31 augustus 2007

Lieve lezers van me,

De ouders van B. waren zeer aangenaam, en ik heb me weten in te houden; ik heb geen scheten gelaten, heb niet van de zenuwen in hun gezichten gekotst en heb getracht mijn harde, satanische lach een beetje in te perken, aangezien ik daar mensen nog wel eens mee afschrik.
Kortom: ik maakte me weer zorgen om niks, naturellement. B. moet zich natuurlijk wel zorgen gaan maken om de ontmoeting met mijn ouders, wetende dat mijn moeder de hele dag al pijprokend Kafka citeert en mijn vader het liefst in zjin carbrio het dorp rondscheurt, met Right Said Fred uit de speakers en mijn buurman met een witte herenslip op het hoofd in de bijrijdersstoel. En dan heb ik B. nog niet eens verteld over de drachtige lama in het fietsenhok en over het feit dat Johan Vlemmix mijn halfbroer is.

Maar!
Vanaf gisteren ben ik officieel gediplomeerd bachelor in de Nederlandse Taal en Cultuur! Trotsheid heeft mij bevangen, kan ik je melden. Eerst dacht ik dat het me niet zoveel zou doen. Immers, het is niet het einde van mijn studie. Maar toen ik gisteren de voorzitter van de examencommissie hoorde zeggen dat dit toch wel een mijlpaal was, klonk ineens dat hele weëige liedje in mijn hoofd: "To everything turn turn turn, there is a season turn turn turn" en op dat moment zag ik mijn carrière als bachelorstudent als een film aan mij voorbij gaan. In sepia nog wel. Belangrijke dingen hoor je altijd in sepia te zien. De tranen prikten mij in de oogkassen toen ik mezelf weer zag zwoegen op die vermaledijde boomstructuren van taalkunde, terwijl ik besefte dat dit alles nu voltooid verleden tijd was en ik nooit, maar dan ook nooit meer Plato's Probleem in hoef te kijken en nooit meer vakken hoef te volgen met eerstejaars.
Enfin, ik heb het papiertje nu en mag over een week aan mijn master Nederlandse Literatuur beginnen. Hoera & Woeh.

En mocht u denken 'nu houdt Nynke zich alleen nog bezig met littewèwe zaken', dan kan ik u melden dat ik gister nog succesvol samen met Renske een achtergrondkoortje van Snap heb staan zingen. Ik verlooch mijn grote passies niet hoor.

PS: Ook de dansjes bij Sold Harmony's I'll be There for You bleek ik nog onder de knie te hebben.

28 augustus 2007

Daft Punk of Helga uit 'Allo Allo'?

Morgen ga ik voor het eerst de ouders van vriend B. een hand geven. Hij verjaart namelijk morgen, en dat viert hij.
Ik maak me niet veel zorgen over B. zijn verjaardag; ik heb namelijk al een geschikt cadeau, dus hij zal sowieso wel tevreden zijn.
Wat me daarentegen wèl al nachtenlang wakker houdt: wat moet ik aan? Voor alle mogelijke activiteiten heb ik kleding in huis, maar het plankje in mijn kast waar met een labelwriter 'schoonouders ontmoeten' op is gezet, is nog angstvallig leeg.
De vraag is natuurlijk: hoe ga je? Tot nu toe heb ik de volgende opties:

Als clown
Als zwerver
Als hoer
Als maagd
Als poppetje uit Daft Punk's 'Around the World' videoclip.
Als begrafenisonderneemster
Als operettediva
Als vrouw van een piraat
Als Fran Dresher
Als Grandma Yetta uit The Nanny
Als Imelda Marcos
Als Helga uit Allo Allo
Als Boy George
Als Lord of The Rings- figuur
Als Sandy uit Grease
Als vrouwelijke Steve Irwin
Als Dana International
Als Lenny Kühr

Het kan allemaal, en niks lijkt me geschikt. En wie nu zegt: ga toch lekker als jezelf, die moet zijn bek houden, want 'als mezelf' zou in mijn geval betekenen: 'in pyjama', maar dan voel ik me weer zó op mijn gemak dat ik waarschijnlijk in slaap val tijdens het eten en van pure ontspanning mijn plas laat lopen.
Dus kocht ik vandaag nieuwe schoenen, en vroeg met angstige stem aan de verkoopster of ik in deze schoenen niet een enorme travestiet leek. Ze zei van nee, en ik geloof haar maar, omdat ik me aan elke strohalm vastklamp wat betreft het schoonouder-garderobe-dilemma.
Duim voor mij, morgen, en bidt dat ik niet per ongeluk een scheet laat wanneer een gesprek stil dreigt te vallen.

22 augustus 2007

And yet another biebfreak.

Ik weet niet wat het is, maar als ik in de KB aan het studeren ben weet ik mij altijd omgeven door freaks. Terwijl de meeste mensen er hier behoorlijk normaal en geestelijk in balans uitzien, weet ik altijd een plekje uit te zoeken naast een biebfreak. Hoe het kan? Dunno. Is het mijn geur? Mijn Leger des Heils - hoofd? Of is het een zieke grap van een hogere macht die me zo duidelijk wil maken dat ik niet door rood licht moet fietsen, omdat dit dan mijn straf is?
Herinnert u zich deze nog? De man die naar seks met dieren zat te kijken in de Koninklijke Bieb? Ik dacht: hij is vast een uitzondering. De rest van de mensen zal zich wel normaal gedragen. Niet iederéén zal aan seks denken als hij in de KB zit.
Maar!
Naast wie zit ik vandaag?
Een man met Gilles de la Tourette!
Hij lispelt de hele tijd "hé hoer" en "hmmm nat kutje" als ik hem ook maar even vanuit mijn ooghoeken begluur of even op de klok kijk die achter hem hangt.

Djiez. Ik vraag je: wat is er met de wereld aan de hand, en wat heb ik haar misdaan dat dit alles toch altijd op mijn pad moet komen?

20 augustus 2007

Dixie Tricks

Zoals ik al zei: er is nog veel te vertellen over Sziget. Een aangezien ik gewoon enorm veel van feuilletons houd, over vingers of knappe dokters of etcetera, maak ik van Sziget ook gewoon een feuilletonnetje.
Het ergste (oh ja, mocht u het nog niet gemerkt hebben: ik houd dus ook erg van zeuren) van zo'n festival zijn de Dixies. Gelukkig sliepen wij in een hostel, waar men wel gewoon riolering had, zodat er toch momenten op de dag waren waarop je een opgelucht "aaaah" kon slaken en het op een piesen, danwel poepen kon zetten.
Maar ja, op het festivalterrein moest je ook wel eens gewoon heel nodig, en dan was er niet altijd iets met riolering in sight.
En dan wist je dat het onvermijdelijke ook daadwerkelijk onvermijdelijk bleek: piesen op een Dixie. Hangend boven zo'n poepton gebeurde het me regelmatig dat ik, vanuit vogelperspectief, mezelf zag hangen. De handen stevig om het handvat in de deur geklemd en ondertussen hardop biddend dat niemand de deur open zou trekken (er waren Dixies zonder slot, ik bedoel: dat kan toch alleen een idee van de duivel zijn geweest?) En ondertussen moest ik ook nog een beetje overgeven in m'n mond omdat het er zo stonk. Ik moest snel beslissen: zou ik éérst gaan kotsen van de stank en daarna mijn plas laten lopen, of zou ik beginnen met het legen van mijn blaas en dáárna pas mijn maag opschonen?
"We bouwen huizen om orkanen te weerstaan, en maken schepen om in elke storm te varen. Er wordt gesleuteld aan een lamp die nooit kapot zal gaan...." zong ik op zo'n moment. Op sommige momenten in mijn leven zingt Ruth Jacott nu eenmaal in mijn hoofd. Daar kan ik ook niets aan doen, zegt de dokter.
Ik stond voor een soort van raadsel, en dat raadsel leek erg op de tekst van Vrede:
De wereld ontwikkelt zich razendsnel. De techniek staat voor niks. We lopen op de maan. Kelly is een omgebouwde man. Men kan jouw hart uit je halen en er een andere hart voor in de plaats zetten. Hepie en Hepie komen weer bij elkaar.
En nog altijd hurk ik beschamend boven een gat, waarin ik nog duidelijk de uitwerpselen van mijn voorganger(s) zie liggen, om zo mijn behoefte te doen.
Dat is echt zó twintigste-eeuws.

18 augustus 2007

Fok hee, er is nog zoveel te vertellen over Sziget.

We gingen er met zo'n touringcar naartoe. Toen we die boekten leek dat op zich nog niet zo'n onaardige optie, totdat we de brief kregen waarin stond dat we tweeëntwintig uur in dat ding zouden moeten zitten. Heen èn terug. Dat zouden dus vierenveertig uur van mijn leven worden die ik gegarandeerd nooit meer terug zou krijgen, en zou vullen met andermans okselgeur inademen en me misselijk eten aan andermans dropsleutels.
In de bus zittende bleek dat het allerverschrikkelijkste toch was gebeurd: de busleukerd zat recht voor me. Deze busleukerd, laten we hem Hotze noemen, sprak vaak tegen niemand, maar op zo'n luide toon dat de gehele bus wel moést luisteren. Midden in de nacht zette hij een onvervalst 'Oh Dennenboom' in. Ik wilde hem het liefst op dat moment een dennenboom hardhandig in de endeldarm duwen zodat hij uiteindelijk naalden zou braken, maar dat heb ik hem maar niet verteld.
Uiteindelijk is Hotze beneden in de dubbeldekker gaan zitten, bij het volk dat graag de hele nacht op wilde blijven om alvast halve liters bier te drinken en scheten in malkanders gezicht te laten. Wij probeerden te slapen, alhoewel dat in een touringkar nog best lastig is. Het beste kun je je benen in een soort van lotushouding vouwen, maar aangezien ik gezegend ben met de lenigheid van, laten we zeggen, gewapend beton, heb ik mezelf een soort van dubbelgeklapt waardoor ik de rest van de nacht met mijn gezicht gevaarlijk dicht bij mijn kont lag.
Erwin en ik hebben overdag voornamelijk de tijd gedood met het spelen van 'Ipod Karaoke'; Wij hadden allebei een oortje in en zongen mee met een liedje, en de rest moest raden welk liedje het was. Vaak kregen ze er ook nog een leuke hint bij: "En door deze noot vloog Ron uit Idols." (Julien Thomas). Vooral Erwin en ik vonden het een verschrikkelijk amusant spel.

De terugweg was warm. Bovenin de dubbeldekker was het bekant 45 graden. Gelukkig was Hotze zo slim om alvast beneden te gaan zitten. In ruil voor hem kregen we een meisje met een RU Kidding me- visserspetje op. Niks mis mee, want na een week had ik geleerd hippies gewoon te gedogen. Voor deze week Sziget had ik namelijk een teringhekel aan stinkende dreadlocks en het meerstemmig zingen van 'Kum Bah Jah My Lord'; de dingen waar ik hippies altijd mee associeer. Ze las een boek van Ian McEwan, Atonement, waar ik ooit voor mijn studie de vertaling van heb moeten lezen. "Mooi boek hè", begon ik enthousiast, want ik vind dat een vriendelijk praatje met een vreemdeling zo op zijn tijd helemaal geen kwaad kan. "Ik heb de vertaling ooit gelezen". "DE VERTALING?" gilde ze me toe, en ze keek me aan alsof ik net voor haar ogen een foetus naar binnen had lopen schrokken. "Lees jij VERTALINGEN???", blafte ze verder. "Voor mijn studie, ja." Dat vond ze echt belachelijk, want dat kon ik aflezen aan de manier waarop ze haar oogbollen in haar oogkassen liet rollen. Ik dacht: okee, met jou ga ik dus de rest van de reis geen woord meer wisselen, al zou je me een orgaan aanbieden.
Zij dacht daar heel anders over. Te pas en te onpas probeerde ze in te breken in gesprekken die ik met mijn reisgenoten had. "WAAR WOONDE HIJ IN WAGENINGEN?" "MIJN MOEDER BELDE NET OM TE VRAGEN OF WE ER AL WAREN GHE GHEGHE."
Ik negeerde succesvol.

Morgen een stukje waarin ik minder loop te zeuren hoor.

17 augustus 2007

Een bloemlezing van een week Sziget

Ik moet geloof ik poepen
Weet je waar je lekker kunt poepen?
In de Libresse- tent
Ik heb een beetje honger.
Ik denk dat ik dat ga eten wat jij gister hebt gegeten
Wat was dat?
Dat met die rijst en die doperwten.
Oh dat.
Servisch.
Servisch?
Nah!
Maar misschien neem ik ook wel gewoon een maïskolf.
In had gister maïs in mijn poep.
Hele stukken?
Jep.
Dan moet je ook niet zo schrokken.
Nou moet ik alwéér poepen.
Waar is Dirtzen?
Die loopt daar ergens achteraan.
Als ik terug ben in Nederland ga ik alleen nog maar seks hebben met jongens die ik écht leuk vind.
Weet je wat ik denk: dat Sziget de rest van het jaar een park is.
Gaan we nu naar de Coffee Company?
Ik moet namelijk best wel nodig poepen.
En ik poep toch het liefst bij de Coffee Company.
Heeft er iemand nog papieren zakdoekjes?
Ik heb namelijk snotjes.
Waar gaan we nu naartoe?
IJslandse elekro....
Ah, kijk aan: IJslandse elektro.
Ik wil een blaasvergroting voor mijn verjaardag.
Djiez, het was zo druk bij Manu Chao dat er op een gegeven moment een man met zijn pik bijna in mijn kont stond.
Ieuw, mijn snot lijkt een beetje op eendenpoep.
Heeft iemand Dirtzen gezien?
Ik denk dat Sziget de rest van het jaar gewoon een park is.
Ja, Sziget is de rest van het jaar een park.
Wat een flutwrap, ik voel me afgezet.
Serieus, ik moet echt de héle tijd poepen.
Zit er iemand op de plee?
Is er nog WC- papier?
Oh, ik zou echt een halve kinderboerderij op kunnen eten.
Waar is Nynke?
Zij heeft namelijk mijn neusspray.
Ik heb weer snotjes.
Djiez, hebben jullie SARS ofzo?
Gaat er iemand mee poepen?

06 augustus 2007

Ik ben even naar het Sziget Festival in Boedapest.

Dus doei!

03 augustus 2007

Ach ja, je weet toch, het curryworstverhaal.

Dit stukje gaat over pubers en seks, dus mijn meelezende tantes mogen even schaamtevol hun hoofd afwenden. Dank.

Seks, dat was vroeger iets van horen zeggen. Als twaalfjarige kon je alleen maar gissen naar wat het hele begrip inhield. Je had de Fancy, maar daar stonden eigenlijk alleen maar verhalen in over meisjes die curryworsten, viltstiften en bierflesjes bij zichzelf naar binnen hadden geduwd en nu niet wisten wat ze moesten doen. Ik dacht dan: dat meisje zit daar al knap lang mee. Want die brief heeft er vast wel een paar dagen over gedaan om bij Marjolein van 'Vrijen en Jij' terecht te komen. En misschien was Marjolein net een midweekje op vakantie, naar Sporthuiscentrum. En al die tijd zat dat meisje maar op haar slaapkamertje, met een curryworst in haar doos. En haar moeder maar op de deur bonzen en hysterisch huilen omdat ze dacht dat haar kind in een depressie was geschoten. Wat waarschijnlijk tegen die tijd ook wel zo was. Onprettig leek me dat, zeer onprettig.

Dingen over seks vroeg je sowieso natuurlijk niet aan je ouders. Het idee alleen al. Nee, dan liever aan de docente seksuele voorlichting. Bij ons was dat een mevrouw met kort haar en grote rieten oorbellen. Ze heette mevrouw Withaar, wat natuurlijk direct 'Schaamhaar' werd. Maar in de derde klas schaam je je voor alles, maar dan ook alles. Je schaamt je voor je ouders, voor je okselhaar,voor je bril en je danspasjes. Dus mooi niet dat je mevrouw Schaamhaar een vraag stelde.

Je kon maar het beste, als je ouders weg waren, naar het Casema Showkanaal kijken, omdat daar nog wel eens stukjes Filmnet voorbij wilden komen. Op een beeldschermpje met de grootte van een postzegel probeerde je twee zwoegende lijven te onderscheiden. Meestal kwam je er na drie kwartier turen achter dat je in plaats van Filmnet al de hele tijd een judowedstrijd op Eurosport zat te kijken. Het verschil was bijna niet te zien, daar op het showkanaal.

Maar nu! De jeugd van tegenwoordig kan op www.hoehetmoet.nl voor luttele euri allerhande filmpjes bekijken waarop men alles laat zien! Hoe onrechtvaardig! Die weten alles al! Zo hoort het niet! Niets geen onzeker gefriemel in broekjes in de bosjes naast zweterige bar- dancings, zoals dat vroeger ging. Geen jongen die zijn piemel nog in een appeltaart steekt, en meisjes blijven voortaan wel van de curryworsten af. En er zullen zéker geen meisjes meer een ippon op hun vriendje uitvoeren, omdat ze dat op Filmnet Eurosport hebben gezien.

Onrechtvaardig. Hmpfr.
:(

Hayte en Nynke's 'Hoe versier je een meisje' stappenplan.

Mijn broer en ik drongen onze versiertruuks op aan onze andere broer. Het was nacht op een camping annex bungalowpark op de Utrechtse Heuvelrug. Wij - broer 2, broer 3 en ik- lagen bij elkaar op een kamer. Normaliter proberen wij elkaar dan af te troeven in het laten van scheten, om keer op keer "oh, wat ben JIJ ERG!" te roepen. Maar deze keer dachten broer 2 en ik dat we mijn broer 3 versiertips moesten geven. Ook al was het donker, ik weet zeker dat broer 3 met zijn ogen rolde en "omg, houden ze dan nooit op" dacht. Broer 2 en ik daarentegen sloegen onszelf op de bovenbenen van hilariteit.
Maar ik dacht: het zou egoïstisch zijn om deze fantastische tips binnen de muren van onze vakantiebungalow te houden. Daarom, voor u: Het talloze stappen tellende stappenplan 'Hoe versier ik een chick?' Hierbij gaf ik dus de visie van het versierde meisje, en mijn broer 2 de visie van de versierder. Mocht u twijfelen aan onze expertise: we hebben beide succesvol versierd en wij versierden niet alleen desperate mensen of mensen met een verstandelijke handicap. Zo.

  1. Zorg dat je een eigen studentenkamer hebt. Dan kun je haar eens uitnodigen zonder dat je moeder al bij de voordeur met haar koektrommel staat te schudden. Of, bij mijn moeder: dat ze je date al bij de voordeur haar eierkoeken in het gezicht van het meisje staat te slaan.
  2. Kook voor haar. Jongens die koken verdienen heel veel punten bij meisjes. Ook al komt het allemaal uit een Knorr- pakje en heb je eigenlijk alleen een lente-uitje gesneden en 150 ml water in een pan gegooid. Als je gewoon een casuale kop trekt lijkt het heel wat.
  3. Schenk daar een wijntje bij en doe net alsof je verstand hebt van wijn. Niet heel overdreven snuiven en je wijn uitspugen (in haar glas), maar terloops zeggen "Ah, 1988, een goed jaar." Dat je het daarbij niet over wijn maar over het Nederlandse voetbal hebt, hoeft zij niet te weten.
  4. Speel na het eten een stukje op je gitaar. Speel je geen gitaar: leer dan gitaar spelen, potver. Al speel je 'To be with you' van Mister Big, ze zal zwijmelen. Vooral zeggen dat je maar drie akkoorden kent en het jezelf hebt aangeleerd, want dan zal ze helemaal versteld staan van jouw versie van 'Hello' van Lionel Ritchie.
  5. Zorg dat ze naast je op de bank zit als je aan het gitaarspelen bent.
  6. Zet een muziekje op. Az Yet, bijvoorbeeld. Boyz II Men mag ook.
  7. (Deze heb ik extra toegevoegd) Doe net alsof je gaapt en sla dan, terwijl je je zogenaamd uitrekt van het gapen, je arm om haar heen.
  8. Veeg met je hand een pluk haar uit haar gezicht, en zeg: "Goh, wat heb je mooie ogen! Wat hebben ze voor kleur? Smaragdgroen?"
  9. Zeg: "Mijn huisgenoot neemt heel vaak meisjes mee naar huis. Ik niet, ik wil dat het speciaal is. Dat ik echt een klik heb met een meisje."
  10. Als ze na dit alles nog niet braakt, kun je haar met een gerust hart zoenen.
Succes! Gegarandeerd! Echt! En anders wil mijn moeder, to set the mood, vast wel even langskomen om je date met een pak eierkoeken in het gezicht te slaan.

01 augustus 2007

Daar waar de ski-pulli's vandaan komen.

Ik weet niet of u ooit de trein van Utrecht naar Leiden neemt, of andersom. Doet u dat, dan komt u automatisch langs Alphen aan den Rijn. Op het industrieterrein van Alphen aan den Rijn (een plek waar je fo sho niet dood gevonden wilt worden) staat het hoofdkantoor van de Zeeman. En dit, beste mensen, is het aller- aller- allerlelijkste gebouw ooit. Het heeft de traditionele Zeeman-kleuren -geel en blauw- en op de zijkant staan Zeeman- vrachtwagens geschilderd. Overal wapperen vlaggen met het vrolijke Gerard Reve-esque zeemannetje erop. Waarschijnlijk kreeg de hoogste baas, die blijkbaar Zeeman heet, een enorme juichend geslacht in zijn broek van het idee grote Zeeman- vrachtwagens op zijn headquarters geschilderd te zien. En in dat gebouw zit nu meneer Zeeman in een grote leunstoel met zijn ijzeren hand zijn angorakat te aaien, en zoekt hij, terwijl hij satanisch lacht, de nieuwe kledingstukken voor seizoen 2008- 2009 uit; felgekleurde shortama's, singlets, pull-overs en ski-pulli's, zoals alleen de Zeeman ze schaamteloos in de schappen kan leggen. En witte briefslips, natuurlijk.
En ik rijd daar met de trein langs, terwijl mijn fantasie op hol slaat bij het zien van zoveel lelijks. En dan heb ik het niet eens over de inwoners van Alphen.

Bij de foto: nog zo'n biljant idee van de man met de ijzeren hand en de angorakat. Of hij hier ook een juichend geslacht van krijgt weet ik niet.


Door vakantie etc. zal er op Nynke's log iets minder frequent gepost worden. Sorry daarvoor.