Ik heet "Willem"

Ons huis lijkt op een project van Christo. Maar echt. Dit komt doordat er verbouwd wordt. En bij verbouwingen horen bouwvakkers. Nu kreeg ik een mail van onze huisbaas waarin hij melde dat we een opperbouwvakker, de aanvoerder, een don onder de bouwvakkers hadden, bij wie wij met onze klusgerelateerde vragen terecht konden. Deze beste man werd door onze huisbaas consequent "Willem" genoemd; de naam Willem stond telkens tussen aanhalingstekens.
Waarom?
Was "Willem" zijn bouwvakkersnaam?
Heet hij eigenlijk "Katie Melua" maar vindt hij dat zelf geen geschikte bouwvakkersnaam?
Heet "Willem" eigenlijk "Ron Jeremy" maar is hij bang dat wij hem dan uit een andere beroepsgroep zullen herkennen?

Ik heb "Willem" net koffie en een kokosmakroon gebracht en hij stelde zich echt voor als "Willem".
Het zal dus wel zijn bouwvakkersnaam zijn.

Maar hij lijkt, echt waar, wel verdacht veel op Peter R. de Vries....

Hell yeah dat kleine kinderen groot worden.

Toen ik nog een kleine Nynke was, had ik één beste vriend: F.
F. en ik bouwden samen het liefst hutten, achter in zijn ouderlijke tuin.
Met wasknijpers hingen we dekens aan een parasol. Als zitje gebruikten we het keukentrapje van de ouders van F.
Als de tent klaar was kregen we naturelchips in een koffiefilterzakje die we opaten in de tent. Of bastognekoeken, die hadden bij hem thuis ook altijd.
Verder waren F. en ik vooral goed in blikspuit, slagbal en vooral: in de zandbak spelen.
F. kon namelijk als de beste ondergrondse gangen graven, en maakte ook het liefst ondergrondse parkeergarages in de zandbak.
Ik bewonderde F. voornamelijk om deze skill, en vanwege het feit dat hij een glas melk in één teug op kon drinken.
Nu heb ik al in geen tijden meer een tent gebouwd van dekens en een parasol; op een geven moment ben je daar klaar mee en ga je je richten op zaken die van levensbelang zijn, zoals make- up en discodansen.
F. en ik speelden niet meer samen, want hij hield niet van make-up. Hij werd een vriend van mijn jongere broer, en ik zie F. zo nu en dan, bijvoorbeeld met de dorpsfeesten.
Nu zult u wel denken: hartstikke vertederend allemaal, maar wat is je punt, de Jong?
Nou:
Vanaf donderdag is F. samen met zijn vriendin te bewonderen in het programma Undercover Lover.
Het adagium 'kleine kinderen worden groot' lijkt mij hierop galore van toepassing.
Mijn grote vriend F. op een bountystrand met wulpse, zonnebankbruine breezersletten in te kleine bikini's die hem van zijn vriendin proberen los te peuteren. En zijn vriendin die zich uit de klauwen moet zien te bevrijden van talloze sportschoolhouders met prodentlach en speedozwemslip. En daar doen ze dus vrijwillig aan mee.
Woehoe!
Wat FANTASTISCH!
Ik houd namelijk enórm van dit soort programma's!
Maar echt!
Succes F.!

De bieb: een niche met interessante fauna

Ah, de bieb. Je dacht waarschijnlijk al: wanneer komt er weer eens zo'n kolderiek, Piet Bambergenesque stukje over de Koninklijke Bieb?
Ik bedien je weer op je wenken. Want zo ben ik.

Een typisch biebfenomeen is de KAN HET HIER OOK STIL ZIJN!!!!- bezoeker. Het kan hierbij gaan om danwel een man, danwel een vrouw die van absolute stilte houdt.
Daar is niets mis mee, in een bieb. Het hoort hier ook een oase van rust te zijn, waarin elk kwinkelerend vogeltje subiet de nek om wordt gedraaid. Waar er met elke verstoring van het mute- gevoel korte metten worden gemaakt.
Mensen die hoesten worden hier ook gewoon geëxecuteerd. Daar doen ze hier helemaal niet moeilijk over. Je mag zelfs kijken, als je wil.
Maar djiez, je kunt het ook overdrijven.
Astma bijvoorbeeld; dat mag dus niet.
Een paar dagen geleden zat er een man achter mij iets te hard te ademen, toen de man tegenover hem begon te gillen: "HET IS HIER EEN STILTERUIMTE!!!!!HONDERDCOCKINGELF!!! U MOET HIER STIL ZIJN EN ANDERS MOET U ERGENS ANDERS GAAN ZITTEN!!!! AAAAAAAAAARGH!!! WAAROM ZIT DE WERELD MIJ ALTIJD ZO DWAAAAAAAAAAAAAAARS!!!!"
Toen hief hij zijn handen ten hemel en klonk er dramatisch Wagner.
Nou ja, in mijn hoofd dan hè.

Toen zei die andere man: "Nou, wie loopt hier nou zo te schreeuwen", wat ik wel fantastisch stoïcijns vond, want ik had waarschijnlijk mijn uitgekauwde stimorol fusion in zijn gezicht gespuugd en was op hoge hakken weggebeend.

Triviaal weetje: ik zit nu te tiepen aan de zgn. 'negertafel': een tafel met alleen negers. En ik. Als ik nou nog Gepke had geheten, had ik het nog begrepen.

En zij dansten de Molly Ringwald en zagen dat het goed was.

En daar zat ik dan, alleen in mijn portiershok. Een volledige zaterdagavond tot mijn beschikking maar niemand om die vrijheid mee te kunnen delen. Maar soms is het leven een bitch en daar moet je je dan gewoon bij neerleggen. "Het is niet elke dag rijst met rozijnen" zei mijn huisgenoot R. dan altijd, toen ik nog bij hem in huis woonde. En hell yeah dat hij daar gelijk in had.
Maar toen zei Wiegertje dat ze nog geen plannen had en brak de zon door.
En inderdaad, wij waren in de Ekko (mensen houden mij blijkbaar in de gaten, y'all) en het was er fantastisch.Wij waren er, Neeltje was er, mensen van basketball waren er, mensen van mijn basisschool ook. En we belandden in het vrijgezellenfeestje van de broer van Wytse en Douwe- Dirk, van mijn middelbare school. Lieve broers van mij: jullie moeten de groeten hebben, en Jaap, ik moest van ze zeggen dat ik op je lijk.
Uiteindelijk werd het zo'n feestje waarop je non-stop de Kim Wilde (wat eigenlijk de George Michael-met-haarzwiepen is), de Molly Ringwald (wat eigenlijk gewoon de Kim Wilde-bij-ruimtegebrek is) en de Rafaëlla (wat eigenlijk het dansje van Jenaplanschoolmoeders is) staat te dansen. Iedereen lacht en is leuk & lief en je vraagt je af waarom er nog geen collectieve hyve gemaakt is voor deze speciale avond in de Ekko zodat je een poll kunt maken waarin mensen aan kunnen geven hoe fantastisch het was.
Wie gaan er volgende week mee dansen?

Zaterdag zag ik de week die in het water lag

Nu is het potverdikkeme zaterdagavond en ik weet my God niet wat ik straks moet doen.
Nu weet ik het wel: ik zit nu bij de bejaarden, eet een salade met geitenkaas en overpeins mijn leven.
Ik zou hierna op stap met D., maar zij haakt onverhoopt af.
Wat raar is, want ik ben meestal de afhaker.
Maar juist vandaag heb ik de enorme drang om mijn stoute schoenen aan te trekken, de voeten van de vloer te trekken om zo op ouderwetsche dikso compleet de billen uit mijn string te dansen.
Dus probeer ik nu uit alle macht mijn vrienden te mobiliseren.
Maar G. en E. zitten in Brussel, geloof ik.
En S. heeft een date.
En K. haar boyfwent is jarig.
En A. kan ik niet bereiken.
En Martha zit in Italië.
Ergo dus: dat wordt nog wat.
Ik kan natuurlijk B. bellen, of hij met mij wil dansen, maar ik heb hem de afgelopen twee avonden al gezien en ik wil niet zo'n meisje worden dat alleen operatief van haar vriendje te verwijderen is.
Dus: wie gaat er vanavond mee dansen te U.?
Ik hoor het graag van u.
En anders duik ik vroeg onder de wol, met Fanny van Marcellus Emants.
Fok.

Nalatigheid galore: we moeten het nog over Boer Zoekt Vrouw hebben!!!!elf!!!

Puntsgewijs dan maar.

• Boer Frank is een beetje de kleine, dikke, Brabantse variant op Frank van Putten, het typetje van Koot & Bie.
• Boer Frans lijkt een beetje op mijn huisgenoot J., alleen dan met het verkeerde accent. En als vriendin wil hij 'een pittig ding'. En als mijn huisgenoot J. dat ooit zou zeggen zou hij daar bij ons nóóit mee weg komen.
• Boer Henk! Boer Henk! Ik tracht frantic vrijgezelle dertigers op te snorren die kunnen schrijven naar Boer Henk! Want omg Henk. Het is dat ik al gruwelijk bezet ben (nog altijd naar volle tevredenheid en gepaard gaande met hysterische verliefdheidsgevoelens, mocht het u interesseren) niet op kaal val, en niet op dertigers, en niet zo van de bloembollen ben, maar ánders! ANDERS! Dus: ben je eind twintig/ begin dertig, houd je van een rustige man met genoeg bloembollen om de Tweede Wereldoorlog mee te kunnen herbeleven? Schrijf Henk!
• Ik was dus stante pede enorm fan van Agnes, de vrouwelijke boer waar alle mannen van Nederland voor in de pen mogen kruipen (postzegel = antwoord, zou de good old Popfoto zeggen). Maar nu ik bij haar profiel zie staan dat haar levensmotto luidt: 'Leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen' wil ik haar het liefst die Loesje- scheurkalender uit de eeltige handen slaan. Come ooooooooooooooooooooon! Agnes! Alleen vrouwen die winkelen bij Miss Etam zeggen dit soort dingen! En ik wéét dat jij niet zo bent!
• Lezersoproep: wat vinden jullie tegenwoordig van Yvon Jaspers? Ik vind haar de laatste tijd een beetje hysterisch. En dat Brabantse accent wat ze zo nu en dan tevoorschijn tovert. Maar enfin, wat vindt u?

Ik moet niet teveel ruige dingen over de KB vertellen, anders zitten jullie hier binnenkort allemaal. En laat dat niet de bedoeling zijn.

De Koninklijke Bieb is mijn favoriete plek allertijden. Niet alleen vanwege haar kleurrijk palet aan vreemde mensen -vanochtend zat er een man achter mij die hardop lachend het complete oeuvre van dr. Lou de Jong aan het lezen was, ik bedoel maar- maar ook vanwege haar rust, haar grote werkplekken, haar immense collectie en haar lekkere toiletten.
Vandaag was alles anders dan anders. Toen ik om kwart voor tien het pand kordaat binnenstapte was er in de hal een soort van verjaardagsfeestje aan de gang. Ik dacht tussen de in donkerblauw driedelig gestoken mannen met grijze haren ook Paul Schnabel te ontwaren, waardoor ik hevig verward de garderobe inliep omdat ik Paul Schnabel en Paul Cliteur altijd door elkaar haal.
Wat was er aan de hand?
Want ik mocht ineens ook niet naar mijn favoriete plee.
En ja: als je me dat flikt ga ik verhaal halen.
Met mijn liefste hee-hallo-hoi-glimlach liep ik op de doorbitch af. Heel Wilma Nanningaesque begon ik een beetje te vissen.
Ik: "Soooo... drukke dag hiero..."
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Is er iets belangrijks te doen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Komen er ook belangrijke mensen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: Je mag zeker niets zeggen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Djiez. Kee dan. Lator."
Doorbitch: "Insgelijks."

Ik heb nog met mijn neus tegen het raam aangestaan om te kijken wie er kwam, maar toen dacht ik: als het belangrijk is zie ik het wel op RTL Boulevard. Wel stonden er op een gegeven moment allemaal dikke BMW's voor de ingang, er stond een dikke, ietwat sloom-ogende puber van Antilliaanse afkomst naar de ingang te kijken. Ik zag niet wie er uit de deur kwam stappen, maar de mond van de jongen viel open.
Wat bleek: klik hier.
En inderdaad: Paul Schnabel.

Getverkut: Joop van Zijl op Viola Holt

Ik neem aan dat jullie dit al op nu.nl/achterklap hadden gelezen, maar omdat je daar tegenwoordig door de dode Pavarotti's het bos niet meer ziet, dacht ik: laat ik jullie nog even met de spreekwoordelijke neus op de dito feiten drukken.
Joop van Zijl, die heb ik hoog zitten. Hóóg. Ter hoogte van Harmen Siezen, zo ongeveer. Hoger dan de rijdende rechter maar lager dan Sean Connery, maar toch. Die ene keer dat hij vermoord werd in de Baantjer- aflevering van Koefnoen was toch echt koprolmakend mooi.
En sowieso: Joop van Zijl was toch altijd een baken van rust op de publieke netten. Een man waarvan je eigenlijk wilde dat hij je oom was, met wie je in de herfstvakantie naar een museum kon gaan, waarna jullie ergens in een bosrijke omgeving op een terrasje chocomel dronken en appeltaart aten. En dat je dan mocht blijven logeren bij ome Joop en zijn vrouw, die waarschijnlijk zou lijken op vrouwtje Theelepel, en dat ze je dan samen instopten en een verhaaltje over trollen en kabouters vertelden.
Maar na deze onthulling van Viola kan ik alleen nog maar stampvoeten en overgeven.
Joop van Zijl, Neerlands nieuwsmastodont, met Viola Holt, Neerlands showbizz-cafard. Helemaal omdat Joop het woord 'minnaars' in de mond neemt.
Ieuw.
Gets.
Kutterdefuk zeg, waarom kunnen mensen niet wat beter op hun imago passen?

Wie 'Boer Trouwt Vrouw' niet heeft gezien, is hell yeah, een mooi avondje misgelopen!

Boer trouwt Vrouw was afgelopen zondag het lekkermakertje voor de nieuwe serie Boer zoekt Vrouw die vanaf zondag weer te zien is. In deze aflevering trouwde Pros, de sympathiek-verlegen boer uit Raalte met de hardnekkig wijkende haarlijn, met zijn grote liefde Jolanda; iemand uit Gouda met een lelijke stem.
Allereerst: de moeder van Jolanda. De moeder van Jolanda had echt een stem die leek op het geluid dat een spreeuw maakt als hij met zijn vleugels vast komt te zitten tussen de spaken van een fiets.
Dan Jolanda zelf: Bij alles wat Jolanda over hun relatie zei, keek ze Pros aan met een blik die ik voor het laatst heb gezien toen Caroline Tensen nog 'Het Spijt Me' presenteerde. En dan doel ik op haar 'ach wat fijn, het is toch nog goed gekomen' blik. Pros keek de gehele uitzending alsof hij zich verslikte in een kindersurpriseverrassing.
Het allermooiste van alles, allertijden: de leden van de motorclub van Jolanda, die eruit zagen als volbloed Hells Angels, vormde eerst voor de kerk een erehaag voor het bruidspaar, maar transformeerde tijdens de kerkdienst in een heuse evangelische praise- band. Er stond iemand met een gitaar, en de rest stond met de handen ten hemele gericht uitzinnig te zingen over Jezus die aan het kruis heeft gehangen. Ook bleek dat zij op de rug van hun motorjack allemaal een felgeel kruis hadden geborduurd. Beter wordt het toch niet, qua huwelijk etc? Later, tijdens het feest -met een traditionele top 100- band met onvervalste Jan Smit- krakers op het repertoire-, liep de gehele motorclub de polonaise.

Trouwens, Pros en Jolanda verwachten in januari een dochtertje. Ook dat weten we al. Ik tel de nachten en bijt mijn nagels stuk vanwege opgewondenheid over de nieuwe serie Boer Zoekt Vrouw.

Wat ik heb geleerd na een week bijna fulltime in het bejaardentehuis gewerkt te hebben:

• Zonder arrogant over te willen komen...
• ...maar omg, sommige mensen zijn zo dom.
• Maar echt.
• En domme mensen denken dat jij, omdat jij nu eenmaal niet fulltime werkt, dommer bent dan zij.
• Geen grapje: ik mocht onder begeleiding een brief in een envelop doen.
• "Goed zo", zei Ellis.
• "Als je nog één keer doet alsof ik zwakzinnig ben gil ik je trommelvliezen uit je oren, Ellis", dacht ik.
• Over zwakzinnigen gesproken. Eén tip: ook al is je collega hoogstwaarschijnlijk dediplomeerd debiel, dat wil niet zeggen dat zij niet behoorlijk achterbaks uit de hoek kan komen.
• Ik denk daarbij aan M., die zich gedraagd alsof ze hoogstpersoonlijk de zwaartekracht heeft uitgevonden maar nog geeneens de zesentwintig letters van het alfabet in de juiste volgorde kan zetten.
• (Ook dit is, serieus, geen grapje)
• Maar ze kan het niet nalaten om jouw werk te controleren. Alsof ze potdomme Anna Wintour bij Vogue is.
• Tijdens de lunchpauze kregen mijn collega's het voor elkaar om een half uur lang onafgebroken over andermans poep te praten.
• Over je eigen poep, okee, maar andermans?
• Hoogetepuntje: mijn übersympathieke collega J. zong een liedje wat haar kinderen altijd zingen, en het begon zo: "P.O.E.P. POEP!"
• Dat was echt mijn hoogtepunt van de week. Ik meen het.
• De postbode lijkt echt enorm op een zeerover.
• Collega H. maakt grappen die qua flauwheid Debiteuren/ Crediteuren ontstijgen. Telkens als hij zo'n grap maakt kijkt hij schaterlachend jouw kant op, waardoor je dus gedwongen wordt om mee te lachen. Ik maak dan doorgaans het geluid alsof ereen klein plastic voorwerp, bijvoorbeeld een speelgoedsoldaatje of een kindersurpriseverrassing, vast zit in mjin keel. Ik hoop dat hij denkt dat ik zo lach.
• Elke keer als ik te lang in het bejaardentehuis werk krijg ik weer hernieuwde passie voor mijn studie.
• Want nooit, maar dan ook nooit, ga ik mijn dagen vullen als brieven-in-enveloppen-stop-meisje.