29 oktober 2007

Dat cunting Leger Des Heils- Hoofd ook.

Ik heb jullie al eens verteld over mijn Leger Des Heils- Hoofd. Ik begin er serieus last van te krijgen.
Zoals vandaag: ik heb woensdag een belangrijk tentamen en zit daarom non- stop (yo we rocken non- stop) met mijn neus tussen de boeken. Nou ja, bijna. Soms kijk ik 'La Meglio Gioventu'. Maar verder: bijna non-stop.
Toen ik vanmiddag, na een dag studeren in de KB achter de rug en met een avond in het bejaardentehuis voor de boeg, in de trein zat uit te puffen, vond ik dat ik wel even iets anders mocht doen. De nieuwe Elle lezen, bijvoorbeeld. Even een stukje bezinning in mijn hectische en door naturalistische romans volgepropte leven.
Ik was weer helemaal zen aan het worden.
En toen kwam hij.
Een man van middelbare leeftijd in een groen pak.
"Zo, zit je dag er weer op?"
Ik kon nog net 'ja' zeggen, maar daarna barstte hij los in een spraakwaterval waar wijlen Scatman John nog een spreekwoordelijk puntje aan zou kunnen zuigen.
"Het gaat niet goed met Nederland!"
"Ik weet meer dan alle Tweede Kamer- leden bij elkaar!"
"Ik heb al 1500 rechtszaken gevoerd!"
"Fortuyn, die wist waar het naartoe moest met Nederland!"
"Ik hoor eigenlijk in de Tweede Kamer!"
"Die protestactie, over de stemcomputers, daar zit ik achter!"

Na tien minuten heb ik gezegd dat ik voor mijn studie de Max Havelaar moest lezen, en dus niet verder kon praten. Maar ik heb de Max Havelaar al lang uit. Dus toen moest ik drie kwartier oprechte interesse voor de Max Havelaar veinzen. Want hij zat me de hele tijd te bekoekeloeren. En de Elle brandde in mijn tas.

Kijk, dat Rik Felderhof graag praat met mannen die hun eigen hond hebben opgegeten, hele families die in een omgebouwde Fiat Panda naar de Noordpool willen rijden en oude grijze vrouwtjes die geneeskrachtige kruiden brouwen van uileballen en oude sportsokken, okee. Die man krijgt daar verrekte veel geld voor, zodat hij er een tijdschrift op na kan houden en bovenop een olifant door Afrika kan sjokken. Op zijn gemak. Met een BN' er. En met dat rare bohemiène hoedje van em op.
Maar ik krijg er geen cent voor, en mag toch altijd het zielige gekerm aanhoren van mannen in lelijke groene pakken die teleurgesteld zijn in Nederland, de politiek en het leven im allgemeinz.

Dit is 'em trouwens.

Omg hoe moet het nou met mij?

Vraagje: als Sarah Jessica Parker al uitgeroepen wordt tot meest onsexy vrouw ter wereld, wat ben ik dan, in godsnaam?
De 'meest op een shovel lijkende vrouw ter wereld'?
De 'als ze haar haar zou verven zou ze best de meest op Carola van BZN lijkende vrouw ter wereld kunnen zijn'?
De 'meest op een kruising tussen een fatboy en Debby Harry lijkende vrouw ter wereld'?
De ''s ochtends als ze uit bed komt ziet ze er een beetje uit alsof met Ter Land, Ter Zee en in De Lucht met glans tegen de schans áán is gevlogen' vrouw ter wereld?

Ik vind dit een zeer verontrustende situatie.

Verder hoorde ik laatst alwéér dat ik, als ik mijn mond open trek, op Brigitte Kaandorp lijk. Terwijl Martha toch zei dat het enige dat wij gemeen hebben is dat we allebei hele goede benen hebben. Wat dat betreft wil ik ook wel op haar lijken hoor.

Maar. Even erbij blijven. Mannen die mijn log lezen, een vraag: Is Sarah Jessica Parker echt onsexy? Want dan kan volgens mij de helft van de wereldbevolking wel inpakken.

26 oktober 2007

Verlammende angsten etc.

Ik heb er een nieuwe angst bij, en ik weet niet of ik er ooit nog vanaf kom. En nee, het is niet de angst dat Victor Reinier mij ooit uit een raam zal duwen, want dat heeft hij dus niet gedaan. Nee. Het heeft te maken met Mika. De zanger Mika.
Ik mocht Mika wel. Zijn liedjes waren toch altijd wel geschikt om op te dansen, in je blote kont met onderbroek op je hoofd, als je alleen thuis was. En zijn "So I tried a little Freddy...hrrrrrrrrm" uit 'Grace Kelly' was natuurlijk mooi. Vooral de "hrmmmmm". Goedgeplaatste "hrmmmms" trekken mij sowieso vaak over de streep wat betreft het waarderen van een liedje.
Maar dat nieuwe liedje. Dat is géén goed liedje. Voor de leken (lees: mijn moeder) even de uitleg: het liedje heet 'Big Girls' en het is een lofrede op de potige vrouw. De Rubensvrouw. De vrouw met de vrouwelijke vormen en het kloeke operettedecollete.
Heel nobel van Mika natuurlijk. Maar het is wel de aanzwengelaar van mijn nieuwe grote angst:

Dat ik binnenkort eens in een discotheek sta, en de DJ dat liedje draait en dat dan iedereen naar me kijkt en naar me wijst en "Yo go girl!" gilt.
Dat er een ineens een bewijs is dat je een gezellige dikkerd bent.
Nu ben ik helemaal niet dik -maar echt niet- maar vrouwen denken nu eenmaal nogal snel dat ze nog maar één moorkop verwijderd zijn van ontploffende dikheid en de onvermijdelijke helicopter waaronder je moet hangen zodat men je uit je eigen kamer kan takelen.

Ik ben dus bang dat dit me binnenkort overkomt. Geloof me: ik heb er al zeer realistische dromen over gehad, waarna ik steevast wakker werd met een natgehuild kussen en plukken haar op datzelfde kussen die ik waarschijnlijk uit pure frustratie zelf uit mijn hoofd had gerukt. En door die dromen durf ik eigenlijk niet meer naar de dikso. Gevolg: een sociaal isolement. Gevolg van het sociaal isolement: in bed zitten, Gooische Vrouwen kijken en soesjes eten. Gevolg daarvan: een helicopter die spoedig boven ons huis zal hangen om mij uit mijn lijden te verlossen.

Ik voorzie een énorme verlies- verlies situatie.

23 oktober 2007

Met je onderbroek vol borrelnoten.

Ik ben als mens redelijk in balans. Doe geen hele gekke dingen. Ik eet mijn dagelijkse portie groente en fruit, slaap per nacht een riant aantal uren en draag in de winter een hemd, omdat mijn moeder zegt dat ik anders zo'n koude rug krijg.
Maar zo nu en dan moet je uit de band springen. Zo nu en dan moet je een nachtje met teveel drank achter de kiezen op liedjes van de Party Animals staan dansen. Je moet dat jezelf gewoon gunnen. En dan niet raar opkijken als je de volgende ochtend wakker wordt met een kapsel vol uitgedrukte sigarettenpeuken, je onderbroek vol borrelnoten, je lichaam volgeschreven met onduidelijke kreten (en het liefst met watervaste stift) en het besef dat je die nacht geprobeerd hebt je kussensloop als slaapzak te gebruiken.
Ik heb dit weekend zo'n weekend gehad, en ik kan je vertellen: dat was heel leuk. Het was sowieso al gedoemd tot slagen, want het was een kamp (wat ik zelf had mee-georganiseerd) en het was met allemaal basketballers. En die kunnen allemáál heel goed drinken en dansen op liedjes van de Party Animals.
Enfin: één groot feest. Er waren zelfs sumoworstelpakken. En een dubieus spel dat 'tamponhockey' heet en wonderwel verschrikkelijk leuk bleek te zijn. En in het huis naast onze kampeerboerderij zaten een stel Polen die met zijn tienen precies één volledig gebit bleken te hebben, en maar wát graag tegen ons wilden voetballen.
Het was dus fantastisch.
En dat Mel, Eve en ik zondagmiddag terugreden en al in Leersum moesten stoppen omdat ondergetekende ervoor koos om luid vloekend tussen twee geparkeerde Volvo's over haar nek te gaan, terwijl er talloze dagjesmensen in vlotte parka's met dito honden voorbij liepen en hun hoofd afwendden; sja. Het is een prijs die je moet betalen.

14 oktober 2007

Wulpse verleiding en dergelijke

Ik heb er misschien wel niet meer over geschreven, maar ik ga er toch stiekem vanuit dat jullie allemaal braaf op donderdagavond aan de buis gekluisterd zitten om mijn buurjongen Frans en zijn liaisons dangereuses op de voet te volgen.
Voor alle mensen die op donderdagavond verplicht naar hun soldeercursus moeten, hier even een kleine puntsgewijze update:

  • Met Frans gaat het goed. Hij wordt niet verdacht door de dames. Wel zag je hem in voorstukjes vaak in intieme poses met verschillende wulpse vrouwen en zijn tong op plekken waar die normaliter niet zou mogen zitten, maar nu blijkt dat door de nightvisioncamera alle mannen er eigenlijk hetzelfde uitzien.
  • Vrijgezel Hans blijkt drie kinderen te hebben. De reactie van Malou en Frans leek empatisch, maar leek eigenlijk meer op de reactie die men doorgaans ziet bij mensen die nog niet wisten dat Ron Jeremy zijn eigen piemel in de mond kan nemen. Een soort van schrikreactie, maar ook duidelijk met een kern van bewondering en een "jongen, hoe doe je dat toch?" achtig iets.
  • Vrijgezel Sanne wordt afgeschilderd als een soort van hele hete, in bikini gestoken, lustig verleidende Jessica Fletcher. We zien haar daarom ook beduidend vaak in gedachten verzonken, met een aantekenboekje op schoot en met de wijsvinger tegen de lip. Alleen de butler zonder alibi en de vele neefjes en nichtjes die altijd om Jessica's hulp roepen ontbreken bij Sanne.
  • Sanne heeft een pact met Malou, die op de tere lichaampjes van haar familieleden heeft gezworen vrijgezel te zijn.
  • Haar vriend keek, toen hij dit hoorde, een beetje alsof iemand een tuinslang in zijn anus trachtte te wurmen.
  • Hans heeft het pact van Malou en Sanne in de smiezen en gaat volgende week proberen om het pact te breken. In de voorstukjes zagen we al een soort van halve aanranding van Malou.
  • Dat belooft wat!
  • Malou moest namelijk zelfs huilen.
  • Undercoverlover Bas ontpopt zich als een, laten we zeggen, MONGOOL, die de hele tijd dronken uit hangmatten dondert en voortdurend zijn hand in zijn broek stopt en zijn kruis loopt betasten. Zijn vriendin: "Tja, zo is Bas".
  • Ik zeg: kwaliteits- teevee.
  • Je kunt dit alles ook bekijken op http://www.undercoverlover.nl/
  • Doen, want echt: dat is kijkgenot hoor.

11 oktober 2007

Het bewijs dat het heeft plaatsgevonden





Mooi man.

10 oktober 2007

Hiep hiep hoera voor de democratie y'all

Heel Utrecht, en ik dus ook, mag vandaag stemmen! Voor een burgemeester! Democratie! Driewerf woeh voor de democratie!
We kunnen kiezen tussen a) een zonnebankbruine, gladde drol van de PvdA en b) iemand met een Oosters accent die net in de Tweede Kamer is gekozen, ook van de PvdA.
Nou stem ik sowieso vaak PvdA, maar dan valt er altijd iets te kiezen. Nu kan ik eigenlijk alleen kiezen op uiterlijk of uitstraling. En dat stuit mij tegen de borst.

Sowieso is stemmen een enorm desillusionerende bezigheid. Toen ik voor het eerst mocht stemmen kon ik daar, bij wijze van spreken, nachtenlang niet van slapen. Ik ging deelnemen aan de democratie! Ik zou een verschil maken! Voor het Europees Parlement nog wel!

Met een prettige kriebel in de buikstreek, die ik alleen herkende van mijn gevoelens omtrent de intocht van Sinterklaas, stapte ik richting het stemlokaal.
Ik stemde.
Ik stapte weer naar buiten.
En toen dacht ik dus dat het zou gaan beginnen.
Er zou een enthousiast verslaggeefstertje van het journaal staan, en die zou me dan kordaat een microfoon in de snufferd drukken. En dan zou ik bevlogen vertellen over mijn bewuste keuze, met argumenten die de oren van het verslaggeefstertje zouden laten tuiten. Wanneer ik uitgepreekt zou zijn, zou ik mijn omslagdoek met een ferme zwiep omslaan (voor kordate momenten heb je mijns inziens een omslagdoek nodig die je met een ferme zwiep om kunt slaan; niet dat je er dan in verstrikt raakt en rollebollend met je eigen omslagdoek over de grond rolt.) en daarna zou ik het verslaggeefstertje met open mond achterlaten. Haar cameraman: idem. En de geluidsman met de harige tampon op een stok ook. Ze zouden elkaar verbaasd aankijken. Wat een modelburger! En wat is ze verbaal begaafd! Wat een heldere uiteenzetting aangaande haar stemgedrag! En nog maar negentien jaar oud hè.
Ik zou alle journaals halen, en iedereen zou met mij over mijn stemgedrag gaan discussieren. Een maatschappelijk debat zou ik aanzwengelen. Modelburger!

Maar daar stond ik, op de IBB- laan. Alleen. Niks geen journaalploeg. Het was zo stil dat, als ik mij niet vergis, er zelfs tumbleweed door de straat woei.
Compleet gedesillusioneerd ging ik naar huis en stopte mij vol met kokosmakronen.
Kutdemocratie.

09 oktober 2007

Romuh we komuh

Ik ga binnekort naar Rome. Met B. Het is de eerste keer dat ik met iemand op vakantie ga die géén familie is en van wie ik ook niet vriendschappelijkerwijs tampons kan lenen (Erwin, ik reken je even niet mee. Maar je weet dat ik dat in het echte leven wel doe hè?). Om het simpeler te zeggen: ik ga voor het eerst op vakantie met iemand die ik 'mijn liefje' noem.
Een stevige mijlpaal in het leven van N. de J. te U., kan ik u melden.
Zondagavond boekten wij, en ik werd er gewoon een beetje sentimenteel van.
"Wij! Op vakantie! Een hele midweek! Samen! Jij! En ik!"
Ik hing verliefd om zijn nek.
"Woeoeoeoeoh! Samen weg! Woeoeoeoeeh! We gáán! We gáán gewoon! Jij! Ik! Jij en ik!"
Ik gaf hem klapzoenen op zijn wang en deed ondertussen iets wat door moest gaan voor een dansje, maar wat eerder leek op woest hoefgetrappel.
"In november! En vallen de blaadjes van de bomen maar is het in Rome nog vet lekker weer. En dan slenteren we heel bohémien door kleine straatjes en roken we gaulloises drinken we espresso en heb ik een grote zonnebril op en en en..."

Met opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan.
"Zeg, ga je hier nou sentimentéél over lopen doen?"

En zo houdt hij mij met beide benen op de grond. En dat is maar goed ook.

04 oktober 2007

Even een Jan Terlouw- evaluatie.

Jan Terlouw wil je gewoon als opa hebben.
Punt.
Het interview ging ook goed, trouwens.
Maar even: Jan Terlouw.
Jan Terlouw blijkt dus gemaakt te zijn van kuikentjes en klaterende bosbeekjes.
Zó aardig!
En hij had een hele mooie, rustige stem, waarmee hij hele mooie, ware dingen zei.
Ik was meteen niet meer zo zenuwachtig.
Want pfoe, 's middags ging het wat minder met de zenuwen.
Ik wist natuurlijk weer niet wat ik aan moest doen.
Ik begin zoetjes aan te denken dat ik nóóit weet wat ik aan moet doen, behalve als ik ga douchen.
Dus op de momenten dat ik niet onder de douche sta, sta ik besluiteloos voor de grote bult in mijn kamer -mijn kledingkast is kapot, vandaar- en hef mijn armen ten hemel en schrei.
Waarna ik uiteindelijk altijd een zwart shirtje aantrek.
Want zo werkt dat: ik heb een kast kamervloer vol kleding waarvan de meeste stukken mij wanhopig aankijken, smachtend wachtend om ooit gedragen te worden. Maar uiteindelijk trek ik dan maar weer een zwart shirtje van mijn wasrek af.
Misschien moet ik Dyanne maar eens bellen.

Maar ENFIN.
Waar waren we?
Jan Terlouw.
Dat was dus een mooie ervaring, lieve mensen.

01 oktober 2007

Jooo! Ik weet dat ik schandalig weinig log, maar:

Morgenavond mag ik, samen met Maarten, Jan Terlouw interviewen.
Over Koning van Katoren.
En over het nieuwe boek: Zoektocht in Katoren.
En natuurlijk over politiek & samenleving & misstanden.
Ik ben een beetje zenuwachtig, maar ik neem aan dat het gewoonweg fantástisch gaat worden.
Oh, en Jan Terlouw gaat signeren & voorlezen. Woeh!

Komen jullie ook?

Waar: Drift 21 te Utrecht, in de Sweelinckzaal
Tijd: 19.30 tot ongeveer 22.00u
Kosten: slechts 3 euro per kaartje