27 april 2007

Fin de siècle, je ne sais quoi, sil vous plait, citroën, Segolène Royal.


Ik ga naar Zuid- Frankrijk! Tot over een week!

En dan ben ik bruin en uitgerust en volledig verfranst! En heb ik bewezen succesvol met de trein te kunnen reizen, ook in andere Schengen-landen, en heb ik veel te veel espresso gedronken, omdat Jaap G. graag wilde bewijzen volwassen te zijn en daarom zijn espresso-apparaat meenam.

Dikke doei, lieve mensen!

25 april 2007

Nynke de Jong, op zoek naar haar innerlijke Peter- Jan Rens.

Zaterdagochtend stap ik op de trein naar Avignon. Geen big deal, zou je zeggen. Maar had ik al gezegd dat ik alleen reis? En dat ik het richtingsgevoel heb van een zo'n poppetje dat achter pacman aanholt om hem op te eten?
Laatst nog, toen ik Amsterdam het huis zocht van Jaap G: Ik liep totaal verward de Gerard Doustraat op en neer, terwijl Hayte bij Jaap uit het raam hing om mij naar het huis te leiden. Kent u dat programma nog, Labyrint? Dat programma met Peter Jan Rens, waarin kandidaat 1 in gele laarsjes op een blauw doek moest lopen, terwijl kandidaat 2 kandidaat 1 door een virtueel labyrint moest loodsen? Dat deden Hayte en ik ook. "Draai je om! Draai je om! Naar links! Naar li-hinks! Djiez Nyn!" En ik twijfelde ineens: is '70' nou een even- of een oneven getal? Dat heb ik ook altijd bij 'capoeira': ik weet dat je dat uitspreekt als 'ca-poe-eee-ra', maar ik zeg áltijd, ALTIJD, 'kai-poe-ra'. Nou, dat had ik dus ook ineens met 'even' en 'oneven': ik weet het wel, maar ik doe het verkeerd.
Nou ja, en nu moet ik dus alleen naar Frankrijk. Ik hoef gelukkig zo weinig mogelijk over te stappen, maar toch. Het zou zomaar kunnen dat ik ineens in Bottrop- Kirchellen, bij Oberhausen zit en in Warner Brothers Movie World, of Kernwasser Wunderland, of hoe het daar ook maar heet, hevig kotsend in een achtbaan beland. Of dat ik, zonder dat ik het zelf door heb gehad, op de boot naar Dover ben gestapt. Zoiets.
En als ik dan in zo'n trein zit, dan trek ik wel zo'n zelfverzekerde blik, mijn 'sisters are doin' it for themselves'/ 'I don't need a man' blik. Maar vanbinnen ben ik Kevin McCallister, op kerstavond, alleen thuis: "This is it. Don't get scared now."
Ik heb gelukkig de hele reis uitgeprint gekregen, dus technisch gezien kan er weinig misgaan. Verder heb ik al verschillende pakken Liga Continue en Sultana Hartig ingeslagen, dus de hongerdood zal het ook niet worden.
En toch denk ik, en vele familieleden met mij: er moét iets fout gaan. MOET!
Ik zal wel weer in de handen van een adolescentenlokker vallen.
Het wordt tijd dat ik mijn innerlijke Peter Jan Rens ga vinden.

24 april 2007

Viva-lezend Nederland gooit schaterlachend haar BH in de lucht: Chris Zegers is weer vrijgezel.

Want als nu.nl/achterklap het zegt, dan is het waar. Ik behandel die site zo 'n beetje als de stenen tafelen, dus spreek me niet tegen jah!

Ik heb niet zoveel met die knul, maar afijn. Voor de rest van vrouwelijk Nederland is het een hele verademing, natuurlijk.
En voor alle mannen die toe durven geven dat ze ooit ook 'Hart in Actie' keken: "Alleen omdat mijn vrouw het perse wilde kijken hoor. Ik kijk zelf liever darts. Maar die Wendy is wel een aardige meid."
Jaja, en ondertussen tijdens de echtelijke seks het hoofd van Wendy op het hoofd van je eigen vrouw copy-pasten, hè!
Maar één troost: zij copy-paste waarschijnlijk het hoofd van Chris op jouw hoofd.
Pff...leer mij de echtelijke sponde kennen.

Spriet spriet spriet

Ik heb veel leuke vrienden. Vrienden die creatief zijn, humoristisch. Doorzetters, aanwaaiers, extraverten en introverten. Maar ze zijn me zo dierbaar omdat ze respect afdwingen, op wat voor gebied dan ook.
Dina ken ik al sinds de tweede klas van de middelbare school, toen we allebei op het gymnasium terechtkwamen. We zaten samen in het popkoor en waren beide heimelijk verliefd op die ene leuke trombonist van de bigband. In de jaren die volgden speelden we nog vaak samen, en in bandjes, op muziekavonden en kerstvieringen. Zij op piano en ik zong daarbij.
Na het gymniasium is Dina schoolmuziek gaan doen, omdat zij nu eenmaal het meest van muziek houdt, en ze er nog goed in is ook. En we kwamen ook nog bij elkaar in huis wonen, in Utrecht.
We zijn inmiddels vier jaar verder en vanavond had Dina de uitvoering van haar Integrale Eindproductie voor haar opleiding Schoolmuziek.
Vorig jaar, bij haar zangexamen, had ik al zitten huilen. Iemand zo bevlogen en talentvol van het podium zien spetteren; dat trek ik slecht. Dan gaan mijn traanbuizen van 'spriet spriet spriet'.
Vanavond was het nog veel erger.
Dina zingt volkomen relaxed, zo lijkt het, een stoer lied van Erikah Badu: *spriet spriet spriet*
Dina zingt een prachtig lied ('Der wie ris' van Nynke Laverman) in het Fries en draagt het op aan haar mem: *spriet spriet spriet*
Dina haar optreden is afgelopen en onder het applaus geeft haar moeder haar een bos bloemen: *spriet spriet spriet*
Dina vertelt dat ze zojuist van de jury heeft gehoord dat ze een TIEN heeft voor haar eindproductie: *nog veel meer spriet spriet spriet*

Het feit dat ik zo'n getalenteerd iemand ken maakt mij nederig. U hoort nog van haar mensen. Let op mijn woorden.

21 april 2007

Oh Gamma-krant, met al je verborgen schatten etc.

Er is niets rustgevender dan kijken naar dingen die je niet kunt betalen en ook niet nodig hebt. Daarom koop ik zo nu en dan ook een woonblad, om me te vergapen aan dure hanglampen van Marcel Wanders of vilten stoeltjes van Hella Jongerius die het "bijvoorbeeld heel goed doen op je veranda." En dan denk ik: Hè lekker. Ik heb godzijdank geen veranda, dus hoef ik ook niet na te denken of ik een okerkleurige vilten chaise longue nodig heb die meer kost dan een jaar kamerhuur.
Het werkt relativerend, zoiets.
Zo lees ik ook graag de Gamma-krant. Daar staan ook altijd van die dingen in die ik totáál niet nodig heb. Cement, bijvoorbeeld, of een teakhouten werkbank. Als je allemaal dingen bij elkaar ziet die jij helemaal niet hoeft te kopen, voelt dat bijna als geld besparen, weet je dat? Bovendien heeft de Gamma ook de raarste dingen in de aanbieding, die dan de volgende ding bij mij losmaken:
  • Wat zou Verdi ervan vinden als hij zou weten dat er een toiletpot naar hem vernoemd is?
  • En een bijpassend hoekfontijn? (Verkrijgbaar in linker- òf rechter uitvoering!)
  • Wat is een verticuteermachine? (Je kunt bij aanschaf van zo'n ding wel een kruimeldief krijgen, dus ik vind em al <3)>Waarom verkopen ze tennisrackets bij de Gamma? Voor welke klus heb je die nodig dan?
  • Waarom heb ik nog geen meekleurende lashelm? En zal deze mijn leven significant verbeteren?
  • Wie heeft er in godsnaam achtentwintig schroevendraaiers nodig? (Ik zet de meeste meubels gewoon in elkaar met een nagelvijl; werkt prima hoor.)
  • Waarom maken ze binnendeuren altijd opzettelijk zo ouderwetsig-oude-kop-hals-romp-boerderij-achtig?
  • Hihi, er is een boiler die 'Heatboy' heet. Oh (L). Die wil ik.
  • Wat is een 'verhuislamp'?
  • W00000T! Noppenfolie is gewoon te koop! En het kost maar drie euro negenennegentig voor maarliefst tien meter! Weet je wel hoeveel uren plopgenot dat geeft?
  • Waarom heten meubels toch zo vaak 'Sonja'?
  • Voor maar 34, 95 heb je al een Cuprinol drukspuit waarmee je snel en eenvoudig 'bangkirai terrasolie' aan kunt brengen! Wat dat 'bangkirai' dan ook mag zijn. Waarop je die terrasolie aanbrengt, dat maakt niet uit. Fijn hè?
  • Lamellen? Wèh? Die zijn toch sooooooo nineties?
  • Wat zou Plato ervan vinden dat er veredeld vuren tuinhout naar hem vernoemd is? (Per plank maar 12,79!)

Ik kan met één zo'n krant echt uren zoet zijn joh. Echt.

20 april 2007

Mijn moeder zei dat ik daar geen talent voor heb.

Sporten, dat gaat gewoon door. Ik sta steeds vaker op de krostreener, gewoon omdat ik dan een legitieme reden heb om niet aan mijn eindwerkstukopzet te hoeven werken.
Maar het werpt zijn vruchten af, want ik geloof dat ik een spierbal op voel komen. Geen grote spierbal, naturellement, maar wel een kleintje. Nou ja, op mijn arm zit nu een hard stukje waar vroeger van dat lillende vet zat, overdreven gezegd dan. Van dat vel dat zo gezellig meewiegt als ik enthousiast naar iemand zwaai, of wanneer er gewoon een sterke bries staat en ik iets met korte mouwen aanheb. Op een gegeven moment dacht ik: als ik niet oppas sla ik mezelf nog eens in het gezicht met die lillende kwabben. Maar dat is nu dus verleden tijd, want de spierbal is a-comin'!
Een paar weken terug had ik, aan de keukentafel -zoals dat hoort-, een gesprekje met mijn mem. Een gaat-alles-wel-goed-met-je-gesprekje. Dat kwam ook doordat ik de dag erna mijn huidige ex zou zien, en mijn moeder vindt hem een flapdrol, wat zo hoort, want daarvoor is zij mijn moeder. Maar ze zal nooit zeggen dat ze hem een flapdrol vindt, want ook daarvoor is zij mijn moeder, en moeders horen hun mening over mannen niet aan je op te dringen, behalve waar het gaat om Youri Mulder, want die vindt mijn moeder geweldig, en altijd als hij op TV komt dringt ze die mening aan mijn vader en broer op, die dan met hun ogen rollen zoals alleen zij dat kunnen.
Tevens is mijn moeder maatschappelijk werkster, dus die weet als geen ander hoe je een gaat-alles-wel-goed-met-je-gesprekje moet voeren, en ze kan dan ook van die hele grote droevige hondenogen opzetten waardoor je direct alles aan haar opbiecht. Die gesprekken voert zij de hele dag met jan en alleman, en gebruikt dan woorden als 'GKB' en 'video-home-training' en 'schuldsanering' en daar weet ze dan ook nog eens alles vanaf. En die mensen luisteren naar haar, want dat dwingt zij af, met haar grote droevige hondenogen.
We praatten over eetstoornissen, en over mijn recente fanatisme wat betreft sporten.
Ik: "Nou ja, een eetstoornis, dat is gewoon niets voor mij. Ik hou gewoon teveel van eten."
Mem: "Ja, jij hebt daar gewoon geen talent voor."
Ik: "Te weinig doorzettingsvermogen."
Mem: "Geen discipline."
Ik: "Ja, inderdaad."

Soms is het een goed iets dat je ergens geen talent voor hebt, geloof ik.
En zoals Cindy Pieterse al eens zei: "Ik had boulimia, maar ik vergat steeds te kotsen."

19 april 2007

De KB: een oase vol hotboys.

Ik haal dus al een tijdje opeens al mijn vakken (Onbehandeld hout! Somebody! Onbehandeld hout!) en jakker nu dus met rasse schreden richting mijn bachelor-titel. Bij zo'n bachelortitel hoort een eindwerkstuk. Een eindwerkstuk klinkt alsof je daarbij iets in elkaar moet knutselen van twee oude wasmiddelpakken, drie closetrollen en dat je er dan met vingerverf een kleurig geheel van moet maken. En dat het dan een pennenhouder is, voor op je bureau.
Nou, het gaat dus net even iets anders. Ik ga, in opdracht van meester Wilbert, iets schrijven over de literatuurwetenschapper Gomperts. Daarvoor verzamel ik nu allerlei boekjes, en daarvoor ging ik vandaag naar de KB, De Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.
Martha ging mee, want die komt daar de laatste tijd nogal vaak, en die kent het daar dus al helemaal, en zij kennen haar, want ik hoorde uit alle hoeken een uiterst hartelijk "Hee Mart! Ben je daar nou alweer? Gezellig!"
Het mooiste aan de KB zijn de mannen. Allemaal slimme, jonge, knappe mannen! Waar vind je zoiets nog? Ik had véél verwacht van de KB, maar dat? Nou nee.
Oh, en ze hadden ook alles wat ik wilde hebben aan leesmateriaal. en ruime werkplekken en veel rust. Allemaal ook belangrijk hoor. Ze hebben daar sowieso echt álles aan boeken en tijdschriften. Als je daar bij de balie vraagt naar de 'Burda' uit 1983, dan heb je 'em binnen een half uur. Echt. Het mag ook de 'TamTam' of de 'Knipmode' zijn hoor.
Dus ik heb direct iets moois aangevraagd bij de balie, en daar heb ik vervolgens twee gaatjes in geknipt en ben aan een leestafel met knappe mannen gaan zitten. Héérlijke dag gehad! Heerlijk!

18 april 2007

No more André Rieu.

Mevrouw de Waard is overleden. Ik vind dat ik dat jullie even moet melden, want ik schreef nog wel eens over haar. Hier en hier, bijvoorbeeld. En hier was ze ook. En hier. Ze deed namelijk altijd wel iets leuks. En door haar voelde ik me altijd erg gewaardeerd en geliefd, terwijl ze dat eigenlijk nooit letterlijk zei. Ze zei het alleen met haar ogen en door de manier waarop ze je arm beet kon pakken. Ik heb nog nooit een bejaarde met zulke lieve, vrolijke ogen gezien.
De laatste paar maanden waren niet zo goed voor mevrouw de Waard. Ze kon niet meer praten, en ze viel zoveel af dat er op het laatst maar heel weinig 'mevrouw de Waard' overbleef.
En nu is ze dus bij de Here God in de hemel, want zij geloofde daar stellig in. Ik hoop heel erg voor haar dat de hemel er blijkt te zijn, en dat Petrus haar bij de hemelpoort net zo enthousiast ontvangt zoals zij mij altijd begroette. En dat ze daar geen video's van André Rieu hebben, want daar had ze altijd een pokkehekel aan.
En dat ze daar ook 'en Adam sloeg Eva met de suukerbieten voor de kont' zingen.
Maar dat betwijfel ik.

17 april 2007

Mijn eigenste paspoort- affaire.

Ik moest een nieuw paspoort. Dus ik, monter als ik ben, had keurig pasfoto's laten maken (wilt u trouwens eens een gezochte crimineel met, zoals het lijkt, ernstige constipatie zien? Kom dan binnenkort mijn nieuwe paspoort bewonderen) en ging gister goed gemutst naar de afdeling burgerzaken van de gemeente Utrecht. Ik dacht namelijk: dit is een goed moment om te laten zien dat ik volwassen ben. Volwassen mensen hebben namelijk hun officiële papieren in orde. Volwassenen kun je ook herkennen aan een fiets waar niets aan mankeert, een espressomachine en matchende washandjes en handdoeken. Ook hebben zij altijd gloeilampen, batterijen en tampons op voorraad, in een handige voorraadkast met daarin ook hun administratie in kekke mapjes met labeltjes. Allemaal dingen die ik niet heb; ik heb nog geeneens een dvd-speler. Ik heb zelfs sinds de zenderwisseling van Casema, nu alweer zo'n drie weken geleden, nog niet de moed gehad mijn TV opnieuw in te stellen. Maar dat is een heel ander verhaal, waar ik jullie binnenkort nog wel eens mee ga vervelen.

Afijn. Even erbij blijven: burgerzaken Utrecht.

Loketmevrouw: "Heeft u een pasfoto en uw huidige paspoort bij u?"
Ik: "Reken maar van yes, mevrouw."
Loketmevrouw: "En uw oude identiteitskaart?"
Ik: "Ewah?"

Die identiteitskaart heb ik ooit aangeschaft toen ik met het Frysk Jeugd Fanfare Orkest naar een concours in Rastede, Duitsland ging. Op de foto zie je een Nynke met een blauw brilletje en korte haartjes een chronisch blije blik in de ogen. De foto is gemaakt in de fotohandel van Ger Dijs toen die nog gewoon van Ger Dijs was, de fotohandel tegenover de DA, waar toen nog gewoon de bank in gevestigd was, geloof ik. Of de Brattinga.
Ages ago, dus.
De identiteitskaart is ook al drie jaar verlopen.
Ik moest mijn identiteitskaart gaan zoeken van de loketmevrouw, en anders 'm als vermist opgeven bij de politie, en dat zou me dan 32 kokking euri gaan kosten.
Met een trillende onderlip van pure wanhoop doorzocht ik mijn kamer. De ID-kaart lag namelijk altijd in een bakje op mijn bureau, hetzelfde bakje waar ik ook mijn lege batterijen, kapotte paperclips en lege stiften in bewaar.
Maar daar lag de ID-kaart niet.
En in mijn zes opbergdozen ook niet.
Waterlanders drongen zich op. "Ik faal als volwassene", gonsde het door mijn hoofd. Als ik mijn ID kaart niet zou vinden zou ik waarschijnlijk nooit volwassen mogen worden, en zou ik de rest van mijn leven alleen Jetix mogen kijken en in de Close-Up op stap mogen.
En net toen ik op het punt stond onder mijn dekbed te verdwijnen met een zak kokosmakronen om hysterisch te huilen en kruimels in bed te maken, vond ik, in een oude koektrommel waarin verder alleen een oude diskette en een door kauwen gruwelijk verminkte bic-pen zaten, mijn ID-kaart.
De zon brak door de wolken etc.
En zo komt het dus toch nog goed met mij. Hurray!

15 april 2007

Wtf, OMG, eeeeh....TDK SA'90

Zo nu en dan moet je even met iemand over Milli Vanilli kunnen praten. Net zoals je soms zin hebt in koude poffertjes of in keihard zingen op de fiets heb ik zo nu en dan zin om het gesprek op Milli Vanilli te brengen. Want ik vind dat het verhaal van Milli Vanilli, een Griekse tragedie van het zuiverste water, behoort tot de canon van de erkende kroegverhalen, net als 'Ted van de Parre, wie was dat ook alweer?' en 'De vete Tonya Harding- Nancy Kerrigan'.
Maar als mensen zeggen: "Milli Va...wie? Huh? Ewah?" dan is de lol er gauw af. Ik wil niet de vertolker van het Milli Vanilli- evangelie worden. Pas ik voor. Portie - Fikkie, if you know what I mean.
Afgelopen vrijdag stond ik bij een turntable-concertje van Grandmaster Flash in Paradiso. In afwachting van de master stonden wij, de Zuid-Frankrijk- groep een beetje mensen te bekijken en mee te wiegen op de hiphopdeuntjes die de DJ uit de boxen liet schallen. Ik praatte met Meneef, die niet mijn neef is, maar die we wel allemaal zo noemen, met dank aan Jaap G. Meneef gaat mee naar Frankrijk, maar eigenlijk ken ik hem helemaal niet. Ik weet alleen dat hij goed is in het vervoegen van Latijn.
Enfin, Meneef en ik praten en maken grappen en ineens hebben we het over Milli Vanilli. "Maar ze hadden wel een leuk liedje", zegt Meneef. Ik: "Hoe ging dat liedje ook alweer?"
En toen zong Meneef het liedje van Milli Vanilli.
Mijn mond viel open. Ik was oprecht gelukkig. <3. Dingen vielen op hun plek. De zon brak door de wolken etc. Mensen die liedjes van Milli Vanilli kunnen zingen, compleet met gebalde knuistjes en de ogen een beetje dicht vanwege inleving in de materie, die mensen moet je koesteren. KOESTEREN! Die mensen wil ik maar wát graag in mijn kennissenkring. Zuid- Frankrijk gaat de shitbom worden, maar echt.

(Laatst zong iemand de tune van de 'Ducktales' voor me. Dat was ook zo'n moment. Pure euforie, man. Ik zoek nog iemand die de tune van 'Growing Pains' uit zijn hoofd kent. Iemand? )

13 april 2007

Je laptop formatteren, en wat dat met je doet, als mens

Ik heb mijn eigen laptop geformatteerd en ik ben, geloof ik, nog nooit zo trots op mijzelf geweest. Vooral omdat ik het allemaal zélf heb gedaan. Sander van mijn werk gaf onbruikbare tips, mijn broer gaf onbruikbare tips, maar google, en in het bijzonder het forum van het Tros-programma 'Radar' hielp mij door het hele formatteergebeuren heen.
Toen ik uiteindelijk om één uur 's nachts klaar was heb ik door het openstaande raam "I'm the king of the world!!!!!!" geschreeuwd, waarop de buurvrouw haar bekrulspelde hoofd uit het raam stak en "hou gvd eens je kutbek teringwijf, er proberen hier mensen te slapen ja!" riep. En toen gooide ze een schoen naar mij, net zoals ze altijd in Hollywoodfilms doen.
Maar toen ik "ja maar ik heb eigenhandig mijn computer geformatteerd!" terugschreeuwde, zei ze: "Ooooh! In dat geval: you go girl! Mag ik mijn schoen dan weer terug?"
En daarna keerde de rust weer weder, en lag ik intens gelukkig door mijn eigen kunnen in mijn (inmiddels verschoonde en zonder Wim erin) bed.

Oja. Dus. Een vreemde vent in mijn bed.

Tegenover ons huis (tegenover mijn raam en ook tegenover het balkon van Martha) hangt een heel groot kunstwerk. Dit kunstwerk is een lichtinstallatie, maar staat tot op heden, senk God, niet aan. Nu wil de gemeente het kunstwerk weer aanzetten, maar dit zou betekenen dat Martha en ik, en anderen, in een flipperkast komen te wonen. Zoveel licht maakt dat ding namelijk. Het is een soort kermis voor je raam, maar dan zonder vrouw die door een microfoon 'tjop tjop tjop' roept. Het is echt Las Vegas op onze stoep. Ik denk dat ik er spontaan epilepsie van ga krijgen.
Daarom protesteren wij al een tijdje tegen het aanzetten van het kunstwerk.
Dinsdagavond ging de gemeente het kunstwerk testen en alsmede ook de lichthinder in onze kamers onderzoeken. Voor dat laatste kwam Wim langs. Wim leek op mijn oom Wim en bleek ook nog eens net zo aardig als mijn oom Wim.
Maar okee.
Het kunstwerk stond dus aan. Het kunstwerk geeft de volgende lichteffecten in mijn kamer:

BLAUW!!!

GROEN!!!

WIT!!!

donker.

BLAUW!!!!

GROEN!!!!

WIT!!!!!

donker.

Ook de mevrouw van de gemeente, die voorzitster is van het commité 'flipperkastenkunst is okee' vond het een beetje te licht allemaal. Wim, de lichtmeter, vond dat ook. Nadat hij bij Martha met een hele dure camera allemaal foto's had gemaakt om de lichtintensiteit te meten (Wim: "Ik werk alleen 's nachts." Martha: "Je kinderen zullen wel gedacht hebben dat je een weerwolf was.") kwam hij ook bij mij de lichthinder even checken:

Wim: "Mag ik wel even op je bed liggen? Dan zit ik zo dicht mogelijk op het kunstwerk en is de meting het nauwkeurigst."
Ik: "Tuurlijk Wim. Wat jij wilt."
Ik dacht: dan ligt er tenminste weer eens een man in mijn bed.
Martha: "Kijk aan, er ligt weer eens een man in je bed!"
Martha en ik: "WHAHAHAHAAHHAHAHAAA!!!!!"
Wim: "Ik hoor niks hoor. Ik hoor niks!"

Daarna ging Wim nog rosé met ons drinken en ging Wim ons dingen over TNO uitleggen en werden we allemaal vrienden voor het leven. Denk ik. Of het kunstwerk aan zal gaan? Ik houd u, zoals altijd, op de hoogte.

11 april 2007

The knight in shining armour

Het leukste aan **** blijkt haar vriendje. Die kwam namelijk op zijn witte paard mijn mailbox ingegaloppeerd en trok mij aan mijn oor en porde met zijn zwaard tegen mijn borstkas over de berichtgeving aangaande zijn vriendin. En zo hoort het ook; daarvoor is hij haar vriend. Ze kan namelijk wel goed dansen, volgens de vriend. En ze is ook heel erg lief en aardig. "Ja dûh" dacht ik, en hoorde daarbij duidelijk mijn ogen in hun kassen rollen. En wat ze tegen mij zei, dat was dus een grapje. Of, zoals de vriend het zei: "[...]enigszins harde onverwachte grapjes, maar dat is nou wat je noemt humor." Ja, nou ja, ik heb ook niet zoveel verstand van humor, dus het kan zijn dat ik de clue even gemist heb. Dat kan.
Maar enfin, ik heb de vriend even geschreven dat zijn vriendin mij met haar uitspraken nogal in de gordijnen heeft gejaagd en dat ik, wanneer zoiets gebeurt, als een Don Vito Corleone (het lijkt mij dat iemand in de comments hier wel even een passend grapje bij kan maken...) kan reageren en daar dan ook geen spijt van heb.

Wat mij betreft was dit de laatste berichtgeving aangaande ****

Doeiiii! Morgen weer iets leuks! Er lag namelijk gister een vreemde man in mijn bed!!!! Nou! Als dat geen sappig verhaal wordt...

10 april 2007

Oh Aaipop, schoner dan de dagen.

Aaipop was gister. Het was weer té vet. Heel veel bier, mensen-met-wie-je-bij-kon-kletsen en bandjes.
Het hoogtepunt? Deze band, omdat ze bellenblaas uitdeelden. Bellenblaas! Wat. Geweldig. En omdat T. een stukje met kopstem zong.

07 april 2007

Een goed gesprek tussen Gepke en Nynke over, jawel, bejaarden:

Gepke: Het zijn ook allemaal van die zeikerds.
Nynke: Ja! "Vroeger was alles beter! En weet wie lekker kon koken? Mijn vrouw!" En dan zeuren tegen ons! Terwijl het niet ons idee was om ze hier in huis te stoppen! Ik zeg dan: even je verlies pakken en dan gewoon doorgaan.
Gepke: Ja, je verlies pakken en daarna gewoon blij zijn met wat je nog wel hebt!
Nynke: je gezondheid
Gepke: je geheugen
Nynke: je vrienden
Gepke: je familie
Nynke: je sexleven
Gepke: je privacy
Nynke: Ik snap wel dat ze over het eten zeiken.
Gepke: Het is tenslotte het enige dat ze nog hebben.

05 april 2007

Dingen die wij willen lezen in het programmaboekje van de Matthäus Passion

Gister was ik, samen met mijn Mem, Broer 1, Broer 2 en Schoonzus 1 naar de Matthäus Passion. We gaan elk jaar, omdat we van de muziek houden en van de sfeer, van de koffie die we in een thermoskan meenemen en omdat je maar eens per jaar "ik vond de viola da gamba dit jaar een beetje schel" kunt zeggen.
Je krijgt voor aanvang altijd een boekje met daarin informatie over het koor en de solisten. Dit zijn echter altijd hele saaie stukjes, over opleidingen, masterclasses en opera's. Broer 1, 2 en ik bedachten dat je daar veel leukere dingen in kunt zetten, bijvoorbeeld de volgende dingen:

Wist u dat:

- Er maarliefst drie lesbiënnes in het koor zingen?
- Zij regelmatig met malkander staan te tongen in het voorportaal van de kerk?
- Uit een steekproef gebleken is dat 77% van de vrouwen uit het koor de hots heeft voor de tenor die de aria's zingt?
- 4% van de mannen de hots heeft voor de tenor die de aria's zingt?
- Uit diezelfde steekproef is gebleken dat 48% van de koorleden niet wist dat de dolfijn een zoogdier is, en geen vis?
- 3% van de orkestleden geeneens wist dat er een vrouw in het pak van Pino zit?
- de dirigente in 1982 Gelders Jeugkampion Badminton was?
- de viola da gamba-speelster botervloten spaart?
- diegenen die nog botervloten voor haar hebben zich kunnen melden bij de EHBO?
- de man de EHBO regelmatig droomt over Joke Bruijs?
- 21% van de leden van het koor Jezus eigenlijk maar een sukkel vindt?
- de eerste hoboïste is ontslagen omdat ze naar paling rook?
- de nieuwe hoboïste naar bosviooltjes ruikt?
- van alle lesbiënnes in het koor 66% de koffie het liefst zwart drinkt?
- er 3 diabetici, 4 mensen met een hoge bloeddruk, 2 met een lage bloeddruk en 1 persoon met een horrelvoet in het koor zitten?
- de organiste aan nudistisch folkloristisch dansen doet?

Dát zijn nog eens feiten!

03 april 2007

Oh, je hoeft toch niet met jezelf te spelen (maar dat mág natuurlijk wel, zorg er alleen voor dat wij het niet merken)

Even een uitleg van de situatie: Mijn vader (59, en ziet er ook gewoon uit als 59. Een knappe man van 59, maar toch: 59) bracht mij (net 22, en zie er ook niet verschrikkelijk ouder uit. Ik ben geweigerd voor de nieuwe Dove Pro Age- reclame, dus dan weet je het wel) zondagavond op de trein. We liepen het perron van station Grou-Jirnsum op en naderden een groepje meisjes op een bankje:

Meisje: "Tsja, op een oude fiets moet je het leren.."

Mijn vader en ik barstten uit in een vocale potpourri van 'wèh?', "huh?', 'wat?' en tenslotte 'whahahahaha!' Die kon mijn vader maar mooi in zijn zak stoppen! Ik, daarentegen, lijk dus vergeleken te worden met Anna Nicole Smith.
:(

Fries Loggen, part deux (voor de niet-Friezen: ga maar even met jezelf spelen, morgen schrijf ik weer iets voor jullie.)

It hâld eltsenien mar knap yn'e besnijing, dy Fryske Bloggies! Mar ik tink dat wy wol konstateare kinne dat it hjirre om in ien-april-grap giet. Ien dy't ik sels ek wol betinke wollen hie. Potver! Hotte Tomme!
No moat ik opbiechtsje dat ik juster hielendal gjin kowelapke mei tsiisstip hân haw, mar kleffe makaroani carbonara ùt de magnetron, om 't ik by de âldsjes wurkje moast, en ik der gjin fjouwerpits ta myn beskikking haw, of in ûne, of sokssawat. Dan moatte jo wat kreatief wurde no? Ik kin fansels der ek wol fan dat 'Iten ùt Menaam' iten ite, mar dat liket noch it meast op in recyceld miel, wat immen al opiten en wer utkuorre hat, en wat men dernei kreatief op in buord kwakt hat, mei derby de smoes 'nee jong, dat is allegearre pureert!' Nee, dan sels mar wat meinimme, yn in bakje. It neigesetsje wie juster in bakje automatekofje en in peaseike mei in nochal nuveraardiche neismaak. Kokos? Bejaardenmiech?
Mar! Al dit ge-eamel oer Frysk Bloggen set my wol oan it tinken. Kinne wy der eins net iets moais fan meitsje? In weblog wer't allerhande taalkreatieve, jonge Friezen (om ùtens of net) kommentaar jaan kinne op alles dat der yn é wrâld en yn Fryslân bard. It liket my wol wat! En dan alle priizen by de Fryske Bloggies mei nei hûs nimme :)

Wat ite wy hjoed: macaroani mei smac ùt'e friezer (ahhahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! hoe skriuwst dat??? It klinkt sa wol hiel geef-Frysk), om't de friezer tsjokfol sit mei allegear guod werfan ik net sjen kin of't it no hamburgers binne of ynfersen cavia's. Dat ding moat dus mar efkes leechfretten wurde. Mocht ik in yn stikjes snijd lyk tsjinkomme, dan heare jimme dat noch wol fan my.

Dow en de heu!!!!Hûndertalve!!!!

Les hjir wat Botte en Marijke dien hawwe mei myn Fryske Bloggies- stikje
(Ik bin trouwens oan't prebearen 'Rehab' fan Amy Winehouse oer te setten yn it Frysk, mar ik kom net fierder as: "Se woenen my haw' yn Frentsjer, ik sei nee, nee, nee" Wa helpt my ùt'e brân?)

02 april 2007

De beste 1 april- grap, als het tenminste een 1 april-grap is.

Wieke de Haan heeft het op haar weblog over de Friese Bloggies, en dat zij daarvoor genomineerd is...
Dat moét wel een 1 april-grap zijn. Ik bedoel: come oooooon! Drie mannen en een paardenhoofd loggen in het Fries, en dan is het meestal ook nog over triviale dingen als: wat heb je gegeten vandaag? En waaide het hard toen je naar je werk fietste? Dat is toch geen weblogsjo waard? Alleen Grietje is leuk. Zo.
Als Gryts, Marijke en Botte nou eens in het Fries gingen loggen...dan werd het nog wel eens wat met dat Friese webloggen.
Het is, serieus, een 1 april-grap. Dat. Moet.

Wat wy iten hawwe? Ierappels, in kowelapke met tsiisstip, woartels en dopearten. As neigesetsje iis mei slachreamme en farske boskfruchten. Hearlik!