Het opmaken van je bed; bijna net zo erg als het hebben van nierstenen. Of Dries Roelvink-zijn.

De wetenschap kan veel tegenwoordig. Harten in mensen proppen wiens eigen hart het loodje legt; mensen in een baan rond de aarde schieten en M&M's maken die in de mond smelten, niet in de hand (al heb ik over dat laatste zo mijn twijfels; ik houd aan het eten van M&M's toch altijd een paar plakkerige vingertjes over, maar enfin.)
Het punt wat ik wil maken: alles kan. En vooral: voor alles is een handige oplossing!
Behálve! BEHALVE!
Voor het opmaken van je bed.
Waarom? Waarom God, waarom moet dat toch altijd zo'n helse onderneming zijn?
Waarom vind je jezelf altijd terug in een innige verstrengeling met je dekbedhoes, zodat niet je dekbed, maar jij zelf gekleed gaat in een kittig bloemetjesmotief? Waarom stribbelt mijn onderlaken altijd dusdanig tegen in het ommijnmatrasheengaan, waardoor ik uiteindelijk als een Dennis van der Geest mijn matras in een ippon moet gooien (of een yuko, of een koka -ken je judo-termen, bitchez!-) om er überhaupt nog een lakentje omheen te krijgen?
En, geloof me, ik ken alle truukjes. Het 'met je handen in de dekbedhoes die je binnenstebuiten keert en dan je dekbed bij de punten pakken ' concept, bijvoorbeeld. Het schijnt te werken, ware het niet dat bij mij mijn dekbed zich altijd drie keer ronddraait terwijl ik de hoes eromheen wurm, zodat je toch nog met je hoofd in de hoes moet om te kijken waar het fout is gegaan. En als je dan met je hoofd in je hoes zit en even een onverwachte beweging maakt (omdat de telefoon gaat), zul je altijd (ik herhaal: altijd) een pot thee omstoten, of een fotolijst die dan op je pot thee valt zodat die ook valt. Of de apocalyps vangt juist op dat moment aan. Zoiets.
Ik zeg: wetenschap, doe er wat aan. Ken je plicht en hélp me. Of geef me anders een kamermeisje.

Twee gaatjes in een Leeuwarder Courant

Er is weinig leuks aan winkelen in Sneek. De winkels zijn saaaaaaaaaai en de mensen lopen allemaal in van die practische vierseizoenenparka's. Niks flaneren; doorbenen zullen we.
Het leukste aan winkelen in Sneek is Boekhandel 'Van der Velde'.
Rectificatie: het leukste aan winkelen in Sneek is die leuke jongen die bij boekhandel 'Van der Velde' werkt.
Die jongen met die licht-treurige oogopslag en die halflange haren. Die je altijd zo vriendelijk helpt.
Die jongen maakt het benen door verregende straten met Scapino's en Kruidvaten méér dan goed.
Hevig geïnteresseerd struin ik de (ruim opgezette, opgeruimde) winkel door en blader ondertussen door boeken met titels die voor hem hints zouden moeten zijn duidend op mijn verregaande affectie jegens hem. 'Heb mij lief', 'Ik omhels je met duizend armen', 'Godin van de Jacht' en 'Nader tot U', bijvoorbeeld. Of ik knip twee gaten in een Leeuwarder Courant en ga aan de koffietafel zitten om hem zo te kunnen bekoekeloeren.
Na een tijdje reken ik iets af, maar alleen als ik zeker weet dat ik door hem geholpen wordt. Terwijl hij mijn boek afrekent droom ik over een huis waar we wonen met boekenkasten tot aan het plafond en comfortabele oorfauteuils, of ik droom over hartstochtelijk zoenen in het magazijn van de boekhandel; dat ligt een beetje aan mijn bui.
Tot op heden heb ik alleen nog maar tegen hem durven zeggen 'dat het me zo leuk lijkt om hier te werken' terwijl ik eigenlijk bedoelde dat het me leuk leek om met hem te werken.
Dit schiet dus niet op.
De volgende keer als ik winkel in Sneek zal ik de stoute schoenen maar eens aantrekken, want door al dat gedrentel van me heb ik 'Godin van de Jacht' al bijna uitgelezen, daar in Boekhandel van der Velde.

Morgen doe ik weer mijn maandelijkse dingetje bij Omrop Fryslan

(een boek recenseren, red.)
Kijk hier.
Of luister ('harkje' heet dat in het Fries) hier

Reach out and touch, somebody's hand

Het is ontroerend, y'all, hoeveel bemoedigende reacties ik krijg op mijn sportschoolavonturen. Onbekende klampen me aan om te vertellen dat zij ook regelmatig een vogelnestje maken en daarna drie dagen lang niet meer uit de vogelnestjeshouding komen. Donderdag werd ik bij Omrop Fryslan binnen anderhalve minuut al twee keer ondervraagd of ik het wel volhield. En ik hóu het vol, lieve mensen, dus reken maar van yes dat ik daar gráág over vertel.
Ik voel me soms net Mies Bouwman met de actie 'Open Het Dorp', maar dan in kleur en zonder gehandicapten die woonruimte zoeken. Maar verder is de gelijkenis treffend! Ik wil namelijk ook de hele tijd "lieve mensen!" zeggen, en "wat ontzettend aardig van u zeg!" en "Er is tweehonderd gulden gedoneerd door de vereniging van huisvrouwen uit Gasselternijkerk! Wat gewéldig!"
Toen ik gister over de hyves nóg een bemoedigende spierpijnkrabbel kreeg was ik bijna in staat een galmend 'reach out and touch, somebody's hand' in te zetten. Want samen komen we deze fitnessmalaise wel door hoor mensen. Samen we can. We SO can.

Geachte meneer Heijn, lieve Ap.

Hier spreekt een tevreden klant. Bijna dagelijks haal ik mijn grocerieën in uw winkel, en wel die in de Twijnstraat te Utrecht. Een winkel met de afmetingen van een SRV-wagen, maar dat terzijde. Want ik ben een blije klant. Ik ben dol op bonusaanbiedingen, hamstermannetjes en uw nieuwe bubblegum. Kraaiend van plezier huppel ik dagelijks door uw winkel, me vergapend aan al het goede dat u mij te bieden heeft.
Maar de laatste dagen heb ik een probleem. En wel het volgende:
Als ik moet werken (als bejaardentehuisportier, red.) neem ik vaak één van uw kant-en-klare salades mee. Want dat hapt lekker weg. Bijna altijd kies ik voor uw excellent salade met geitenkaas. Afgezien van de glibberige zongedroogde tomaatjes die u daar in verwerkt (maar daar hebben we het een andere keer wel over) is deze salade ronduit ge-wel-dig. Zo vind ook mevrouw U., een bejaarde uit het bejaardentehuis voor wie ik zo nu en dan een salade het huis binnensmokkel. Ook zij prefereert deze salade boven al het andere uit uw brede assortiment aan genotsartikelen.
Maar deze salade is bijna overal altijd uitverkocht! Hoe kan dit? Zijn er meer bejaarden die zich als hongerige hyena's bovenop deze salade storten? Ziet u tegenwoordig toevallig veel konijnen in uw winkels omhippen?
Nu is het geval dat mevrouw U. vorige week is gevallen, toen zij abuisievelijk naar haar rollator greep. Zij draagt nu een grote pleister op haar voorhoofd en heeft bloeduitstortingen bij de ogen, waardoor zij eruit ziet als een pandabeer. Maar echt. Een fokking pandabeer. Als beterschapsdingetje wilde ik een salade voor haar meenemen, maar -zoals u waarschijnlijk al snapt- die was dus uitverkocht.
Een domper voor alle betrokken partijen.
Nu wil ik u, Albert Heijn, vragen: geef ons meer salades. We hebben het nodig. Zielige, blauwogige, hoofdpijnhebbende bejaarden hebben uw geitenkaassalades nodig. Help ons.

Hoogachtend, en met een welgemeend 'tsjek je lator',

Nynke de Jong

Oe Blinder, de comments doen het weer!

Het lag dus aan mijn template. Met dank aan Jasper, mijn anonieme fan die dit mankement voor mij opspoorde.

U kunt dus weer reageren. Fieuw. Ik miste u al. Echt.

Oh, en wat ik nog even over fitnessen wilde zeggen:

Het is niet alleen 'variatie' waarvoor ik me richting sportschool begeef. Als ik geen fitnessmedestanders zou hebben, zoals Dree, zou ik nooit om negen uur 's ochtends in de sportschool staan. Want alleen sporten? Doe me dan maar obesitas!
En okeeeeeeeeee: de sportschool heeft een sauna en een turks stoombad waar je na de training in mag. Dat helpt ook.

Een fitnessfeuilleton waar men 'u' tegen zegt.

Ik ben nog altijd aan het fitnessen! Jeuj! Ik houd het al TWEE weken vol en mèn, dat is een record.
"Hoe houd je het toch vol?" hoor ik jullie denken. Nou, dat zit 'em dus in de variatie.
Zo hebben Dree en ik ons vanochtend gewaagd aan het zogenoemde 'bodyshapen'. 'Bodyshapen' klinkt alsof iemand met een kaasschaaf in de hand je lichaam gaat bewerken, maar neen. Geen kaasschaaf in sight. Wel allemaal dames van diverse pluimage die zich collectief het slaapsnot uit de ogen wreven (het was negen uur 's ochtends, red.)
We begonnen met wat strekoefeningen, waarbij ik niet naar Dree moest kijken omdat de dingen die we moesten doen het beste omschreven konden worden als 'de eerste wankele stapjes van een pasgeboren hertenjong' of 'poepen op een Frans toilet en oppassen dat je niet over de je broek heenschijt'. En daarbij mag je natuurlijk niet lachen. Want de instructrice ziet alles in de immens grote spiegel waarin jij jezelf ook de hele tijd ziet bouncen (mental note: koop een nieuwe sportbeha).
Daarna moesten we allerhande dingen doen met gewichten waarbij ik pufte en steunde en spieren voelde die zich tot vandaag keurig verscholen hadden gehouden in de spierkrochten van mijn lichaam.
De instructrice was trouwens geen nazi, en de dingetjes die we moesten doen waren niet moeilijk. En na de les had ik wel het he-wat-ben-ik-toch-lekker-sportief-en-nu-mag-ik-wel-een-broodje-bapao-gevoel. Min dan dat broodje bapao hè, want dat komt er even niet in.
Ik zie niet in waarom ik morgen niet weer mijn body zou gaan shapen. Maar als ik morgen als een Litvinenko-look-a-like in bed lig i.v.m. spierpijn kan ik daar nog op terugkomen hoor.

De comments zijn nog altijd kapot, potver.

Daarom:
Heb je me iets geweldigs te melden (en vind je onze relatie te pril om al kiezelsteentjes tegen mijn raam aan te gooien om zo de aandacht te trekken) mail me dan!
En wel op gerda-havertong@hotmail.com

Dank, lieve lieverds!

Grootheden haal je makkelijk door elkaar.

Gisteren was weer A5, en het thema was 'Adam en EvA5', oftewel 'kom als legendarisch duo'. Dat leverde leuke dingen op, zoals de hele 'fellowship of the ring' compleet met rare oren, twee Theo's en twee Thea's, Simone de Beauvoir (Wiegertje) en Jean-Paul Sartre (Hans, die de zelfde bril had als Theo en Thea) en Jim (Kasper) en Pam (Eef) van 'The Office'. Gepke en ik waren als Hepie en Hepie, maar die bleek niemand te kennen, wat ik toch een schande vind. Want dat is cultureel erfgoed, Hepie en Hepie.

Myrthe was als Janice Joplin en had als wederhelft een sjaak van USF Studentenbelangen meegenomen die duidelijk verkleed was als Jimmy Hendrix. Du moment dat Jimmy voorbij komt lopen zegt Gepke:

"Hee kijk! Het is Hakim uit Sesamstraat!"

Nou ja.

Het had gekund. Maar dan rest ons de vraag: wie hoort er bij Hakim? Er hoorde toch nooit iemand bij Hakim? Omdat hij niet kon praten, of omdat iedereen na drie keer de handen-op-het-glas-mime-act al strontzat was. Denk ik.

Ergens in de Biltstraat, waar ik toch niemand kende.

In het kader van dit besloot ik gisteren met Dree mee te gaan naar haar fitnesshonk, daar waar Martha ook regelmatig in de tredmill staat. Want dat is toch ergens in de Biltstraat, en daar ken ik verder toch niemand. En fitnessen doe ik toch het liefst terwijl niemand kijkt.

Allereerst: het lijkt wel alsof deze fitnessfabriek illegaal is. Serieus: door alle trappen die we op moesten leek het wel alsof men een hometrainer in het Achterhuis gezet had en ik daar, via een weggeschoven boekenkast, moest komen.

Het fitnesshok zelf zag eruit als de bakermat voor Oost-Duitse Zwemkampioenes, met beukende trancemuziek en sfeervolle TL-verlichting.

En de gewichttrainapparaten zien eruit alsof je er iemand met gemak mee zou kunnen radbraken. En dat men dat er vroeger ook mee deed.

Maar: het ging goed!

En, wat altijd mijn grootste angst is -dat iedereen er heel hip uitziet en niet zweet- bleek ook niet zo te zijn!

De mensen daar zien er ook gewoon uit alsof ze hun bed zijn uitgerold en in één vloeiende rol op het crosstrainapparaat zijn gerold. Net als ik!

Ik heb namelijk een traumatische ervaring bij een andere fitnesstoko, waar ik met vriendin H. wel eens ging cardiofitnessen, en waar alleen jonge moeders kwamen die, ondanks dat ze al drie van die yuppenkinderen geworpen hadden, er nog uitzagen als een -ik noem maar iemand- Brenda Dygraf. Bovendien zweette niemand, en de instructrice al helemáál niet. En ik zag er na een half uur al uit alsof ik à la Andie MacDowell in 'Four weddings and a funeral' al een tijdje in de stromende regen op mijn grote liefde Hugh Grant had staan wachten. Maar dan in trainingsbroek. En die instructrice maar in mijn oor tetteren: "Kom op! Zet door! Achteraf zul je jezelf dankbaar zijn!" En ik dacht: "Achteraf vind jij jezelf gevierendeelt terug op een apparaat waarvan jij voorheen dacht dat je het enkel kon gebruiken om je dijbeenspieren te trainen. Als je met dit hysterische gegil doorgaat hè."

Maar nu, bij deze fitnessfabriek, gaat het goed. Dus pas maar op: binnen de kortste keren ben ik strak, slank en heb ik een conditie van heb-ik-mezelf-daar.

Hà!

Stemmen y'all!

Voor 'Best Geschreven Weblog' is er thans ook een publieksprijs te verloten, en u begrijpt: Ik wil dat ding sure as hell wel hebben.
Dit is de laatste keer -ja, echt de laatste keer- dat ik jullie om een gunst vraag. Stem! Je kunt alleen deze week stemmen!
Stem hier!

Djiez. Ik heb de laatste tijd al zoveel gehoereerd dat ik bijna recht heb op rode lampjes langs mijn raam in 'Casa Doelenburch'. En een kekke bijnaam, zoals 'Long legged Patty' ofzo.

Dank! Veel dank! Een hand confetti in je gezicht als dank!

Hmpfr

De comments doen het niet. Maar: daar wordt aan gewerkt.
Tot die tijd huil ik zachtjes omdat ik denk dat ik geen aandacht krijg.
Om de tijd -die je over hebt omdat je toch niet kunt reageren- te doden:

En vraag jezelf dan eens af: wat is er in godsnaam met Circus Custers gebeurd? Wat doen zij, du moment?

Een bloemlezing van een week colleges volgen.

Vorige week had ik vrij, omdat ik keurig al mijn vakken gehaald heb. Woeh. Die week het ik dus nuttig besteed aan bijvoorbeeld in mijn chillbroek op de bank hangen en het lezen van It Himelsk Oerwurk 'Calamiteitenleer voor Gevorderden'.
Inmiddels zijn mijn colleges weer in alle hevigheid losgebarsten, wat de volgende rare dingen opleverde:

• Bij het vak over Paul van Ostaijen zat ik naast een man die leek op de broer van Raymond uit 'Everybody loves Raymond', maar dan was hij homo (tenminste, zo klonk hij echt enooooorm) en had hij daarbij ook nog eens een raar Duits accent (ik gok iets Oostenrijkish). Hij keek me aan als ware hij een schnauzer met een poliopoot die in het asiel potentiele kopers voor zich tracht te winnen. Ik ging daar niet op in, want R. zit ook bij mij in de werkgroep, en die kan heel goed over seks schrijven, en zodoende zit ik liever naast haar, want daar steek ik nog iets van op.
• Het vak over van Ostaijen wordt gegeven door onze hoogleraar, de heer B. De heer B. heeft een Vlaams accent en daarom vinden alle meisjes hem seksie. Geloof me. Ook in dit werkcollege zit weer een vrouw die de hots heeft voor B., wat te merken was aan giechellachjes en het overdreven haar- over- het-schouder-werpen en daarbij schalks naar B. kijken. En nee Sanne en Celia, ik heb het niet over M., over wie wij altijd zeiden dat ze het met docenten deed, wat misschien niet waar was, maar wat zij wel insinueerde door altijd met zo'n "jij-en-ik-weten-wel-beter-hè-wink-wink" blik naar mannelijke docenten keek.
• Ik doe weer de cursus Vroegmodern, voor de honderdmiljoenste keer, en deze keer ga ik het wel halen. Ik heb les van mevrouw van G., die heel aardig is, en eruit ziet als iemand die een lans heeft gebroken voor de vrouwenbadmintonsport in Nederland. En dat ze nu trainster is van de dames van badmintonvereniging 'Het Pluimpje' uit Etten-Leur en over Mia Audina zegt: "Die successen van dat grietje zouden er nooit zijn geweest als wij niet begin zeventiger jaren gevochten hadden om badminton ook een sport voor vrouwen te maken. Als wij niet in die tochtige gymzalen visnetten hadden gespannen om zo het badmintonnen onder de knie te krijgen, had het badmintonnen in Nederland heden ten dage nooit zo'n grote vlucht gemaakt". Enfin. Zo ziet ze eruit.
• 'Literatuur en Film' lijkt nu al het leukste vak ooit te zijn. Al was het maar vanwege Kiene, die lesgeeft als was ze Brigitte Kaandorp.

Kijk aan.

Men heeft een mooi overzichtje gemaakt van de Dutch Bloggie- genomineerden voor 'Best Geschreven Weblog'. Want de gehele volgende week kan er door het publiek gestemd worden om zo te bepalen wie de publieksprijs in deze categorie krijgt. En u weet: prostitueren is al bijna mijn tweede natuur geworden, dus...
Stem op mij, of op Marten.
Plies.

Hete tampeloerus

Zoals de Utrechtse Neerlandici onder u misschien weten schrijf ik tegenwoordig ook voor de belanghebbende gazet 'Abuus'; de glossy voor mensen die Nederlands studeren in Utrecht. Tot voorheen bleef mijn tekstuele bijdrage beperkt tot een vermakelijke muziekquiz, maar vanaf nu zal ik mij literair in het diepe storten. En wel hierom: Nynke gaat schrijven over seks. Althans, ik ga uitzoeken hoe je dat doet; schrijven over seks.
Veel studievriendinnen van mij kunnen dat namelijk heel goed, en zonder blozen de meest hitsige dingen aan het papier toevetrouwen. En het daarna ook nog publiceren. Onder pseudoniem, maar toch. Ik daarentegen blokkeer al bij het tiepen van het woord 'piemel', omdat ik nog steeds heel hard om dat woord moet lachen. Daarna tiep ik dan meestal meteen 'hete tampeloerus', en dan is natuurlijk helemáál de spreekwoordelijke geile beer los, want dan rol ik definitief van de bank van het lachen.
En heus, ik ben niet preuts opgevoed, al was het bij ons thuis nou niet de gewoonte om aan de avonddis, tussen de slavinken en de stoofpeertjes door, even een boom op te zetten over seks. Bovendien heb je daar de 'Fancy' wel voor.
Maar.
Ik moet er nu dus aan geloven. Ik zal ingewijd worden in de kunst-van-het-schrijven-over-plakkerige-seks.
Fasten your seatbealts, Lydia Rood.

Geen internet hebben lijkt verdacht veel op doodgaan.

We hebben geen internet thuis. Er moet een nieuw verdeelkastje komen, zegt men. Want uit de oude kwam een steekvlam, zei Martha.
Emily: "Nou ja, het was een vonk."
Wij: "Wat je zegt: een steekvlam."

Dus mocht u nu denken: "wat post dat kind weinig de laatste tijd, potverdikkemedosie": Dat komt dus daardoor. Want als ik jullie nu iets wil schrijven moet ik naar het computergebouw van de Universiteit, waar mensen altijd over je schouder meekijken en stinken naar overdatumse rolmopsen. Dus je snapt dat ik me daar liever niet vertoon.

Kwik-kwik-sloo

We waren weer on the road, met toneel. Deze keer mocht Apeldoorn, oh nee, bejaard Klarenbeek genieten van onze toneelkunsten. Klarenbeek is zo'n tochtig gat dat ik er met mijn mobiele telefoon geeneens bereik had. We speelden in een oude, eveneens tochtige, kippenschuur. Het ging goed, de bejaarden moesten lachen.
Na ons toneeldingetje was er nog een combo van één man met een accordeon en een ritmeboxje en één Kenny-Rodgers-achtig-tiepje die zijn brontsig stemgeluid door de kippenschuur liet galmen. Ondertussen kon er door de bejaarden gedanst worden.
Nadat ik tevree met een rood wijntje ergens aan een tafel was gaan zitten, en had geconstateerd dat ik waarschijnlijk de enige in de zaal was die nog menstrueerde, kwam er een kwieke man op mij af. "Wil jij misschien met mij dansen?"
Hij had aan mijn collega's gevraagd hoe dat meisje met die capuchon heette, want zij had zo'n leuk voorkomen. (Wanneer zei iemand voor het laatst over je dat je zo'n leuk voorkomen hebt? Nou? Nooooouuu?) Ik zei: ik doe enkel de quick-step, want voor de rest ben ik alles al vergeten wat Rudolf Vergonet mij ooit geleerd heeft.
De man liep op een drafje richting het illustere combo om, zo leek het, een quick-step aan te vragen.
En ja hoor. De quick-step. Als een lam richting de slachtbank liet ik mij gedwee meevoeren. En daar gingen we. "Je laat je niet makkelijk leiden", zei de bejaarde. "Dat is een probleem waar ik niet alleen op de dansvloer last van heb hoor!" antwoordde ik.
Maar algauw ging het van een-twee-drie en quick-quick-slow en zwierden we door de kippenschuur. Het combo presteerde het om een kwartier lang "It's a long way to Tipperary" te spelen en al die tijd zwierde ik in een armen van een zeventig jaar oude man met een ringbaard. Trouwens: hij stonk niet, en was ook niet handtastelijk. Kortom: de bejaarde uit je dromen.
"Ik zal dit niet gauw vergeten", zei hij toen hij me weer naar mijn plek bracht.
De hele toneelploeg was jaloers.

I did survive de Mediamarkt.

Het is gelukt. Ik heb de föhn.
Maar oef, je hebt er wel doorzettingsvermogen voor nodig. Mèèn!
Volgens mij zit het namelijk zo: wanneer er een meisje alleen de mediamarkt binnenloopt haast één van de verkopers zich richting de waterkokers, zet het ding aan en wappert met een zakdoek boven de waterkoker om zo met rooksignalen ("meisje-alleen, meisje-alleen") aan zijn collega's te laten weten dat er een meisje alleen in de winkel is.
Want zeg, had ik honing aan mijn reet? Uit alle gangpaden kwamen mediamarktmannen te voorschijn, die allen leken op TBS-sers die tijdens proefverlof kinderen lokten. Van die types met meekleurglazen in hun bril. Van die mannen die er best vriendelijk uitzien, maar die je dan ineens op 'Opsporing Verzocht' ziet omdat ze een bejaarde in de fik hebben gezet.
Pluspunt: ze kijken je wel heel behulpzaam aan. Ietwat kinderlokkerig, maar behulpzaam. Gelukkig kon men naast 'angst' ook een keiharde 'NEE!' in mijn ogen lezen, dus ze hielden zich stil.
Ik zocht een föhn uit en kocht deze. En inderdaad Maeb, de kassière behandelde mij alsof ik zojuist een drol in het gangpad had gelegd.
En! Ik heb de Mediamarkt-vibrators gezien! Inderdaad, vlak bij de electrische tandenborstels en de föhns. Het lijkt me trouwens hi-la-risch als je dénkt dat je een vibrator hebt gekocht, maar dat het een krultang blijkt. Lekker warm.