30 juni 2007

Er schuilt een Jochem van Gelder in ons allemaal, y'all.

De komende tijd zullen jullie hier wat meer Jochem van Gelderesque verhaaltjes lezen, omdat ik twee nieuwe oppaskindjes heb, en ze zijn zo leuk dat ik denk dat zij de oplossing zijn voor alle oorlog en honger in de wereld.
Meisje J. is vijf en wil graag later kunstenares worden. Meisje F. is drie en blijkt 's avonds soms huilend wakker te worden, maar ze knapt erg op van samen met haar oppas de herhaling van South Park kijken. De aflevering dat Mr. Garrison Mr. Slave mee naar school neemt omdat hij ontslagen wil worden vanwege zijn homoseksualiteit. Gelukkig kwam meisje F. pas bij me zitten toen de gerbil al in het darmenstelsel zat. "Hee...een muisje! Een muisje in een tunnel!" "Euh, ja."
Meisje J. kan heel goed radslagen maken. En heel goed kletsen. Ze vroeg me hoeveel broers en zusjes ik had. "Drie broers", zei ik. "Vier kindjes? Van dezelfde mama?" vroeg ze, licht verbijsterd. "Jup, zei ik, allemaal van dezelfde mama." "Vier? Zoveel? Goh, ik wist helemaal niet dat dat bestond!"
Verder moest ik haar het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes voorlezen. Ik zat in een morele impasse: moest ik op mijn eerste oppasdate direct een verhaaltje voorlezen waarin een kindje doodgaat? Hoe ver is een vijfjarige qua rouwverwerking? Toen heb ik er maar een happy end van gemaakt:
"Het meisje werd helemaal warm van de lucifers, en ze begon te dromen. En toenneh...eh...toen kwam er een oude man met een lange grijze baard, en die zei: "Wat doe jij hier, helemaal alleen in de kou op oudejaarsavond? Kom mee, ik heb thuis een pan tomatensoep met ballen op het vuur staan. Dan kunnen we samen oud en nieuw vieren." De man tilde het meisje op en droeg haar naar zijn huis, waar ze soep aten. En ze leefden nog lang en gelukkig. Zo."
Ze vond het een mooi verhaaltje.
Ik vond het een mooi verhaaltje om over mijn oppaskindjes te vertellen.

29 juni 2007

Youtuben met Nynke (slot)

Als je dit niet leuk vindt kom ik je achterna met een gloeiende pook en een best-of CD van Circus Custers. Ik weet waar je kinderen op school zitten, dus. Pas. Op. Die film, The Anchorman is trouwens de allerleukste film allertijden en dan reken ik Steel Magnolia's en de gehele Die Hard reeks mee hoor! Dus je weet: het is geen kattenpis.

28 juni 2007

Youtuben met Nynke, part zoveel.

Het is misschien geen originele keuze, maar hij is gewoon zo geweldig! En als je George zo ziet denk je toch meteen: "Waarom hebben wij ooit gedacht dat hij hetero was? Waarom?"

Ik bedoel: vlagele handschoentjes? Neonkleurige kleren? Ewah? En ook mooi om te zien dat George zijn dansje al jarenlang meegaat, en dat zelfs zijn achtergrondmeisjes het dansje deden. Hebben jullie trouwens Het Uur van de Wolf over George Michael laatst gezien? Die achtergrondmeisjes zaten er ook in. En Andrew. Omg Andrew. Hij ziet er thans uit als een gesoigneerde interieurwinkeluitbater uit Benidorm. Ofzo.

Wham dus. Speciaal voor de grote George Michael- fan Jaap G.

PS: Wil iemand even de 'Wank me off before you go-go' grap maken? En de 'Don't let your son go down on me'? Tenks. Hebben we dat ook weer gehad.

27 juni 2007

Omdat je gewoon nooit genoeg 'David Hasselhoff' in je leven kunt hebben.

Dit alles nog altijd in het kader van de Youtubeweek op Nynke's log. Een goedkope truuk om jullie allen satisfied te houden zonder dat ik zelf een letter hoef te tiepen. Daar heb ik het namelijk effe te druk voor. Trouwens! Heeft u zelf mooie youtubefilmpjes? Deel ze met ons! Doe ze in een voldoende gefrankeerde envelop en stuur ze naar:
Nynke de Jong
De UB, aan de grote tafel in de studiekelder.
Dat meisje dat stiekem mueslibollen zit te eten.
De Uithof.

Tenks!
En dan nu: David!

26 juni 2007

Een 'omg' is hier wel op zijn plaats.

Ik zou jullie vandaag dus de clip 'Get it on tonite' van Montell Jordan laten zien. Dat was die hitsige neger die in zijn koelkast een potje staat te zingen. Nou ja, hij hangt op een gegeven moment met zijn hoofd in de koelkast, maar soit. Maar op youtube hebben ze dat laatste stukje weggelaten, waarop hij dan "my baby's stressin' me" en daarna "pwedop pwedop" zingt. Het mooiste stukje van de clip. Dat kon gewoon niet ontbreken. De hele clip leunt namelijk zwaar op dat laatste stukje. Exit Montell dus.
Toen dacht ik: die ene clip van Badly Drawn Boy, met Joan Collins. Die is ook (L). 'Pissing in the wind' heet'ie trouwens. Maar toen ik die opzocht op youtube vond ik dit. Ik wilde het u niet onthouden. Het is namelijk ZO mooi. Laten we hier dan maar gewoon een Zomergasten- week van maken. Al het moois dat youtube te bieden heeft. Op dinsdag: Krystle en Alexis uit Dynasty hebben een catfight waar zelfs paspoparmen bij aan te pas komen.

25 juni 2007

Deze week, en deze week alleen: Liedjes die je bijna zou vergeten maar die je nog altijd aan het koprollen krijgen, waar dan ook.

Vandaag: Toni Braxton!!!!! Toni!!!! Toni is makkelijk mee te zingen, omdat haar toonhoogte echt voor iedereen bereikbaar is. En ze maakt van die hitsige liedjes, dat is ook niet verkeerd. 'You're makin' me high' heeft daar bovenop ook nog een videoclip die gemaakt lijkt te zijn van louter lange vingers en babypandaberen, vooral vanwege de grote speelkaarten waarmee de dames, Toni en haar vriendinnen -die telkens 'you tell him girl!' en 'I ain't no ho!' lijken te zeggen- aangeven hoe knap ze de jongen in de lift vinden. En! Die jongen die op een gegeven moment met zijn tieten trilt. Ik bedoel: meer heeft een arrenbieclip gewoon niet nodig. Meer heeft het leven sowieso niet nodig. Gewoon een gezellige jongeman die met zijn tietjes kan shaken. Woeh.

Morgen: een hitsige neger die in zijn eigen koelkast een moppie staat te zingen. Benieuwd? Ik wel!

Hoeveel grapjes je wel niet kunt maken over de wondroos van onze huisgenoot.

Onze huisgenoot X heeft wondroos aan zijn been, iets wat, volgens de huisarts, "normaal alleen bij junks voorkomt." Nou grijpen Martha en ik sowieso werkelijk álles aan om grappen over te maken, maar als andermans wondroos je in de schoot wordt geworpen -figuurlijk dan hè-, dan zijn de woordgrappen natuurlijk niet van de lucht. X lacht vast als een boer met kiespijn, maar wij rolden afgelopen zaterdag bijna uit onze treinstoeltjes van het lachen vanwege de volgende grapjes:

Leuke liedjes voor huisgenoot X:
- 'The Wondrose' van Bette Midler
- 'Wondroses' van Outkast
- 'Where the wild wondroses grow' van Nick Cave en Kylie Minogue
- 'Desert Wondrose' van Sting
- 'Kiss from a wondrose' van Seal
- La Vie en Wondrose' van Edith Piaf.
- Het gehele oeuvre van Guns 'n Wondroses, natuurlijk.

Leuke TV- programma's:
- Wondroseanne.
- Wondrozengeur en Wodka Lime
Zijn favoriete soappersonage is natuurlijk Wondroos Alberts.

En huisgenoot X checkt nu elke dag zijn ho-wondroos-coop en wast zijn been met head & shoulders, want dat helpt tegen roos hè.
Als hij klaar is met zijn antibioticakuur moeten we maar eens gaan eten bij Eetcafé Wondroos, bij ons in de straat.

21 juni 2007

Dingen van de afgelopen dagen

- Ik heb een nieuwe telefoon, en ik zal beloven deze niet stuk te laten vallen op de keukenvloer in mijn ouderlijk huis. Voor de nerds: het is een Sony Ericsson K800i en hij heeft een kek cameraatje waarmee ik nog kekkere foto's kan maken van bijvoorbeeld bejaarden of de vieze vaat.
- Ik ben dus verliefd, op een jongen die liedjes van Lisa Stansfield voor me zingt. En meer zoek ik ook niet in een man, moet ik zeggen.
- Gister zei ik op mijn werk: "Goh Gea, wat een leuke broek heb je aan." en daarna braakte ik stante pede mijn ingewanden uit, omdat mijn lichaam zoveel hypocrisie gewoon niet kan handelen.
- D.A.N.C.E. van Justice is gewoon een shitbommerig liedje.
- Jongens uit Telecomwinkels zijn eigenlijk net zo erg als jongens van de Mediamarkt. Volgens mij krijgen zij gezamelijke cursussen aangaande het omgaan met jonge, vrouwelijke klanten. En dat ze dan van die powerpointpresentaties te zien krijgen met daarop tips als:
  • Als er een mevrouwtje de zaak binnenkomt mag je best de aanspreektitel 'mevrouwtje' gebruiken
  • Draag dat overhemd met trots en laat je borstkas daarbij opzwellen! Be dajmn proud op jouw bedrijf!
  • Laat de zin "Ericsson heeft gewoon de beste camera's, dat is een feit" uit je mond komen alsof je zegt: "de Matthauspassion is een meesterwerk; elke keer als ik em beluister hoor ik weer andere maat- en toonsoortwisselingen."
  • Vergeet bij die vorige zin vooral ook niet de gespeelde nonchalance en dat je daarbij een beetje tegen de toonbank aanleunt.
  • Maak stomme, voorspelbare grappen en deins niet terug als de klant bij het horen van je grappen theatraal met haar ogen rolt.

20 juni 2007

Sorriesorriesorrie, menschen.

Ik verwaarloos jullie een beetje. Waren jullie allen tamagotchi's geweest dan lagen jullie nu sipkijkend in jullie eigen poep te rollen, luid kermend. Maar gelukkig zijn jullie geen tamagotchi's, en ik hoop sowieso dat jullie niet in jullie eigen poep hoeven te rollen.
Maar ach, moeten jullie weten, ik heb het ook zó druk! Ik wil namelijk graag op 30 augustus mijn bachelorpapiertje ophalen uit het Academiegebouw, en daar moet het één en ander voor gebeuren.
Verder heb ik het vooral druk met verliefd zijn (maar echt), op de bejaarden passen en het gehaast mueslibollen in mijn mond proppen als substiuut voor 'ontbijt', danwel 'lunsj', danwel 'dienéé'.

Eén grappige -nou ja, grappige- anekdote: vandaag schreeuwde een bejaarde mij toe: "Ben je zwanger?" Ik lachte satanisch als een boer, wat zeg ik: als een hele katholieke tuindersfamilie met kiespijn en riep dat het aan het model van het shirtje lag. Zowel Emmy van de activiteitenbegeleiding als Paula van de receptie beaamde dit. Daarna fluisterde ik 'incontinente kutbitsj' naar de bejaarde en spuugde in haar warme maaltijd. Zo.

17 juni 2007

Maak je werk draaglijk. Een foto-documentaire zonder meneer Wientjes.

Foto 1: Wáár zijn Dirtzen en Nynke? Zoek ze! Misschien moeten we ze even roepen? Dan tel ik tot drie en roepen jullie allemaal 'diiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiirtzen! nyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyynke!' Okee? Daar gaat ie dan: één, twee drie....



....AHAAAAA! Daar zijn ze! En waar is meneer Wientjes? Die is gaan schaken, lieve mensen. In zijn meest vieze broek. Maar toch.

Mijn dorp, ik weet nog hoe het was, de boerenkind'ren in de klas

Het dorp waar ik geboren en getogen ben wordt genoemd in het Volkrant Magazine van afgelopen zaterdag!
Een welgemeend w0000t! lijkt me hier op zijn plaats.
Het dorp heeft namelijk maar 250 inwoners en verder alleen een kaatsveld, een loonbedrijf, een dorpshuis en iemand die eendenkorven en stappentellers verkoopt.
Het dorp lijkt dus ook een beetje once-upon-a-time-in-the-westerig, maar dan dus once-upon-a-time-in-the-high-northerig. We hebben ook van dat tumbleweed dat een beetje doelloos door de straten heenrolt. En wanneer er dorpsfeesten zijn hebben we ook wel eens een pistolenduel, maar dan zonder pistolen maar mèt dat mensen elkaar in het water van de Opvaart gooien van pure frustratie. En dan hebben we ook gangfights, maar dan dus tussen de onderlinge straten, en dan heet het een zeskamp. En dan wint onze straat.
Dat dorp, waar nooit meer iets is gebeurd sinds buurman Bezema met zijn auto door de achtermuur van zijn garage reed, wordt gewoon genoemd in het Volkskrant Magazine. Inclusief oom Rob, onze buurman, van wie wij altijd cola met slagroom kregen, omdat dat volgens hem echt onwijs lekker was.
Ik denk dat dit nog ruiger is dan die ene keer bij de barbecue toen S. met O. wilde vechten omdat hij met zijn vrouw stond te dansen. Of toen S. T. in het water gooide tijdens de zeskamp omdat hij het niet met de arbitrage eens was.
Ons dorp telt mee, mensen. We staan namelijk in de Volkskrant.

15 juni 2007

Wanneer lelijkheid een trend is


'Lekker lopen' is voor mij best een levensprioriteit hoor. Net zo belangrijk als 'krentenbollen op voorraad hebben', 'regelmatig nieuwe oorbellen kopen' en 'meezingen met het oeuvre van ABBA'.

Dat 'lekker lopen' doe ik het liefst op Allstars, of mijn ballerina's die ik ooit van Dirtzen overnam en die Maayke laatst al met superlijm in elkaar moest plakken, vanwege accute doodgaanheid. Of op mijn havaianas. Of op mijn blote voeten. Ik loop altijd wel lekker.

Maar nu heb ik een probleem, en het gaat over Crocs. Die schijnen dus zo lekker te lopen dat je wanneer je erop loopt spontaan je plas laat lopen van pure ontspanning. Santiago de Compostella schijnt een fluteindje te zijn wanneer je op Crocs loopt. Mensen met Crocs aan hun voeten schijnen alleen nog maar koprollen te kunnen maken, om zo hun pure euforie aangaande die podo-verwenners te uiten.

Klinkt als hrrmmmmm, maar waarom. Ik herhaal: waarom. Waarom maken ze die dingen dan zo KENKELELIJK? Anita Meijer zou zeggen: why, tell me, why. En daar sluit ik me bij aan. Niet alleen hebben ze die dingen in de meest afschuwelijke kleuren, waarvan zelf een kleurenblinde nog zou zeggen: "nounounou moet dan nou zó, mensen?", maar het zijn eigenlijk ook gewoon klompen met gaten! Dus ze zijn niet eens waterdicht! En ze zijn van plastic! Met zo'n raar gespje op je hiel!

Nu heb ik ooit gezegd: "Als dat* een nieuwe trend wordt....dan zal ik wel weer de eerste zijn die er achteraan hobbelt" maar ik denk dat ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat Crocs voor mij gewoon een klomp too far zijn.

Ik kan er nog op terugkomen, want ik blijf een sucker for fashion, maar even: mocht je me in Crocs zien, schop me er dan uit. Een ferme tik tegen de schenen zal helpen.


*Het ging om van die dunne cowboystropdasjes, red.

13 juni 2007

Tittyfukkin kraist

DJIEZ!!!!
Hier Nynke, live vanuit het bejaardentehuis, alwaar iedereen zich tot het uiterste aan het inspannen is om haar van haar schoolwerk af te houden.

Zo...even terug in de personale vertelsituatie.
Meestal zegt men op mijn werk: "Lieve Nyn, je hoeft vandaag niets te doen. Neem gewoon de telefoon op, en als die niet gaat kun je wat ons betreft wel je wimperharen uit gaan trekken."
Heerlijk is dat, want dan kan ik dus gewoon onder werktijd de LINDA. gaan lezen, of stiekem gaan internetten. Of dingen voor mijn studie doen, zoals ik vandaag wilde.

Timme en ik moeten morgen namelijk een soort van nota inleveren, en we zitten allebei met samengeknepen billen of het allemaal wel goed komt. Niet dat we aan onze intelligentie twijfelen. Ach neen, komaan. Maar de docent, S. Mulders heeft nogal great expectations. Vandaar de samengeknepen billen, en de smsjes over en weer met teksten als 'ik moet huilen' en 'ik zie het niet meer zitten' en 'neem jij mandarijnen* mee'.

Enfin, ik zou dus van alles goed vanavond, maar ineens moest ik van Gea een half telefoonboek kopiëren, en van Ellen zestienhonderd brieven vouwen, in enveloppen stoppen en de brieven dichtplakken met die rare stift met die natte snor erop. Zodat je niet hoeft te likken. Terwijl het mij toch zo enig lijkt dat men een brief op de mat krijgt die een beetje naar mij smaakt, en naar babi pangang en bokkenpootjes. Maar, veel werk dus. En op andere dagen doe ik dat gráág voor ze, maar nu...ARGH! Nu wil ik me gewoon op de recensies van Simon Vestdijk's 'De toekomst der religie' storten, en niet op de stift met de natte snor.

Ik moet dus nu een beetje huilen, Timme. Sorry. Maar het komt goed. Zeg dat het goed komt.

* Het boek van W.F. Hermans, niet de zuidvruchten, red.

Een knap staaltje platonische herenliefde.

Speciaal voor Jaap G., met dank aan Ot: Jaap DJ en Bas in de hangmat vóór de onfortuinlijke buiteling.
Hrmmm...cosy.

12 juni 2007

Ongewoon studiemateriaal, galore.

Gister zat ik in de Koninklijke Bieb, keurig dingen te lezen over het literaire tijdschrift Podium. Minding my own business, zoals anglicaanse mensen dan zeggen. Even een korte uitleg: naast gewone studieplekken heeft de KB ook veel computerwerkplekken. Bij deze werkplekken staan de computers in een grote kring, met schotjes tussen de computers, zodat je niet op elkaar schermpjes kunt koekeloeren. Echter, de gewone werkplekken zijn naast de computerwerkplekken gesitueerd, waardoor mensen (zoals ik) aan de gewone werkplekken wel kunnen zien wat men op de computer aan het doen is. Dat maakt eigenlijk ook niets uit, want de meeste mensen zitten gewoon braaf te typen.
Zo niet gisteren.
Gisteren zat er een man, plusminus veertig jaar oud, islamitisch uiterlijk, PORNO te kijken in de KB!
In koeienletters stond er op zijn scherm: 'Sexfilms archief'. Ik lachen natuurlijk. Wie doet nou zoiets? Wie kijkt er nou porno in de KB? Je kunt je daar niet en plein publiek af gaan zitten wieksen natuurlijk.
'Djiez, die vrouw wordt achterlangs genomen', dacht ik nog.
En toen zag ik het pas echt goed.
De vrouw in het filmpje werd geneukt door een hond.
EEN HOND!
Bestialiteit in de KB!!!!!!
Op een doordeweekse maandagmiddag!!!
In de KB!!!
Seks met honden!!!
Iieieieieieieieieieieieieuuuw!!!
Ik wist van plaatsvervangende schaamte, walging en ongeloof niet waar ik moest kijken.
En het ergste was: ik was alleen in de KB. Geen vrienden met wie ik het kon delen. Er zat wel een jongen bij mij aan tafel, maar de openingszin 'hé psst, wil je porno kijken?' leek me gewoon niet erg...biebfähig.
Oh.
Als ik er weer aan denk. Ik ga er met terugwerkende kracht nog van over mijn nek.

11 juni 2007

Foto's om te koesteren, part deux.

Na Roos, nu dit:

Mijn broer die uit een hangmat valt.

(L)

Liefde in tijden van kapotte vinger III

Het drukverband mocht er gister af. Ik, 'stoertje' is my middle name, zou dat zelf wel even doen en er dan zelf een nieuw verbandje omheen prutsen.
Ik haalde het verband er laag voor laag af.
Eindelijk zou ik zien waar ik de afgelopen dagen zo ziek van was geweest.
Het resultaat van mijn rendez-vous met dokter McDiak.
Mijn vinger in de steigers.
Ik haalde de laatste sliert verband van mijn vinger.
-Ik voer de suspense even op-
Toen ik zag wat hij met mijn vinger had gedaan, stond mijn hart even stil.
En daarna wilde ik braken.
En huilen.
En flauwvallen.
En dat alles tegelijk, en dat braken ook nog het liefst over mijn vinger heen.
En ik hoorde 'skriet skriet skriet', net zoals in die Hitchcock-scène met die vrouw in de douche.
Dus ik belde Martha, want die is altijd maar één trap van mij verwijderd.
Martha kwam met een nat washandje, tegen mijn flauwvallen.
Dat hielp.

Kort gezegd: het lijkt alsof één of andere maniak uit zo'n wijvige, saskianoorderige polderthriller mijn vinger met een nietmachine heeft lopen verminken. Uit wraak. Vanwege overspel o.i.d. Het is echt illlllll!
Maar ik klamp mij vast aan het idee dat morgen over een week de hele ijzerwinkel er weer uit mag en ik weer concertpianiste kan worden.
Maar die dokter McDiak, daar heb ik het niet meer zo op.

(Hi! De woordverificatie voor het publiceren van dit stukje is 'rukpoema'. Hi!)

09 juni 2007

Liefde in tijden van kapotte vinger II

Ja, Nynke hier, typend met twee wijsvingers, want die zijn ongedeerd gebleven.
Wat dus het mooiste is: over twee weken moet ik weer naar McDiak. Heul leuk natuurlijk, alleen kan ik niet naar hem luisteren. Althans, ik luister wel, maar ik luister niet begrijpend. Ik pay geen attention. Hij zei woensdag bijvoorbeeld: "Ik heb twee pinnetjes in je vinger gezet, vlak onder de huid..." En het enige dat ik hoorde was ' Your my first, my last, my everything' van Barry White. En dan dat begin dus, zo van "Tu-duh tu-duh tuh We've got it together babe tu-duh tu-duh". Dus eigenlijk weet ik totaal niet wat hij allemaal met me heeft gedaan, daar in de ok. Hij had zo iets heel onzedelijks kunnen doen. Had gekund. En dat z'n ok-jasje dan een beetje loshing en....De gedachte alleen al geeft me weke knieën.
Ik heb iemand nodig die namens mij met de chirurg praat.
Dus: als er een stabiel en goed begrijpend luisterend iemand over twee weken mee wil naar mijn knappe, hunkerige, zo van een Bouquetromankaft afgevallen, goed gebekte, goede kont hebbende chirurg, dan zou dat fijn zijn. Opstellen in rijen van tien graag.

08 juni 2007

Martha hier!

OK.

Dit is geen vijandige overname van Nynkes log, ik zou niet durven zeg.

Ze kan gewoon niet zo lekker typen, want haar hand ziet eruit als 4 normale vingers en 1 banaan in verband.

Ik dacht, als jullie alle 450 (zoveel mensen lezen Nynke dagelijks; ik zeg restecPA) je kleffe bips naar binnen slepen om Nynkes log om het kwartier te checken en heel de tijd niks lezen, dan is dat ook niet echt heel fijn, als je daar dan steeds niks vindt, dusssssssssss… (Met dit weer kan je overigens echt beter buiten blijven en aardbeiencornetto’s eten, maar soit.)

Maar Nynke maakt t nu weer best goed. De afgelopen dagen zat ze in een soort pino-bed op haar kamer, met kussentjes en soesjes en water en ook al deed de vinger rotte pijn, ze klaagde niet. (Mede met dank aan de paardenpijnstillers die een huisgenootje van ons achterover had gedrukt, maar hee, ga jij bikini’s passen in het hok zonder sfeerlicht?? Nou?? Ik wou al zeggen.)

En het verhaal over McDiak is trouwens waar!! Ik twijfelde eerst zelf even want 1) ze had een roesje gehad tijdens de operatie en ik weet niet wat dat met je doet en 2) ik was jaloers. Maar Markje bevestigde het verhaal van Nynke en als iemand met beide benen stevig op de grond staat… Markje maakte het zelfs nog een slagje erger, ze zei “ Hij deed Thies verbleken” en Thies is dus onze alom gekoesterde oud-huisgenoot en legendarisch knappe xxx-treem lekkere dokter. (Volgens mij baalde Markje er zelfs van dat ze zichzelf laatst niet wat erger in haar neus had gezaagd, laatst, want dan had ze m misschien wel zelf ontdekt.)

Maar over Nynke. Ze is dus wel wel soort van out en about, maar ijsjes (van IJs en Zopie) dragen wel in hoge mate bij aan haar herstel, dus hoe meer ijs, hoe eerder zij hier weer terug is. Je weet dus wat je te doen staat.

Liefde in tijden van kapotte vinger

Ik leef nog hoor. Ik kan alleen maar met één hand tiepen, dus u snapt dat dat nu niet mijn favoriete bezigheid is.
Dokter McDiak (want omg ik had echt de knapste dokter ever! Hij leek echt van het kaft van een Bouquetroman afgevallen te zijn. Alleen zag je bij hem niet zijn tepels door z'n blouse schijnen, maar toch.) heeft twee pinnetjes in mijn vinger gezet, die er over twee weken weer uitmogen. En zondag mag het drukverband er al af, dus dan kan ik waarsch. al beter tiepen. Krijgt u dan een uitgebreider verhaal van me.

Ik ben er dus nog, maar hier even niet. Later, bitchez!

05 juni 2007

Mijn ziektenkostenverzekering: een door mij pas ontdekt ding.

Verzekeren, dat is niet echt mijn ding. Ik vind een verzekeringspolis uitzoeken vervelend en stom en zeker niet iets waar ik op een verloren zaterdagmiddag eens lekker induik. Je hebt van die mensen die eindeloos polissen kunnen vergelijken en bekant een orgasme krijgen als ze een polis hebben gevonden die drie euro goedkoper is dan hun huidige verzekeringsding. Ik beschimp die mensen graag, deels vanwege stomvindheid, maar stiekem ook uit bewondering, omdat die mensen weten waarover ze praten.
Ik, daarentegen, ben keurig verzekerd, maar de props daarvoor gaan naar mijn vader, omdat hij ooit met niet aflatend geduld maar ook met enige dwang in zijn stem mij sommeerde verzekerd te zijn. Als ik mijn vader niet had om mij daaraan te herinneren was ik waarschijnlijk alleen zelfverzekerd geweest, en niet gewoon verzekerd.
Kee. Ik ben dus verzekerd, ook kwa ziektenkosten. Maar waarvoor allemaal? Tot voorkort wist ik dat echt niet. Maar nu met de algehele vingermalaise moest ik toch eens gaan uitzoeken of ik dat hele poliklinische gedoetje niet zelf hoefde te betalen. Gelukkig heeft de Friesland, mijn zorgverzekeraar, een handig dingetje waardoor je precies kunt zien waar je wel- en niet voor verzekerd bent. Zo weet ik nu dat ik eenmalig een plaswekker vergoed krijg, en dat ik een glutenvrij dieet maar mooi zelf moet financieren. En mocht ik ooit behoefte hebben aan een poliklinische behandeling van psoriasis, dan mag dat wel dertig keer! Voor niks! Ik moet daarvoor wel naar ziekenhuis Nieuweschans in Groningen, maar soit! Dertig keer een hunkerige broeder die mijn schedeldak masseert! Een knappe McDreamy die mijn fontanel bekietelt! Waar moet ik tekenen?
Alleen het invriezen van mijn sperma wordt niet gedekt.
Hiii.
Dekken- sperma!
HIIIIII!

04 juni 2007

Fingerspitzengefühl

Mijn vinger, waar ik tijdens het MIT een bal op heb gehad, stond na twee weken nog altijd scheef. Geen goed iets. Vrijdag heeft de dokter er een blik op geworpen, en daarna de röntgenafdeling van het Diakonessenziekenhuis, en daarna de spoedeisende hulp aldaar, en toen wéér de röntgenmannetjes, en net toen ik een punthoofd begon te krijgen van de speurpuzzeltocht door het Diak en al dat vingergekoekeloer zei men dat ik maandag maar naar de plastisch chirurg moest.
Dus daar was ik, vandaag. Hij, een jonge gladde vent met schoenen met hakjes (ja echt!!! Mhiiiii!) vond het er ook niet jofel uitzien. Er zit namelijk een scheur in mijn pees, en er is een stuk bot losgeschoten. En daarom moet ik woensdag geopereerd worden, zodat ze met ijzerdraadjes (ja, echt) het stukje bot weer vastmaken aan een ander stuk bot, zodat ik straks weer concertpianiste kan worden.
Maar die operatie, daar heb ik het niet zo op. Al word ik maar plaatselijk verdoofd, mag ik mijn mp3-speler inhouden en hebben ze me valium (!!!) beloofd; ik blijf het maar niks vinden.
In mijn hoofd zing ik Paul de Leeuw's 'Flink zijn' en ik probeer mezelf in te prenten dat ik woensdag toch te gedrogeerd ben om me dan nog druk te maken over flauwvallen o.i.d.
Fruitmanden kunt u bij Martha afgeven, trouwens.

PS: De dag na de operatie mag ik volgens het instructieboekje geen belangrijke beslissingen nemen. Dus, mocht je me donderdag te huwelijk willen vragen: wacht even een dag. Dank.
Bij de foto: een ingeteepte vinger en een bijpassende pruillip.

Naschrift: Het Towely- grapje is inmiddels gemaakt. En terecht. Ik denk ook dat ik woensdag op de roesuitslaapzaal 'Funkytown' ga zingen.

03 juni 2007

Suspense! Suspense! Ondraaglijke suspense!

Zou, ik liet u lekker in de ratsmodee zitten he? Had ik een cliffhangert van jewelste gemaakt, laat ik vervolgens dagenlang niets van mij horen. Maar, ik vind ook: tijdens de zomerstop van GTST moet je het nog veel langer uithouden met diezelfde suspense, dus an sich hebben jullie niets te klagen.
Maar, waar was ik? Oh ja, mijn Leger-Des-Heils-Hoofd-ervaring extraordinaire.
Ik moet mij elke maand in Leeuwarden melden om de ether vol te blaten over een pasverschenen boek. Woensdag was ik weer aldaar, maar rijkelijk laat, zodat ik geen tijd meer had om op mijn dooie akkertje naar Leeuwarden Cammingaburen te treinen en daarna nog een kwartier door de middle of nowhere te hobbelen om zo bij het gebouw van Omrop Fryslan te komen. Ik heb dat wel vaker, en dan mag ik van Karen, mijn opperhoofd, een taxi nemen. De eerste keer dat ik bij zo'n taxichauffeur op het raampje tikte voelde ik me echt een meisje van de keileweg, en wist ik mijn god niet hoe je dat doet: casuaal in een taxi zitten. De enige keren dat ik in een taxi heb gezeten was het meestal na een stapavond, wanneer je met achttien mensen in zo'n taxibusje werd gepropt en men massaal in elkaars capuchontruicapuchons braakte, er ondertussen ' hee busschauffeur' werd gezongen en men de blote billen tegen het taxiruitje aandrukte teneinde andere feestgangers te 'moonen'.
Maar dat alles leek me niet hetgeen je doet wanneer je op klaarlichte dag in een taxi stapt.
Inmiddels weet ik dat je gewoon rustig moet gaan zitten, moet zeggen waar je heen wilt en daarna gewoon aan de taxichauffeur moet vragen tot hoe laat hij of zij moet werken.
Woensdag stapte ik weer in een taxi, en ik zweer: we waren nog geen DRIE meter onderweg, of de chauffeur zei al: "Ja, ik ben dus gedeeltelijk arbeidsongeschikt en werk daarom maar twintig uur in de week, want ik heb een computer bij mijn ruggegraat, omdat ik een zenuw heb die beklemd is geraakt tussen twee wervels en die computer zorgt er nu voor dat ik toch prikkels voel. Het liefst wil ik nog een leuke vriendin, maar mijn vriendinnen bedriegen me altijd. Ik heb het al twee keer meegemaakt dat ik mijn vriendin in bed betrapte met een andere vent. En dat doet wel wat met je. Daar raak je je vertrouwen in vrouwen door kwijt. En de meeste vrouwen maken ook misbruik van. Dan willen ze mee naar mijn caravan in Giethoorn, maar dan moet ik vervolgens alles doen en betalen. Nou, daar pas ik voor. Maar via internet wil ik ook niet daten, want dat vind ik niet spontaan. En als mensen mijn speedboot lenen krijg ik em altijd met een lege tank terug. Mensen weten dat ze misbruik van me kunnen maken.
Heb jij eigenlijk een vriend?"
Ik: "Nou...eh...hrrrrrrmpfrrrrrrrrrrrr" Ik probeerde een geluid te maken waardoor hij zou begrijpen dat ik daar op het moment weinig zinnigs over kan zeggen. Hij begreep het, want hij begon direct weer over zichzelf:
"Maar ik zou toch graag een leuk iemand tegen komen. Ik bedoel: ik heb hele leuke vrienden, maar ik ben toch altijd het vijfde wiel. Op familiefeestjes: alleen. In de caravan in Giethoorn: alleen. En dan gaat het me niet eens zozeer om de initmiteit (mensen die dat woord gebruiken wil ik altijd het liefst met een opgerolde 'Libelle' op het hoofd slaan, red.), maar meer om de vriendschap, dat je maatjes van elkaar bent (maatjes? idem, red.)"

Totaal murwgeluisterd stapte ik exact twaalf minuten later de taxi uit. "Succes met alles!" gilde hij me toe. "Jij met de meisjes!", gilde ik terug, terwijl ik wanhopig probeerde mijn Leger-Des-Heils-masker van mijn gezicht trachtte te peuteren.