27 november 2007

Ik voel me een BHV'er

Vanochtend ging ik maar weer eens naar de fysio. Het was vroeg. Het was vóór negen uur 's ochtends; een tijdstip dat voor studenten technisch gezien eigenlijk helemaal niet bestaat. De wereld begint wat ons betreft pas om negen uur te draaien.
Maar enfin, ik zat daar mooi op mijn fiets, om kwart voor negen.
Aan het einde van de Oudenoord heb je een soort T- splitsing waar fietsers de auto's voorrang moeten geven. Ik, met mijn vooruitziende blik, zag dat ik sowieso een gele bus voorrang moest verlenen.
De Marokkaanse moeke die voor mij fietste zag dat niet. Of: ze zag het wel, maar vertikte het.
Op een soort van Laurel en Hardy- achtige wijze fietste ze met een slapstickeriaans sukkelgangetje tegen de gele bus aan, om daarna met dat zelfde sukkelgangetje tegen het asfalt te smakken.
Ik was snel ter plaatse, ik fietste er namelijk dus achter. De vrouw begon direct een soort van te jammeren. Ik sleepte haar met mijn beste bejaardensjouwtruuks op de stoep, ware het niet dat ze nogal een dikkerdje was. Dan kun je enkel slepen. Omstanders boden aan 112 te bellen. Ik probeerde ondertussen te vragen waar ze pijn had en of ik iemand voor haar moest bellen. Op beide vragen kreeg ik als antwoord datzelfde kermende gejammer.
En wat nou het rare is: binnen de kortste keren stond er zo wat een elftal van marokkaanse vrouwen met haar mee te jammeren. Waar kwamen die vandaan? Liggen die in de bosjes te wachten tot er weer iemand haar total lack of fietsskills toont?
Ondertussen was de vrouw uit de gele bus ook uit haar voertuig geklommen. Van haar had ik graag een foto gemaakt, maar als ik jullie nu zeg dat ze een immens grote panterprinterige jas aanhad en een rode kleurspoeling in het haar met bovenop haar hoofd grijze uitgroei, hebben jullie dan een beetje een beeld?
Ze was erg geschrokken, maar erg blij dat ik er was, omdat ik tenminste kon beamen dat de Marokkaanse duidelijk de schuldige was.
Ambulance en politie waren vliegensvlug ter plaatse. (Nogmaals: liggen die daar ook in de bosjes te wachten ofzo? Naast die Marokkaanse moekes?) De amublancezuster vroeg mij de insinuerende vraag: "Als jij nou met die snelheid tegen een auto aangereden was, en omgeklapt, zou je dan ergens pijn hebben?" Ik zei dat ik het niet echt een bottenbreekmove vond. Ambulancezuster tevreden, want dat dacht ze ook, maar die Marokkaanse moeke verstond niemand en kon daardoor nog steeds alleen maar jammeren.
Ik heb haar jammerend achtergelaten en haastte mij naar de fysio. Ik voelde me een enorme BHV'er, maar dan zonder kek fluoriserend jasje. Maar toch.

26 november 2007

Hoeksteen van de samenleving MIJN HOL.

Mijn familie wil geen Sinterklaas meer vieren.
(Ik geef jullie even een paar witregels de tijd om te beseffen wat dit inhoudt)














Mijn familie wil f#cking h#ll geen Sinterklaas meer vieren!!!!
Terwijl Pakjesavond bij ons altijd zo leuk was! Met stukjes leverworst en banketletter en gedichten waarin we elkaar een beetje afzeken / op de hak namen. En weken van tevoren erachter proberen te komen wie wie heeft. Die spanning. Die sensatie. Die zoektocht naar verhalen over genante momenten die je kunt verwerken in het gedicht dat je moet schrijven.
De broeierige rendez- voutjes in de keuken (lootjes ruilen) of de slaapkamer van mijn ouders (mijn moeder die altijd op het laatste moment nog een gedicht moest schrijven, waar ik haar dan mee mocht helpen). De kritiek op de verlanglijstjes (voornamelijk omdat een bepaald iemand altijd een afdruiprek vroeg). Mijn broers die elkaar afzeken om de grootte van hun boxershorts (die ze ook elk jaar vroegen).
Ik had B. al zover dat hij wel mee wilde doen, mits ik kon regelen dat hij broer 1 zou krijgen.
En nu gaat het dus niet door.
Omdat ik de enige was die enthousiast reageerde op het mailtje van mijn moeder, die er ook wel zin in had.
Geen Sinterklaas voor mij dus.
Compleet gedesillusioneerd sleep ik mezelf door de vijf fasen van rouwverwerking.
En familie, ik ben pas bij 'protest', dus berg je maar. Ik zou vooral niet heel erg uitkijken naar 'depressie', want ik denk dat ik daar zo rond kerst in zit.

21 november 2007

Zomaar wat dingen, soms kapselgerelateerd.

  • Normaliter houd ik helemaal niet van reclame. Ik gebruik reclames meestal om even een kopje koffie te zetten, een plas te doen of om uit mijn raam te hangen en voorbij fietsende mensen met keiharde, rauwe spruiten te bekogelen (nee hoor). Maar nu! Ik lig dus al sinds ik weet niet hoe lang in een permanente scheur om die nieuwe kpn- reclame. Die van die sproetjes. En die inktvip. Ik wil jullie wel een linkje op youtube geven, maar ik zit in de KB en daar kun je moeilijk copy-pasten, dus doe het lekker zelf maar even!
  • Na mijn coiffuredebacle -waar ik nu weer overheen ben, want zeg nou zelf: er zijn ergere dingen in het leven. Kanker bijvoorbeeld, of 'Two Girls, One Cup' filmpje- krijg ik vele steunbetuigingen van mensen die me troosten met hun eigen verhalen over coiffure- debacles. Gemene deler van al deze verhalen is iets waar ik nu al een tijdje over na loop te denken: waarom föhnen kappers je haar altijd zo debiel? Waarom blowen ze altijd zoveel air in je hair dat je er eigen altijd uitziet als Carola van BZN? En wat kappers ook altijd doen: je haar zo aanstellerig in je gezicht föhnen. En dan maakt het echt niet uit dat je net hebt gezegd dat je je haar altijd achter je oren zwiept. Dat advies slaan ze altijd in de wind. De wind van hun eigen föhn, geloof ik. Gevolg is wel dat je, na een bezoek aan de kapper, met vliegende vaart richting huis moet begeven om eerst eens lekker met je hoofd onder de kraan te gaan hangen om daarna zelf je haar weer te fatsoeneren. Ik vind het de omgekeerde wereld. En toch ga ik er niet tegen in.
  • Anyway, ik knutsel elke dag een beetje met mijn haar, smeer er wat onduidelijke goedjes in die de boel een beetje in model moeten houden, en dan durf ik de grote boze wereld wel weer in.
  • Trouwens, kapsters zien er zelf ook altijd zo verschrikkelijk overdone uit, kwa kapsel. Alsof ze alle nieuwe trends persé eerst op hun eigen hoofd willen uitproberen voordat ze de klant ermee lastig vallen. Een kapster heeft altijd minstens drie verschillende kleuren in haar haar, een matje, een permanent, een watergolf, een duizelingwekkend hoge kuif en drie kruinen die de boel eens lekker in de war stoeien. Ik bedoel: hoeveel goeds valt er te verwachten van iemand die er zelf uitziet als een kruising tussen stinkdier, een Dolly Dot en John de Wolf?
  • Ok. I've made my point.

17 november 2007

Undercover Lover is zo langzamerhand mijn raison d'etre.

Ik had dus beloofd te schrijven over toeristen, maar na talloze pogingen er een sluitend en werkelijk hi-la-risch verhaal van te maken, waarbij al die pogingen strandden en waardoor ik het geloof ik mijn eigen schrijfkwaliteiten totaal kwijtraakte, bedacht ik me dat ik ook heus wel ergens anders over kan schrijven. Dit weblog is namelijk mijn eigen mini- dictatuur, en daarom zeg ik (vrij naar South Park): "I don't care, I can do whatever I want." En daarom schrijf ik dus over Undercover Lover.

Kijken jullie dat überhaupt?
Is je antwoord nee, dan zou je je toch verschrikkelijk moeten schamen. Want het is nog altijd verschrikkelijk spannend & meeslepend & vulgair & lachwekkend, en de deelnemers zijn allemaal slettenbakkerig & slecht Nederlands-sprekend & onvoorstelbaar naïef. Behalve Frans natuurlijk, die niet vreest voor een mogelijke ontmaskering als Undercover Lover. (Voor de onoplettende lezer: Frans is mijn oude buurjongen en de man met wie ik als geen ander hutten kon bouwen.) As we speak moeten de deelnemers nog twee dagen uitzingen voordat zij in de finale in een bad met gele vla (denk ik) mogen uitvechten wie er de best veinzende vrijgezel is.
Frans doet het fan-tas-tisch. Helaas moest hij, om zijn status als vrijgezel kracht bij te zetten, zoenen met vrijgezel Magali; de helblonde bimbo met de borstvergroting. Maar soit: hij kan er honderdduizend euro mee winnen, dus dan zet je je verstand op nul & je blik op oneindig en draai je met je tong lustloos rondjes in haar mond opdat zij de volgende ochtend aan het ontbijt kan verklappen dat jullie als twee bronstige aalscholvers elkaar oraal verkend hebben en jij als vrijgezel te boek staat.
Zo werkt dat.
Frans weet dat.
Ik ben trots op Frans.
En ik kijk er met een mengeling van fascinatie en dol enthousiasme naar. Voor mijn gevoel word ik er langzamerhand iets té enthousiast over, want toen gister de aflevering van donderdag nog niet online te zien was, was ik not amused. Maar echt stampvoetend, pruilliptrekkend not amused. Gelukkig is het bijna afgelopen en kan ik me dan weer losweken van alle lis & bedrog & onwettelijke geiligheden en mag ik me weer gaan storten op belangrijke dingen.
Begon Sterren Dansen op het IJs niet weer bijna?

12 november 2007

Hoehoi, daar ben ik weer.

En ik ga jullie alles vertellen over mijn midweek Rome. Maar eerst: wat daaraan vooraf ging. Met vandaag: mijn woensdag- gehakt kutdag.

Ik verneukte mijn mondelinge tentamen op een haast groteske wijze. Ik heb niet gehuild, maar moest wel even een paar keer de Nieuwe Gracht affietsen om met veel binnensmonds ge 'kut' mijn woede slash teleurstelling kwijt te raken. Gelukkig had ik een lichtpunt: ik mocht 's middags van mezelf naar de kapper. En dat, lieve mensen, doet een meisje goed. Nu had ik al wel kunnen weten dat dit een enorm debacle zou worden met hysterisch huilende afloop. Want het zit namelijk zo:
Iedere kapper ziet in mij een Martine Hafkamp. Wat ik coiffuretechnisch ook op- of aanmerk; men meet mij altijd een coupe Martine Hafkamp aan. Ik zei tegen de kapper: doe er maar zo'n anderhalve centimeter vanaf, en binnen vijf minuten had ik de moffenhoerenlook al te pakken: nonchalant door elkaar geplaatste lange en korte plukken en een matje dat John de Wolf in de negentiger jaren nog de status van sexsymbool had gegeven, maar wat bij mij toch de vraag opriep van welk bandlid van Duran Duran ik een bastaardkind zou kunnen zijn. De kapper daarentegen vond het natuurlijk ge-wel-dig en stoeide woest met mijn haar, zoals alleen kappers dat kunnen.
"Eh" zei ik, "kunnen die plukken in mijn nek er nog af? Want ik weet nu al dat ik daar helemaal niets mee kan."
De kapper zei dat ik er anders even mee rond moest lopen. Als ik het niet mooi vond knipte hij ze er als nog af. Probleem was dat ik daarna een fotoshoot had voor Nobiles Magazine.
Nu sta ik geregeld slecht op foto's. Zei ik slecht? Ik bedoel: SLEEEEEEECHT!!!!!honderdelf!!! Dus een slechte coiffure kon ik niet hebben, wetende dat ik sowieso altijd op foto's sta met óf mijn ogen dicht of met de blik van een razende psychiatrisch patiënt met constipatie.
Afijn. Foto's gemaakt, neutrale blik opgezet. Terug naar de kapper. Plukken eraf laten knippen. Kapper teleurgesteld. Ik opgelucht.
En toen had ik dus Martine Hafkamp- haar. Nou ja. Met een beetje stylen is het al een beetje een Yvon Jaspers- kapsel, wat mijns inziens toch een verbetering is.
En toen ik bij B. kwam maakte hij een ingewikkelde pasta voor mij en suste me met het idee dat we over een paar nachtjes al in Rome zaten.
En toen, lieve lezers, was alles weer goed.
En toen had ik teveel 'en toen' gebruikt in mijn logje.

Morgen: alles over toeristen, en hoe ik ze het liefst op allerhande verschillende manieren dood wil maken.

04 november 2007

Ik zit even een midweekje in Rome, y'all

Dus even geen logjes. Dus heb jij, lieve lezer, nu de tijd om allerlei dingen te doen waar je anders nooit aan toe komt. De kooi van je zebravinken schoonmaken bijvoorbeeld. Je moeder uit bad halen. Oude vrouwtjes helpen oversteken. Je financiële administratie op orde brengen. Een boek lezen, for crying out loud. Naar de sportschool gaan. Iets afspreken met die leuke jongen van je werk, waar je al een tijdje verleidelijk naar loopt te loensen, maar die je nog nooit aan durfde te spreken. Je keukenkastjes soppen. Een SOA- test doen.

Zomaar een paar tips; doe er je voordeel mee.

Tot volgende week!