27 februari 2007

Het opmaken van je bed; bijna net zo erg als het hebben van nierstenen. Of Dries Roelvink-zijn.

De wetenschap kan veel tegenwoordig. Harten in mensen proppen wiens eigen hart het loodje legt; mensen in een baan rond de aarde schieten en M&M's maken die in de mond smelten, niet in de hand (al heb ik over dat laatste zo mijn twijfels; ik houd aan het eten van M&M's toch altijd een paar plakkerige vingertjes over, maar enfin.)
Het punt wat ik wil maken: alles kan. En vooral: voor alles is een handige oplossing!
Behálve! BEHALVE!
Voor het opmaken van je bed.
Waarom? Waarom God, waarom moet dat toch altijd zo'n helse onderneming zijn?
Waarom vind je jezelf altijd terug in een innige verstrengeling met je dekbedhoes, zodat niet je dekbed, maar jij zelf gekleed gaat in een kittig bloemetjesmotief? Waarom stribbelt mijn onderlaken altijd dusdanig tegen in het ommijnmatrasheengaan, waardoor ik uiteindelijk als een Dennis van der Geest mijn matras in een ippon moet gooien (of een yuko, of een koka -ken je judo-termen, bitchez!-) om er überhaupt nog een lakentje omheen te krijgen?
En, geloof me, ik ken alle truukjes. Het 'met je handen in de dekbedhoes die je binnenstebuiten keert en dan je dekbed bij de punten pakken ' concept, bijvoorbeeld. Het schijnt te werken, ware het niet dat bij mij mijn dekbed zich altijd drie keer ronddraait terwijl ik de hoes eromheen wurm, zodat je toch nog met je hoofd in de hoes moet om te kijken waar het fout is gegaan. En als je dan met je hoofd in je hoes zit en even een onverwachte beweging maakt (omdat de telefoon gaat), zul je altijd (ik herhaal: altijd) een pot thee omstoten, of een fotolijst die dan op je pot thee valt zodat die ook valt. Of de apocalyps vangt juist op dat moment aan. Zoiets.
Ik zeg: wetenschap, doe er wat aan. Ken je plicht en hélp me. Of geef me anders een kamermeisje.

10 reacties:

Anonymous Celia zei...

...en jij hebt niet eens een hoogslaper... kun je nagaan wat een hel ík elke keer doormaak?

4:06 p.m.  
Anonymous Thom zei...

Ik snap niet hoe het komt dat de donsjes in je dekbed zich altijd aan het voeteneinde ophopen, zodat je altijd maar een heel dun stukje dekbed hebt bij je schouders. En als je je dekbed omdraait hebben ze het in de gaten! En kruipen ze weer de andere kant op! Die donderse pluisjes.

En M&M's zijn lekker.

6:29 p.m.  
Anonymous roosje zei...

mag een kamerjongen ook? bijvoorbeeld: "Die jongen met die licht-treurige oogopslag en die halflange haren."

9:24 p.m.  
Anonymous Xaviera zei...

Een vriend...dat is de oplossing!

12:41 a.m.  
Anonymous Migchiell zei...

Niet dat ik op slinkse wijze probeer te informeren naar je beschikbare bedruimte, maar heb je wel eens geprobeerd een lits-jumeaux dekbed te verschonen?

Pfoei.

1:09 a.m.  
Anonymous Nicole zei...

Gewoon netjes met de punt van het dekbed de naad van het overtrek volgen tot bovenin het overtrek (en dan natuurlijk wel met de linkerpunt de linkernaad, anders ben je idd weer aan het worstelen) en als je dan boven bent evt. vast zetten met een wasknijper tegen het terugglijden. Als allebei de punten erin zitten het hele zooitje oppakken en het overtrek verder over het dekbed heen schudden. Valt best mee, toch?

4:36 p.m.  
Anonymous jazzper zei...

ik zal het aan mijn vriendin doorgeven ;)

9:20 a.m.  
Blogger Kasper zei...

De enige échte oplossing is langer dan twee meter worden. Dan kan je je dekbed, matras en, nou ja, hele bed gewoon in een keer omvatten. (h)

12:35 p.m.  
Anonymous Frank zei...

Wat Nicole zegt, maar dan met je tanden in plaats van knijpers. Dat doe ik altijd. Grrr!

2:28 p.m.  
Anonymous Davide zei...

Jij hebt een IKEA overtrek nodig met gaten in dehoeken waar je je handen door heen kunt steken :)

10:03 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage