27 november 2007

Ik voel me een BHV'er

Vanochtend ging ik maar weer eens naar de fysio. Het was vroeg. Het was vóór negen uur 's ochtends; een tijdstip dat voor studenten technisch gezien eigenlijk helemaal niet bestaat. De wereld begint wat ons betreft pas om negen uur te draaien.
Maar enfin, ik zat daar mooi op mijn fiets, om kwart voor negen.
Aan het einde van de Oudenoord heb je een soort T- splitsing waar fietsers de auto's voorrang moeten geven. Ik, met mijn vooruitziende blik, zag dat ik sowieso een gele bus voorrang moest verlenen.
De Marokkaanse moeke die voor mij fietste zag dat niet. Of: ze zag het wel, maar vertikte het.
Op een soort van Laurel en Hardy- achtige wijze fietste ze met een slapstickeriaans sukkelgangetje tegen de gele bus aan, om daarna met dat zelfde sukkelgangetje tegen het asfalt te smakken.
Ik was snel ter plaatse, ik fietste er namelijk dus achter. De vrouw begon direct een soort van te jammeren. Ik sleepte haar met mijn beste bejaardensjouwtruuks op de stoep, ware het niet dat ze nogal een dikkerdje was. Dan kun je enkel slepen. Omstanders boden aan 112 te bellen. Ik probeerde ondertussen te vragen waar ze pijn had en of ik iemand voor haar moest bellen. Op beide vragen kreeg ik als antwoord datzelfde kermende gejammer.
En wat nou het rare is: binnen de kortste keren stond er zo wat een elftal van marokkaanse vrouwen met haar mee te jammeren. Waar kwamen die vandaan? Liggen die in de bosjes te wachten tot er weer iemand haar total lack of fietsskills toont?
Ondertussen was de vrouw uit de gele bus ook uit haar voertuig geklommen. Van haar had ik graag een foto gemaakt, maar als ik jullie nu zeg dat ze een immens grote panterprinterige jas aanhad en een rode kleurspoeling in het haar met bovenop haar hoofd grijze uitgroei, hebben jullie dan een beetje een beeld?
Ze was erg geschrokken, maar erg blij dat ik er was, omdat ik tenminste kon beamen dat de Marokkaanse duidelijk de schuldige was.
Ambulance en politie waren vliegensvlug ter plaatse. (Nogmaals: liggen die daar ook in de bosjes te wachten ofzo? Naast die Marokkaanse moekes?) De amublancezuster vroeg mij de insinuerende vraag: "Als jij nou met die snelheid tegen een auto aangereden was, en omgeklapt, zou je dan ergens pijn hebben?" Ik zei dat ik het niet echt een bottenbreekmove vond. Ambulancezuster tevreden, want dat dacht ze ook, maar die Marokkaanse moeke verstond niemand en kon daardoor nog steeds alleen maar jammeren.
Ik heb haar jammerend achtergelaten en haastte mij naar de fysio. Ik voelde me een enorme BHV'er, maar dan zonder kek fluoriserend jasje. Maar toch.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage