18 augustus 2007

Fok hee, er is nog zoveel te vertellen over Sziget.

We gingen er met zo'n touringcar naartoe. Toen we die boekten leek dat op zich nog niet zo'n onaardige optie, totdat we de brief kregen waarin stond dat we tweeëntwintig uur in dat ding zouden moeten zitten. Heen èn terug. Dat zouden dus vierenveertig uur van mijn leven worden die ik gegarandeerd nooit meer terug zou krijgen, en zou vullen met andermans okselgeur inademen en me misselijk eten aan andermans dropsleutels.
In de bus zittende bleek dat het allerverschrikkelijkste toch was gebeurd: de busleukerd zat recht voor me. Deze busleukerd, laten we hem Hotze noemen, sprak vaak tegen niemand, maar op zo'n luide toon dat de gehele bus wel moést luisteren. Midden in de nacht zette hij een onvervalst 'Oh Dennenboom' in. Ik wilde hem het liefst op dat moment een dennenboom hardhandig in de endeldarm duwen zodat hij uiteindelijk naalden zou braken, maar dat heb ik hem maar niet verteld.
Uiteindelijk is Hotze beneden in de dubbeldekker gaan zitten, bij het volk dat graag de hele nacht op wilde blijven om alvast halve liters bier te drinken en scheten in malkanders gezicht te laten. Wij probeerden te slapen, alhoewel dat in een touringkar nog best lastig is. Het beste kun je je benen in een soort van lotushouding vouwen, maar aangezien ik gezegend ben met de lenigheid van, laten we zeggen, gewapend beton, heb ik mezelf een soort van dubbelgeklapt waardoor ik de rest van de nacht met mijn gezicht gevaarlijk dicht bij mijn kont lag.
Erwin en ik hebben overdag voornamelijk de tijd gedood met het spelen van 'Ipod Karaoke'; Wij hadden allebei een oortje in en zongen mee met een liedje, en de rest moest raden welk liedje het was. Vaak kregen ze er ook nog een leuke hint bij: "En door deze noot vloog Ron uit Idols." (Julien Thomas). Vooral Erwin en ik vonden het een verschrikkelijk amusant spel.

De terugweg was warm. Bovenin de dubbeldekker was het bekant 45 graden. Gelukkig was Hotze zo slim om alvast beneden te gaan zitten. In ruil voor hem kregen we een meisje met een RU Kidding me- visserspetje op. Niks mis mee, want na een week had ik geleerd hippies gewoon te gedogen. Voor deze week Sziget had ik namelijk een teringhekel aan stinkende dreadlocks en het meerstemmig zingen van 'Kum Bah Jah My Lord'; de dingen waar ik hippies altijd mee associeer. Ze las een boek van Ian McEwan, Atonement, waar ik ooit voor mijn studie de vertaling van heb moeten lezen. "Mooi boek hè", begon ik enthousiast, want ik vind dat een vriendelijk praatje met een vreemdeling zo op zijn tijd helemaal geen kwaad kan. "Ik heb de vertaling ooit gelezen". "DE VERTALING?" gilde ze me toe, en ze keek me aan alsof ik net voor haar ogen een foetus naar binnen had lopen schrokken. "Lees jij VERTALINGEN???", blafte ze verder. "Voor mijn studie, ja." Dat vond ze echt belachelijk, want dat kon ik aflezen aan de manier waarop ze haar oogbollen in haar oogkassen liet rollen. Ik dacht: okee, met jou ga ik dus de rest van de reis geen woord meer wisselen, al zou je me een orgaan aanbieden.
Zij dacht daar heel anders over. Te pas en te onpas probeerde ze in te breken in gesprekken die ik met mijn reisgenoten had. "WAAR WOONDE HIJ IN WAGENINGEN?" "MIJN MOEDER BELDE NET OM TE VRAGEN OF WE ER AL WAREN GHE GHEGHE."
Ik negeerde succesvol.

Morgen een stukje waarin ik minder loop te zeuren hoor.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage