17 januari 2008

Hey, I put my new shoes on and suddenly everything seems right.

Vrouwen willen altijd nieuwe laarzen. Altijd. Als een miss bij een miss-verkiezing zegt dat ze wereldvrede wenst, of alle honger de wereld uit, bedoelt ze eigenlijk: ik wil nieuwe laarzen. Als je een vrouw een klein juwelendoosje geeft, zégt ze misschien wel "oh wat liiiiiieeeef!", maar ze dénkt: "Oooooh! In dat doosje past nooit een paar nieuwe laarzen!!!" En als wij vrouwen aan het eind van ons leven (grijs en oud dus) in onze sponde liggen zullen we lachend het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen, mits we onze nieuwe laarzen aanhebben, want dan kom je in ieder geval gezellig klik-klakkend en op je paasbest aan bij Petrus zijn hemelpoort.
Voor vrouwen is dat héél, ik herhaal, héél belangrijk.
Voor mij was de nood nogal aan de man, want ik had al een hele tijd geen nieuwe laarzen gekocht, en was naarstig op zoek naar een bepaald soort laarzen. Want dat is ook nog eens zo: wij vrouwen hebben altijd al precies in ons hoofd wat voor laarzen we willen. En aan die fata morgana toetsen we dan álle laarzen uit álle winkels. We denken dus niet bij het zien van een paar laarzen: vind ik deze laarzen leuk? Maar denken: lijken deze laarzen exact (niet een beetje, maar exact) op de laarzen die ik laatst zag toen ik een epifanie had?
Ik wilde eigenlijk gewoon de laarzen van A. de vriendin van Broer 2. Maar om die nu brutaal uit haar huis te verdonkerenmanen leek me ook weer zozo. Bovendien moet je dan bij elk familie- uitje je voeten onder tafel houden, en dat geeft ook weer zo'n gedoe bij het naar het toilet gaan.
Ik heb in Utrecht gekeken. In Sneek. Zelfs in Antwerpen, terwijl het uitverkoop was. Maar nérgens die laarzen van mij. Lichtbruine laarzen, zonder hoge hak, die er niet goedkoop uitzagen en goed onder een rokje zouden staan. Niet te tuttig, maar ook geen kaplaarzen. Moeilijk.
Lieve lezers: ik was de wanhoop nabij.
En toen, bij de Fred de la Bretonière (terwijl ik me had voorgenomen pas iets bij Fred te kopen als ik ook een bordercollie en een volvo stationcar met hondenhek zou hebben) vond ik ze. Belachelijk enorm afgeprijsd. Ik moest bijna huilen, maar toen ik dat tegen de verkoper zei had ik niet het gevoel dat hij me begreep.
En nu loop ik al een tijdje op mijn nieuwe laarzen. Trots. Ik klos monter de hele stad door op mijn fantastische laarzen, die ik al eens zag in een droom. En bij de vriendin van Broer 2.

7 reacties:

Anonymous roosje zei...

en niet eens een foto?

9:04 p.m.  
Anonymous Thom zei...

Dat hij je niet begreep, komt waarschijnlijk omdat hij een man was. Daar kan hij ook niks aan doen.
Toen ik de titel van dit stukje las moest ik meteen aan dit denken, trouwens :)

...en een sponde is toch een bed? Lig je daar met je laarzen in?

10:00 p.m.  
Anonymous Ell zei...

Die foto komt er uiteraard niet. Bang natuurlijk dat wij ze ook mooi vinden en dat straks heel blogland op die prachtlaarzen loopt. Maar hee, een heel klein fotootje moet toch wel kunnen? ;-)

7:50 p.m.  
Anonymous claver zei...

ja, hoezo duurt het keilang voordat er weer een stukje komt? Ik ben heel erg in between jobs (aka werkloos) dus ik verveel me en ik wens ge-entertainent te worden! Chopchop!

8:23 p.m.  
Blogger Nynke zei...

Sja, maar ik moet morgen een wetenschappelijk artikel inleveren. Dus. Dit weekend weer. Joe!

9:57 p.m.  
Anonymous Anoniem zei...

voor een volgende keer: Kijk even bij duoboots. Een goede internetwinkel.

4:06 p.m.  
Anonymous jazzper zei...

leuk stukje leesvoer voor je, Nynke:
http://www.monlog.nl/logs/2007-09-07-witers-block/

;)

10:38 a.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage