20 augustus 2007

Dixie Tricks

Zoals ik al zei: er is nog veel te vertellen over Sziget. Een aangezien ik gewoon enorm veel van feuilletons houd, over vingers of knappe dokters of etcetera, maak ik van Sziget ook gewoon een feuilletonnetje.
Het ergste (oh ja, mocht u het nog niet gemerkt hebben: ik houd dus ook erg van zeuren) van zo'n festival zijn de Dixies. Gelukkig sliepen wij in een hostel, waar men wel gewoon riolering had, zodat er toch momenten op de dag waren waarop je een opgelucht "aaaah" kon slaken en het op een piesen, danwel poepen kon zetten.
Maar ja, op het festivalterrein moest je ook wel eens gewoon heel nodig, en dan was er niet altijd iets met riolering in sight.
En dan wist je dat het onvermijdelijke ook daadwerkelijk onvermijdelijk bleek: piesen op een Dixie. Hangend boven zo'n poepton gebeurde het me regelmatig dat ik, vanuit vogelperspectief, mezelf zag hangen. De handen stevig om het handvat in de deur geklemd en ondertussen hardop biddend dat niemand de deur open zou trekken (er waren Dixies zonder slot, ik bedoel: dat kan toch alleen een idee van de duivel zijn geweest?) En ondertussen moest ik ook nog een beetje overgeven in m'n mond omdat het er zo stonk. Ik moest snel beslissen: zou ik éérst gaan kotsen van de stank en daarna mijn plas laten lopen, of zou ik beginnen met het legen van mijn blaas en dáárna pas mijn maag opschonen?
"We bouwen huizen om orkanen te weerstaan, en maken schepen om in elke storm te varen. Er wordt gesleuteld aan een lamp die nooit kapot zal gaan...." zong ik op zo'n moment. Op sommige momenten in mijn leven zingt Ruth Jacott nu eenmaal in mijn hoofd. Daar kan ik ook niets aan doen, zegt de dokter.
Ik stond voor een soort van raadsel, en dat raadsel leek erg op de tekst van Vrede:
De wereld ontwikkelt zich razendsnel. De techniek staat voor niks. We lopen op de maan. Kelly is een omgebouwde man. Men kan jouw hart uit je halen en er een andere hart voor in de plaats zetten. Hepie en Hepie komen weer bij elkaar.
En nog altijd hurk ik beschamend boven een gat, waarin ik nog duidelijk de uitwerpselen van mijn voorganger(s) zie liggen, om zo mijn behoefte te doen.
Dat is echt zó twintigste-eeuws.

1 reacties:

Blogger Flopke zei...

Komen Hepie en Hepie weer bij elkaar? (Ik heb me jarenlang afgevraagd wie ik het lelijkst vond, Hepie of Hepie, maar ik ben er nog altijd niet uit. Misschien zal het nu eindelijk duidelijk worden.)

12:41 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage