Wiegertje, ik wéét waar we naartoe moeten!

Lees dihiiiiiiiit!
Wiegertje en ik hebben een aantal zaterdagavonden geleden nog een heerlijk abba-gerelateerde-avond gehad. Wiegertje en ik zijn namelijk echte Nick-Hornby* vrouwen. Wij maken graag lijstjes, van de mooiste Sound of Music Momenten bijvoorbeeld. Maar ook van de mooiste ABBA-liedjes. En wij kiezen dan niet voor de hits; zo is het do-re-mi stukje ook niiiiiiiet het mooiste Sound of Music stukje. Nee! Te makkelijk!!! Mensen die alleen de Sound-ofMusic-highlights-samenvatting kijken kunnen dat ook weten!!!! Je moet vooral de stukjes weten te waarderen die in de collectieve herinnering van het Nederlands publiek een beetje zijn ondergesneeuwd.
Zo ook met Abba. Waterloo is dus volgens mijn erudiete vriendinneke Wiegertje en ook volgens mij NIET een über-abba-moment. Dancing Queen? Idem. Je moet op zoek naar de verborgen parels op de ABBA Gold- cd.
Bijvoorbeeld:

• -Het gehijg van Agnetha tijdens het twee couplet van 'Knowing Me, Knowing You': "Meeeeeeeemories" "Gooooooood days" "Baaaaaaaaaad days". Overigens: de aparte zanglijn die Benny en Björn hebben in het refrein van dit liedje is ook mmmhrmmmm!
• -Hoe in 'Chiquitita', na een gevoelig pianocoupletje, het refrein ingezet wordt met een fransbaueresque haak-maar-in pianodingetje. Hoe kwamen ze dááár nou op?!? Het is hierdoor natuurlijk wel een instant hit op bruiloften, bar-mitswa's en partijen waarop mensen porseleinen borden op de grond stuk willen gooien. Ik noem maar wat. En ook! Op het einde zit er ook nog een soort piano-grom in, zo van: hrrrrrrm! papapapa! Het is moeilijk uit te leggen mensen, maar ik kan u verzekeren: hiervoor wil je het hele nummer wel afluisteren.
• -Het totaal hysterische begin van 'Voulez Vous'. Plus: de mooiste "a-ha" uit het ABBA-repertoire ("Voulez-vouuuuuuuus, a-ha, take it now or leave it...."), mooier dan de a-ha uit 'Knowing me, Knowing You'.
• -'Lay all your love on me'. Ik bedoel: Totaaaaaaal ondergewaardeerd nummer.
• -'What's the name of the game', omdat ze daarin zingen: "I'm a dashboard child, beginning to grow". Geloof ik. Ik kan er ook een syllabe naast zitten hoor.
• -'One of Us'; omdat je bij het refrein heel hard wilt meezingen en je buurman bij de arm wilt grijpen, of je armen in de lucht wilt zwaaien, terwijl de tekst van het nummer gewoon héél érg zielig is! Knap hè, dat muziek je emoties zo in de war kan gooien?!? Ik vind het knap.
• -'Does your mother know', omdat eindelijk een man een coupletje mag zingen. Verfrissend!

Oh. Ik zou er zo een epos over kunnen schrijven! Woeh!

*Voor de onwetenden: de mannen in de boeken van Nick Hornby maken overal lijstjes van: de beste spitsen van Manchester, de beste liedjes met een cowbell erin; dat soort dingen.

Vrees niet: er is hoop.

Was ik een paar dagen geleden nog bang dat ik bij de koffie-automaat pijnlijke stiltes zou moeten wegfarten; nu weet ik: er is hoop. En wel dit: Ranking the Stars. Dat móet wel geweldig TV worden, aangezien Georgina Verbaan dit over haar rivale Victoria Koblenko zei in het Vara TV Magazine.
Ik zeg: vechten bitsjes! Vechten zullen jullie! En dronken worden en elkaar dan voor rotte vis uitmaken! Of elkaar aan de haren trekken! Of bij elkaar de nepnagels uitrukken! Of met elkaars mannen het bed in duiken en er daarna ruzie over krijgen!!!! Jerry!! Jerry!! Jerry!!!
Jullie moeten dat doen, anders valt heel Nederland in het enorme gat dat de absentie van Boer Zoekt Vrouw heeft geslagen!
Trouwens: het hele concept is natuurlijk kei-achterhaald; in Utrecht heet zoiets gewoon damesjaarclub-vormen. Niks nieuws aan.

De Grapefruit; de nazi der citrusvruchten

Ik dacht bij mezelf: Nynke, je wordt een beetje vettig van al die chocoladepepernoten. Je bent nog wel strak, en woest aantrekkelijk hoor. Maar. Het kán strakker. Bovendien mag je wel eens wat beter op je vietamientjes letten. De 'r' is weer in de maand! Denk daarom potver!!!!

En daarom dacht ik, direct daarna: fruit.
Monter beende ik naar de Albert Heijn, alwaar de mandarijntjes op bleken. Ietwat sip keek ik rond wat de Appie mij verder aan citrusvruchten te bieden had. En toen viel mijn oog op de grapefruit. "Jaaaaaah!" gilde mijn innerlijke stem. Want grapefruitsap is lekker. En het leek mij een gezond gezicht als ik op mijn werk casuaal een grapefruitje zou schillen, de bejaarden ademloos van bewondering op een afstand houdende.

Nou, dat viel toch even anders uit dan ik had gedacht.
Allereerst: een grapefruit heeft een schil, zoals zoveel fruitsoorten. Echter, de grapefruit heeft onder de schil nog een andere, witte schil, wat de grapefruit toch het matroesjkapoppetje onder de citrusvruchten maakt. Beide schillen laten maar met moeite los.
Verder: de grapefruit heeft veel vruchtensap in zich. Dat is een goed en gezond iets. Maar de grapefruit ejaculeert zijn vruchtensap het liefst òf in je oog, òf over je trui, òf in een wondje in je vinger. En dat prikt of dat plakt, of beide.

Kortom: toen ik mijn worsteling met de grapefruit eindelijk gewonnen had, en de vrucht zich in mijn maag bevond, was ik inmiddels een half uur, twee verzuurde ogen en een plakkerige trui verder. Mijn humeur was inmiddels van het kaliber 'alle zuidvruchten moeten in kampen gestopt worden. Met prikkeldraad! PRIKKELDRAAD!'

Uiteindelijk gooide ik mijn vitamientjesargument over boord door schaamteloos een door een bejaarde aangeboden oliebol op te eten, die vervolgens zo vet was dat die de rest van de avond als een Indische olifant op mijn maag lag.

Dus ik weet niet wannéér ik weer retestrak en woest aantrekkelijk ben, maar dat ik het word: hell ja. Daarbij houdt een grapefruit mij niet tegen.

Justice at last!!! Moehoehahaha!

Jochum en Marieke zijn uit elkaar!
Het is fijn dat Jochum nu ook inziet wat het hele Nederlandse volk al weken inzag; dat Marieke een overdatumse stronk biologische witlof is. Niet dat ik op de man wil spelen hoor! Trek het je niet persoonlijk aan Marieke! Dat van die witlof zeg ik over alle mensen die ik tot op het bot verafschuw. Niets persoonlijks dus!
Verder: Weet iemand waar we het nu en masse over moeten hebben? Nu 'Boer Zoekt Vrouw' afgelopen is, ben ik bang dat we weer van die angstvallige stiltes krijgen bij de koffie-automaat, zodat je dan wel een scheetje moet laten om de stilte te verbreken.
Hmpfr.

Worstenbroodjes of doom

Soms krijgen bejaarden tussen de middag iets lekkers bij de boterham, bijvoorbeeld übervet kip-kerriebroodje of een worstenbroodje.
Over het worstenbroodje was zaterdag veel commotie. Een bloemlezing:
Het worstenbroodje, is een glad, hard, langwerpig broodje met binnenin, juist ja, een worst. Door Dirtzen en mij wordt het worstenbroodje vaak 'de snackvibrator' genoemd, omdat het bewuste ding de afmetingen van een vibrator heeft. En natuurlijk omdat het een hi-la-rische vergelijking is.
Meneer V., die sinds het ter hospitaal gaan van zijn vrouw een beetje in de war is, had zijn worstenbroodje, met papieren bordje en al, in de magnetron gezet en was daarna in slaap gevallen/ een ommetje gaan maken/ whatevs. Blijkbaar had hij de magnetron zo'n anderhalf uur aan laten staan, want door de serieuze rookontwikkeling ging bij ons het brandalarm af. Als het brandalarm afgaat, wordt automatisch de brandweer gebeld. Meestal kun je ze snel bellen dat het loos alarm is, maar soms komen ze dan toch even langs. Compleet met brandweermannen in pakken en een uitgerolde slang, en hun typische Ladder 49-blik paraat, gaan ze dan bij de bejaarden in kwestie langs om heel hard foei te roepen en te zeggen dat je niet mag roken in bed/ worstenbroodjes in de magnetron moet doen/ whatevs. Helaas kwamen ze zaterdag niet langs, want u weet, ik ben een sucker voor mannen in uniform. Dus het worstenbroodjes-inferno liep met een sisser af, behalve dat het de hele dag nog in huis rook naar gecremeerde banketbakker.
Mevrouw R. brak een tand bij het eten van het worstenbroodje. Mevrouw R. wiens bijnaam 'het boeddhabeeldje' is -omdat ze daar op lijkt jah-, vult haar dagen met het kijken naar belspelletjes, het lezen van roddelbladen en zeiken op de verpleging. Dat juist bij haar een tand af moet breken na het eten van deze inderdaad moeilijk te versmaden snackvibrator is niet gunstig voor de verpleging, want dajmn, hier gaat ze hen nog maanden mee om de oren slaan! Trouwens; dat zou ik ook doen.

Fantastische Filmtips fan Fynke

Uiteindelijk hebben we een week zonder TV gezeten. Een week! En ik voel echt een trieste pik dat ik het zeg, maar: een week geen TV maakt je een ander mens. Dat is postief in de zin van: een week zonder Lucille Werner laat mij significant minder over de beeldbuis braken, maar ook negatief. Ik blijk namelijk zó gehecht aan dat ding! Bijvoorbeeld voor nieuws: het hele gedoe met Nederlandse soldaten en hun onkiese praktijken moest ik vernemen uit een Spits, waarbij de ingevulde sudoku op een volgende pagina hinderlijk door Henk Kamp zijn hoofd heendrukte. Sinterklaas is aangekomen in Middelburg: ik heb er werkelijk waar niets van gezien. En dan zeggen mensen: ja maar uitzendinggemissssssssst!! Puntenellllll! Maar ja, mijn computer is oud en bejaard en met gebreken, dus dingen op uitzendinggemist.nl kan ik alleen als een soort diashow zien, zo langzaam is mijn computer.
Geen TV geeft wel weer de mogelijkheid tot hernieuwde kennismaking met een oud medium. Bijvoorbeeld: De Film. Vandaar dat ik deze week twee filmtips voor u heb! Twee! Gratis! Voor als uw TV ook uitvalt, of voor als u een setting nodig hebt waarin u uw date stiekem wilt bepotelen.
1. The Black Dahlia, met Scarlett Johansson en Josh Hartnett, is een film waarbij je de hele tijd met je hoofd in je coltrui zit van pure angst. Want: Clowns. Clowns!!!!!!! Maar ook: Josh Hartnett zijn blote kont. Dus voor ieder wat wils!
2. Casino Royal is gewéldig. Daniel Craig is gewéldig. De actiescènes zijn gewéldig. De liefdesscènes zijn gewéldig. De manier waarop Daniel Craig in zijn speedootje het water uit komt lopen is gewéldig. De grapjes van Daniel Craig zijn hilárisch. Kortom: OMG, als er iemand nog naar die film wil en nog geen filmdate heeft: vraag me mee. Ik wil dat best.

Zo. Nu hebben jullie weer wat te doen dit weekend, en hoeven jullie niet het hele weekend jullie eierdopjesverzameling af te stoffen of Eigen Huis en Tuin te kijken. Fijn hè?

Zoiets heet 'een deceptie'

Ik was gisteren bij de PvdA, en ja, dat was nou niet bepaald celebrate-good-times-come-on kan ik je vertellen. Wat zonde was, want au fond had het wel de pretentie om een heel goed feest te worden. Het was in een mooie tent (de Escape), er was drank (totdat ineens het bier op was) en er waren héél veel mooie mannen. Mooie, sociaal-bewuste mannen. Overal waar je keek waren knappe mannen. Alle ingrediënten voor een orgie, of een ander gezellig samenkomen, waren aanwezig.
Maar ja, als men verliest ga zelfs ik niet met een roltoeter tussen de lippen proberen de boel op te vrolijken.
Jammer.
Jammer dat er zoveel mensen op de man gestemd hebben die door het leven gaat met een geblondeerde dode bever op zijn hoofd.
Jammer dat er zoveel mensen gestemd hebben op de premier die, dinsdag tijdens het lijsttrekkersdebat, op de opmerking dat er kinderen van uitgeprocedeerde asielzoekers in de cel zitten antwoordde: "Die ouders hebben er zelf voor gekozen hun kinderen mee te nemen naar Nederland."
Ik bedoel maar.
Die noemt zichzelf Christen hè.
En, nog erger, ik ken veel van die CDA- stemmers. Dus die ga ik nu mooi uit mijn hyveslijst gooien. Dat zal ze leren! Moehahahaaa!
En voor de SP-stemmers: ik hoop dat jullie partij nu niet meer aan zal komen met 'Nederland uit de NAVO' en 'De gulden moet terug', want oi.

Verder: ik ben benieuwd hoe men dit kabinetsgewijs gaat oplossen. Ferry Mingelen zal de komende tijd nog vaak door mijn kamer schallen.

Een tamelijk omvangrijk epos over ons huis, de infrastructuur ervan en de amoureuse sluiproutes die daar weer bij horen.

Figuur 1: Een in paint vervaardigde schematische weergave van ons huis.

Ons huis was vroeger een kantorenpand, of meerdere kantorenpanden, dat weet ik niet. Uiteindelijk is het een studentenhuis geworden, en wonen Martha en ik er met nog vijf meisjes en zeven jongens. Doordat het dus vroeger kantoorpanden waren hebben wij heel veel deuren en gangen en vooral trappen. De Taj Mahal is niks vergeleken bij ons huis, zeg ik je. Niets!
Maar door die trappen hebben we dus verschillende routes door het huis, waar hospiteermensen altijd in verdwijnen, die we dan maanden later helemaal uitgeput in de meterkast vinden, met muizen die hen beknagen. Echter, we hebben één zeg maar vaste route, en dat is de met een stijlvolle blauwe kleur op het paintfiguur aangegeven route. Want dan kom je namelijk langs de postvakjes, en die trap is lekker breed. Bovendien kom je dan ook langs mij (op de eerste verdieping) en langs Martha en Markje (op de tweede verdieping), en dat is naast verschrikkelijk gezellig, ook handig om te tsjekken of er 's avonds ook mensen thuis eten.

Naast dat we veel trappen hebben, hebben we ook veel roddelkonten in huis. Ik hoor daar overduidelijk ook bij. Maar ook Matthijs, die bijvoorbeeld vorig jaar eens om twee uur 's nachts de was ging doen omdat hij Martha thuis hoorde komen met haar scharrel. Stond hij daar met twee sokken in een wasmand op de gang te posten, om maar een glimp van de scharrel op te vangen. Ook toen er eens een vriend van mij bij mij sliep (een vriend!!! gewoon een vriend!!!!) stond Matthijs, toen ik vriend aan het uitzwaaien was, al bovenaan de trap dingen naar me te mimen als 'wie WAS dat?' 'is dat je VRIENDJE??' 'is hij blijven SLAPEN?' Dus: ik lispelde: "Joooo Hakim van Sesamstraat!!!! Ik vertel het je zo wel, de arme jongen is de deur nog niet eens uit jah!"

Maar nu blijkt!!! De jongens van de derde verdieping hebben een sluiproute!!! Het is de rode route!!! Want door die route ontlopen ze Martha en mij, en wij slapen nogal licht dus horen altijd hoevel paar voeten er op de trap lopen!!!
Ik vind het stom!!!!! Roddel hoort bij ons huis! En pfoe, het wordt ons nu wel moeilijker gemaakt. Gelukkig woont Matthijs langs de rode route, dus die moet ik weer even activeren als het om roddels gaat. Het is nu Matthijs zijn taak om licht te slapen en zo scharrels van Jos en Erwt te tackelen op de trap, om ze vervolgens uit te horen. Tot die tijd wacht ik lijdzaam af. Hmpfr.

Boer zoekt Vrouw, een queeste.

Donderdag ging onze Tour D'amour naar Wageningen. Wageningen, stad van boeren. Wageningen, stad zonder treinstation. Wageningen, overduidelijk niet aangesloten op het nachtnet van de NS. Wageningen.
Maar fok hee, het is goed swingen, daar in Wageningen.
En weet je wie we tegenkwamen? Marlies van Boer Zoekt Vrouw!
MARLIES VAN BOER ZOEKT VROUW!!!!
NEE MAAR FOKKING ECHT!!!
Annika en ik stonden even gefreezed aan de grond met de bek vol tanden. En ja, dan komt het grote dilemma: moet je zo'n kind dan aanspreken? Je wilt natuurlijk niets liever. Je wilt haar tegen je boezem aandrukken alsof ze je doodgewaande tweelingzus is. Je wilt vragen hoe het nu met haar gaat, of ze nog altijd met Martijn is. Of ze nog contact met Bibi heeft. Of ze nog met Martijn heeft. Of ze nog met Martijn heeft.
Maar aan de andere kant: het arreme kind hoort waarschijnlijk niets anders, de hele dag. Bovendien was ik inmiddels in een toestand van emotionele instabiliteit door een teveel aan alcohol, en waarschijnlijk kreeg ik er toch niet meer uit dan 'Heeeejooooooooo jij bent Mrrrruuuuulies!!!! Van Marrruuuuuuuuuthijn!!! Doen jullie het nog hee, doen jullie het nog? Vertelvertelvertel vertel nouuuu! Doen jullie het nog???"
En ja, dat zou wel echt genant zijn.
Dus ik heb haar gewoon even aangestaard en ben toen verder gegaan met het meezingen van het hoge gilletje uit House of Pain's 'Jump Around', waardoor ik nu bijna geen stem heb en vandaag op werk aan de telefoon klonk als een wulpse callgirl.
Maar dat geheel terzijde natuurlijk.
Trouwens: we hebben thuis geen TV (niet onze schuld!!!) en lijken dus wel Amish :(
En ik kon dus wederom geen Boer Zoekt Vrouw kijken. Dus geef me de juicy details mensen!! Plies!

The Office

Arbeiden is het nieuwe roze, en nu Martha al haar ingewanden weer heeft geschoond van rot voedsel zijn we allebei weer als een dolle aan het werk voor de opening van 'ons' gebouw; het gebouw waar wij werken. Ennnn gedurende de arbeid gebeurt er veel man. Veel:

• Elly, onze collega, is ziek, waardoor Martha nu automatisch de broek aangetrokken heeft, waardoor ze nu iedereen moet commanderen. Ze is nog een beetje onwennig in haar nieuwe rol, maar ze doet het goed.
• De man met de verborgen hazenlip, die bij ons op de gang zit (hij heeft zo'n laf snorretje om zijn hazenlip te verbergen, wat hetzelfde effect heeft als een vlag in een drol; zijn hazenlip valt gewoon nog meer op) was kwaad op ons, omdat ik de snijmachine even van z'n plek had gehaald, en hij em daardoor niet kon vinden. Maar echt. Dan ben je echt een kantoorklerk hoor.
• De enge vieze man, die altijd achter Martha aanging en haar dan onbeduidende dingen toelispelde, is godzijdank weg. Martha durft nu weer gewoon alleen naar de koffie-automaat te lopen, omdat ze nu meer aangerand zal worden wanneer ze haar thermoskan bij wil vullen.
• Ik kopieer bakstenen, dat is mijn werk.
• Toen ik bij de koffie-automaat stond voor een choco deluxe bitste Liesbeth mij toe: "Goh, spannende panty heb je aan". Ze dacht ze neutraal klonk, maar in haar achteloos uitgesproken zin galmden enorme verwijten door, zo van: "HOER! Met je hoerenpanty!" Dus ik zei: "Tsja, je moet het een beetje spannend voor jezelf houden hè." Maar door mijn zin galmde het "Ja, ik kan dat hebben, want ik heb killer-legs, en jij hebt dikke bespataderde vijftig-plus benen CUNTING LIESBETH!!!!" En toen deed ik mijn signature walk en liep proudly met mijn choco deluxe weer terug naar mijn bureau.
• De man van de repro is mijn grootste vriend. Hoe hij echt heet weten we eigenlijk amper, omdat Elly hem een keer 'Annamat' noemde, omdat zij z'n naam niet goed onthouden had, en wij daar lustig op voorborduurden. Hij heet nu dus zowel 'Autoband' als 'Attaturk' als 'Kokosmat', maar hij is mijn vriend en hij stinkt naar zweet, waardoor je meteen weet of hij al naar het kapotte kopieerapparaat heeft gekeken, want dan ruikt het in het kopieerhok naar sok en natte hond.
• Ik heb vandaag, voor het eerst in mijn leven, een fietskoerier besteld. Het voelde goed. En: het bleek uiteindelijk ook nog een heel aantrekkelijke fietskoerier te zijn. Hij was van defietskoerierutrecht.nl dus als hij zichzelf nou even googled belmebelme en anders dan bel ik jou en dan verzin ik wel pakjes die je dan moet koerieren voor mij. Afijn.
• Het is een dolle boel dus. En dan hebben we de chocoladefontein nog niet eens gezien.

Why, tell me why

Zaterdag op Kelta haar verjaardagsfeest zat ik met Marit te kletsen. Kelta vond het ondertussen nodig om 'All by myself' van Céline Dion op te zetten, want dat nummer had ze dus op cd en daar mag gansch het land haar nu voor op de verbale brandstapel gooien, want COME OOOOOOOON! Jeugdzondes, à la, maar Céline Dion?!!? Maar ja, het is maar een klein smetje op Kelta's verder smetteloos witte blazoen, dus enfin.
Opeens zegt Marit: "Why tell me why, van Anita Meyer, dat is ook een mooi nummer!" "Ik ook! Ik ook!" gilde ik, want dat is één van mijn favoriete nummers om onder de douche of zittend op de fiets te zingen. Vooral het begin, waarin Anita een beetje kreunerig zingt, dat behoort toch tot de Nederlandse Muziekcanon. En dat begin probeerden Marit en ik te zingen. Maar het lukte niet, want Céline zat nog in ons hoofd. We schaamden ons en beetje, want Anita hoor je toch moeiteloos op te kunnen hoesten. Zelfs oog in oog staande met een pijlstaartrog met slecht humeur en ondertussen daardoor zeven kleuren stront schijtende zou ik het nummer nog luidkeels en moeiteloos moeten kunnen zingen.
Maar het lukte ons niet. Steeds begonnen we met Céline.
En ik weet nu waarom: "Why tell me Why" en "All by myself" beginnen met exact dezelfde woorden: "When I was young"!!!! Nouuuuuu! Hoe toevallig is dat! We mogen van geluk spreken dat niemand zin had in het hummen van 'The Logical Song' van Supertramp, want pfoe! Dan was het helemaal ingewikkeld geworden!

Kelta is jarig, hoerauw hoerauw!

Vriendin Kelta is vandaag jarig, hoera hoera! We vierden dat gisteren tijdens Rauw, het immer hippe-mensen-feestje in Tivoli. Joost van Bellen probeert met niet aflatend enthousiasme de snor weer slaonfähig te maken, en ik zeg: als hij er zo goed van gaat draaien, hou die gezichtsbeharing dan gewoon! Want Wiegertje, let op! Hij had! Een remix! Van! Nine to Five! Nine to -hallelujah- Five!
Maar. Het hele Dolly Parton- gedoetje was niet bevorderlijk voor de sfeer die Jojanneke en ik wilden creëeren die avond: we wilden deze keer eens mysterieus zijn. En dat betekent: nonchalant sigaretjes roken (Jo dan hè) en verder een beetje van het ene been op het andere hippen en dat dan dansen noemen. Jo en ik bleken gisteren wel heel goed tweestemmig 'Leo, je bent vannacht weer dronken geweest' te kunnen zingen, en hebben nu dus ook vergaande ambities om volgend jaar als 'Dikke Bertha en Patty Confetti' mee te doen aan het Smartlappenfestival (Maar Jo, ik vind 'Dikke Bertha' echt niets voor jou hoor. En ook niet voor mij. We kunnen vast wel iets beters verzinnen.) Maar mysterieus? Wij? Neen.
We deden ons best, heus. Maar na Dolly P. waren we gewoon weer als aangeschoten wild over de dansvloer aan het hippen. We deden zelfs 'De magnetron met te heet voedsel', en dat is wel het alleronmysterieuste dansje.
Maar leuuuk dat het was! OH! En iedereen is op Rauw ook zo hip! Ik had al verschrikkelijk mijn best gedaan, met mijn giletje en mijn vintagelaarzen, maar pfoe! Als vrouwen met Wrekers-pruiken op gaan lopen, en kunnen tietshaken in een strapless jurkje, dan val ik in het niet hoor mensen.
Maar het was een waardig verjaardagsfeestje voor Kelta, die, omdat ze zo'n ongelofelijke leukerd is, altijd feestjes verdient met besnorde DJ's en Belgische bandjes (Goose, mensen, Goose) en martini.

Gastronomische High Crimes

Het eten in het bejaardentehuis is echt bah. Altijd zoutloos, altijd doorgekookte groentes en het ziet er altijd uit als diarree. Als ik zelf mijn eten ben vergeten eet ik daarom nog liever een peperdure, fletse pizza van de pizzaria in de straat dan een bejaardenmaaltijd in zo'n gastronomisch gezien a-erotisch plastic bakje. Verder krijgt men zelden een complete maaltijd, waardoor het avondeten soms bestaat uit 'vla met kabeljauwfilet"
Mevrouw U., een van mijn favo bejaarden, vidt het eten ook compleet ruk. Maar aangezien zij amper meer kan lopen zal zij nooit de Albert Heijn bereiken om daar een fatsoenlijke maaltijd te scoren. En daarom doe ik dat nu voor haar. Eens per week neem ik voor haar een Excellent Salade met Appel en Geitenkaas voor haar mee (die met die zongedroogde tomaten waarvan je denkt: " moest dat nou werkelijk?" maar die verder echt heel lekker is).
Met de salade onder mijn trui, als zijnde een koerierster uit de 21e eeuw, loop ik op mijn tenen door het huis. Immers, als de andere oudjes erachter komen dat ik nog wel eens voor bezorgservice wil spelen ziet u mij binnen de kortste keren met een fietstas op mijn rug gebonden als pakezel tussen de Twijnstraat en het bejaardentehuis pendelen. Ik sluip naar de kamer van mevrouw U. en hoor ondertussen een hardnekkig "tuduuh-tuduuh" in mijn hoofd, alsof ik in een Pink Panther- film figureer.
Mevrouw is blij, en dat is mooi, want mevrouw U. is ook een leuke en slimme bejaarde die ik tof vind. Ze heeft nu zelfs mijn mobiele nummer om zondags te verifiëren of ik haar salade niet vergeet. Ook de vriendschap met bejaarden gaat door de maag hoor.

Feuilleto-hon! Zei ik het niet!!!11OMG!!!!

Ik was even een paar dagen op Ameland. Vandaar de stilte. Maar ik ben nieuw en improved terug! Compleet met al mijn gedachtes op een rijtje en in het reine zijnde met mezelf. En min een kilo lichaamsvet door extreem hard tegen de wind in fietsen. Woeh!

Rectificatie! De deerne waar Kor Jochem mee door Bolsward had zien lopen, was NIET Nienke. Maar ook niet Marieke! Want die schijnt OOK alweer weg te zijn. Het was dus een anoniem meisje, daar in Bolsward. Het wordt nu een verrekt complexe zaak voor Jochem.
Kor denkt dat Jochem homo is. Ik wil geen praatjes lukraak rondstruien, maar even: daar zou Kor best wel eens gelijk in kunnen hebben. Kor heeft vast een sterke gay-dar.
Ik moet zondag weer werken, dus mensen mogen me weer bellen om pikante details door te geven. Ik stel dat zeer, zeeeeeeeeeeer op prijs!

Het is een feuilleton mensen, dus het kan nog wel even doorgaan!

Zondag is nu een soort van vaste werkavond van mij, waardoor ik steeds Boer Zoekt Vrouw moet missen, wat weer zorgt voor nagelbijten en bejaarden afsnauwen van de spanning. Gelukkig heb ik ex-vriendjes die zich tegenwoordig van hun meest metromannige kant laten zien door mij de verwikkelingen uit BZV gedetailleerd door te bellen. Van opmerkingen als 'Nou, pfoe...dat was...ja echt héle mooie televisie' en 'toen moest ik dus ook een beetje huilen' kijk ik al helemáál niet meer op. Het zet mij wel aan het denken over of ze ook al van die mietjes waren toen ik met ze verkeerde, maar dat terzijde.
Want waar het om gaat, naturellement:
Marieke?
Maar even. EVEN!
Is het hem in de plasse* geslagen?
Kor zei trouwens dat hij Jochum en Nienke hand in hand in Bolsward had zien lopen. Dus ha! Dit biologische muisje zou nog wel eens een heel opmerkelijk staartje kunnen krijgen! Maar nu gaat hij dus nog voor Marieke. Hmpfr. Je luistert verdomde slecht naar het Hollandsch kijkerspubliek Jochum! Wij, de kijkers, die elke week weer hun afstandbediening in een sopje moeten leggen, omdat ze elke keer dat Marieke haar bek opentrekt hun anti-peristaltische beweging totaal niet kunnen beheersen en het avondeten in vloeibare vorm weer op hun schoot, en daarme op de afstandbediening en de Mikro-gids vinden.
Maar verder: topprogramma, zo blijkt.
Kan iemand me volgende week weer bellen? Want die kutbejaarden...ze moeten eens op zichzelf leren letten jah! Het BZV niet zien knaaaaaagt aan me!
*Een Friesisme

SPSS is het instrument van de duivel.

Het einde is in zicht, en wat ze zeggen over laatste loodjes: dat klopt. Die wegen zwaar. Vandaar dat ik nu in da beep resideer om mijn laatste opdrachten voor mijn statistiekvak te maken. En pfoe. Ik heb namelijk geen hulplijnen: de een zit in Berlijn en de ander heeft haar telefoon in de honing laten vallen. Ja echt! Hoe Winnie de Poehish klinkt dat! Maar nu heb ik dus mooi niks meer aan haar. Dus nu aan jullie, kind'ren, de vraag: hoe bereken ik de somscore van twee bij elkaar gevoegde toetsen? Of: volg je de cursus MTCO aan de UU? Stuur me dan even je opdrachten op, dan ben ik er weer vanaf heuuuu! Dat zou ik natuurlijk niet doen. Want wat leer ik er dan zelf van? Juist. Copy-pasten; verder niks.
Maar: ik heb gisteren wel gediscodanst met Maeb , A. te A. en Martha, en hoeveel mensen kunnen me dat nazeggen? Nou? Nou? Naaaaaaaaaaaaaaaaaaaauw?

Merde

Sorry mensen. Mijn taalgevoel laat mij in tijden van cholera drukte nog wel eens in de steek.

Ik beloof beterschap, d.w.z. geen fontijnen meer etc.

The works

Ik werk nu dus bij Martha en doe daar de hele dag van tijperdetijp.
Het is heel gezellig. Dat komt natuurlijk door Martha, maar ook door Judith en Tanja en Elly. Elly heeft een Carry Slee-bril, wat eigenlijk betekent dat Martha en ik niet met haar mogen praten en haar van de trap moeten duwen want djiezzzzz een Carry Slee-bril!!!! Die moeten door de maatschappij verboden worden!!! Want bij een Carry Slee- bril hoort automatisch een azuurblauw/ auberginepaars Cora Kempermangewaad, en die breng ik meestal alleen in verband met een geflipte menopauzevrouwen.
Maar Elly is dus heel anders. Elly is altijd heel erg positief, en zegt dingen als "perfecto!!!" en, als het niet goed gaat, "merde!" Verder wil Elly ook graag knappe musicalmannen inhuren voor ons feest op 16 november, wat we nu aan het organiseren zijn. En toen ik voorstelde om een chocoladefontein te regelen voor het spiezenbuffet riep ze "perfectoo!" en ging vervolgens alle chocoladefonteinen op internet bekijken.
De rest van de mensen op werk zijn ook leuk, behalve de vieze man, maar daar moet Martha maar even iets over vertellen. Maar gisteren was Lisette jarig, met wie ik een innige band heb ontwikkelt al staande in de rij voor het kopieerapparaat. En toen kregen we allemaal cake. Nou, dat klinkt toch als leuk werk? En mijn bazin heeft me zelfs al een eigen emailadres gegeven, dus ik voel dat ik er helemaal bijhoor. En: ik mocht samen met Martha een heel leuke workshop bedenken met gedichtjes enzo! Dus hah! Het werk is ook nog gerelateerd aan mijn studie!

Om er maar gelijk even een feuilleton van te maken:

Weer iets over Boer Zoekt Vrouw. Want ik verzuimde iets, te weten: praten over Marieke. Marieke, de- vrouw-die-ik-het-liefst-eens-in-het-gezicht-zou-willen-fluimen-du-monde.
Die Marieke.
De "Ik vind het zo mooi dat je dan dus werkt met iets wat de aarde je geeft en dat je daar dus je steentje aan bijdraagt" Marieke.
De "'s Ochtends als ik opsta denk ik wel hoera" Marieke.
De "als je mijn gevoel zou moeten tekenen zou het wel iets met balonnen zijn. En slingers" Marieke.

Ik vind het, werkelijk waar, een schánde dat zo iemand dat soort dingen kan zeggen zonder dat er repressailles volgen. En trouwens: ze heeft haar gezichtsspieren ook totaal niet onder controle als ze met iemand praat. Die doen echt wieieooeiwiwiwieeuw.

Afijn: het is misschien wat kort door de bocht, maar: Jochuuuuuuuuuuuuuuum!!!! Kies Nienke!!! Kies Nienke!!! Laat je niet bedwelmen door de eigengefokte aardbeien van Marieke en haar aandoenlijk gestuntel in de biologische winkel! Met haar geren over het strand en haar kinderlijk ingevlochten haren!
Niet doen! Kies voor Nienke, die moet je hebben!

Zooo. Ik ga even een spanddoek breien denk ik.