiezing, en ik heb haar de hele week 'De Joop Zoetemelk van de knappe meisjes' genoemd. Wat gemeen is, en ook niet iets wat ik zou moeten zeggen, aangezien ik zelf alleen qua scheten laten een Joop Zoetemelk ben, zeker niet qua knappe meisjes. Verder zit ik al de hele week Nicky Hofs te treiteren, en noemde ik zaterdag Jan Joost van Gangelen een 'tostifähige, poepbruine, mislukte nep Hans van Willigenburg'.
Afijn, ik zit dus mijn eigen griephumeur te botvieren op onschuldige mensen, en zo heb ik dat op zondagsschool niet geleerd. Maar maandag mag de dokter mij even APK-keuren, en hopelijk ben ik dan weer de oude: De lieve Nynke die haar dagen vult met het aaien van kinderboerderijdieren en het helpen van oude vrouwtjes die willen oversteken.
Maar daarom durf ik deze week nog niks over Theo te schrijven, omdat ik bang ben dat het een gemeen steken-onder-water-achtig stukje wordt, en dat Theo zichzelf dan googled, en bij mijn site uitkomt, en dan in de comments gaat zeggen dat hij weet waar ik woon en dat hij me helemaal dood gaat maken. Of een iets genuanceerder iets.
Daarom, voor Arjen (en voor Maeb, en voor de mysterieuze S., als dank voor de 'Hard Gras' over Vitesse die Martha en ik gisteren van hen kregen), hier een plaatje van Theo. Voor in je agenda, of om op het prikbord boven je bed te prikken.

Dingen die je over Nicky Hofs kunt zeggen nu je weet dat hij twee kinderen heeft, zonder daarbij zijn voetbalcapaciteiten in twijfel te trekken:

• Nicky slaapt in het zelfde bed als zijn kindjes: zo'n rood raceautobed wat Monica in 'Friends' had, doordat Phoebe niet goed op had gelet tijdens de bezorging van het bed.
• Nicky Hofs en zijn kinderen slapen allemaal onder een dekbed van Feyenoord, in een pyjama van Feyenoord.
• Nicky Hofs is op de buurt, volgens de buurtkinderen, de papa die de mooiste boomhutten maakt. Alleen vinden zij het jammer dat hij er zelf altijd in wil zitten en dan zijn boomhut verdedigt door met een supersoaker softijsjes uit kinderknuistjes te spuiten. Daar houden de kinderen niet zo van.
• Als Nicky jarig is mag hij van zijn vrouw Francis altijd kiezen wat ze eten, meestal worden het frietjes en vissticks. Of naar de McDonalds voor een Happy Meal.
• Als Nicky jarig krijgt hij van zijn Opa altijd een chocoladereep met daaromheen een briefje van 5 euro, met een elastiekje eromheen gebonden. "Niet in één keer opmaken, hè Nick", zegt zijn Opa dan.
• Afgelopen jaar had hij met Sinterklaas zijn voetbalschoen gezet, en er chocoladevoetballetje ingekregen, met daarbij een klein gedichtje: Hier iets tofs, voor die dekselse jongen: Nicky Hofs.
• Nicky Hofs is de enige papa die in het F-jes team van zijn zoon nog wel eens in kan vallen als er een tekort aan jongetjes is bij een wedstrijd.

Zo. Genoeg.

Morgen meer spetterend nieuws, maar vandaag, wegens tijdgebrek, alleen even dit:

Vanmiddag ben ik van 16.00 uur tot 17.oo uur te horen op Omrop Fryslan om te praten over dingen.
Dus.
Dahaag!

Grappen die je over Nicky Hofs kunt maken, zonder zijn voetbalcapaciteiten daarbij in twijfel te trekken:

• Nicky Hofs krijgt van zijn moeder altijd een Liga Milkbreak, om te groeien.
• Na elke training moet hij met zijn rug tegen de deurpost van de kleedkamer gaan staan, zodat Foppe de Haan een streepje boven zijn hoofd kan zetten, om te kijken of hij al gegroeid is.
• Zijn voetbalshirt en -broek zijn maat 164.

Vrouwde

(dit is een heel erg ongeëmancipeerd stukje hoor)

Gisteren bedacht ik me ineens dat fraude vaak een mannenaangelegenheid is, met stropdassen en pakken en andere vrijheidsbelemmerende kledingstukken. Terwijl fraude klinkt als 'vrouwde'. Dat is raar, omdat vrouwen niet zo fraudegevoelig zijn. Omdat fraude toch vaak iets met cijfertjes is, denk ik. Voor mijzelf sprekende kan ik wel zeggen dat, zodra ergens cijfertjes bij horen, ik er al gauw geen reet meer aan vind. Voor mij is fraude toch gewoon: 'meer geld willen en dat op een creatieve manier verkrijgen'. Daarom, hier een impressie van fraude door een vrouw. Het speelt zich ook alweer een tijdje geleden af; dat verklaard een heleboel.

Het is stil in de kleine arbeiderswooning. De poes ligt in de vensterbank te spinnen, en Saapke, de oude baakster, zit in de hoek van de kamer sokken te stoppen. Vanuit de wieg klinkt het geschrei van de kleine pop. Afke staat met haar handen in de zakken van haar schort naar buiten te kijken. De jongens heeft ze net naar buiten gestuurd, nadat ze hen alledrie een oorvijg had gegeven. De jongens hadden het kolengeld gestolen om er bij de kruidenier garen van te kopen, voor hun vishengel. "Dekselse jongensch!" had Afke geroepen, "waar moeten wij nu kolen van kopen? Jullie weten toch dat wij het niet breed hebben? Wat stellen jullie jullie oude moeder teleur! En wat moet ik tegen vader zeggen als hij zometeen thuiskomt van werk? Uit mijn ogen, dekselse jongensch! Gaan jullie maar naar boer Tjebbe om daar een paar zakcenten te verdienen met koeien melken!"
Zuchtend zakte Afke in de stoel. Er moest een oplossing komen voor het schrijnende geldtekort. Het was al zoo zwaar om de eindjes aan elkander te knopen! Ze aten nu al weken niks anders dan glaazige aardappels met vet, en ze zag aan de jongste kindren dat hunne gezondheid sterk verminderde. Baukje en Sjoukje, de kleine meisjes, klaagden nooit, maar Afke zag hun ingevallen wangen heusch wel! Een dikke traan gleed over haar wang. Er moest een oplossing komen.
Moeizaam stond Afke op. Ze moest maar naar de oude, vrijgezelle boer Bertus, om hem oraal te bevredigen voor een extra zakcentje of een mud aardappelen. Hoezeer het haar ook tegenstond om op deze manier wat geld op te strijken; zij had geen keuze. Het huis moest warmgestookt worden! En de klompjes van de kleine Sytze waren ook al haast versleten!
"Saapke", sprak Afke, "wil jij een tijdje op de kleine pop letten? Ik moet even om een boodschap het dorp in." De oude baakster knikte, zij wist wel dat die arme Afke maar heel wat te stellen had met haar tien kinderen! Maar ze klaagde nooit!
Afke trok bij de voordeur haar klompen aan, klom over het hek, en liep door het land naar de boerderij van Bertus. Als vader hier maar niet achter kwam!

Ook jonge mensen willen maar wàt graag in ons bejaardentehuis wonen.

Gisteren bivakkeerde ik weer in mijn portiershok.
Aan het einde van de middag kwam er een kwieke vijftiger met een geruit bloesje en een volle rugtas om het huis binnenlopen.
"Kan ik u helpen?" vraag ik op mijn helpt-hulpbehoevende-mensen-toontje.
"Ja, ik wil mijn hier inschrijven, kan dat?"
(Het was dus echt een vent die hooguit 55 kon zijn)
"Nou", zei ik, "zowieso moet u dan maandag terug komen, want dan zijn er mensen in huis die daar verstand van hebben. Bovendien moet u een zorgindicatie hebben."
(Ik vind 'zorgindicatie' een van de mooiste woorden die ik tijdens mijn bejaardenloopbaan geleerd heb. Zelfs mooier dan het achteloos gebruiken van afkortingen zoals 'ambu'* en 'diak'** en 'inco-slip'***)
"Oh", zei hij, "maar vanaf welke leeftijd mag men hier eigenlijk wonen?"
"Nou", vervolgde ik mijn verhaal, ondertussen angstig om mij heen kijkende of ik niet per ongeluk in de Omroep Max-versie van 'Boiling Points' was beland, "er zijn hier ook mensen van begin 50 komen wonen, maar die hadden dan òf korsakov, òf waren geestelijk gehandicapt, of een combinatie van die twee."****
Ik zag hem peinzen, vermoedelijk bedekend of hij voor een van beide indicaties in aanmerking kon komen.
"Nou, dan kom ik maandag wel weer. Zeg, weet jij hoe laat de wedstrijd van Jong Oranje vanavond begint?"
"Dat is morgen pas, meneer."
"Oh. En gaan de bejaarden dat hier ook met zijn allen kijken?"
"Nee!", riep ik, en mijn stem sloeg een beetje over (want ik loog èn vond de man nu ècht een beetje eng worden). Het idee dat deze rare man morgen met een bakje nibb-it's naast mevrouw Smit de finale wilde gaan kijken vond ik ronduit smerig. Daar is hij verdorie veel te jong voor.

*Ambulance.
**Diakonessenziekenhuis.
*** Tent-achtige luier.
****Zo zei ik daqt natuurlijk niet, maar hee, soms moet je voor je web-log de dingen wat aandikken om de boel interessant te houden.

De onmetelijk slechte zelfkennis van J.

J. zit bij mij in een commissie, en tevens bij mij in de werkgroep van het vak 'Meertaligheid in Nederland'. In mijn lange loopbaan als socializer met mensen heb ik nimmer iemand ontmoet die zo afschuwelijk irritant is als zij, en die bovendien haar eigen irritantheid zo slecht weet te traceren.
"Waarom dan, Nynke?", zult u zich afvragen. "Waarom is J. qua irritantheid de evenknie van Robert Jensen?"
Nou, hierom:

• Ze zit op scouting. Sorry Maeb en A., sorry. Sorry. Maar ik weet zeker dat zij scouting gebruikt als infiltratiemogelijkheid in andermans levens, en niet omdat ze zo graag vlotten bouwt.
• Ze kan schaamteloos inbreken in een gesprek dat jij met iemand anders voert, ook als het een gesprek met precaire informatie betreft, getuige de volgende recontrcutie (Ik weet niet meer hoe we er op kwamen, maar het ging over je eerste sexuele ervaringen):

Nynke: En toen stonden we eens in de bovenbouwbar; L., G., E. en ik, ik denk dat we een jaar of vijftien waren. Toen het nog leuk was in de bovenbouwbar.

Joris: Oh ja! Ja, de bovenbouwbar is nu dicht hè! Ik hoorde het van Sara (vervolg interessant verhaal over de BBB en het drugsgebruik onder scholieren op onze oude middelbare school.)

Nynke: Maar afijn, wij stonden dus onze boterham op te eten in de bovenbouwbar, zegt E. ineens: "Ik ben gisteren voor het eerst gevingerd." Nou, ik verslikte me dus enorm in mijn boterham met leverworst, en moest me echt even aan de trapleuning vasthouden om dit Break-Out-verantwoorde nieuws tot mij te nemen, en mijn visualisatie ervan in mijn hoofd een halt toe te roepen.

Joris: Hahahahahahaa

J.: (Ineens, uit het niets, had blijkbaar al de hele tijd meegeluisterd met het verhaal over E., die ze niet eens kent) TSJA DAT HEB JE SOMS HE, DAT MENSEN GEWOON SCHAAMTELOOS DINGEN GAAN VERTELLEN TERWIJL JE DAAR HELEMAAL NIET OP ZIT TE WACHTEN EN DAT JE DAN DENKT VAN "HOOOO! DAT WIL IK NIET WETEN!". IK HEB DAT OOK WEL EENS OP SCHOUTING, ALS IK DAN LEIDING BEN BIJ EEN JONGERE GROEP KINDEREN, EN DAT ZE DAN OOK DINGEN VERTELLEN WAARVAN IK DENK: "WHOOOO! DAT MOET JE ECHT NIET VERTELLEN MAN HEEE"

Nynke: *Maakt zich uit de voeten door het faken van een volle blaas*

Joris: *Idem*

• Ze praat dus ook altijd heel hard (hier gevisualiseerd door de capslocktoets te benutten), waardoor je maar met moeite onder een verhaal van haar uit weet te komen.
• Ze heeft een dikke buik, and isn't afraid to show it. De irritatie schuilt hem daarbij in het klakkeloos negeren van de stylingtips die Dyanne Beekman ons door de strot probeert te duwen. Respectloos!
• Ook in werkcollege kan ze, dwars door het verhaal van onze docente, een eigen anekdote de zaal inslingeren, ook al is er tussen deze anekdote en de behandelde stof totaal geen verband. Dat boeit haar niks, daar trekt ze zich niets van aan.

Mijn bangheid schuilt nu in het feit dat ik haar de laatste paar weken dus best vaak tref, en me grote zorgen maakt over het feit dat ze mij misschien straks als kennis *kijkt alsof ze een te hete bitterbal door moet slikken*, danwel als vriend gaat zien *trekt gezicht dat zij eigenlijk bewaard had om te trekken, mocht men ooit een klysma bij haar naar binnen raggen*

Nu zult u wel denken: "Nynke, waarschijnlijk wil ze niet eens in je vriendenkring bivakkeren." Zou ook kunnen, maar mocht het wel gebeuren dat wil ik gewoon graag "Hate to say I told you so" zeggen.

Ik vond een Bambi-kleurboek in mijn brievenbus

En toen stond ik dus een beetje te snotteren van zoveel liefs van Sanne's kant, en moest ik zowieso een beetje snotteren omdat iedereen tegenwoordig zo lief voor me is.
Henny Vrienten zegt dat als je wint, je vrienden hebt. Maar ik weet dat ook als je iets verliest je ze óók hebt.

Het gaat weer goed met mij hoor. Ik weet dat ik de dingen goed heb aangepakt, en daar gaat het om. Nou, nou is't klaar. Vanaf morgen weer stukje over de normale dingen, zoals het op handende zijnde Sixpack van vanavond, de bejaarden en het gourmetten bij Bauke en Ot.

Dahaaag!