Het kan je niet ontgaan zijn: binnenkort vangen wederom de Bever Zwerfsport Info- en Doedagen aan.

De abri's op de NS-stations hangen vol met wervingsposters voor dit geweldige evenement. En waarom ook niet, zeg ik dan. Maar. Dan heb ik nog wel één vraag:

Wat is zwerfsport?

Is dat:
a) Om je eigen 'avontuurlijke ik' te prikkelen een avond onder een brug slapen? Wel met nachtvorst hè! Anders is het geen sport!
b) Om je eigen 'culinaire ik' te prikkelen eens proberen een complete avondmaaltijd uit een vuilnisbak op te scharrelen? En dan ook de GEHELE schijf van vijf erin verwerken hè!
c) Om je eigen 'hobo ik' te prikkelen eens een middag je handen warmwrijven boven een in de fik gestoken olievat?

En daar dan een wedstrijdje van maken, om te zien wie er het beste kan zwerven?
Ik kan daar heel lang, en diep ook, over nadenken.
De Bever Zwerfsport Info- en Doedagen zijn trouwens op 14 en 15 april aanstaande. Ik zou er niet naartoe gaan: voor je het weet heb je je ingeschreven voor een cursus nordic walken (want die geven ze bij Bever Zwerfsport!), heb je een kaki afritsbroek gekocht die je op maarliefst veertien plekken af kunt ritsen, heb je een 'De Waard' tent gekocht waarin je minstens dertig uitgeprocedeerde asielzoekers kunt herbergen en sta je op de foto met een man in een pluchen beverpak die je iets te amicaal vastpakt.

:(

Dode Celebrity's Glossy's

Elke celeb heeft tegenwoordig een eigen tijdschrift. Maar na de 'O.', de 'Catherine', de 'LINDA.', de 'GULLIT.' en binnenkort de 'MATTHIJS.' is de markt waarschijnlijk wel verzadigd wat betreft levende celebrities. Daarom: glossy's over dode celebs! Daar hebben we er namelijk heel veel van. En zeg nou zelf: wie zit er niet te wachten op de 'DIANA.', de 'MAHATMA.' en bijvoorbeeld de 'JOZEF.'?
Als eerste in deze nu al succesvolle serie: de 'MARIA.'




















In de MARIA. van deze maand:

- Voorbehoedsmiddelen: zijn ze altijd wel zo betrouwbaar als men zegt?
- Je kind verliezen, en wat dat met je doet.
- Als je kind gepest wordt: wat te doen wanneer je kind mishandeld wordt.
- Beroemde kinderen en hun ouders.
- Tekens van boven: is er meer tussen hemel en aarde?
- Avontuurlijk op vakantie: Probeer eens een ezel.
- De 101 hotspots van Israël
- Lekkere recepten met melk en honing!

Nou, als dat de schappen niet uitvliegt, weet ik het ook niet meer.

Fingz

Dingen die er toe doen:

• Sanne is voor even terug in Nederland. Het was geweldig om haar gisteren weer even te zien, samen met Roos. We lachten, dronken wijn, lachten, picknickten op een honden-uitlaat-veldje, lachten en riepen dat wij waarschijnlijk de leukste mensen van Utrecht zijn. Ik heb nu al zin om haar in Dublin op te zoeken en te dansen in die gaybar waar ze het almaar over had.
• 'De Poort' heeft nieuwe terrasstoeltjes. Ik ben nog even met mezelf in conclaaf over wat ik van ze vind.
• Ik heb dinsdag met Dree gebodyshaped en het was een ware hel. Althans, de spierpijn naderhand. Dree, vanochtend, toen ik haar belde: "Ik wilde je dinsdagavond nog bellen of je even langs kon komen om mijn benen te amputeren." Ik voelde mij net zo.
• De rode-port-revival heeft ook mij bereikt. Het is danwel een beetje zoet en klef, maar ach. Verandering van spijs doet eten, toch?
• Ik kreeg een horde filmwetenschappers achter me aan toen ik gister op college 'The Sound of Music' aanhaalde in een voorbeeld. Ze waren het niet met mij eens. Maar gelukkig kan ik nog altijd harder schreeuwen dan wie dan ook, dus ik maakte mijn punt en de juf vond dat ik gelijk had. Hà!
• Het nieuwe boek van Connie Palmen is zeer zeker de moeite waard.
• Ik dronk koffie met Maniak en Dree op Maniak's dakterras en we hoorden een nescafé-accordeondeuntje in ons hoofd en deden ondertussen 'fietfieuw' naar argeloos voorbijfietsende mensen.

Samenvattend: Het is leeeeeeeeeente! Leeeeeeente! LEEEEEEENTE! Wie gaat er met me koffiedrinken op een terras ergens?

It's a beautiful day, the sun is shining and noooooone's ....ik heb witte benen.

Oh, ontluikende lente. Oh. Ik hou van je hoor. Echt. Je maakt dingen in me los waardoor ik ineens het hele oeuvre van Kelis wil downloaden kopen, en het feit dat ik door jou in deze zin het woord 'oeuvre' gebruik maakt je al geweldig. Verder wil ik natuurlijk ook direct een nieuwe zonnebril en bruine benen.
Want, lieve mensen, laten we éven eerlijk tegen elkaar zijn: die bleke kuiten kunnen dus echt niet hè. Ik zag gister een meisje wier kuiten zo groot en wit waren dat je er met gemak een powerpointpresentatie op kon beameren.
Het lijkt me gewoon beter dat je tot, ik zeg maar iets, half mei je blote kuiten alleen showt aan je geliefde, omdat hij of zij toch al met jou is, en van je houdt zoals je bent, tenminste, dat zegt hij of zij, en je verder je kuiten angstvallig voor de buitenwereld verborgen houdt. Want toen ik naar haar kuiten had gekeken bleef ik de hele dag zo'n zonnevlek op mijn netvlies houden. 'Verblind' heet zoiets.
Nog een tip: boek voor de meivakantie, net als ik, een reisje naar Zuid- Frankrijk en laat daar je kuiten bruinen, zodat alleen je broers en aanhang en enkele vage vrienden last hebben van jouw melkflessenkuiten.

(Dit hele verhaal tiepte ik alleen maar om te melden dat ik weer naar Zuid- Frankrijk ga!! Eind april!!! Eat your heart out, bitchezzzzz!!!)

De weduwe Rost van Tonningen is niet meer.

Men noemde haar Florrie, wat ik jammer vind. Want zo zou ik mijn kat wel willen noemen. Maar in verband met haar reputatie moet het dan wel een kat zijn die op Hitler lijkt.
Wat verder frappant is: toen ik googlede op 'zwarte weduwe' (de bijnaam van Florrie) kwam ik deze foto tegen:


















En waar komt deze foto vandaan? Juist ja.
En wie herkennen we hierop? Juist ja: Eef en Wiegertje. Ik vind het ge-wel-dig hoor.

Flora-technisch gezien een minkukel zijn.

Planten en ik: een ongelukkige combinatie. En dan ben ik met deze omschrijving nog mild voor mezelf. Want echt: heeft u wel eens een plant horen huilen? Bij mij huilen mijn planten de hele dag door. Omdat ik een slechte ouder/verzorger voor ze ben.
En ik probeer het heus wel, bijvoorbeeld met vetplanten. Want vetplanten, dat zijn de monchoutaarten onder de planten. Die lukken altijd, die zijn heel makkelijk. Mijn vetplanten zijn inmiddels zo vaak uit de vensterbank gekletterd dat ze nu treurig en hinderlijk blaadjesverliezend in mijn vensterbank staan liggen te wachten op hun naderende laatste rustplaats: de vuilnisbak.
Ik heb zelfs eens een cactus vermoord, door hem teveel water te geven. Ik bedoel: dat kunnen alleen de héle groten hoor! Iemand met een béétje hart voor flora zou het niet lukken.
Nu had ik voor mijn verjaardag een heel leuk plantje van mijn moeder gekregen, in een soort bakje met lieveheersbeestjes erop. En een decoratie-ei erin. Een leuk plantje dus. Mijn moeder zei nog: "Tineke* zei dat deze een weekend zonder water wel zal overleven."
Ik ben krap aan een week 22 en voilà: de bladeren van de plant krijgen al bruine uiteindjes. En hij neemt geen water meer op. Ik probeer hem nog te reanimeren door de bruine blaadjes er tussenuit te pulken, maar ik ben bang dat het enkel tijdrekken is.
Sorry Mem. Sorrysorrysorry Mem.
Hóe ik het altijd maar weer voor elkaar krijg? Keine ahnung. Maar het lijkt me verstandig dat ik voor eerst maar niet aan kinderen begin.

*Tineke heeft de bloemenwinkel in een naburig dorp en weet daarom alles over planten. Maar ook over biks, en over decoratiedingen voor in de tuin. En daarom is zij ons orakel wat betreft flora en fauna.

Jessica Simpson? Tssk!

Er was vandaag een man in de bodyshapeles!!!!
Hij kon er niets van!!!
Hahahahahahaa!!
(Andermans leed troost, red.)
Het zag er echt heel raar en nichterig uit, hoe hij met zijn armpjes de verkeerde kant op zwiepte. Het is ook gewoon geen sport voor mannen. Mannen moeten op de klanken van 'satisfaction' van Benny Benassi halters met zware gewichten optillen en daarbij de spier in hun nek laten trillen. Die moeten geen grapevine maken op een liedje van Jessica Simpson. (Als ik dat laatste zo optijp bedenk ik me dat eigenlijk niemand dat zou moeten doen, maar soit.)

Ik daarentegen kan steeds neutraler kijken tijdens de warmlooppasjes. Het ziet er goed uit hoor mensen! Waar ik voorheen nog een beetje in de spiegel naar mijn spiegelbeeld koekeloerde als een hertejnong in de koplampen van een auto, of nog erger: met mijn tong uit de mond (ja, echt) en een nadenkfrons op mijn voorhoofd, houd ik nu proudly mijn hoofd omhoog en kijk erg wiedoetmewatterig. Nog altijd met ontluikende vetrollen, maar ach.

Wtf, een CDA-man die er een minnares op nahoudt.

Daar ben ik weer, lieve mensen!
U hebt natuurlijk nog het retespannende Dutch Bloggies-verhaal van mij tegoed. Ik zal u niet langer in spanning houden.
Ik heb dus verloren. Een smet op mijn zo kraakheldere blazoen. Maar nadat ik alle vijf fasen van rouwverwerking had doorlopen (1. 'schouders ophalen', 2. gratis bier drinken, 3. met Marten dansen, 4. nog meer gratis bier drinken, 5. Marten zijn neus tussen mijn borsten laten steken) was ik het allemaal al gauw weer vergeten.
Wel moet mij even van het hart dat webloggers toch licht autistische types zijn. Zet ze allemaal bij elkaar in een grote ruimte en men komt vaak niet verder dan apatisch naar elkaars naambordje staren. Gelukkig heb ik nog wel handjes geschud, met Bob, Zeekomkommer, Vandenb en Charis, waarbij de gesprekken zich beperkten tot "Ooooh! Jij bent die-endie!" "Jaaaa! En jij die-en-die!" "Duuuuus!" "Duuuus ja *kijkt naar schoenen en schopt een denkbeeldig steentje weg*"
Maar het is goed om te weten dat ze in het echt ook aardig zijn en niet naar zweet, danwel -ik noem maar iets- Mechelse Herder ruiken.

Wat verder frappant was:
Op weg naar Den Haag zaten Kelta en ik tegenover een man in een pak met een blikje bier. Nou vind ik dat als je voor tien uur 's avonds met een blikje bier in de trein zit je jezelf wel een beetje in de clochard-hoek manoeuvreert, maar enfin. Wat opvallender was: de man zat de hele tijd naar het rokje van het meisje naast hem te gluren. Of naar haar knieën, daar wil ik vanaf zijn. En het was nogal opvallend, want Kelta en ik constateerden het allebei met een op zijn plaats zijnde 'OMG'. Verder deed de man, net voordat we Den Haag Centraal binnen tsjoeketsjoekten, nog after-shave op. Wenkbrauwen fronsten alom.
Kelta en ik besloten dat hij net bij zijn minnares vandaan kwam. Of naar haar toe ging. In ieder geval iets met minnaressen.
Wat schetst onze verbazing: We staan nog maar koud tien minuten in het Haagse Atrium, of wie komt daar op ons afgestapt? De minnaressenman! "Heee! Jullie zaten zonet tegenover mij in de trein!", lispelde hij. "Jullie zaten Wok To Go te eten." Nou ja, ontken dat maar eens. Bleek dat hij de award voor best politieke weblog moet uitreiken, en iemand van het CDA was.
Verrassend, dat iemand van het CDA eruit kan zien alsof hij er een minnares op nahoudt.

Ik zou graag iets schrijven over hoe de Dutch Bloggies waren...

...maar ik moet een nota schrijven, en die moet morgen af zijn. Zodoende. Morgen Vrijdag meer.

Vanavond Dutch Bloggies dus iiiiiiiie!

Ik laat jullie weten hoe het ging. Maar niet ter plekke, want je kunt dus ook je laptop meenemen om live te loggen, maar ik wil niet iedereen de ogen uitsteken met die kekke schootcomputer van mij. En bovendien: come on, je hoeft toch niet ALTIJD te loggen?

Enfin.
U hoort nog van mij.
Hopelijk dan met zo'n kek beeldje in de knuistjes geklemd. En zo niet: dan niet.

Nynke haar kekke-stukjes-verkiezing

Okee. Even resumerend: we hebben nu deze, deze en het fitness-stukje van gister. En ik zat ook nog met een schuin oog naar deze, deze en deze te kijken.

Moelekmoelekmoelek! Het lijkt een beetje op van al je kinderen zeggen welke je de leukste vindt. Denk ik. Want ik heb natuurlijk geen kinderen, dus misschien weten ouders dat van hun kinderen al lang. Dat mijn moeder nu schaterend achter de computer zit en gilt: "Hayte! Definitely Hayte! Moehoehahahahaha!" En dat ze daarna met haar ijzeren arm haar langharige kat aait, net zoals bij 'Inspector Gadget'.
Het zou zomaar kunnen.

Ach, lieve mensen, help me eens een handje

Vanmiddag word ik geïnterviewd voor Nobiles Magazine, over het hebben van een weblog, de maatschappelijke relevantie ervan en over mijn plakboek met Joke Bruijs-weetjes.
Om dat kekke interviewtje nóg kekker te maken wilden ze graag een logje van mij erbij afdrukken.
Dus nu is mijn vraag: welk logje zal ik opsturen? Help me met uitkiezen! Laat je voorkeur achter bij de comments en ik beloon je misschien wel met een buidelratje of een monchoutaart.
Het zoeken van een leuk logje is een goed alternatief voor 'de hele dag freecellen op de computer', dacht ik zo. Of als je bijvoorbeeld eigenlijk je scriptie moet schrijven, of je moeder in bad moet doen.
In't voor mijn dank voor de tips!
Dikke doei!

Even een Fitness-update, lieve vrienden!

Still going strong!
Ik heb nu zelfs zo'n kekke fitnessbroek, waardoor mijn mede-bodyshapers nu, als ik weer eens in een anatomisch totáál onverantwoorde postitie sta, niet meer geconfronteerd worden met mijn ontluikende vetrollen.
Maar, als u nu denkt dat ik schaterlachend en zonder enige moeite in maatje 36 pas; nou neen. Want al dat gehops en gespring voor zo'n weinigverhullende fitnessspiegel wordt teniet gedaan door hetgeen zelfs Sonja Bakker niet aan gedacht heeft. De calorierijke pootjelichter voor elke gewichtstobber. De beëlzebub van de veertigdagentijd.
Het paaseitje.
Ik weet nog altijd een kruiwagen per dag weg te schrokken, dus dat maatje 36 is nog een enorme ver-van-mijn-bed-sjo. Maar kijk; daar gaat het fitnessen ook niet om. Dat gaat om het 'goed en gezond voelen'. Een beetje dat gevoel wat die Activia-dames uit de reclame ook zullen hebben.
Maar paaseitjes zijn zooooo moeilijk te weerstaan! Ze roepen me! Echt, zoetgevooisd en all that. Het gaat ongeveer zo:

Nynke! Niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiienke!
We zijn hie-ie-r!
Neem er nou toch eeeeeeentje!
We zijn toch maar heeeeel klein!
Dus per saldo berokkenen we toch niet zoveel schade.
En we maken een stofje aan in je hersenen waardoor je je gelukkig voelt!
En, jahaa, dat stofje kun je ook aanmaken door seks.
Maar, lieve Nynke,
Laten we éven eerlijk tegen elkaar zijn:
Daar moet je het tegenwoordig ook niet van hebben.
Dus come ooooooooooooooooon!
Eentje maar!
Eeeeeentje!

Nou ja. En dan zwicht ik dus. Dus het kan zomaar zo zijn dat ik binnenkort toch met een hijskraan uit mijn kamer getakeld moet worden. Dus dat hele fitness-gedoe is waarschijnlijk een beetje 'water naar de zee dragen', maar die uitdrukking gebruik ik liever niet, omdat ik dan helemáál van die potvisvisioenen krijg.

Hoer-a

22 jaar!
22!
Ik word oud, mensen! Ik begin mijn jeugdig elan al kwijt te raken.
Nog even en ik koop kleding bij de Miss Etam, neem ik een praktisch kapsel (van achteren lekker opgeknipt en het liefst ook nog een rood kleurspoelinkje), ga ik naar de Night of The Proms, bij voorkeur met collega's, draai ik cd's van Chris de Burgh, zeem ik mijn ramen regelmatig, bezoek ik musicals, bij voorkeur met de personeelsvereniging van mijn werk, en maak ik mij druk over mijn pensioensgat.
Maar zover is het nog niet. Ik ben nu nog maar tweeëntwintig en ik vierde dat gisternacht al, met Eva, Dree en Gepke in de Poort en daarna in café België. Om vier uur 's nachts stond ik, niet geheel meer nuchter, nietsvermoedende voorbijgangers toe te schreeuwen: "Ik ben járig! Jááááááárig! Dat is toch ge-wel-dig! Nou? Jaaaaaaaarig! Echt!", en kreeg en passent veel kussen van onbekende mannen.
Vandaag voelde ik me, èrg 22 en èrg katerig. Maar een lunch bij de Poort helpt dan. En de bezoekjes van lieve vriendinnen ook.
En nu ben ik net met mijn hele familie uit eten geweest. We deden de Bertolli-reclame na, aan een lange tafel met veel kletsende en lachende mensen en veel wild armgezwaai. Het is dat ik een nuchtere Fries ben, maar anders was het een mooi moment geweest om een speech te geven en in huilen uit te barsten vanwege al het geluk dat mij ten deel valt. Maar in plaats van huilen doe ik dan liever het meervoudsspel met mijn broers. Zo ben ik dan ook wel weer.
Lieven, dank voor alle bezoekjes, telefoontjes, smsjes, hyves-krabbels en mailtjes. Ze vervulden me me gelukzalige gevoelens. Zóveel gelukzalige gevoelens dat ik denk ik nu nog maar even de straat op ga om zwervers te knuffelen.
Hoer-a!

Je zult hem maar hebben

Nynke vraagt uw aandacht voor het volgende:

Je zult maar de vrouw van Matthijs van Nieuwkerk zijn.

Hoezeer ik hem ook wil bekussen o.i.d., met hem getrouwd zijn lijkt me ieuw. Want beeld je eens in: je man die aanbeden wordt door de gehele vrouwelijke bevolking van Nederland. Wetende dat de esta-kalender met jouw man erop menig keukenprikbord siert. Wetende dat vele Hollandse vrouwen het hoofd van jouw man copy-pasten op het hoofd van hun eigen man als zij met hem de liefde bedrijven. Vrouwen laten een vochtplek op de skai-leren bank achter wanneer ze naar 'De Wereld Draait Door' kijken. En dan bedoel ik niet op maandag!

Getrouwd zijn met de meest begeerde man van Nederland; ik vind het nogal een klus. Je moet niet jaloers aangelegd zijn, in ieder geval. Ik zou van pure jaloezie alle vrouwen op straat tackelen, gewoon omdat de kans bestaat dat ze regelmatig wegdromen bij zijn staccato uitgesproken beginpraatje bij DWDD. En dan bedoel ik met 'wegdromen' iets met 'smerige en seksueel onverantwoorde dingen doen'.

Claudia de Breij zei laatst over hem "Alle vrouwen willen hem en alle mannen willen hem zijn'. En dat wordt verder alleen over Gerard Arninkhof gezegd. Ik bedoel maar.

En dan begin ik niet eens over de vuige aantijgingen die er de afgelopen tijd in de roddelbladen stonden (die ik las toen ik afgelopen zondag bij cafetaria Pang zat te wachten op mijn patatje pinda; maar daarover een andere keer meer). En I knooooooow: je weet nooit wat er waar is van wat ze schrijven in de smerige blaadjes. En ik lees ze ook alleen voor de foto's van de kleinkinderen van Beatrix die aandoenlijk in de sneeuw spelen van het pittoreske Lech, of als ik wil weten hoe het met, bijvoorbeeld, Joke Bruis gaat. Maar toch. Als vrouw van Matthijs van Nieuwkerk zou ik regelmatig mijn vingers in mijn oren stoppen en 'ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd' zingen om maar niet te horen wat mensen over hem schrijven en wat vrouwen van hem denken.

Het genot dat het 'Casema Sjo- Kanaal' heet.

Op de TV die ik ooit van een bejaarde heb gekregen zijn de zenders door haar ingesteld, en zonder zo'n über-alleskunnende-afstandsbediening krijg ik die zenders niet meer anders. Die afstandsbediening heb ik niet, maar zolang ik alleen RTL5 en Tien niet heb, is er eigenlijk weinig reden om naar de Expert de hollen voor zo'n zapding.
Het allermooiste aan mijn nieuwe TV is het Casema Sjo Kanaal. Daarop laat Casema hun breed assortiment aan themakanalen zien. Elke paar weken heb ik een themakanaal op proef. Zo kan ik soms de hele dag naar de hoogtepunten uit 'Max en Catherine' kijken. En ik moet zeggen, als je echt geen zin hebt om te leren kun je dat best een middag volhouden. 'Cultura' is ook leuk, en 'Holland Doc' ook. En nu heb ik Nederland 4! De hele dag de Lama's en Katja vs. de rest! Woeh! Er wordt hier niet meer geleerd hoor!
Ik krijg er een beetje het Chandler en Joey 'Free Porn!' gevoel van. Want de afgelopen weken had ik het kinderkanaal en djiez, daar zat echt niemand op de wachten! Het ging de hele tijd over een multicolor slak en een multicolor vlinder. Gesitueerd op een groene, perfect symetrische heuvel. En de slak en de vlinder waren precies even groot. Nou, dat vind ik gewoon ongeloofwaardig. Daar ga ik niet de hele middag naar kijken, hoogstens een half uurtje om te kijken hoe het afloopt met de slak en de vlinder. En wat denk je: ze blijven gewoon de hele middag op de heuvel zitten! Ja! Het is dan misschien kindertevee, maar is een beetje suspense soms teveel gevraagd?
Nee, dan Katja vs. Paul de Leeuw.
Zolang Nedeland Vier op mijn Casema Sjo- Kanaal zit zult u hier niet veel van me horen.
(Tussen 'Sjo' en 'Kanaal' moet een streepje, want anders staat er 'sjokanaal' en dan klinkt het pas echt als 'Free Porn'

Nynke springt even van de klaagmuur

Zo! Ik zat gisteren nogal op de klaagmuur hè! Djiez! Terwijl ik geen reden tot klagen heb! Ik ben gezond, met mijn studie gaat het goed, ik heb leuke vrienden en vriendinnen, de zon schijnt en ik heb iemand die van me hou hou erg van mezelf.

EN!

Ik sta voor het eerst van mijn leven in het bedankrijtje op een cd-hoesje! Woeh! En nog wel van de nieuwe uitgave van 'Six White Russians and a Pink Pussycat' van Room Eleven! Ik heb namelijk een aantal weken geleden op een dinsdagmiddag samen met Dina in het joelgroepje gezeten voor de opnames van een aantal livenummers, die terecht zijn gekomen op de bonus-cd die je er gratis bij krijgt.

We waren een enthousiast joelgroepje en het was geweldig om bij de opnames te zijn. Vervelende, lelijkpratende mensen zouden zeggen dat die onverwachte ontvoering op die dinsdag naar de opnamestudio 'een cadeautje' was, maar daar waag ik me niet aan. Het was tof. En nu sta ik ook nog bij de 'thanks to'. Het vervuld me met trots en mijn borstkas zwelt op.

Dus koopt Hollandsche Waar en schaf die kekke CD aan! En ik beloof dat ik vanaf vandaag weer mijn eigen zonnige zelf zal zijn, compleet met dansende lonely goatherds en een welgemeend "the hills are alive with the sound of music" O.i.d.

O.I.D.!

Hospiteeravonden en paling. Een stomvervelend epos.

Hospiteeravonden sucken. En niet alleen voor de mensen die komen hospiteren. Ook voor de bewoners is het het equivalent van watertrappelen in een emmer vol paling. Stomme gesprekjes met mensen die zo leuk mogelijk op je over willen komen, en niet praten met mensen die je al kent, want die ken je toch al en vind je toch al de shitbom. En dan vragen ze ook nog naar jouw dagelijkse activiteiten, en als je dan 'ik studeer Nederlands' zegt, zegt er ook nog één: "Oh, maar dat spreek je toch al goed?" Ik zeg: broek, ik zeg: afzakken.
En dan moet je ook nog met je huisgenoten in conclaaf over wie de nieuwe huisgenoten moeten worden. Terwijl je 'Grey's Anatomy' al hebt gemist en dus al een pishumeur hebt. En dat dan uiteindelijk een jaarclubgenoot van twee van je huisgenoten wordt uitgekozen, die wel heel aardig was, maar waardoor je nu wel weer een keer extra jaarclubeten in huis hebt, compleet met ondergezeken toilet en een keuken waarbij de pastasaus tegen de muren aangeplakt zit alsof er een onderwereldfiguur geliquideerd is.
Oké. Nu overdrijf ik. Maar er zullen regels opgesteld worden hoor. Dan moet ik maar door het leven als huis-nazi.

Ik moet wel bekennen dat dit verhaal enigszins gekleurd is door mijn vermoeidheid door de hospiteeravond. Want onze drie nieuwe huisgenoten lijken me prima in orde.

Naschrift wat betreft 'rare mensen in de straat'

Ik had het kunnen weten. Nu de zon zich vandaag voor het eerst weer eens flink liet zien, is de troubadour ook weer uit zijn stinkerige hol gekropen om de terrasgangers van het Ledig Erf audiovisueel te verminken. En nog steeds kent hij alleen maar liedjes van Acda en de Munnik, en 'Stil in mij', en nog steeds steekt hij tijdens het spelen heel showerig zijn been in de lucht. Dat wordt wéér een lente en een zomer vervuild door zijn miskend-talent-gekerm en 'Naar Huis' op repeat. En dat is dan ook precies hetgeen je wilt: naar huis. Maar ik hoor hem thuis ook! Door mijn openstaande ramen!
Ik MOET hem monddood maken.

Veel aangespoeld menselijk wrakhout hiero.

Het mooiste aan mijn straat is niet de nieuwe lunsjroom met het brede assortiment broodjes, ook niet de nieuwe kaasboer met het brede assortiment aan franse stinkkazen, maar de straat zelf, met zijn brede assortiment aan op-en-neer lopende freaks.
Achter onze straat zit namelijk een huis van de GGZ en daardoor struint een groot gedeelte van hun cliëntèle bij ons door de straat. We hebben er vele, en ze hebben zo allemaal hun eigen eigenaardigheden:

1. De Grolsch-vrouw, ook bekend als 'de middernachtelijke Lenny-Kuhr van de buurt' (jammer dat ze van 'De Troubadour' alleen het refrein kent. Maar zeg nou zelf: wie kent wèl het couplet van 'De Troubadour'? Niemand toch?) of 'de vrouw die ooit midden op straat haar plas liet lopen'. Deze vrouw vindt het ook superleuk om voor de Albert Heijn te gaan staan schreeuwen, zodat de dames van de sevicebalie weer met hun ogen moeten rollen en de politie moeten bellen
2. De Vietnam-veteraan (hij ziet er in ieder geval uit als Lutenant Dan uit Forrest Gump). Die is heel leuk, omdat hij ook oprecht blij is als je hem wat geeft, ook al is het gewoon een banaan, omdat je verder geen kleingeld in je zak hebt zitten. Wel heeft hij me laatst twee keer op een dag om geld gevraagd, terwijl ik hem de eerste keer al geld gegeven had. Toen dacht ik wel: het feit dat ik je geld geef draagt blijkbaar niet erg bij aan de band die we hebben. Als je me al niet eens herkent...
3. Die dikke donkere man die vaak gitaar zit te spelen naast de apotheek. Dan denk ik: waarom ga je naast de apotheek zitten? Wat wil je dat we in je gitaarkoffer gooien? Paracetamolletjes? Nou?
4. De man met de enge meekleurglazen die altijd bij het oudelullenbankje staat omdat hij zo bij Merk de kamer in kan gluren. Ill!
5. De man die laatst achter mij in de rij bij de kassa van de Albert Heijn stond, en zich wel heel enthousiast stortte op de peuter vóór mij in de rij, die argeloos de bambi-dvd's stond te bekijken terwijl zijn moeder de lopende band vollaadde. "Jaaaaaa Bambi", lispelde hij, "Bambi is heeeeeeel leuk voor kleine jongetjes, jaaaaaaaaa". Ik ben er met mijn brede rug maar even tussen gaan staan. De stank die van de man afsloeg was sowieso al niet te harden.

En zo zijn er nog veel meer! Het er komen steeds meer bij! In Sneek had je altijd maar twee hobo's: De vrouw met de dreads en de plastic tassen en die man met die plak aangekoekte paardenkots in zijn haar. Dat was overzichtelijk. Dit hier in Utrecht, daarentegen...
Maar echt, ik hoop dat ik nooit zo eindig. Pfoe. Paardenkots in je haar flatteert gewoon niet.

Als dit zich heeft kunnen voortplanten zal de apocalyps ook wel niet meer lang op zich laten wachten.

Dit dus.
Je moet er toch niet aan denken! Ik gun iedereen zijn of haar kroost, maar Gerard Joling???? Gerard kokking Joling?? Als die een kind op de wereld heeft gezet heb ik plakkerige seksrelatie met James Dean gehad.

Wat is er toch aan de hand met Pik?

Er gebeuren de laatste tijd rare dingen bij ons in huis. En dan heb ik het niet over de angstaanjagend schone keuken op de eerste verdieping of het feit dat mijn huigenoten Jasper en Matthijs vandaag 'we houden van je' zeiden (ze zeiden het ook alleen maar omdat ze op mijn kamer hun lunch wilden opeten).
Ik heb het over Ruk.
Zei ik Ruk? Ik bedoelde Pik.
Het enige wat Pik en ik met elkaar delen is een sterrenbeeld, een tussenmuur, een douche, een plee, een keuken en de liefde voor wielerklassiekers kijken op TV.
Pik is mijn buurman en wij stonden tot voorkort op voet van oorlog met malkander. Een situatie waar we ons allebei prettig bij voelden. Je weet waar je aan toe bent hè. Dat 'op voet van oorlog' uitte zich bij mij in het uitstoten van eenlettergrepige klanken zoals 'eu' en 'oi' als zijnde 'begroeting' en bij hem in heel hard stampen op de gang, mijn schone afwas uit het afdruiprek donderen, weigeren pleepapier te kopen, heisa maken over mijn wasrek en doodsbedreigingen over de mail versturen. (Nee maar echt. We hadden een keer ruzie over de huisrekening en mèn, het was een soort digitale radbraking. Van zijn kant. Ik los dat soort dingen graag op met een grapje, wat hij dan weer verkeerd begrijpt etc.)
Kleinigheidjes dus.
Maar die kleinigheidjes voelden al gauw vertrouwd. Ik wist waar ik aan toe was: nergens aan toe, en met een leven van 'je poep ophouden omdat ook jij weigert pleepapier te kopen' voor de boeg.
Maar de laatste tijd doet Pik aardig. AARDIG! Hij stelde me zelfs een vraag! Dat deed hij nooit! Nou ja, een vraag...Hij zei, toen hij de keuken in liep: "Ik ruik champignons." Wat je kunt opvatten als "wat ben je aan het koken?" Een doorbraak in onze voorheen voornamelijk non-verbale communicatie. En hij lacht! Soms! En vertelt genante verhalen over zijn mislukte verjaardagsfeestjes-door-de-jaren-heen!
Maar ik weet wel waarom hij zo doet: er moeten twee nieuwe huisgenoten op onze verdieping bijkomen, en als hij mij niet aan zijn kant heeft kan ik daar gewoon twee vrienden in manouvreren en daarna met succes aan mijn eigen mini-dictatuur beginnen om hem zo het huis uit te werken. Wat op zich een interessant idee is, natuurlijk.
Ik hoop dat het me lukt. Want zolang Pik nog zo stampt op de gang ga ik mooi geen matties met hem worden.

Grrrrrrrrapevine!

Het fitnessleven gaat niet, zeker niet, over die spreekwoordelijke rozen waar men het wel eens over heeft. Het fitnessleven is vooral veel luctor en emergo, erg zweterig en erg Ramses Shaffyerig; spring, buk, duik, squad, hef, til en gedonder.
Het bodyshapen heb ik inmiddels aardig onder de knie, waarmee ik wil zeggen: ik weet nu dat je niet stoer de zwaarste gewichtjes moet pakken, omdat je echt voor lul staat als je de gewichtjes bij het trainen van je bingoflappen op je hoofd laat vallen, of als je van pure ik-hou-het-niet-meeeer zo'n trillende ader in je nek en een poephoofd (een alsof-je-zit-te-poepen-hoofd, red.) krijgt.
Het steppen daarentegen, daar houd ik mij voortaan verre van. Steppen is, denk ik, hetgeen de Here God bedacht heeft om de vrouwen te straffen, vanwege, jeweettoch, het akkefietje met Adam en Eva en de appel.
Terwijl de hele groep stepvrouwen moeiteloos de lerares volgt in een grapevinetje naar rechts, doe ik die beweging automatisch naar links. Als iedereen met een grote glimlach op de step heen en weer hupst, verzwik ik mij enkel en klap gracieus met mijn voortanden op de stepbank. Mijn haren plakken aan mijn gezicht vast, mijn t-shirt aan mijn lijf en mijn hoofd kleurt langzaamaan van 'neutraal' naar 'een tefal-pan zou nu aangeven dat je biefstuk gaar is'.
Maar je gaat door hè. Ook al klotst het zweet je onder de oksels -niet zozeer van de inspanning maar meer van schaamte- je zet moedig door. Uiteindelijk bedenk je je maar dat je je mede-cursisten in ieder geval een vermakelijke ochtend hebt bezorgd. De aanblik van jouw a-ritmisch zwiepende lichaamsdelen heeft hen in ieder geval iets te lachen gegeven.

Trouwens, mocht u denken: "Die Nynke houdt dat gefitness never nooit vol", weet dan dat Myrthe elke maandag trouw controleert of ik wel aan het fitnessen ben. Ik denk zelfs dat zij bij de fitnessschool is gaan werken om mij in de gaten te kunnen houden. Mocht ik dus verzaken, dan hoort u dat als eerste van Myrthe.

Oe Blinder! Ik heb een laptop! Het moet niet maller!

Via een ingewikkeld gebruik-je-vakantieuren-ontduik-de-belastingen-wees-even-extra-lief-voor-Jos-van-de-administratie-achtige-constructie heb ik, via mijn werk, nu een nieuwe laptop! Hij is echt heel erg mooi en heeft allemaal handige dingen zoals bijvoorbeeld een ingebouwde webcam. Kijk maaaaaaar!!

Vanaf vandaag kan ik julie dus altijd op de hoogte houden van alle doldwaze avonturen die ik beleef, waar dan ook*. Mijn laptop wijkt nimmer van mijn zijde.

* De WC, het bejaardentehuis, de sportschool etc.

Wat ik allemaal zag toen ik gisteren de hele dag in mijn portiershok zat:

• Dree, die galant door het huis zweefde, als ware zij een jonge hinde. Maar dan een jonge hinde met een lichte kater en drie uur slaap.
• Mevrouw B., die binnenkort met meneer V. schittert in een nieuwe documentaire van Frans Bromet. Mevrouw B. vindt het maar raar dat meneer Bromet mee wil naar de bingo en de Albert Heijn. Ik zeg: dat is gouden TV. Nu al!
• Een man van de Griekse Kerk (die altijd bij ons koffiedrinken) die de koffiemelk rechtstreeks uit het kannetje dronk. Ill!! Illlllll!!!!!!
• Hysterische en tevens te dikke Griekse kinderen die chips en cola uit de automaat hadden getrokken en ondertussen tikkertje deden en daarbij een lawaai maakte dat zelfs een gemiddeld bombardement op -ik zeg maar iets- Bagdad, zou overstemmen.
• Een man in een spijkerpak. Waarmee ik bedoel: een spijkerbroek met bijpassende spijkerblouse. Waar vind je zoiets nog? In herhalingen van Baantjer (Victor Reinier) of herhalingen van Waku Waku (Rob Fruithof OMG!), maar verder? Nergens, zeg ik je.
• Meneer en mevrouw Z., die allebei een beetje doof worden maar dit weigeren toe te geven, waardoor men getuige kan -nee, moet- zijn van hun boeiende dialogen die alleen in capslock natuurgetrouw weer te geven zijn, zoals: "EEN GEVULDE KOEK!!! WIL JE EEN GEVULDE KOEK???? WAT IS DAT???? DAT IS EEN GE-VUL-DE KOEK???? WAT IS IE BLEEK!! JAHAAAAA! MAAR WIL JE EEN GEVULDE KOEK????? DOE MIJ MAAR EEN GEVULDE KOEK DAN!!!!
• Mevrouw U., die me opbelde en wanhopig zuchtte "Met Wimmie. Ik vervéééél me zo!"
• Mevrouw D., die tegen Dree zei: "En waren er nog leuke mannen in de Tivoli?" Dree: "Nee." Mevrouw D.: "Nou ja!!!! Zonde van je zeven euro entree!"

Oh. Als ik niet met bejaarden zou werken zou ik werkelijk niet weten hoe ik dit log zou moeten vullen.

Halloooho!

Sven Kramer heeft verkering met Doutzen Kroes!!!
En ik wist het niet!!
Toen ik het hoorde (van broer H.) braakte ik van pure verontwaardiging bijna mijn pasta-pesto uit.
Want come ooooooon! Dat soort dingen hoor ik, als trouwe SBS Shownieuws-kijkster en Nu.nl slash achterklap lezeres, gewoon te weten!
Het was mij even ontgaan. Ik was te gefocust op de zwangerschapsdiabetes van Annette Barlo en het auto-in-orkestbak debacle van Jim Bakkum.
Sjit man.
Maar zolang Beorn Nijenhuis maar vrij blijft. Want die is dus van mij hè! Van mijjjjjjj!!!!!!
*Knijpt ogen tot spleetjes en lacht satanisch*

De Tina leeft! Nog altijd!

Ik zat gisteren bij de kapper (lang verhaal, mijn haar is mooi geworden, foto's volgen) met zo'n wind-is-blowing-air-in-my-hair-kap over mijn hoofd te wachten tot mijn blonde verf voldoende ingetrokken was. Verder had ik een Oost-Duitse badmuts op met van die gaten erin, waardoor plukken haar hingen als ware het vermicellisliertjes. Visualiseert u zich dit even. Dat is namelijk leuk, lachen om anderen.

Afijn, ik zat daar maar te wachten en te wachten. De aanwezige leesmap bood een keur aan interessante bladen. Bijvoorbeeld 'Mijn Geheim'. Dat is echt heel erg. Niet alleen qua onderwerpen van de vertelde geheimen ('Mijn zoon is niet van mijn man maar van de vader van mijn man en ik heb aids en een horrelvoet en mijn dochter smeert haar eigen poep op de muur' of 'mijn man rukt zich af op de plaatjes van witte herenslips in de Wehkamp-catalogus en ik heb mijn schoonmoeder om het leven gebracht door haar met een gloeiende krultang tegen het hoofd te meppen') maar ook qua taalgebruik. Lelijk Nederlands OMG!!!!honderelf!!!!

Dus dat lees je niet. Dat doe je gewoon niet.

Gelukkig was er ook een Tina. En wat blijkt: de Tina is in al die jaren geen spatader veranderd. Daar staat nog steeds de strip 'Tina en Debbie' in (Tina en Debbie waren in deze aflevering aangespoeld op een onbewoond eiland, dus het lijkt er wel een beetje op dat de schrijvers van Tina en Debbie een beetje door hun onderwerpen heen zijn) en ook bestaat de rubriek 'Ojee, wat nou?' nog! 'Ojee, wat nou?'; de meest keurig hulprubriek aller meisjesbladen. Verder dan vragen als 'Hoe moet je tongzoenen' kwamen ze niet. En terecht. Meer hoeven dertienjarige meisjes ook niet te weten. Voor meer info lezen ze de Fancy maar.

Maar :(

Het 'Moppie van de Week' is niet meer. Geen mooie A4-posters van Peter André of East 17! Waarom? Waarom? Wrom? Dat was juist het leukste van de hele Tina!

Het was maar goed dat de kapster de eierwekker had gezet, want ik was zo verdiept in de Tina dat ik mijn mogelijk verschroeide haarlokken niet eens geroken had.