Even een Jan Terlouw- evaluatie.

Jan Terlouw wil je gewoon als opa hebben.
Punt.
Het interview ging ook goed, trouwens.
Maar even: Jan Terlouw.
Jan Terlouw blijkt dus gemaakt te zijn van kuikentjes en klaterende bosbeekjes.
Zó aardig!
En hij had een hele mooie, rustige stem, waarmee hij hele mooie, ware dingen zei.
Ik was meteen niet meer zo zenuwachtig.
Want pfoe, 's middags ging het wat minder met de zenuwen.
Ik wist natuurlijk weer niet wat ik aan moest doen.
Ik begin zoetjes aan te denken dat ik nóóit weet wat ik aan moet doen, behalve als ik ga douchen.
Dus op de momenten dat ik niet onder de douche sta, sta ik besluiteloos voor de grote bult in mijn kamer -mijn kledingkast is kapot, vandaar- en hef mijn armen ten hemel en schrei.
Waarna ik uiteindelijk altijd een zwart shirtje aantrek.
Want zo werkt dat: ik heb een kast kamervloer vol kleding waarvan de meeste stukken mij wanhopig aankijken, smachtend wachtend om ooit gedragen te worden. Maar uiteindelijk trek ik dan maar weer een zwart shirtje van mijn wasrek af.
Misschien moet ik Dyanne maar eens bellen.

Maar ENFIN.
Waar waren we?
Jan Terlouw.
Dat was dus een mooie ervaring, lieve mensen.