Basketball is the New Life

Ik zit nu dus op basketball, en ben al gestrikt als redactielid van het clubblaadje. Dree wist blijkbaar dat ik niets kan weigeren als men mij onder de douche zet met acht andere dames. En dat ik, als ik naakt ben en aangestaard wordt door anderen, nooit nee kan zeggen. Ik vraag me nu echt af hoe zij dit weet.
Maar afijn.
Clubblaadje maken dus.
Gepke en ik mogen, à la het Volkskrant Magazine, de stelletjes binnen SBU gaan interviewen. En we mogen Mim interviewen, over dingen. Van het idee al krijg ik fysieke pijn van het lachen. Sowieso krijg ik dat van Gepke. En van Dree, die ook in het blaadje gaat schrijven. En Eva, die nu al een jaar over courgettes schrijft.
Ennnnnn dan kan ik nu mooi even een bruggetje maken naar het volgende waar ik jullie, lievers lezers, voor nodig heb:
Annika, Dree, Gepke en ik proberen dus een beetje een traditie te maken van het hele Delft-idee, als in: we willen zo nu en dan uit in steden die we nog niet kennen, zoals Wageningen, Rotterdam, Den Haag, Enschede etc. En daarbij hebben wij JULLIE hulp nodig! Heb jij een leuk feest of een toffe tent, waarvan je denkt: "Hmmm..het is leuk maar ik mis nog iets....hmmmm...tapperdetap...misschien meisjes....leuke meisjes....grappige meisjes?" Sleep ons dan mee! Want believe me; we zijn echt hahahahahhaahaaaa! Oh, ik moet nu al lachen. En oh ja: we maken niet de hele tijd grove grappen hoor. We kunnen ook als echte meisjes een beetje dansen en koket om ons heen kijken. Dus: wie neemt ons mee op sleeptouw? In ruil voor de hospitality zullen wij gezellig zijn. Deal?

Allerliefste lezers,

Sorrysorrysorry!
Echt veel te lang niet gelogd, maar dat schijnt een nationale tendens te zijn.
Als ik niet aan het werk ben op de HU, ben ik wel aan de studie, in Utrecht of Didam (en probeer daar de muziek van Benny Neijman in een wetenschappelijk onderzoek te frutselen), of werk ik bij de bejaarden, of ben ik aan het toneelspelen. De tijd die mij na aftrek van deze activiteiten nog rest kan ik enkel spenderen aan slapen.
Maar, ik heb het gevoel dat ik iets bijdraag aan de maatschappij en aan mijn eigen bankrekening, dus dat is een goed iets.
En volgende week, na mijn tentamen en mijn presentatie en mijn essay en, okeeeee, George Michael in Ahoy, ga ik lekker afspreken met Maeb en A. te A. en Martha (maar die laatste zie ik op het moment vaker dan de binnenkant van mijn ogen) en daarna een paar dagen naar Ameland met Mem.
En daarna heb ik hopelijk weer tijd om te loggen, in de kroeg te hangen met vrinden, en verliefd te worden, zoals het een goede studente betaamt.
Wat ik wilde zeggen: ga niet weg lieve lezers! Ik heb jullie nódig!

Working Girl

Ik voel me echt totally Melanie Griffith nu man.
Ik ga namelijk de komende weken even de secretaresse uithangen bij Martha op kantoor. Daar hebben ze namelijk een tekort aan mensen die administratieve heitjes willen doen. Ik wil dat wel.
Ik ben al bij het uitzendbureau geweest en ben nu officieel iemand met een dubbele baan. Woeh. Gevolg is wel dat ik het nu iétsjes drukker ga krijgen, maar ach, als ik werk met deadlines heb ik pas écht het gevoel dat ik leef, in capslock.
Dan ga ik nu even mijn loonheffingskorting omzetten. OH! Hoe fiscaal aware klinkt dát!
Trouwens: ik kwam erachter dat ik totáál geen consistente handtekening heb. Ik doe maar wat, echt. Waar is die goeie ouwe tijd gebleven waarin je gewoon een kruisje kon zetten? Of een smiley tekenen?

(Veel 'ik' in dit stukje. Sorry. Morgen vervang ik 'ik' wel weer voor 'een bejaarde' of 'Dawsons Creek wordt weer uitgezonden hoe kan dit!!!!!' Tot die tijd: ikikikikikikkikikikikik.)

Gerrit en Eva hebben gezoend!!!!!honderdcuntingelf!!!!!

Mooiste TV-moment ever! Of i.i.g. van het seizoen, mensen!
Markje en ik dachten: ze gaat zeggen dat ze naar huis wil. Dat ze hem een hork vindt. Maarrrrr: ze lopen het veld in, hij legt zijn handen op haar heupen en hoppa!
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIHHHHHHHHHHH!
NAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!! OHMYGOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOD!
Is een waarheidsgetrouwe klanknabootsing van het geluid dat toen door ons huis schaldde.
Oh. De tergende kwelling van het weekelijks uitzenden van 'Boer zoekt Vrouw'. Ik heb nu al een hoge bloeddruk van alle cliffhangende spanningen omtrent de vijf boeren. Het programma is niet goed voor mij. Ik kan het niet aan. Het is teveel spanning en sensatie.
Trouwens, ik heb mijn bron direct gecheckt aangaande dit bericht, en hij had dit nieuwtje gehoord van de boerenhulp van een oude schoolvriend van Gerrit, dus ik ga er vanuit dat het gewoon waar is, wat de zaak alleen nog maar gecompliceerder maakt. Maar: wij zagen in de preview Inge en Gerrit in een veld vol bloemen zitten, dus hij zal haar ook nog wel even op de bek pakken. Wat ik je fokking brom.

oh nu mag ik nu mag ik nu mag ik ik ik

(er is een echo)

Nynke en ik (Sanne) zijn op de voorlichtingsavond voor masters.We hebben al allerlei mensen verteld dat wij de voorlichtingsmensen zijn en ze schijnen dat wel te geloven. Nu moet ik ophouden want de mevrouw met de snor zegt dat wij (dames) "hier niet privé mogen internetten". Dagdag!

Wij zouden dat wel kunnen ja.

Na College 'Actuele Romans', met deze keer als docent de erudiete en voor zijn leeftijd uiterst aantrekkelijke W.S.*:

Maartje: Ik vínd em leuk!
Aafke: Ik ook! Ik ook!
Nynke: Ibidem! Ibidem!
Maartje: Mocht ik in mijn huwelijk (Maartje gaat in januari trouwen, red.) ooit nog eens vreemd willen gaan met een knappe oudere heer...
Nynke: (met zo'n scheef fluistermondje) Je moet even je bek houden want hij loopt achter ons...
Maartje: Nou dan zou ik het wel weten hoor!! Nou!
Aafke: Jaaaah!
Maartje: Woeh!
Aafke: Nou!
Nynke: Ja, hij liep dus achter ons hè.

(Hier schreef ik al eens eerder over de docent. Kun je nagaan. Zegt ook wel iets over de rest van het docentencorps van de opleiding Nederlands hoor. Maar C., uit het oude logje, begon altijd met haar hand over haar been te wrijven als hij haar iets vroeg. Dat was...zo...echt de mooiste werkcollege momenten ooit. Echt.)

*Ik hoop dat hij niet googelt, ik hoop met vereende passie dat hij niet googelt.

Undercover Lover moet je zien, anders toon je wel verdomd weinig respect voor mensen die vrijwillig hun relatie op de tocht zetten.

Want Onderkoffer Loffer is eigenlijk gewoon een roman van Thomas Rosenboom, maar dan op TV, en met Tanja Jess in de hoofdrol, in plaats van een scheepsbouwer uit Groningen of een arme turfsteker uit Elim.
Al mijn literatuurdocenten in koor: "Nynke, nigga, please."
Maar het zit zo: In de romans van Rosenboom heeft de lezer al vanaf plusminus pagina één door dat alles op de kop verkeerd gaan komen. Et voilà: wat zien wij bij Undercover Lover?
Een argeloze, verliefde man of vrouw zet zijn of haar dito partner op een eiland met daarop 8 gladgeoliede, seksie sujetten van het andere geslacht en iedereen, óók die met een hurlatie, moet veinzen dattie vrijgezel is, en om dat te bereiken moet zij zoveel mogelijk billen betasten, zoetgevooisde woordjes in andermans oor fluisteren, en, eventually, toch ook van bil gaan.
Dat is niet eens vrágen om problemen, dat is de problemen opzoeken, je ermee insmeren en daarna een succesvolle koprol maken. Ook Thomas Rosenboom zal zeggen: ja dûh!
De partner van de undercoverlover krijgt natuurlijk ook beelden te zien van zijn of haar partner die zo'n palinggladde vrijgezel staat te bepotelen in de jacouzie. En dat wordt natuurlijk vergoeilijkt door de partner.Want die moét wel, want als de anderen doorhebben dat hij of zij een relatie heeft, dan maakt hij geen kans meer op honderdduizend euro. De partner ziet met zo'n nachtcamera geschoten beelden van de undercoverlover die zijn "vrijgezel" in een erotische ippon werpt en de partner moet het maar slikken. Wat: geld. En: je hebt jezelf opgegeven, stomme koe. En daarom kijk ik ernaar met geen enkel gevoel van meelij en louter sarcastische schaterlachjes, en hoop ik dat alle undercoverlovers minstens één keer per aflevering horizontaal in de coniferen liggen en de partner vervolgens het behang van de muren krabt en Tanja Jess tackelt. Dan heb ik, oh boi, een supertijd.

De Dames Doen Delft.

Wij dachten: Delft, dat kennen we niet. En: daar kennen ze ons niet. Bovendien zijn vrouwen daar schaars. Dus Dree, Gepke, ik en de voor mij tot vrijdag onbekende Annika deden Delft. Het bleek dat Delft op vrijdag maar één disko open was. Schamel, maar wij lieten ons niet uit het veld slaan. Wij hadden namelijk hoge verwachtigen aangaande Delft en haar vrijgezelle mannelijke populatie. Het bleek een soort van waar. Niet de gehoopte 72 maagden, en ook niet het Axe-effect, maar dan met mannen in zwembroeken op het strand, maar toch. Mannelijk Delft drong zich aan ons op. En dat doet een mens goed hoor.
Toen wij de 'NERD' (klop het stof van je schouders, zwaai beheerst met je handen, peins met je wijsvinger tegen je kin aan) stonden te doen, ergens op een verhoging, werden we algauw ingesloten door mannen, ook omdat er gewoon veel mannen waren. En omdat we vrouwen die ook op de verhoging wilden staan wegdrukten met de zojuist geleerde basketball-verdedigingstechnieken. Toen vriendin X stond te zoenen voelde ik ineens een stoppelbaard in mijn nek prikkelen, en lispelde er iemand "zeg, dat is toch jammer dat je vriendin daar staat te zoenen, en jij niet gheghegheghee." Toen hij later ook nog een trio voorstelde, samen met zijn vriend die in zijn streepjespolo andere meisjes stond aan te randen, bedankte ik vriendelijk voor de eer. Verder was er nog de jongen die graag met mij een videoclip wilde opnemen, waarin ik dan in de regen tegen een muur aanstaande een liedje zou zingen. En de jongen die, for real, zijn eigen naam op zijn bovearm getatoeëerd had staan. Gepke had natuurlijk weer een neger achter zich aan, en we eindigden de avond met het per abuis opdrinken van andermans mixdrankjes en het opschrokken van broodjes shoarma.
We waren half acht 's ochtends weer terug in Utrecht.
Exact drie uur later zou ik weer in de auto zitten, op weg naar een toneelrepetitie.
En toen vervloekte ik Delft. Maar verder: topstad. Over twee weken maar Wageningen doen, denk ik.

En oh ja: Marten, wist je dat je op dezelfde dag jarig bent als Ellemieke Vermolen?

Nu kunnen jullie samen op een ijstaart dansen. Zonder kaarsjes dan hè.
(Tot zover mijn logjes over Ellemieke Vermolen.)

Hoe ik me steeds meer laat beïnvloeden door low-brow-culture-uitingen van bedenkelijk allooi.

Bergafwaarts ga ik mensen, en hárd. Hárd! Zo zat ik vanochtend mijn boterhammen met appelstroop (= goed) te eten, en mijn glas aanmaakranja te drinken (karnemelk zou beter zijn, maar toch nog een voldoende, denk ik zelf) terwijl ik de top 40 van leukste showbizzbaby's keek, op SBS Shownieuws (wat du fok doe je nou, Nynke?)

Bedroevend, vond ik het zelf. Maar ik troostte mezelf met de gedachte dat er ook minstens één iemand een aantal werkdagen gespendeerd heeft aan de prangende vraag: "Is baby Bodi van Eigen Huis en Tuin- skank Corinne Boon leuker dan de eerstgeborene van Grad Damen?"
En dan uiteindelijk, na zes brainsormsessies, vier cup-a-soupjes, één keer seks met de stagaire op de kopieermachine en dingen geschreven te hebben op flip-over-borden uitkomen op: Nee. Definitely 'Nee'

Ik weet trouwens niet wie er op 40 stond, maar bedenk je eens: die is de dus rest van zijn leven 'de minst leuke showbizzbaby volgens SBS Shownieuws'. Hebben Nada van Nie en Ellemieke Vermolen er wel eens over nagedacht hoeveel geestelijke schade je een kind daarmee berokkent?

Suske en Wiske en het Muizen Mysterie (Waar ik 'Suske' zei, bedoel ik 'Martha' en waar ik 'Wiske' zei bedoel ik 'Mezelf'. Ik weet trouwens bij Suske..

...en Wiske nooit wie nou het jongetje is en wie het meisje.)

Wij hadden dus muizen. Muizen. We weten nu ook waarom: Robert, onze geschifte huisgenoot had etensresten her en der in zijn kamer gedrapeerd, het raam op een kier gezet en de kamer voor drie en een halve maand verlaten. Tel daarbij op: een hittegolf, et voilà: je hebt muizenparadise.
Tevens zat er een gat in zijn plint ter grootte van een honkbalbal, dus dat Mart en ik de afgelopen weken regelmatig een polonaise van knaagdieren achter onze muren hoorden lopen, mag geen verrassing zijn. Ik gok zelfs op een korenwolf in de meterkast, binnenkort. Of een stokstaartje, vastzittend in de zwanenhals van mijn wastafel. Een bunzing, ergens, perhaps. Een casuaal chillende muskusrat.

:(

Bij de foto: De bunzing kijkt om het hoekje om te inspecteren of er nog iets op Roberts kamer ligt te composteren, waar hij dan, al spinnend, in kan rollenbollen.

Nieuwsflets....nieuwsflets....nieuwsflets....nieuwsflets...

H. kon mij gister een mooi Boer-Zoekt-Vrouw-nieuwtje melden (nee, niet dat Jochem bij een relnichterige fenklup hoort). Iets over boer Gerrit, de major of Maleshovinistpigstown.
Wilt u weten met wie hij thans samenwoont? Zo ja: scroll dan nu als een motherfucker naar benee. Zo niet: focus je dan even op deze hond:




















Het is Inge! Inge! Inguuuuh! Oewieoehoeoh! OMG!
H. ging er vanuit dat ik dit geheimpje wel zou kunnen bewaren. Ha! Hahahahaa! Wát denk je zelf gast? Ik heb een taak aangaande het doorroddelen van roddels mèèèèn!

Ander nieuws van vandaag/gisteren:
1) Patrick Dempsey speelde mee in Will and Grace!
Nee wacht. Dit kan enthousiaster!
PATRICK DEMPSEY SPEELDE MEE IN WILL AND GRACE!
En: hij speelde een homoos. Naast knappe doktert kan Dempsey dus ook een geloofwaardige homoseksueel spelen. Wauw man, wauw.
b) Het nieuwe liedje van de Pussycat Dolls is eigenlijk best wel leuk. Oh, ik schaam me kapot dat ik het überhaupt mijn bek uit krijg.

Libelle Weetut

Mijn moeder had vroeger de Libelle, en ik spélde dat ding.Werkelijk. Ik leefde in een paradigma dat 'Libelle' heette. Wieke Biesheuvel was mijn beste vriendin. Ik dacht dat jongemannen altijd in crèmekleurige kabeltruien liepen en kraaiende modelpeuters in de lucht wierpen. Ik bestudeerde nauwkeurig hoe Wilma, de kokkin van Libelle, van een simpele pannenkoek een kersttraktatie maakte door er met een sjabloon en wat poedersuiker een kerstster op te maken. Samen met mijn moeder lostte ik Zweedse Raadsels op om zo een Braun Silkepil te winnen. Waarvoor weet ik zelf ook iet echt, maar ja. Ik was fan, een doodharde fan.
Het mooiste van Libelle was de rubriek 'Libelle Weet't', met huishoudelijke tips van lezeressen die met hun tip een theelepeltje konden winnen. Echt seksie joh: Veel dingen over ramen lappen en het schoonmaken van luxaflex.
Het allermooiste was het boekje wat mijn moeder ooit bij de Libelle kreeg, met het allerbeste van Libelle Weet't. Dat boekje heb ik stukgelezen. Een complete desinteresse voor Saskia en Jeroen en vlammende passie voor schoonmaaktips voor pedaalemmers.
"Oké", kun je zeggen, "dat was een fase. Door een niet te stillen leeshonger wierp je je op de Libelle. Soit." Maarrrrrrr: heden ten dage ken ik nog altijd twee tips uit mijn hoofd.

1. Als je een oude badmat hebt, kun je er een stuk uitknippen en dat op de weegschaal plakken. Dan heb je 's ochtends nooit meer koude voeten als je op de weegschaal stapt!
2. Als je de badkamerspiegel inwrijft met een halve citroen, dan beslaat bij het douchen je spiegel niet.

Nou vráág ik je! Mijn ouders hadden mij Heidegger in de kuistjes kunnen drukken. De Beauvoir, de complete werken van Shakespeare. Dan was ik nu 'The Brain' geweest. Maar neen: ik ben 'Pinky' en ik weet alles over het verknippen van je oude badmat. Bedankt Libelle, bedankt.

Rectificaties her en der.

Rectificatie 1:
'Theo en Thea en de ontmaskering van het Tenenkaasimperium' was NIET de laatste film die mijn vader in de bioscoop heeft gezien. Hij verklaarde ook naar Schindler's List te zijn geweest. Helaas kan niemand zijn alibi aangaande S.L. bevestigen, aangezien hij deze film alleen in de bioscoop heeft gezien (mijn moeder weigert sinds 'Pastorale 1943' met mijn vader naar oorlogsfilms te kijken, omdat zij niet van dood en verderf houdt. Wel van stoofpeertjes en autorijden, maar dat terzijde.) Maar nadat vader juist antwoordde op verschillende vragen over Schindler's List en de bioscoop (ambiance: "donker", onderwerp film: "Joden") kunnen wij met zekerheid vaststellen dat mijn vader in 1993 voor het laatst de bioscoop heeft bezocht.
Rectificatie 2:
Mijn buurjongen Melle wordt NIET vader van drie kinderen in één enkele werpbeurt, maar zal, ijs en weder dienende, over een maand of zes vader worden van één kind. Hij speldde mij succesvol iets op den mouw, mensen. Maar het was een mooie roddel, dat wel.

Prijs de Heer voor Youtube, y'all.

Army of Lovers-Crucified

Prijs de Heer voor Youtube, zodat je dingen die je vroeger, als kindeke klein, nog niet helemaal op waarde kon schatten, nu terug kunt kijken. Let ook op het vervreemde effect aangaande de leadzanger ("Hee, een vrouw! Oh nee, een man!), het zwaardgevecht-uit-mijn-dromen op het einde en het wulpse herderinnenpakje van de zangeres.
Woeoeoeoei!

Friese Chicklit: OMG, het bestaat echt. MAAR ECHT!

Friese Chicklit bestaat. Spreek de term 'Friese Chicklit' even langzaam uit, en je proeft oprispend zuur in je mond. Echt. Friese Chicklit: wie verzint zoiets? En vooral: waarom?
Friese Chicklit klinkt als Sex and The City in Lollum-Waaxens en Simone Scheffer als Bridget in de verfilming van Bridget Jones' Diary. What's next? Geen Gooische Vrouwen maar Bildske Froulju? Waarin vier vrouwen van rijke Bildker aardappelboeren zich daar op de zeedijk de pleuris vervelen en zich daarom maar laten nemen door de boerenhulp, met de kont tegen een bult bildstars aan?
Mijn moeder heeft een Fries Chicklitboekje, dus dat ga ik zo maar even lezen, want anders mag ik er natuurlijk geen mening over hebben. Wat mij vooral triggert is: hoe hebben ze karakteristieke chicklit-woorden zoals one-night-stand, minnaar en condoom in het Fries vertaald? Enkele suggesties:
One-night stand: Ien-nacht-ferdivedaasje.
Minnaar: Derby-Feint.
Vluggertje: Halje Trawalje Oer De Lea Gean.
Condoom: Gjin Neiteam Rubberke
Shopaholic: Winkelwyfke
PMS: Gemyter foar it bloedzjen

Ik vind het allemaal echt zo...zo...bedenkelijk. In de Scapino in Franeker vragen waar de collectie Manolo Blahniks staan. Een Cosmopolitan bestellen in café 'Het Wapen van Baarderadeel'. Speeddaten met vorkheftruckchauffeurs uit Minnertsga. Over deze dingen zal het wel niet gaan bij Friese Chicklit, maar dit is wel wat mijn fantasie er van maakt. Ik leg mijn knuistje tegen mijn voorhoofd en onderga het: Friese Chicklit. Ook al geef ik van het idéé alleen al een beetje over in mijn mond.

Make-up, geef mij je make-up.

Ik mag even geen make-up van de dokter. Niet dat ik ruzie heb met de dokter, maar ik mag toch geen make-up van de dokter.
Ik kreeg van de dokter een zalfje tegen de schurft, met de mededeling dat ik, als ik de zalf gebruik, geen make-up op mag.
Ik ben toch fokkin geen Amish?
Ik, die al vanaf de prille kleuterjeugd met make-up in de weer was. Ik kreeg op Sinterklaas een Kapkop, die mijn vader altijd Marie-Antoinette noemde. Toen vond ik dat een stomme naam; nu moet ik er met terugwerkende kracht echt énorm om lachen. Later kwamen ook bij mijzelf de oogpotloden en mascara's, en ik omarmde ze met een passie voor cosmetica die later alleen nog bij de Prince of Make-Up uit Hollands Next Topmodel is gesignaleerd.
En nu moet ik dus afkicken, en het valt me zwaar. ZWAAR. Ik ben mezelf gewoon niet mensen, ik bn nog maar een schim van mijzelf. Want au naturel ben ik gewoon lelijk.
Nog een paar dagen doorbikkelen, en me enkel op straat vertonen met een komo-zak over mijn hoofd. Een daarna het Boer-Zwa schap in de Etos leegkopen.

Oogschurft

Mensen, ik heb oogschurft. Rond mijn ogen is het rood en en droog. Ik heb het al een tijdje, sinds het uitging met H. Wat raar is, want: toen wij nog verkeerden stond hij altijd heel metromannig zijn ooghoeken in te smeren met Dove, omdat "zijn huid altijd zo droog was daaro". Verkering gaat uit, en wat denk je? Zit ik met de spreekwoordelijke gebakken peren. Is het een visuele Soa?
Of is er een dermatologische kettingbrief die rondgaat waarin staat "stuur deze brief door naar zes mensen en u krijgt een perzikhuidje en allesomvattend geluk! Doet u dit niet dan krijgt u oogschurft en drama's!" En dat er dan ook zo'n voorbeel bij staat, zo van: "Elsemiek uit Ilpendam stuurde de kettingbrief door en won drie weken later de lotto. Haar nichtje Debby uit Genemuiden vergat de brief door te sturen, kreeg ooglepra, en scharrelt nu rond op schoolpleinen alwaar zij sexuele handelingen uitvoert in ruil voor een Liga Milkbreak."
En dat iemand mij die brief heeft gestuurd, maar dat de postbode hem per ongeluk heeft opgegeten ofzo.
Dus ik naar de Etos in de straat, voor iets tegen schurft. Verveeld wees een medewerkster richting de oogcontourcrème. Ik vond dat nogal een matige oplossing. We hadden het hier wel over míjn schurftogen! Als dit zo door zou gaan zou ik twee rozijnen hebben, daar waar ik voorheen twee kokette kijkers had zitten. Dus oogcontourcrème: nah! Ik dacht meer aan twee lui-oog-pleisters, een slaapmasker, een Nana Mouskouribril en iets met waterijs, ter verkoeling. Maar neen.
Update: Ik heb gisteravond de crème gebruikt, en hell! Tis veel erger! Gore cuntflaps van de Etos met hun huidversjterende oogcrèmes! Even pek en veren halen om iemand bij de Etos een lesje te lezen!
Ik maak me grote zorgen, dat snapt u wel. Vanmiddag maar even naar Herr Dokter.
(Ik houd u, zoals altijd, op de hoogte. Tentamen ging okee, by de wee.)

Tentamon

Morgen log ik weer proper hoor, maar ik heb vanavond een tentamon dus ik hoor geen tijd te hebben voor deze digitale onzin.
Het enige wat ik even kwijt wil is dat mijn vader gisteravond weer eens naar de film is geweest, met mijn broer naar 'Zwartboek'. Volgens mij was zijn laatste filmbezoek 'Theo en Thea en de ontmaskering van het tenenkaasimperium', die hij ook maar voor de helft gezien heeft omdat ik (4 jr) Marco Bakker een enge man vond, en wij daarom in de pauze de bioscoop verlieten om vuurwerk (eind december 1989) te gaan kopen, terwijl mijn broers (8 en 10) met een flesje chocomel werden achtergelaten om de film uit te kijken.
Dus gisteravond was wel even memorabel, wat ik je brom.
(Of, Bauke, zijn jullie nog met hem naar 'Shaving Ryan's Privates' geweest? Ik wist het niet meer zeker.)

Morgen ben ik weer levend en schoppend! Echt!