31 mei 2007

Een Leger-des-Heils-Hoofd; een fenomeen verklaard. Part Un.

Wij hebben dat. Wij, 'De De Jongen', zoals ik ons graag noem. Een Leger-des-Heils-Hoofd heb je als je in de rij bij de kassa van de Albert Heijn aangeklampt wordt door onbekende oude vrouwtjes die jou over hun overleden echtgenoot willen vertellen. Als je, nietsvermoedend in de trein zittend, aan de klets raakt met een mannetje met een ringbaard die vervolgens zijn financiële problemen aan je opbiecht. Dat soort ongewenste ontboezemingen.
Mijn moeder heeft echt het allermooiste LDHH. Maar zij is per slot van rekening ook maatschappelijk werker, dus zij zit daarop en zij is daarvan. Zij heeft van haar sterkste punt -de trouwe hondenogen en het begrijpend hoofdknikken- haar werk gemaakt, en ze is er nog goed in ook.
Ik weet nog goed dat we ooit eens op vakantie waren in Appelscha (daar gingen we altijd naartoe, want daar is het de shitbom, maar daarover later meer) en in de stacaravan zaten van een mevrouw met de illustere bijnaam 'Moe Boom'. De slogan van de gemiddelde luiaard, maar dat terzijde.
Enfin, die stacaravan stond op een veldje met veel die-hard campingvolk. Er waren meisjes die hun slippers lieten vallen teneinde mijn broers te versieren, die dan rustig op hun stoeltjes bleven zitten, waardoor de meisjes zelf terug moesten lopen om hun slippertjes te pakken, wat zowel genant (voor hen) als hilarisch (voor ons) was.
In de caravan tegenover ons zat een oud vrouwtje. Echt zo'n stacaravantype -zonder te generaliseren hè mensen! Het is die vakantie een paar keer voorgekomen dat de mevrouw op haar bontslippertjes onze kant op kwam gehobbeld. Ze nam dan voor mij een stuk chocola mee, zodat a) mijn moeder haar een kopje thee o.i.d. aan moest bieden en b) ik even mijn bek zou houden. En terwijl ik met een chocoladesnor ademloos zat te luisteren vertelde die vrouw haar HELE levensverhaal aan mijn moeder. Over haar man, die was dood, en over haar zoons die maar niet uit de problemen waren te houden. Zat er nou eentje in de bak? Ik weet het niet meer, in mijn verbeelding wel, maar daarin maak ik de dingen altijd een tikkeltje spectaculairder dan ze oorspronkelijk waren. Dat weet u.
Hoe mijn moeder ooit van die vrouw af is gekomen? Na twee weken zijn we gewoon weer naar huis gegaan, waar ook buurvrouwen zijn, maar die vertellen lichten tenminste niet hun hele doopceel aan mijn moeder. Helaas is het nooit iets geworden tussen mijn broers en de slippergooiende meisjes.
Waarom vertelde ik jullie dit allemaal? Omdat ik gister wéér een Leger Des Heils Hoofd ervaring had, waarover ik jullie graag morgen meer vertel, want het was echt, OMG, ongelooflijk. Serieus!

28 mei 2007

Roos is fotogeniek, oh, kijk maar:

Van links naar rechts: Rare Man, Henk Westbroek, Roos, Rare-jongen-die-een-beetje-op-Hons-lijkt.
Oh, ik vind deze foto zó mooi dat ik hem het liefst op een slagroomtaart laat afdrukken. Of op een muismat. Een mok, een t-shirt. Dankjewel Roos!

Een stukje over het MIT. Een doorwrocht epos vol gebbetjes, grappen en grollen.

"Waarom schrijf je niets over het MIT?" zo vroeg Mim. En Eva. En Gepke en Dree. En meestal klonk die uitspraak licht verwijtend. Ze wapperden nog nét niet met hun foei-vinger.
Dus nu moet ik wel. Maar ach, jullie kennen ze vast wel: van die evenementen waar je alleen over kunt vertellen door om de haverklap 'dat had je moeten zien' of 'daar had je bij moeten zijn' te zeggen.
Dus, voor u allen, en vooral voor de fantastische Gepke, Dree, Mim en Eva: Het MIT, puntsgewijs geordend.

Waar u bij had moeten zijn:
Toen twaalf SBU-dames een potje basketballden tegen vijf potige Zweedse dames en zij (de Zweden, red.) nog twee keer wisten te scoren ook.
Toen er zevenhonderdvijftig kipkluifjes werden uitgedeeld in een vol, kolkend en zwetend Tivoli.
Toen het Tsjechische - of was het nou het Hongaarse?- team een spontane biercantus begon in de Mick O'Connells, met liedjes die je vooral associeert met 'Boris Jeltsin' en 'zelfgestookte wodka' en 'sla elkaar amicaal op de schouders en gil 'nasdrovje!'
Toen Daniëlle en ondergetekende op zondag -na amper drie uur slaap- om half tien op het basketballveld stonden om te strijden tegen de dames uit Scheveningen, en zij niet op kwamen dagen. Waardoor we dus wél een wedstrijd hebben gewonnen.
Toen die ene Duitse jongen de dunkwedstrijd won doordat hij over een meisje -ze lag op een tafel- heensprong en de bal daarna in het netje smeet.
Toen Heren 2 twee keer won van Heren 1.
De picknick van Dames 3, waar Mim (D1) en ik (D6) als verstekelingen ook bij mochten zijn.
Bij die leuke feestjes die er onstaan wanneer je SBU'ers bij elkaar in één ruimte zet en flink wat hiphop door de boxen laat schallen.

Wat u had moeten zien:
Hoe Eva zondagochtend op een grasveldje lag te slapen.
De piemel van Kenny.
Die ene man uit het Tsjechische - of was het nou het Hongaarse?- team die alle SBU dames probeerde aan te randen, en daarbij algauw de bijnaam 'de grizzlybeer met het syndroom van down' kreeg.
Hoe het Tsjechische -of was het...oh whatevs.- team om elf uur 's ochtends alweer aan de eerste jugs met bier zaten en wij onpasselijk maar even de andere kant op keken.
De iele beentjes van Ischa in dat rare groene broekje van 'em.
De shirtjes van Heren 2.
De shirtjes van Dames Sechs.
Dat ene handige truukje van Dames 1 wat ze doen als er een bal uitgenomen moet worden en ze als een soort boompjewisselen om de tegenstanders heenhuppelen zodat er uiteindelijk ooit wel iemand vrij komt te staan.
Dat ene shirt van die ene jongen wiens naam ik kwijt ben. Hij had in ieder geval een shirt met het hoofd van Tom Selleck erop!!! Woeh!
Hoe we elke avond weer achterstevoren naar huis gingen.
En de volgende ochtend nog altijd achterstevoren op het basketballveld stonden.

Oh sjit. Het was echt veel leuker dan ik nu onder woorden kan brengen. Fok.

26 mei 2007

Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

Het stond in de Elle, in de Sp!ts en in de Telegraaf: mannen houden niet van vrouwen met humor. Dat heeft iets te maken met dominantie. Humor wordt daarmee geassocieerd, en mannen zouden in een relatie zelf graag de dominante factor willen zijn.
Mannen houden niet van vrouwen met humor.
Toen ik dat las moest ik toch even slikken.
Niet dat ik mezelf nu zo'n dijenkletser vind, maar toch. De lachers zijn regelmatig op mijn hand. En ik heb dat nodig.
Maar nu blijkt dat ik al die mopjes beter achterwege kan laten, teneinde een metgezel aan mijn zijde te vinden.
Ik zeg: Mannen van Nederland, pak dit niet van me af.
Zonder mijn grapjes ben ik niks.
Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.
Ben ik een apatisch voor zich uitstarend wicht.
Onzeker ook.
Stilletjes.
Veel blond haar en tiet, verder niets.
Lieve mannen van Nederland, doe me dat niet aan.
Ik ben mijn grapjes zo hard nodig.
Zonder hen ben ik maar een halve Nynke.

Ik ga er dus voor mijn eigen gemoedsrust maar vanuit dat de ondervraagden mannen allemaal hele kleine piemeltjes hebben.
Hà!

25 mei 2007

M. Vasalis was een vrouw

Gewoon even een tip voor die ene jongen uit mijn werkcollege.

Verder zeg ik niets.


Onderschrift bij foto: Het onderdeel 'tiet' is misschien niet héél duidelijk aanwezig, maar toch blijkt uit deze foto dat wij hier wel degelijk met een vrouw te maken hebben; Geen man zou in dat bloesje dood gevonden willen worden.

Drie weetjes over Gordeldieren

Zomaar, voor u. Met dank aan Timme, die hard op weg is één van mijn favoriete mannen aller tijden te worden. En so you know: hij gaat binnenkort naar Ghana (met een beroemde Nederlandse schrijvert, maar dat terzijde), en begint daarom het weblog wegaannaghana.blogspot.com, alleen is hij het zelf niet zo eens met de titel. Hmpfr.
Maar dus: Drie weetjes over gordeldieren:

  1. Gordeldieren zijn altijd zwanger van vier kinderen tegelijk.
  2. Gordeldieren zijn, naast mensen -want dat zijn tenslotte ook een soort van dieren-, de enige dieren die lepra kunnen krijgen.
  3. Het Gordeldier is het staatssymbool van de staat Texas.
En zeg nou zelf: dit allemaal wetende verrijkt je leven toch? Significant!

23 mei 2007

Met dank aan Florence

12 mei was de dag van de verpleging. Ja, dat bestaat. Naast de dag van de secretaresse, de dag van de mantelzorg en de dag voor geleedpotigen met homo- danwel biseksuele gevoelens is er ook de dag van de verpleging. En dat is op 12 mei omdat dat vroeger de verjaardag van Florence Nightingale was. Dus pwèèèèp *roltoeterimitatie* voor Florence.
Wat verwacht je van de dag van de verpleging? Bejaarden die je volproppen met droste-flikken en zelf zonder morren wéér de videoband van André Rieu op het Vrijthof gaan kijken. Frisgewassen, strakgestreken verpleegstersjasjes. Dr. Ross. Dr. Carter. Dr. McDreamy. Serpentines.
Maar dat heb je dus niet op 12 mei. Wel krijgen wij altijd een cadeautje. W0000t! En weet je wat we dit jaar hebben gekregen?
Een zaklamp met èn een kompas, èn een alarm erop! Nou! Zo! Maar het ding is zo zwaar dat je, mocht je ooit bruut en vooral onvrijwillig de bosjes in worden gesleurd door een man in een beige trenchcoat, je hem het beste met dit apparaat een ferme pets op de fontanel kunt geven, want dat heeft meer effect dan het zielige gekerm van het alarm.
Maar: dan komt nu iets met een paard en een bek. (Wat ik trouwens raar vind: een paard is toch een edel dier? Dan zou je toch 'een gegegeven paard niet in de MOND mogen kijken'? Naja.)
Dus, lief Bejaardentehuis: tenks. De volgende keer dat ik in het pikkedonker van mijn fiets af word gesleurd (wederom: dan heb ik het over de onvrijwillige variant) heb ik in ieder geval een zaklamp bij me om mijn brute mevrouwenlokker mee in het gezicht te kunnen schijnen. Mits ik dat ding heb opgeladen, natuurlijk.

Baby I swear it's déjà-vu.

Na het opnieuw uitzenden van 'Twaalf Steden, Dertien Ongelukken' nu dit.
Ik zeg: Als ze nu ook nog het 'Spel Zonder Grenzen' weer gaan uitzenden, haal ik mijn springtouw weer uit de kast. En mijn Seabert- cassettebandjes. En mijn modewijzer. Spirograph. Viewmaster. Hondenkwartet. Sesamstraat-LP's.
Want dan zal het wel zo zijn dat ik mijn eigen jeugd gewoon nóg een keer mee moet maken.

22 mei 2007

Hooi

Ja hooi.
Daar ben ik weer.
Eventjes dan, want ik heb het een beetje druk. Vandaar dat ik nu ook in de bieb zit.
Maar even een kleine update dan:
Het Basketballtoernooi was geweldig, ook al hebben we maar één wedstrijd gewonnen omdat de tegenstander niet op kwam dagen. Minor detail. Verder is mijn vinger een soort van gekneusd door een ruwe aanvaring met een potige Zweedse. Hij is een beetje geknakt, maar ik hoop dat ie voor het eind van de week weer in zijn normale stand is teruggeknakt, want anders moet ik me denk ik zorgen gaan maken.
Met mijn slanke lijn gaat het denderend bergafwaarts. Want ook al heb ik veel gesport, ik heb ook gesnackt alsof er geen ander voedsel op de wereld te krijgen was. Maar als u mij ziet, kijk dan niet te nadrukkelijk naar mijn vetjes. Ik weet het zelf ook heus wel. Zeg maar gewoon dat ik er 'gezond' uitzie. Maar ik las net dat Vandenb ook met de kilo's aan het worstelen is, dus ik sta hier niet alleen in, geloof ik.
Lieve allemaal, binnenkort ga ik weer eens echt van je tieperdetiep, maar nu moet ik toch écht met mijn presentatie van donderdag in de weer.
Eén geluk: jullie hoeven nu niet meer tegen een naakte David Hasselhoff aan te kijken.

17 mei 2007

Oh, en omdat het deze week toch David Hasselhoff- week is op Nynke's log:


Sja. Er zit een hond op zijn piemel ja. Ik zou ook mijn toevlucht zoeken in extreme hoeveelheden alcohol.

Hit 'em high

Dag lieve mensen, ik ben even een paar dagen niet hier, want ik ben op het MIT.
Ik zal daar eens even mijn basketballskills showen, daar ik de blanke en vrouwelijke versie van Kareem Abdul- Jabbar ben.
Nou ja.
Niet helemaal.
Wij eindigen waarschijnlijk als laatste in de poel, maar dat mag de pret allerminst drukken.
Want we hebben shirtjes met daarop 'Shenkie im Kühlschrank', dus het kan alleen maar goed komen.
En verder komen er heel veel mannen die wél op Kareem Abdul- Jabbar lijken, dus och. Ik vermaak me wel.
Lator!

16 mei 2007

I've been lookin' for......Page toiletpapier?


Met dank aan Cute Overload en Martha.
Wat kan het leven toch mooi zijn hè? En dan te bedenken dat zo'n fotograaf waarschijnlijk tegen The Hoff heeft gezegd: "We willen eigenlijk iets met puppy's doen, die jij dan bij je gezicht houdt..." En dat The Hoff toen zei: "Ja maar, ziet dat er dan niet heel erg....hrrm.....gay uit?" Fotograaf: "Welneeeeeeee joh!"
Mhihihiii!

15 mei 2007

Oehoewoeoooooooow!

Oehoewoeoooooooooow!
Ik zit nu op mijn werk, op de computer van de receptionistes, een stukje aan jullie te tiepen!
Terwijl Robby, mijn baas, nog duidelijk heeft gezegd dat je met deze computer alléén de portiersmail mag checken!
Maar wat Robby niet weet is dat wij het internet voor de gebruiker 'portier' steeds opnieuw in moeten stellen, waardoor je surfgegevens steeds verloren gaan. Een goed iets.
Vandaar dat ik nu gewoon

Tiet
Kont
Poep

kan tiepen, zonder dat ze dat in de surfgeschiedenis van de computer kunnen bekijken! Hà! Dus gewoon, om het af te leren:

Tiet
Kont
Poep

En, wie het waagt dit aan mijn baas te vertellen: ik kom je achterna met een opgerolde krant om je een flink pak rammel te geven. En daarbij zal ik ook nog 'If you don't know me by now' van Simply Red zingen, als extra marteling. Dat zal je leren!
Je bent dus gewaarschuwd...
Poep.
Hihi.

Eééééven een paar dingetjes rechtzetten

IK BEN GEEEEEEEEEN MOOI-WEER-AJAX-FAN!!!
Ik heb al sinds '96 een Ajax-nachthemd waar ik het afgelopen weekend nog in geslapen heb. Het is misschien niet heel erg seksie, maar het heeft wel mooi geholpen!
Trouwens, als je vanaf een afstandje door je wimperharen heen naar mijn nachthemd kijkt, zie je Frank Rijkaard de cup met de grote oren vasthouden. Als dat geen clubliefde is, weet ik het ook niet meer.

En:

Ik heb ooit inderdaad een minnaar gehad. Een ietwat gezette, blonde jongen die Alex heette. Ik leerde hem kennen doordat we op Koninginnedag tegelijkertijd in hetzelfde stuk koek hapten. Hij zou ter zijner tijd zijn moeder opvolgen in het familiebedrijf. Hij deed ook iets met watermanagement. En hij was getrouwd met een allochtoon. Het is tussen ons niets geworden -waarom laat ik liever even in het midden- en sindsdien heb ik de getrouwde man afgezworen.

14 mei 2007

En dan ga ik nu even het begrip 'minnares' aan het begrip 'Feyenoord' koppelen. Moet je opletten:

Ach, lieve lezers, zullen we er anders weer even een intermenselijk fenomeen bijpakken? Over die kroegsituaties had u in de comments ook veel te melden. En dat zie ik graag. Een beetje communicatie onderling. Hrmmmmm.
Daarom nu een volgend fenomeen: de minnares. Ik zeg minnares, omdat ik nu eenmaal vaker over minnaressen hoord dan over minnaars. Ik ken zelfs 'live' een meisje dat voorheen een minnares was (nu heeft zij die man succesvol losgeweekt van zijn eega). Zij is dus een -zo zou je het kunnen noemen- succesverhaal. Maar zo gaat het niet vaak hoor mensen! In waargebeurde woensdagavondfilms gaat het in ieder geval nooit zo!
Minnares zijn lijkt me echt ver-schrik-ke-lijk. Alles moet stiekem. Echte gevoelens kun je maar mondjesmaat toelaten. Andere vrouwen hebben vaak directe een negatieve mening over je escapades. Je hebt plakkerige, anonieme rendez-voutjes in schimmige motels met epileptisch knipperende sfeerverlichting. En met kerst sta je toch bij je ouders weer alleen onder de mistletoe, zodat je oom Herman je weer vol op de bek kan pakken, waarbij zijn priksnor akelig prikt en hij in je oor lispelt: "Zooooo meisje.... nog altijd geen man hè? He hehehehehehee!" En dan grijpt hij naar je kont.
Bij minnaressen zie ik ook direct zo 'n vrouw voor me die op kerstavond (ja, ik weet het: minnaressen zijn er niet alleen met kerst, maar ik associeer het daar gewoon mee, dus laat me!) in een fabuleuze jurk met een duizelingwekkend decolleté in haar eigen keuken zit. De mascara zit uitgesmeerd op haar wangen, en ze lepelt hevig snikkend een voordeelbak huzarensalade leeg, omdat haar minnaar uiteindelijk toch bij zijn vrouw wilde zijn. De radio speelt zachtjes 'Last Christmas' en ze hoort aan de andere kant van de muur de buren lachen en christmas carols zingen. Ondertussen duikt zij in de koelkast om te kijken of ze nog rolmopsen in huis heeft. En dan visualiseert ze haar bezette liefdespartner in een gezellige ecru kabeltrui die zijn eigen vrouw erotisch ligt te behagen. Op een berenvel. Voor een knapperend haardvuur. En dat ze dan samen lachen en hij zijn kabeltrui uittrekt. En dan wordt het allemaal nog veel erger, en moet de minnares aan de cointreau om de boel te verdringen, waardoor ze heel misselijk wordt en op eerste kerstdag met wederom uitgelopen mascara de toiletpot moet omarmen.
Een triest beeld, en tevens de beste waarschuwing voor jezelf: word nooit zo! Nooit! Ga voor beschikbare mannen. Je wilt niet de 'Feyenoord' van je eigen leven worden: dat je overal net naast grijpt en Leo Beenhakker je moet komen redden.
COME OOOOON! Feyenoord?

12 mei 2007

Hasta luego, ofzo. Bueno, Gringo. Da Puta Madre.

Ik woon vlakbij een filmhuis waar de komende dagen het LAFF plaatsvindt: het Latin American Film Festival. Ze hebben het filmhuis vrolijk versierd met kleurige tafelzeiltjes en dito verjaardagsvlaggetjes, en proberen zo bij 13 graden celsius en regen een zomers sfeertje te creëren. Dan zeg ik: als je geen liedjes van Shaggy draait kan ik onmogelijk in de zomerstemming komen, maar enfin. Shaggy is ook niet erg LA.
Kelta en ik vonden het wel eens tijd worden om eens iets aan ons verantwoorde filmhuisimago te doen. We prikten met onze ogen dicht een film die we niet uit konden spreken ("Doe ons die maar" "Welke?" "Die! *prikt met priemende vinger*") en mengden ons onder het LAFF-publiek. Het LAFF-publiek, lieve filmhuisleken, is een aparte tak van mensen. Ze spreken namelijk vaak vloeiend een Romaanse taal, en zien er ook heel erg LA uit. Zo van: "Hola amigo! Vorige week backpackte ik nog door Mexico, waar ik met mijn dreadlocks nog achter een struik ben blijven haken, en nu ben ik alweer in Utrecht! Bueno!"
Verder zijn er ook veel 'ik lees het NRC' mensen. Mensen met rare brillen en Cora Kempermann- gewaden aan die naar het LAFF komen 'voor een stukje cultuursnuiven'. 'Een beetje verdieping'. 'Films waar de liefde vanaf spat. Helemaal niet zo commercieel als wat er in Nederland gemaakt wordt'.
En daartussen zaten wij dus. Wij: 'We hadden ook heus wel naar 'Music and Lyrics' gewild, maar die draait alleen op zaterdagmiddag'.
De film die we hebben gezien (hoe die heette ben ik vergeten, omdat ik het dus niet uit kon spreken) was echt saaaaaaaaaaaaaaaaai! Afgezien van een sexpartij en een auto-ongeluk in het eerste halfuur gebeurde er maar bitter weinig. Veel besneeuwde Argentijnse heuveltoppen. Hij speelde in ieder geval in Argentinië, geloof ik. Maar het zou ook Mexico geweest kunnen zijn. Oh, whatevs. Volgens mij was het Mexico.
Allemaal leuk en aardig dus, maar volgende keer wil ik gewoon weer naar 'Borat' o.i.d. Ik ben blijkbaar niet zo LA-ig.

11 mei 2007

12 inmiddels bekende acteurs, 13 genante outfits.

De VARA herhaalt 'Twaalf Steden, Dertien Ongelukken'!
Hoe geweldig kan het leven, televisiegewijs, zijn?
Voornamelijk vanwege alle thans bekende acteurs die er in meespelen. Laatst in één aflevering zowel Daan Schuurmans als Ricky Koole als die jongen uit 'Het Glazen Huis' (die vroeger ook het vriendinnetje van Anna in 'Oppassen' speelde, en nu in die brinta-reclame zit)!!! En ten tijde van '12 S 13 O'* zagen al die acteurs er lang niet zo flitsend uit als heden ten dage. Ik bedoel: Ricky Koole in een afgeknipte 5-pocket spijkerbroek? EEN AFGEKNIPTE 5-POCKET SPIJKERBROEK? Waar je zo'n rare grote platte kont in kreeg? Dat doet gewoon niets goeds voor haar figuur. Maar ja, het was ook de tijd van espadrilles, kaki 'Out of Africa' bloezen, en van sjaaltjes. Wie had er in die tijd wél goed uit kunnen zien? Steve 'restinpies' Irwin?
Hier schreef ik al eens over 'Twaalf Steden, Dertien Ongelukken', dus ik hoef mezelf niet te herhalen.
Ik hoef alleen maar te zeggen dat mijn levensgeluk volmaakt zal zijn wanneer men 'Duel over de Grens' en 'Fort Boyard' weer uit gaat zenden. Het idee alleen al maakt me warm vanbinnen.

*Zou men het toen zo genoemd hebben? Men had toen natuurlijk al BH 90120, dus de afkortingentrend was in al ingezet

09 mei 2007

Ken-je-Nynke-quiz

Sommigen van jullie lezen mij nu al een tijdje, en zijn dus al redelijk veel over mij te weten gekomen. Het is nu aan jullie de beurt om te laten zien hoeveel jullie eigenlijk onthouden hebben. Kennen jullie mij eigenlijk wel? Daarom de volgende opdracht: hieronder staat een gesprekje. Het is een gesprek tussen dhr. Smulders, onze docent van het vak 'Libertinage' en een aantal van zijn leerlingen. Eén van die leerlingen ben ik. Vraag: wie ben ik? Als je het goed hebt, ken je me officieel en ben je mijn vriend en wil ik je dus in mijn hyveslijst o.i.d.

Leerling A: Maar waarom wilde van Leeuwen in de oorlog dan zo graag naar Engeland?
Smulders: Nou ja, dat was vrij gebied. Veel Nederlanders wilden oorlogsvrije gebieden.
Leerling A: Maar het was toch supermoeilijk om in Engeland te komen?
Smulders: Ja, maar dan zou hij wel een vrij man zijn.
Leerling B: Hij had ook naar Zwitserland kunnen gaan.
Leerling A: Waarom heeft hij dat dan niet gedaan?
Leerling B: Dan zou hij alsnog door bezet gebied moeten reizen.
Leerling C: En het was in die tijd erg moeilijk om Zwitserland in te komen, de grenzen werden erg streng bewaakt.
Leerling D: Het is anders de familie uit de 'Sound of Music' wel gelukt hoor.

We ben ik? Nou? Nounounounounou?

Da-hag.

Hebben jullie de DAG van gisteren gezien? Die nieuwe gratis krant?
Jooooooo!
Het blijkt dat dat hun lay-out-man een bijzonder ernstige visuele handicap heeft. Want hoe kun je anders die adhdishe lay-out verklaren? Er waren, for crying out loud, zelf belangrijke stukken tekst met geel gearceerd! Iieieieie! Niet doen! Le-lijk!
DAG heeft gezegd dat het zich van andere gratis kranten wil onderscheiden door veel gebruik van foto's.
Bij 'veel foto's' denk ik automatisch aan zo'n rood verrekijkertje waar je zo'n ronde schijf met kleine dia's in moest stoppen, waardoor je op een duidelijke, rustige manier iets leert over, bijvoorbeeld, wilde dieren:

*klik*
Een gems in gestrekte draf.
*klik*
Een verveeld kijkende waterbuffel.
*klik*
Een gapende leeuw.

(Als iemand weet hoe zo'n ding ook alweer heet...I wanna know, y'all)
Overzichtelijk. Duidelijk. Leerzaam. Dit in tegenstelling tot DAG, die je met een stortvloed aan foto's een soort visuele flipperkast aanbiedt waaruit ik met geen mogelijk het belangrijkste nieuws kan filteren. Neeltje stond er wel in, trouwens. Maar bij haar was het ook alleen haar foto die echt opviel.

08 mei 2007

Ik moet op zoek naar een uitvaartverzekering, geloof ik.

Ik ben nu 22 jaar oud en zie mezelf als voorwaardelijk volwassen. Nog niet helemaal, want ik heb nog altijd geen espressoapparaat, of een auto, of een auto met achter de chauffeursstoel een hanger voor een colbertje. Wel heb ik laatst nieuwe washandjes gekocht, die kleuren bij mijn handdoeken. Dus mensen, ik doe mijn best en ik ga vooruit. Maar met kleine stapjes hè.
En zei een beroemde filosoof al niet eens: haastige spoed is zelden goed? Daarom.
Gelukkig zijn mensen van mijn leeftijd ook vaak nog niet zo druk met volwassen worden. Dat is een hele troost. Mensen die ik ken die ook 22 zijn liggen veelal in de goot, verprutsen hun studie, hebben een stomme, nergens op uitlopende relatie of kunnen alleen maar Pizza Fungi koken. Of een combinatie daarvan. Natuurlijk heb je ook de succesvollen, maar die houden het vaak liever stil. Bedankt daarvoor! Troostrijk!
Maar nu las ik laatst op Hyves (wat zou ik zijn zonder hyves? Een nietig, onwetend iemand die nergens bijhoort! Dat zou ik zijn!) dat een klasgenote van de middelbare school, precies een maand ouder dan ik, inmiddels èn getrouwd is, èn in verwachting! En niet eens omdat ze Gristen is! Nee! Gewoon omdat ze van haar vriend houdt!
Wat de FOK is dat nou weer?!?
Zit ik inmiddels al in de trouwen-en-baren-doelgroep? Nou? Nou? Dat is toch van de gekke! Ik ben 22! TWEE-EN-TWINTIG!
Wij tweeëntwintigjarigen horen een fludderstudie te volgen, telkenmale verliefd te worden op onbereikbare (want bezette of beroemde) mensen, horen een koffiezetapparaat te hebben dat het alleen doet wanneer je de boel op strategische plekken met pleisters bijeen houdt, horen aan het eind van de maand blut te zijn en horen geen uitvaartverzekering te hebben.
En horen niet, ik herhaal: NIET te trouwen en kinderen te baren.
Niet dat ik niet blij ben voor haar hoor. Tuurlijk wel. Hartstikke leuk joh.
Maar ik krijg ineens het gevoel dat ik haast moet gaan maken.
Heeft er iemand thuis een espresso-apparaat staan dat hij of zij nooit gebruikt?
En weet iemand het nummer van DELA?

07 mei 2007

De week die is geweest.

1. Hij zit achter het masker in de film 'V voor Vitesse'. Ja, echt.
2. Shenkie! Shenkie in de koelkast! 'Shenkie' is de nieuwe hit van De Jeugd van Tegenwoordig en het is werkelijk het allervetste nummer allerooit. Daarom hebben we 'em de hele vakantie grijsgedraaid. En de clip die erbij hoort! De clip! Kijk em hier en weet ineens wat er nog aan jouw waterkoker ontbreekt: Inderdaad, een epileptisch knipperend lichtsnoer en een jongen met een ontbloot bovenlijf.
3. 'Sohee!' of 'Sudderen!' Download het liedje 'Sudderen', van Extince, Kubus en Don Diablo. Het is echt <3. Vooral de zin: "dus ik laat het in het midden als een decolleté" is zo....zo....TE MOOI!
4. Een scheet laten. Dat gebeurde dus. Bas heeft er dagenlang last van gehad.
5. 'Ottelie, wil je met me trouwen?' (Ik hoef waarschijnlijk niet te vermelden dat ik keihard stond te snotteren. En dat alles op de Mont Ventoux, waar het op de top -1 graden celsius was. Ik zeg: fokking romantisch. FOKKING!)
6. Poepen. Er werd sowieso enorm veel gepoept, en gepraat over poep. Er is één keer zelfs geapplaudisseerd omdat één van de mannen het bewonderenswaardig lang had volgehouden op de WC. Met de Esta dus. Chapeau!
7. Nutella gaat altijd overal zitten waar het niet hoort, waardoor je altijd zo'n schoonheidspukkel à la Cindy Crawford boven je lip krijgt. Maar dan dus niet gemaakt van moedervlek, maar van chocopasta.
8. Gayelord Mueslirepen smaken naar het braaksel van een golden retriever met lintworm. Nee: naar het braaksel van een golden retriever met lintworm die net per ongeluk een overdatumse bloemkool heeft gegeten. En: ze lijken een beetje op uileballen in mueslireepvorm. Smerig! En, hoewel ze pretenderen maaltijdvervangers te zijn, kon ik, en mijn medereizigers met mij, na het eten van een Gayelord nog gewoon een hele warme maaltijd op. Maar die naam hè, die maakt gewoon alles goed. Ik bedoel: gayelord. Mwuhuhuhahahahaaaaaaaaaa!
9. In ieder geval niet dezelfde onderbroeken. Wel hetzelfde boek ('Tirza') en precies dezelfde muziek. Frappant.
10. Toen wij boven op de Mont Ventoux stonden te wachten op onze renners, kwam er ineens een jongen in kort shirt en korte fietsbroek de top opgefietst. Het was een knappe jongen, zo zagen wij, en hij had het nogal koud. Waarom? Nou, omdat het dus -1 was! (Let ff op jah!) Karen en ik dirigeerden hem richting onze auto omdat hij zelf verder geen aanmoedigers had. Wij, de dames, dachten aan zijn accent te horen dat hij uit België kwam, en noemden hem daarom ook 'De Belg'. "Moet de Belg ook soep?" en "Wanneer gaat de Belg naar beneden?" Het bleek een volbloed Groninger te zijn, die semiprof was. Hij haalde de top in -als ik me niet vergis- één uur en vijfentwintig minuten. Chapeau! Hulde aan de knappe Belg! Groninger! Knappe Groninger! Onze mannen hebben het dus ook allemaal gehaald, wat echt geweldig is, want de wind woei dwars door je broek heen, en het regende, en het was koud. Ill!

Enfin. Jullie zijn weer bijgepraat. Het was mooi. Ik wil weer terug.

05 mei 2007

Ja hoi, daar ben ik weer!

Ik ga dit weekend even broeden op een mooi stukje over Frankrijk, want het was de shitbom!
Dus dit weekend krijgen jullie antwoord op de volgende prangende vragen:
  1. Wat doet Karel Aalbers tegenwoordig?
  2. Wat staat er in de koelkast?
  3. Wat volgt er na 'ssssssssssssssssssssssss'?
  4. Wat moet je vooral NIET doen als je lepeltje-lepeltje ligt?
  5. Wat voor belangrijks stond er op het hemd van Jaap DJ?
  6. Wat kun je het beste doen terwijl je de Esta zit te lezen?
  7. Wat is er allemaal mis met nutella?
  8. Hoe smaken Gaylord-mueslirepen?
  9. Wat hadden Bas en Nynke NIET allebei meegenomen naar Carpentras?
  10. Wat is het verschil tussen een Groninger en een Belg?
U hoort dus nog van mij. Tot die tijd moet u het even doen met deze bijna-groepsfoto, die ik maakte met mijn webcam. De jongens waren aan het afwassen en wij draaiden keihard 'Shenkie' van De Jeugd van Tegenwoordig...en wat dat bij mensen losmaakt hè.