26 december 2007

Verontschuldigingen en kerst

Jajajajajajaaaaaaaa
Het kon zo natuurlijk ook niet langer.
Maar weet u: naast het loggen heb ik ook nog een ander leven, net zoals jullie.
En daarom waren mijn afgelopen dagen, net als die van jullie, gevuld met eten, eten, eten, eigen familie, schoonfamilie, de extra dikke Kerst- Libelle, bejaarden en eten.
En dan kun je dus niet loggen.
Maar vandaag mag ik de hele dag de bejaarden bewaken (ja mensen, op tweede kerstdag) en heb dus genoeg tijd om jullie plezieren, en kan ik me en passent ook nog een vaatvernauwing vreten aan al het gebak etc. dat men de oudjes hier voorzet.
Hoe was jullie kerst so far, lieve lezers?
Die van mij leek nog het meest op Een reis rond de wereld in tachtig anderhalve dag. Want wat niemand mij vertelde toen ik pakweg een half jaar geleden een abonnement nam op vriend B. en al zijn gezelligheid, is dat je kerstdagen een stuk lastiger worden als je verkering hebt. Ik wist dat niet. Ik had tot voorkort een ontzettend goed ontwikkeld talent voor 'de kortstondige affaire', waardoor ik nooit in de spagaat belandde die 'kerst met vriend' heet.
Nu is die spagaat bij ons ook nogal wijd, aangezien mijn ouders daar wonen waar de verharde wegen ophouden en men de laatste kilometers op een ezeltje moet afleggen, mits het pontje in de sloot ligt, want anders kun je er helemaal niet komen, terwijl de ouders van B. in het kloppende hart van Nederland wonen, het epicentrum voor hip en happening: Zoetermeer- Oost.
De onderhandelingen konden beginnen.
Nu wil het geval dat de vader van B. heel lekker schijnt te koken. En dat doet hij op eerste kerstdag. En nu houd ik natuurlijk heel erg veel van mijn familie, maar de maag wil ook wat. En als je dan de keuze hebt tussen a) een halve kinderboerderij op het gourmetstel smijten of b) een zevengangendiner met bij elke gang een andere wijn en een bijpassende afwas, nou dan weet ik het wel. En jij ook.
En doordat ik eerste kerstdag al geofferd had, en vandaag dus moet werken, moest B. moreel gezien wel op kerstavond met mij die onverharde wegen af. Hij had geluk: mijn moeder moest in een kerstnachtdienst zingen èn protestants was èn Fries èn meer dan twee uur duurde. Petje af dus voor B.
Enfin.
Kerst is uiteindelijk dus echt heel erg leuk, ook al zit ik nu bij de bejaarden die klagen dat de gebakjes te klein zijn, terwijl het petit-fourtjes zijn. Maar ach. Vrede op aarde en in de mensen een yadayadayada.

Fijne feestdagen, lieve lezers!

11 december 2007

Sinterklaas, en hoe het allemaal nog goed kwam.

Nu had ik ook wel kunnen weten dat, hoewel mijn eigen familie mij Sinterklaasgewijs extreem negeerde, de échte Sinterklaas mij niet in de kou zou laten staan. Want ik ben dit jaar heus wel een brave meid geweest hoor. Keurig mijn diploma gehaald, niet met Manon Thomasesque schandalen in de krant gekomen en getracht elke dag twee stuks fruit te eten.
B. speelde voor Sinterklaas, waaruit blijkt dat hij dus echt de allerleukste jongen allertijden is. Ik zal daarom ook éérst tien kleine blondgekrulde, met balgevoel behepte jongetjes voor hem baren -en een donker jongetje die Stanley zal heten, voor op keep, want anders wordt het natuurlijk niets met dat familie-elftal- voordat ik een kind aan Jeroen Willems zal schenken. Mocht ik dan überhaupt nog de puf hebben om te baren.
Zelfs vriendinnen D. en K. speelden voor Sinterklaas, dus eigenlijk kon mijn Sinterklaasavond niet meer stuk.
En zo ziet men maar weer: familietradities worden schromelijk overschat. Men kan ook best leven zonder familiaire pakjesavond. Wat niet wil zeggen dat ik volgend jaar niet wéér mijn familie met obsessieve passie aan de oren zal trekken om een lootjestrekgebeuren te bewerkstelligen.
Ze moeten niet denken dat ze van me af zijn.

10 december 2007

Wat ik dus tegen Jeroen Willems zei:


"Ik weet dat dit echt heel genant wordt, maar ik moet het toch tegen je zeggen.

Mocht je ooit een kind willen: ik baar het voor je.

Ik meen het.

Ik doe dat voor je."


Jeroen moest lachen. Ik ook. En toen ben ik maar heel hard weggehold, omdat het inderdaad een beetje genant werd.

05 december 2007

Was alles maar Konijnen, de boekpresentatie

Ik was op de boekpresentatie van Renske. Vraag me niet waarom. Ik heb ooit een plaattaart voor haar gebakken en blijkbaar was dat zo'n fantastische plaattaart dat ik daardoor bij haar inner circle hoor. Ik heb me daarom voorgenomen om de rest van mijn leven niet meer te netwerken of te solliciteren; ik neem gewoon een plaattaart mee waarop ik een beetje ingewikkeld met geitenkaas en brokken prei heb lopen stoeien, et voilà: ik kom overal mee weg, krijg alles voor elkaar en ben een gelukkig mens.
Maar enfin mensen: Renske.
Renske zag er heel mooi uit, er was één of ander onduidelijk alcoholisch drankje met konijnen erin en slingers van kaasknabbels. Kasper en ik stonden te muurbloemen en ondertussen te roddelen over de mensen die binnen kwamen. Het waren namelijk allemaal semi- bekende Nederlanders. Zoals Jeroen Nieuwenhuize. En al die semi- bekende Nederlanders zaten elkaar een beetje aan te koekeloeren, zo van: "hèèèèèèh? hmmmm..... ken ik jou ergens van?" Bij mij zag ik iedereen denken: "Wat is Yvon Jaspers dík geworden zeg! Oh neeeee! Het ís Yvon Jaspers helemaal niet!"
Nou, en ondertussen kletste ik een beetje met deze en gene, dronk en tonicje met Cas, waagde een dansje met Marten en bekokstoofde een fantastisch romanplan met Kasper (ons boek gaat zo dik worden als Het Bureau van Voskuil, maar dan met minder opgestoken sigaretten en gesitueerd in een Vinexwijk, en de bijpassende en ook onvermijdelijke bakfiets, en dat je het boek dus van twee kanten kunt lezen. Fokking briljant.)
Het was een práchtige avond, helemaal na wat ik op een gegeven moment tegen Jeroen Willems zei (een terecht bekende Nederlander fo sho).
Maar dát horen jullie morgen!
En dan nu: een cliffhangert!

EN: Koop dat boek! Mensen! Ik vraag eigenlijk nooit iets aan jullie, hè. Maar nu wel. Willen jullie dat boek kopen? Het is namelijk goed voor de volksgezondheid hoor.