23 juli 2007

Ik rijd qua loggen even mijn karretje in de poep, sorry daarvoor.

  1. Ik krijg een nieuwe kamer in mijn huis. Die ben ik nu aan het schilderen. Gelukkig was mijn vader zo lief om me vandaag te komen helpen. Mijn vader kan namelijk schilderen als een Hollandse meester. Ik daarentegen laat een spoor van verfvernieling na waarbij ik me kan meten met een mislukte G8- demonstrant met een meisjesworp. De verf zit bekant overal, behalve waar het moet zitten. Maar het wordt mooi, en als ik er zit zijn jullie allemaal uitgenodigd voor thee met een kaakje op mijn nieuwe kamer.
  2. Ik kijk de tour.
  3. Ik kijk de tour en kan mijn ogen er niet vanaf houden.
  4. Ook al is het een vlakke etappe en gebeurt er geen fuk.
  5. Dan nog. Dan kijk ik nog.
  6. 'Apatisch' is denk ik het goede woord.
  7. Ik gebruik alleen nog maar uitdrukkingen als 'hij staat geparkeerd!', 'dit is Onboogeriaans!' en 'hij rijdt zijn karretje in de poep!'
  8. Ook al was dat alles niet van toepassing op mijn schilderende vader.
  9. Ooit krijgt u weer een proper logje van me.
  10. Echt.
  11. Als de tour is afgelopen en mijn kamer spic en span is.
  12. Lator!

20 juli 2007

Rectificatie

Die fysio, die is echt superaardig hoor. Dat ik em direct weer voor 'baby' uitmaakte, dat was een vooroordeel. Een groot vooroordeel. Hij is namelijk heel aardig en relaxed. Niks geen baby. Hij checkt een beetje hoe ik een vuist maak van mijn rechterhand en vraagt ondertussen of ik nog iets leuks ga doen dit weekend. Ik bedoel: dat kun je minder treffen. Sorry van het vooroordeel dus.
Maar zie, ik heb die vooroordelen gewoon heel hard nodig. Ze zijn mijn kompas op de woeste baren van het leven. Ze zijn mijn guiding light door deze wereld voor karakters, gezichten en types. Via vooroordelen maak ik mijn natuurlijke selectie tussen mensen die ik moet omarmen en mensen op wie ik mijn zwaarbesnotterde rochels moet richten.
Zou ik totaal niet bevooroordeeld zijn, dan zou ik waarschijnlijk iedereen altijd aardig vinden. Waardoor ik iedereen zou gaan knuffelen, of nog erger: ik zou overal rücksichtlos mijn tong in steken teneinde mijn passionele liefde jegens de wereld te uiten. En wat zou ik daarbij oplopen? Juist ja: een breed assortiment aan aften en koortslippen. Bovendien zou men 'slet' naar me roepen, of 'hippie'. Nou, liever niet.
Mijn vooroordelen verhinderen dit en daar ben ik ze retedankbaar voor.

Maar, de fysio: <3 hoor.

19 juli 2007

Enerzijds/ Anderzijds

Binnenkort in uw boekhandel: Enerzijds/ Anderzijds, het literaire debuut van schrijversduo Kasper Soeters en Nynke de Jong.
Terwijl Nynke steeds verder wegzakt in de allesverzengende lethargie die 'relatie' heet, stort Kasper zich als single white male in het uitgaansleven en schudt hij zijn welgevormde billen op reggaeton.
Een boek over tegenstellingen, sleur, opwinding en dode hamsters.
Denk je dat dit boek over seks gaat, dan heb je pech gehad. Beide schrijvers kunnen namelijk niet over seks schrijven. Voor seks verwijzen we je door naar 'Ja/ Nee' van Renske de Greef en Jan Hoek.
Enerzijds/ Anderzijds gaat eigenlijk stiekem over wielrennen, met tal van leuke wielrenweetjes, zoals "Wim van Est viel vijftig meter diep. Zijn hart stond stil maar zijn Pontiac liep."
Dit boek is louter een schaamteloze poging van Soeters en De Jong om in de Avondetappe van Mart Smeets terecht te komen, zodat Mart kan zeggen: "Wij heffen het glas. Hoor ik daar al violen? En onder de klanken van Dalida heffen wij het glas en wens ik jullie, Kasper en Nynke, het aller, allerbeste."

Koop dat boek!!! Koooooop!!!

18 juli 2007

Laat ik dan nog maar even iets over mijn vinger vertellen

Ha, mijn fysiotherapeut is dertien, ofzo.
Hij is in ieder geval echt héél jong. Ik denk dat hij ook nog een slaapbeugeltje heeft.
Hij houdt praktijk ergens achter in Zuilen, en die plek is echt beyond 'daar wil je nog niet dood gevonden worden', al is de kans daarop wel groot, omdat je gemakkelijk kunt sterven door uitputting, omdat het zo kenkever weg is.
Ik moest eerst vertellen hoe de vinger kapot was gegaan. En ik weet niet wat het is, maar zodra dat gevraagd wordt wil ik altijd het liefst antwoorden dat ik mijn vinger in iemands anus zat en dat diegene toen onverwacht opstond, omdat de pan met pasta overkookte.
Eén nanoseconde ligt dit antwoord dan op mijn lippen, maar dan steek ik toch maar weer het basketballverhaal af, ook omdat ik daarbij weer de zinsnede 'potige Zweedse' kan gebruiken, en dat is op zich ook mooi.
Toen ik van mijn baby-fysio voorzichtig mijn vinger moest bewegen viel ik alweer bijna flauw. Het is de laatste tijd wel heel erg: iemand hoeft maar naar de vinger te kijken en het klamme zweet breekt me al uit. Omdat ik weet dat er nu twee grote gaten inzitten, en ook omdat ik die vinger al zo lang niet gebruikt heb dat ik het nauwelijks nog een deel van mijn lichaam kan noemen. Mijn vinger is meer een soort van lange harde tampon geworden die zich aan mijn hand heeft gehecht, maar daar verder niet zoveel meer mee te maken heeft.
Maar nu moet ik dus een keer per week naar mijn kinderfysio, alwaar ik met mijn vinger wapper, waardoor ik bijna flauwval en met mijn ogen begin te draaien, wat dan de cue voor de kinderfysio is om een glaasje water te halen.
Het lijkt potverdimme echt een neverending story te worden.

16 juli 2007

Vanochtend, voor de Fitness Factory:

Bouwvakker-met-lispelstem: "Hee, lekkere bips....ga je lekker trainen?"
Ik: "Oh, flikker op."
Bouwvakker: "Ghegheghe"

Wie zegt er nou 'bips'? Moeders zeggen 'bips', zo van: "Heb je een schone bips?" of "Zitten doe je op je bips! Toe, ga eens even op je bips zitten!"
Bouwvakkers zeggen geen bips. En zéker niet als ze het een soort van erotisch bedoelen.

Btw: ik ging dus wel 'lekker trainen'. Mocht u denken: waarom schreef Nynke nooit meer van die doldwaze fitnessavonturen? Dat kwam doordat ik er nooit meer kwam. Het hele begrip 'fitness' was uit mijn vocabulaire geschrapt. En als mensen over hun eigen fitnessactiviteiten vertelden draaide ik mijn blozende hoofd weg en floot een deuntje dat klonk als 'pompidom'. Kortom: binnen de kortste keren zag ik er weer uit als het afgetrainde zusje van Karin Bloemen. Wel afgetraind, maar wel dus van Karin Bloemen.
Dus nu ga ik weer. Echt.
Het komt weer goed met mij. Met mij èn met mijn lekkere bips.

15 juli 2007

Rik uit 'Opppassen' zit in de nieuwe Rabobank- reclame.

U kunt zich onmogelijk de vreugde voorstellen die zich in mij losmaakte toen ik dát zag. Het was vreugde van het kaliber 'toch nog een zak oude borrelnoten vinden, terwijl het zondagavond is en je dacht niets meer in huis te hebben'
Na 'Twaalf Steden, Dertien Ongelukken', de wortelbroek, De Spice Girls en Leonie Sazias Henny Huisman is er weer een nineties- kopstuk met een come-back.
Ik juich het van harte toe.

Heeft iemand misschien stills van de reclame? Die ik uit kan printen en boven mijn bed kan hangen?

13 juli 2007

Liefde in tijden van kapotte vinger, part HEUL VEUL inmiddels al.

Oh djiez, dit is echt een neverending story. Maar om u helemaal op de hoogte te houden aangaande de bloedstollend spannende ontwikkelingen in de zaak 'The Finger vs. Nynke de Jong', hier maar weer een update.
De pinnetjes zijn met succes uit de vinger gehaald door McDiak, die nog altijd zijn eigen jonge, knappe, gladde zelf is. Ik verklaarde met duidelijk hoorbare zelfmeelij in mijn stem dat ik na de operatie toch een behoorlijk pijnlijke dag had gehad. "Ik heb mijn kussen stukgebeten van de pijn", zei ik. Ik weet hoe je drama moet brengen. Ik trok er zelfs een beetje wit bij weg. Heel geloofwaardig. "We zijn hier in een ziekenhuis, dus je moet wel pijn lijden hoor. Pijn is fijn.", zei McDiak, waarna hij een verdovingsspuit in mijn hand jastte.
Enfin.
Toen hij de pinnetjes eruit haalde voelde het een beetje alsof je met een klauwhamer een spijker uit de muur trekt. Vervang de muur door mijn vinger, et voilà. McDiak trok nog een paar keer heel croonerig zijn wenkbrauwen op, hing nog een beetje de vlotte dokter uit en regelde een afspraak voor me. Niet met hem, maar met de gipsmevrouw.
Maar het mooiste komt nog: ik moet nu zes weken een spalkje om en moet naar de fysiotherapeut om mijn vinger weer te leren bewegen.
Naar de fysiotherapeut.
Voor één vinger.
Eén.
Het is wel de vinger waar ooit nog een trouwring omheen moet, maar toch.
Fysiotherapie?
Ik eindig straks, denk ik, met negen gewone vingers en een hele dikke, gespierde vinger die ik ga gebruiken om zware objecten te tillen of vrachtwagens te trekken bij bijvoorbeeld Highland Games. En dan mag ik bij het circus als 'De Vingervrouw' en deel ik mijn camper met 'De Vrouw met de Baard'.
Denk ik.

Korenslag, een bloedstollend spannende apotheose.

Even een opbiechtdingetje: ik heb verzaakt als razende reporter. Ik zou voor u Korenslag kijken en er hier enthousiast verslag van doen. Helaas zat ik met B. bij de Italiaan, waar ze jammergenoeg geen beamer en zo'n groot wit scherm hadden om live de finale van Korenslag te kijken. Minpuntje voor de Italiaan.
Gelukkig was ik nog net op tijd voor de grande finale: Lee Towers. Ja: Lee. Leen Toren ging 'You never walk alone' zingen, met de koren. En serieus: het klonk nergens naar. Misschien stoot ik nu de verstokte Lee- fans voor het hoofd door dit met veel aplomb te beweren, maar echt. Lee maakte weinig indruk met zijn croonerige gehijg in zijn gouden microfoon. En toen deed hij ook nog 'Mister Bojangles'. Nou, dat was helemaals spreekwoordelijk huilen met de dito pet op. Hij kan gewoon geen noot meer aanhouden. Het klonk, sorry, nogal astmatisch. Maar nu is Lee ook niet meer de jongste, dus soit. Geeft niets Leen.
Maar waar het om ging: Dekoor uit Utrecht won Korenslag, en op de eerste rij in het koor zag ik het meisje dat onlangs nog bij ons hospiteerde haar koorvriendinnen hysterisch in de armen vliegen. Mooi hoor.

11 juli 2007

Korenslag, een vreugdevol samenkomen.

Donderdag is alweer de finale, en ik snap dus dat ik sukkelig laat ben met deze kijktip, maar omg. Korenslag. Dat is me toch een potje Oud-Hollandsch kijkvertier van de bovenste plank! Ik dacht eerst: mweh. Henny Huisman, de EO, koren; ik zag het gewoon niet heel soepeltjes van een showtrap afdalen. Maar het is nu al een paar keer gebeurd dat ik mezelf vrijdagochtend apatisch op de bank zag zitten. Om mij heen stapels was en afwas. Talloze onbeantwoorde mails in mijn inbox en een groots en meeslepend leven binnen handbereik, klaar om door mij geleefd te worden. En wat deed ik? Ik zat in mijn chillbroek op de bank. In mijn ene hand een koude kop senseo en in de andere een halfopgegeten krentenbol. En al mijn aandacht en liefde gericht op de herhaling van Korenslag.
Ik vind alles leuk aan Korenslag: de strakgetrokken en daardoor totaal onnatuurlijk ogende Henny Huisman met zijn grappen die je als dunne poep door de broek lopen, zo flauw. Koren die 'doewaah' en 'padaaah' zingen, waarbij ze hun handen bij hun hoofd houden of elkaar heel vrolijk aankijken. Grote mannenkoren die 'Uptown Girl' zingen. Met vlinderstrikjes om. Janke Dekker. En vooral: dat iedereen het chronisch zo gezellig met elkaar heeft. Dat is het allermooiste aan Korenslag: iedereen is blij, de wereld is mooi en we zingen van 'doewaaah' en niemand schaamt zich voor de belachelijk kop die men bij 'doewaaah' wel moet trekken.
Morgen de finale. Vriend B. moet zijn tas inpakken omdat hij de volgende dag op vakantie gaat. "Ga jij je tas inpakken, dan kijk intussen op jouw bank de finale van Korenslag", zei ik tegen hem. Hij moest lachen. Hij dacht dat ik een grapje maakte. Nou, niet dus. Ik ga lekker met een koude kop senseo in de hand de finale kijken en mocht tijdens de finale de apocalyps plaatsvinden, dan: boeie. Ik zal het niet merken. Hrmmmmmm.

08 juli 2007

En zo begon het allemaal:

Toen hij voor me zong, in een vol Paradiso. Toen. Ik zei toen al dat ik mensen zoals hij koester, en dat doe ik nu al een tijdje. Het leven is een stuk leuker als je verliefd bent, kan ik u vertellen. Zelfs met snertweer; ik stamp van pure euforie door plassen en hang in lantaarnpalen. En dat komt allemaal door hem. En hoe hij toen Milli Vanilli voor me zong.

03 juli 2007

Hier bestaan geen superlatieven voor, of het moet 'oooooooooooooooooooh myyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy gooooooooooooooooood!!!!!' zijn.

Dat de Spice Girls weer bij elkaar komen. En dat ik daar nog niets over geschreven had.
Dat is een redelijk hiaat in mijn nieuwtjesverslaggeving.
Maar moet u weten, ik heb er gewoon de superlatieven niet voor. Want ik was, nee, ben echt een megablubberpower* fan van de Spice Girls.
En nu zullen al die oudere jongeren die deze site bezoeken wel weer kreunen dat we nu een generatiekloofje hebben, maar ik persoonlijk heb daar nogal schijt an.
Want omg de Spice Girls.
Wtf.
Djiez.
Mijn zolderkamertje hing van onder tot boven vol met posters met daarop hun lelijke travestietentronies. Ik playbackte ze drie jaar lang non-stop. Meestal was ik Posh, omdat ik toen nog een bobkapsel had. Liever was ik Ginger, want halllloooo!!! Op je elfde is er niets mooiers dan met behulp van je moeder's make-updoos jezelf om te toveren tot een soort prepuberale Dame Edna. En dat je daarbij dan een meiden-van-de-keileweg-outfit aan mag, en niemand een wenkbrauw optrekt omdat iedereen ziet dat je Geri bent, van de Spice Girls.
En dan die Songteksten. Vooral 'Spice up your life' is echt een pareltje, met daarin een niet onbelangrijk aandeel voor de 'la' en verder een couplet dat iemand alleen heeft kunnen schrijven onder invloed van grote hoeveelheid verdovende middelen of anders heeft de schrijver waarschijnlijk eerst een kwartier met zijn lippen om de uitlaat van een ronkende auto gezeten. Anders kan ik het volgende tekstueel gezien niet verklaren:

Yellow man in Timbuktu
Colour for both me and you

Kung fu fighting

Dancing queen

Travel spaceman

And all that's in between


En nu komen ze dus terug. Met een Best-Of CD, en een tour. En ze haten elkaar, zo verklapt nu.nl. Heerlijk! Ik wurm mij met geweld weer in mijn Spice Girls T- Shirt (want dat heb ik, bitchez!) . Ik ben er klaar voor. Nee, ik ben er megablubberklaar voor.


* houd vast dat nineties- vocabulaire! Cling to it!

Yet another hospiteeravond

Gister. Alweer. We hadden twee nieuwe meisjes nodig. Ik weet het: het lijkt zo zoetjesaan wel op de Exodus bij ons in huis, alleen dan zonder een oude man die met een stok het water in de Oude Gracht laat wijken of huisgenoten die hun deurposten met lams- danwel bokjesbloed insmeren.
We hebben twee hele leuke nieuwe huisgenotes uitgekozen, en er waren ook veel leuke meisjes, maar djiez! Er was één meisje! Weet je wat ze tegen me zei? Weet je? Nee?
Ze vroeg naar mijn studie. Ik vertelde over mijn bijna-bachelor-zijn en dat ik na de zomer begin aan de master Nederlandse Literatuur. Toen vroeg ze aan mij wat ik nou een heel mooi boek vond. Ik vond het een leuke, originele vraag voor op een hospiteeravond. Ik vertelde over Tirza van Arnon Grunberg, dat ik eerst wel onderhoudend vond, maar dat op het einde me echt van mijn sokken blies en waar ik nog dagenlang over na heb lopen denken. Ik wilde vertellen over Boven is het Stil, over De Engelenmaker. Over De Avonden en over Nooit meer Slapen en Kaas. Ik wil maar wát graag op mijn praatstoel gaan zitten.
En toen zei zij, tegen een studente Nederlands die zich specialiseert in Nederlandse literatuur.
Toen.
Zei.
Zij:

"Weet je wat een mooi boek is? Ik weet niet of je het kent hoor, maar het heet 'Komt een vrouw bij de dokter.' Het gaat over kanker. Echt janken joh. Moet je lezen. Het is een mooi boek."

Ik zei 'doei' en draaide me om.
Ik zal haar binnenkort mijn powerpointpresentatie 'lelijkezinnenuitkomteenvrouwbijdedokter.ppt' sturen.
Djiez.

02 juli 2007

McDiak en ik

Wat ik u nog niet vertelde:

  • Ik ben twee weken geleden weer bij McDiak geweest. Ik weet het, ik had dit best wat eerder kunnen melden, maar hela, ik ben druk aan de studie en elke keer als ik aan McDiak denk staar ik mijmerend uit het raam en trek de blaadjes van mijn geranium en prevel zachtjes "hij gaat me wèl opereren....hij gaat me níet opereren..."
  • McDiak was tevreden. Of dat door mijn vinger kwam, of mijn zorgvuldig gestyleerde decolleté, weet ik niet. Dat houd ik het midden. Net als mijn decolleté. (Hà!)
  • McDiak blijkt in 1973 geboren te zijn. Hij scheelt dus maar twaalf jaar met mij! Hij is maar drie jaar ouder dan mijn huisgenoot R.! Woeh.
  • Het ene pinnetje gaat er volgende week uit, het andere de week daarop. En dan ben ik weer normaal. Echt.
  • Wel moet ik dan een andere blessure hebben. Vanwege McDiak. Ik heb dus een vrijwilliger nodig die me over een week of drie even keihard op mijn duim komt slaan.