29 februari 2008

De krokusvakantie OF DOOM

De krokusvakantie: wat een kutvakantie. En dat zeg ik niet omdat ik zelf de afgelopen week geen vakantie had. Dat zeg ik omdat deze week wel weer gebleken is dat kinderen gewoon nooit een hele week vakantie moeten hebben, mits ouders hun kinderen een hele week in het fietsenschuurtje op willen sluiten.
Want mèèèn: het leek deze week wel alsof de kinderen de hele wereld hadden overgenomen. Bijvoorbeeld in de trein, waar ik een jongetje een kwartier lang "zijnweeralzijnweeralzijnweeralzijnweeralzijnweeral" hoorde schreeuwen. En die ouders maar lachen hè. Sowieso, kinderen in de trein: ik vind het geen goed idee. Je ziet ouders met kinderen in de trein ook altijd veranderen in van die chinese circusmannetjes, met van die bordjes op stokjes. Ze moeten honderd dingen doen: naar de vieze trein- WC met een kind, pakjes fristi uitdelen, honderd keer beamen dat er een koe in het weiland staat, of dat er een auto op de weg naast het spoor rijdt, honderd keer vertellen hoe lang men nog in de trein moet zitten, uitleggen dat er nu niet gepoept kan worden, sultana's uitdelen, heimlichgrepen uitoefenen op kinderen die in hun mentos trachten te stikken, fristi met een papieren zakdoekje van de grond opvegen, want "ik zei nog zo dat je er NIET in mocht knijpen". Etc.
Wat ook erg is: kinderen in winkelstraten. Nu heb je in Utrecht de Oude Gracht, wat op normale dagen al een highway to hell is, omdat iedereen midden op straat loopt terwijl je op bepaalde plekken gewoon mag fietsen. Meestal doe ik dan mijn eigen kamikaze-actie: handen voor de ogen en gewoon maar keihard doorfietsen. Gáán. Roekeloos gáán. Aan het einde van de Oude Gracht doe ik dan mijn ogen weer open en zie wat er zoal aan mijn fiets is blijven hangen. De laatste buit was 1 rollator, 1 tasje van de Blokker gevuld met schuursponsjes en één verschrikte zwerver op mijn baggagedrager.
Normaal lopen er op de Oude Gracht niet verontrustend veel kinderen, maar vandaag was het echt verschrikkelijk kinderrijk, en het was ook nog eens vrijdag. En jullie weten allemaal wat de laatste dag van de vakantie betekent: dan ben je als kind moe, hangerig, dreinerig, jengelig en loopt er vaak theatraal snot uit je neus, omdat je de hele week al van hot naar her bent gesleurd door je ouders die van gekkigheid niet weten wat ze een hele week met je aanmoeten. Wij, de De Jongen, kregen op zo'n moment altijd een pak spliterwten en een steelpannetje van onze moeder, zodat we in de voorkamer konden kamperen. Of we speelden gewoon 'disco' op onze slaapkamer, waarbij één iemand het licht op epileptische snelheid aan- en uit liet floepen, en de rest danste op het bandje met Smash Hits die Broer 1 ooit bij een tienerrekening van de Rabobank had gekregen. Mooie tijden waren dat.
Maar ik dwaal af. Want de kinderen van tegenwoordig moeten op vrijdagmiddag met hun ouders de stad in, waardoor ze met z'n allen hysterisch door de Sissy Boy rennen of midden op de Oude Gracht gaan staan, waardoor argeloos voorbijfietsende meisjes (bijvoorbeeld meisjes van 22 op weg naar de sportschool, want woehoe! Ik ga weer naar de sportschool!) bijna met hun fietsen tegen tere kinderfontanellen opbotsen, met alle gevolgen van dien.
Daarom hierbij een oproep aan alle ouders: hou tijdens de vakanties uw kinderen in het tuinhuisje. Dat scheelt veel frustratie van uw mede- Nederlanders. En als u uw kinderen ook nog een pak spliterwten geeft heeft u de hele week geen kínd aan ze.

26 februari 2008

Hoe het was

Het anti- boekenbal was echt verschrikkelijk leuk. En ook een echt boekenbal, want kijk, het had alle boekenbal ingrediënten:
- Het boekenbal werd gehouden in een rokerig bovenzaaltje van een ebsenso rokerig café, waar de herinnering aan verschraald bier levendig werd gehouden door eh... de geur van verschraald bier.
- Bij binnenkomst draaiden de enthousiaste barmannen een skihut-cd.
- De eerste schrijver die ik tegenkwam meldde mij meteen dat hij al verschrikkelijk dronken was.
- Het was half acht 's avonds.
- Deze schrijver kon vervolgens door dronkenschap ook niet uit eigen werk voorlezen, wat handig opgelost werd door eregast Trinus Riemersma, die toen maar heeft voorgelezen. Nobel.
- Er is een dichter halverwege de avond van zijn barkruk afgevallen.
- Iemand liet een luide boer, midden in een gevoelige witregel van een gevoelig gedicht van Remco Kuiper.
- Er was een vrouw met een boa om en een lawaaiig brilmontuur op, en zij danste alsof haar leven er vanaf hing.
- Ik slobberde wijn met pommeranten en schrokte samen met Teake O. van Tresoar een bak pinda's leeg.
- Er werden allerhande beloftes gedaan over stukjes schrijven, samenwerken en de oprichting van een heus vrouwenkoor genaamd "Hout foar de doar".
- Het was heel leuk om eens allemaal mensen te zien die ik voorheen alleen van google kende.

Oh, en er werd om mijn stukjes gelachen, dus mijn avond kon sowieso al niet stuk.

22 februari 2008

Mijn eerste voorleesoptreden ooit

Morgen, om acht uur 's avonds, in de bovenzaal van Café De Schamele Ruiter (wat al klinkt als een westernkroeg met van die authentieke klapdeurtjes, dus omg).
In het kader van dit.
Wat een tegenactie is op het officiële boekenbal voor de Friese Boekenweek.
Maar dat had ik niet helemaal door, toen ik 'ja' zei tegen de organisatie.
Maar enfin, nu ben ik dus een enorme anarchist en ga in mijn Ché Guevara- shirt "dood aan de Friese literatuur" scanderen, compleet met gebalde vuist en opruiend geschreeuw.
Nee hoor.
Ik ga gewoon drie stukjes voorlezen over seks. In het Nederlands, goddank.
Is dat niet enig?
Kom vooral allemaal, maar pas op: het wordt druk.

Joe? Tot morgen dan.

18 februari 2008

Veertig dagen zonder seks vs. je hele teenagertijd zonder seks.

'Veertig dagen zonder seks', het überhippe paradepaardje van de EO, heeft me dusdanig in de greep dat ik de afgelopen dagen maar met moeite andere gespreksonderwerpen weet aan te snijden in het bijzijn van vrienden, familie en mensen die tegenover me zitten in de trein.
Want mijn hele beeld van de Jeugd van Tegenwoordig, waar ik mijzelf met mijn tweeëntwintig jaar ook dacht bij te kunnen scharen, is voorgoed veranderd, bezoedeld en onherstelbaar verminkt.
Als ik terugdenk aan mijn eigen teenagertijd, zie ik mezelf nog staan, daar in Café Bergsma te Oosterend. Ik, bleu, met mijn brilletje en mijn nog niet geëpileerde wenkbrauwen, stond voorzichtig te dansen op één of andere afgezaagde Top 100- band die een verlepte versie van 'Proud Mary' van Tina Turner ten gehore bracht.
Aan de rand van de feestzaal stonden de jongens tegen de centrale verwarming aangeplakt, zenuwachtig vele biertjes opslurpend om zich zo moed in te drinken om, wanneer de band 'Killing in the name of' van Rage Against The Machine speelde, het lef te hebben in het midden van de zaal te gaan staan om op onritmische wijze tegen vrienden en andere mannen aan te beuken, waarbij menig brilmontuur sneuvelde.
Zenuwachtig bekoekeloerde ik de lange sliert tegen de verwarming aangedrukte jongens, hopende dat er één jongen mijn blik zou vangen. Een jongen die, in tegenstelling tot het gros van de mannen in Café Bergsma, niet een uit stront geboetseerde, met harnekkige acné bezaaide kop zou hebben. Een lieve, knappe, bescheiden jedoch humoristische man die mij aan het eind van de avond zou kussen in de inmiddels door TL- buizen verlichte zaal. Daarna zouden er vele dates volgen, waarna wij automatisch zouden trouwen (met een receptie in Café Bergsma) en ik daarna legio blondgekrulde jongetjes zou baren die later allemaal koning op de PC zouden worden.
Daar dacht ík aan, staande in Café Bergsma, mijn heupen licht wiegend op de klanken van 'Red, red wine' van UB40.
Maar nu blijkt dus dat de rest van de bezoekers van Café Bergsma alleen maar aan neuken dacht! Platte, geile neukseks, bij voorkeur bij je ouders op de wasmachine of op de achterbank van een Opel Manta! En het liefst drie à vier keer per week, met verschillende partners! Daar in Café Bergsma sleurde men elkaar naar buiten, om aldaar de coniferen in te duiken voor een potje rampetampen waar ik mij destijds überhaupt geen voorstelling van kon maken!
En zeg niet dat ik overdrijf, want ik heb soortgelijke praktijken voorbij zien komen in 'Veertig dagen zonder seks'! Dus het is waar!!!!!!
Ik ben geschókt!
Menig zaterdagavond heb ik me in mijn beste stapperskledij uit staan sloven voor een eenvoudige zoen, het liefst met tong, terwijl de seks rondom mij welig tierde! En ik had geen weet hiervan! Geen wéét!
Oh. De seks die ik had kúnnen hebben, als zestienjarige. Ik voel me ernstig bekocht.

12 februari 2008

Even over Boer Zoekt Vrouw

Want het beheerst jullie levens, dat weet ik. Het beheerst zelfs de levens van mijn gehele familie, afgezien van mijn vader, want die gaat om twintig over acht altijd een sigaartje roken in zijn werkkamer, en komt pas terug richting woonkamer als hij de gehele Lou de Jong uit heeft gelezen. Meestal is dat zo rond de eindtune van Boer Zoekt Vrouw.
Mijn vader houdt zich dus verre al die agrarisch-erotische escapades, maar de rest van de familie (Mijn moeder, broers 1 t/m 3, schoonzussen A. en O. en zelfs mijn eigen B.) zijn danig in de ban van de kip met de gouden eieren van Yvon Jaspers.
Elke zondagavond begint er na het journaal daarom ook een panisch sms- feuilleton, voornamelijk tussen Broer 2, Broer 3 (vaak ook namens mijn moeder) en mijzelve, waarin op elke slak zout wordt gelegd en ongezouten meningen over en weer vliegen.
Afgelopen zondag was extra speciaal, omdat Broer 2 in de auto zat en dus via mij op de hoogte gehouden moest worden van de keuzemomenten van de boeren. Een kleine bloemlezing:
Allereerst Gerard. Hij zoende in de varkensstal stiekem met Léonie, wat op een dusdanige manier in beeld werd gebracht dat ik bijna dacht dat Alberto Stegeman ook undercover ging in de agrarische wereld. Broer 2 reageerde op het zoen-nieuws met een welgepast 'WTF', wat hij nog eens zou herhalen bij de onthulling van de stiekeme kuswisseling tussen Frans en Ronella, in een walm van verschraald bier en drek, op het verjaardagsfeestje van Frans.
Van Henk hadden wij allemaal wel gedacht dat geen enkele vrouw meer met hem op stap wilde, helemaal na dat debacle van een aantal weken geleden, toen die afschuwelijke vrienden van hem langskwamen op de boerderij. Die ene halfbakken bal- vriend is tegenwoordig één van mijn favoriete imitaties, vooral omdat je bij hem eigenlijk alleen maar iemand anders heel hard op de hartstreek hoeft te slaan en moet roepen "als ik hier de kamer (de huiskamer, niet de hartkamer, red) binnenkom, dan voel ik van alles! Maar jij moet dat ook voelen Henk!" Dan heb je al een vrij natuurgetrouwe imitatie.
En toen Agnes. Wat zeg ik: Klaas. Want als ik ooit nog een Foster Parents- kindje aan ga schaffen, dan wordt dat Klaas. Arme, arme jongen toch. Ik vind: uiterlijk wordt bij Boer Zoekt Vrouw gewoon enorm onderschat. Maar om Klaas te redden ben ik voor een Spin- Off: Klaas Zoekt Meisje. Zodat al die vrouwen die de afgelopen weken de beeldbuis hebben bekwijld bij het zien van deze Zuid Hollandse Casanova op roze papier een heftig geparfumeerde liefdesbrief kunnen schrijven. En dat Klaas dan een vriendin vindt die niet altijd in een overal loopt. Broer 3 en mijn moeder opperden om Klaas te koppelen aan F., bij ons uit de buurt. Zij heeft namelijk een familie met een agrarisch verleden, ze ziet er goed uit en ze is aardig en single. Echt iemand voor Klaas. Een goed idee van het thuisfront. Broer 2 was het in de auto volledig met ons eens.
En zo ziet u maar weer: als de familie De Jong zich ermee bemoeit komt het allemaal wel weer goed. Ook voor Klaas.

09 februari 2008

Mijn Benny Neyman- herinnering

Benny Neyman is dood, zoals jullie weten. En wat er altijd gebeurt als er een BN'er dood is, is dat allerhande C- artiesten gaan vertellen wat zij voor kolderieks ooit beleefd hebben met de overledene. Voor mij waren de hoogtepunten van de Benny- Neyman herinneringenparade: Albert Verlinde die zei dat Neyman eigenlijk een "chansonnier' was, wat ik een knap staaltje 'hypocrit warning' vind, of zoals u wilt, een knap staaltje 'over de doden niets dan goed, nee wacht, over de doden meer dan goeds' vind. En, wat ook mooi was: veel beelden van Benny Neyman met zijn beste vriendin Conny Vandenbos, moge zij ruste in vrede. Conny vond ik altijd fascinerend omdat ze zo'n belachelijke, spatieloze achternaam had en dat mijn oom A. altijd fan van haar was. Geloof ik. Of hij was fan van Astrid Nijgh; ik haal die twee altijd door elkaar.
Ik heb zelf ook een Benny Neyman- herinnering. Helaas vraagt SBS Shownieuws mij daar niet naar, dus deel ik em maar met jullie.
Een paar zomers geleden werkte ik in het bejaardentehuis om de gesloten afdeling. Daar zitten doorgaans zes à zeven bejaarden die totaal de weg kwijt zijn. Een troosteloze omgeving. Ik moest vaak werken met collega R., een aardig mens. Maar over één ding werden wij het maar niet eens: de muziekkeuze. Er waren op de gesloten afdeling twee cd's die niet al helemaal grijsgedraaid waren. Mijn favoriet was de cd 'Kun je nog zingen, zing dan mee'. Een positieve titel voor een positieve cd met allerhande ouderwetsche Hollandsche liederen, zoals 'Waar de blanke top der duinen', sfeervol ingezongen door Willem Nijholt en Wieteke van Dort. Ik maakte mij in rap tempo het bejaardenoeurvre eigen, en zong vrolijk mee met 'het karretje dat op de zandweg reed'. Helaas hield R. meer van 'Het beste van Benny Neyman', en zodra ik even mijn hielen gelicht had en met een bejaarde naar de WC ging, propte zij Benny weer in de cd-speler. En ik kan je vertellen: zeven bejaarden verzorgen die hun dagen vullen met het opeten van potgrond of het door de kamer smijten van hun avondeten is al behoorlijk deprimerend, maar als dan ook nog Benny Neyman's 'Hij weet niet hoe' op repeat staat, ligt de suïcidale gedachte op de loer. Het was geestelijke mishandeling hoor. Bejaarden, à la, maar 'Waarom fluister ik je naam nog' maakt dat al je levensvreugd' in rap tempo verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Bedankt Benny, daarvoor.

07 februari 2008

Doorgehakte knopen

Ik ging even praten met mijn studietutor Smul. Ik noem hem hier even Smul omdat als ik zijn echte naam gebruik hij zichzelf vast gaat googelen, en ik heb in een ver verleden nogal wat problemen gehad met zichzelf googelende docenten, vandaar. Dat u niet denk dat Smul heel lekker is, want dat valt wel mee als je hem wat langer bekijkt. Wel is hij de knapste docent bij Moderne Letterkunde, maar dat zegt in principe niet zoveel. In het land der blinden is degene zónder doorlopende wenkbrauw koning, zeg maar. Jan Keizer is waarschijnlijk ook de knapste ex- BZNner, maar dat wil nog niet zeggen dat hij op de Pirelli- kalender komt te staan. Dat wil alleen zeggen dat die andere lui nóg lillekere palingkoppen hebben.
Smul dus. Hij vroeg hoe het met me ging. Ik startte de monoloog die ik de nacht daarvoor in bed zorgvuldig had voorbereid:
"Het gaat niet zo goed...ik zit elke week wel een keer huilend met mijn moeder aan de telefoon...terwijl ik voorheen toch een heel senang en goedgemutst wicht was...maar die master eet al mijn tjid op...ik heb geen tijd om te schrijven...om mijn vrienden te zien....ik snauw bejaarden af... ik ben een minder leuk mens aan het worden en dat zint me heel niet."
"Hmmm..." zei Smul.
Ik moest bijna huilen. Terwijl ik me voorgenomen had niet te huilen (terwijl ik weet dat huilen ook in je voordeel kan werken, zie Hillary Clinton bijvoorbeeld). Ik wapperde met mijn handen en begon opzichtig diep in- en uit te ademen. Smul lachtte zenuwachtig. Na anderhalve minuut had ik mijzelf weer in de hand.
"Daarom wil ik nog maar één vak per blok doen, omdat ik dan nog tijd heb voor dingen waar ik veel voldoening uit haal, en die mijns inziens ook goed zijn voor mijn ontwikkeling, zoals het praten met bejaarden. Mijn ouders vinden het goed dat ik wat langer over mijn studie ga doen."
Smul knikte. Ik wapperde maar weer met mijn handen om niet te gaan huilen.
Dus nu studeer ik even half (wat nogsteeds tering veel werk is, maar soit), en heb daarnaast tijd voor dingen die me gelukkig maken. Stukjes voor mijn log schrijven, bijvoorbeeld.
Wordt vervolgd, dus.

04 februari 2008

Een heerlijk TV- avondje voor het hele gezin.

Natuurlijk heb ook ik gisteravond Peter R. de Vries zitten kijken. Al was het alleen omdat ik dan een reden had om niet voor die nieuwe Nederlandse comedy op Nederland 1 te kunnen blijven hangen. B. en ik hadden ons helemaal voorbereid op een gezellige TV- avond voor het hele gezin: chillbroek aan, een glas ranja en iets te knabbelen op tafel. Want niets burgerlijks is ons vreemd hè. Het leek bijna op een terugkeer van het Spel Zonder Grenzen; daar zat de hele familie ook voor. In de pyjama, met natgekamde haartjes. Peter R. de Vries; een soort Spel Zonder Grenzen, maar dan met criminelen die hun grenzen niet kennen, en geen enkele bewoner van Kampen of Emmeloord in een wortelpak op een stormbaan.
Wat ik geleerd heb van twee uur Peter R. kijken:
  • Peter R. is één van de weinige mannen in Nederland die nog oprecht gelooft in de kracht van de witte linnen broek. Ik denk dat dit komt door de Miami Vice- zweem die er gewoontegetrouw rond de drager van een linnen broek hangt. En wie zegt "criminelen, drugs, doden en snelle auto's", zegt behalve 'Miami Vice' natuurlijk ook 'Peter R'. Vandaar de linnen broek. En ik moet zeggen: Peter R. workt em wel, dat doorgaans doorschijnende, kreukgrage stukje textiel.
  • De verleden tijd van 'zwijgen' is 'zwogen'. Joran heeft naar eigen zeggen in verhoren erg veel 'gezwogen'. Ik neem aan dat we dit in de volgende editie van de Dikke Van Dale even aanpassen.
  • Ook jongens die qua uiterlijk een kruising zijn tussen Bokito en een mopshondje (die neus! Die neueus!) kunnen vrouwen versieren.
  • Weliswaar dronken vrouwen, maar toch.
  • Voor het dumpen van een lijk wordt je niet aangehouden. Ik ga dit onthouden, want je weet nooit wanneer je in een penibele situatie terecht komt waarbij je op een snelle en gemakkelijke manier van een stoffelijk overschot af moet komen. Jullie weten: ik werk in een bejaardentehuis, dus ik kom regelmatig in contact met stoffelijke overschotten. Interessante informatie dus.
  • Peter R. zit veel in de sportschool en het resultaat van deze spierkwekerij laat hij gaarne zien door strakke shirtjes te dragen, en zie puntje één.
  • Joran van der Sloot is een verschrikkelijk, misselijkmakend mannetje. Gelukkig is hij niet mijn Broer 4, want ik zou me echt enorm schamen.
  • Mocht je het afgelopen half jaar een nieuwe beste vriend hebben gekregen, pas dan op: waarschijnlijk zit Peter R. erachter. Ik keek daarom gister ook argwanend naar B., die het afgelopen half jaar een behóórlijk close vriend van mij is geworden. Ik weet niet wat hij aan het bekokstoven is, maar ik beken níks.

(Trouwens: Boer Zoekt Vrouw hè, ik schrijf daar misschien niet over, maar dat betekent niet dat ik het niet kijk. Want ik kijk het dus wel, en ook dit seizoen heeft het weer mijn hart gestolen. Want oh: vele momenten met zwijgende boeren en boerenliefdes, die dan allemaal hun lepeltje in de koffie roeren, waardoor ting-ting-ting het enige is wat je hoort. En natuurlijk een tikkende klok. Het lijkt bijna een soort agrarische 24, met al die tikkende Friese staartklokken. Zelfs Broer 2 kijkt Boer Zoekt Vrouw, en we smssen onder de uitzending. Over Boer Jan bijvoorbeeld. Want dat is me wat hoor. Zo zie je maar weer dat je uiteindelijk maar het beste voor een type 'Anita' kunt kiezen, want die vindt zwijgen helemaal niet erg, en kan een leuk moppie orgel voor je spelen om het zwijgen te verdringen. Nee, die Jan krijgt nog spijt als haren op zijn kleine Friese hoofd dat hij de bescheiden lerares Duits de laan uit heeft gestuurd.)

02 februari 2008

Dingen die ik deze week geleerd heb

  • Het is niet ongewoon dat tijdens een busritje Leeuwarden - Het Dorp Van Mijn Jeugd de deur bijna uit de bus waait.
  • En dat de man van de buschauffeurencentrale dan aan de buschauffeur vraagt of er ook een passagier is die de deur even dicht wil houden.
  • MC Hammer is niet dood, het was slechts een gerucht.
  • Dunya is De Mol. En ik zeg dat al vanaf aflevering 1 hoor.
  • New Kids On The Block houdt een reünie. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn. Ik ken sowieso niks van The Kids; begin jaren negentig vulde ik mijn dagen met het playbacken van Grease, danwel Kinderen Voor Kinderen.
  • Dat Wiegertje als polemist voor NRC Next ook verbluffend goed uit de verf komt.
  • Dat je de hele maand februari je snor kunt laten staan in het kader van Fight Cancer. Nu is vriend B. een enórme liefhebber van gezichtsbeharing, vooral bij zichzelf, en hij heeft dus deze actie met beide handen aangegrepen om een vieze pornosnor op zijn bovenlip te laten groeien. Mocht u mij deze maand dus tegenkomen met -zo lijkt het- een veroordeelde kinderpornohandelaar de voormalige DDR, dan is het dus B.
  • En:
  • Wat ik vooral geleerd heb:
  • Er zijn mannen die in de kroeg tegen de bar aan piesen. Als ze geen zin hebben om naar de plee te lopen. Of als ze stoer willen doen. Nu heb ik in mijn opstapgaande leven al talloze keren met mannen gepraat die met mij aan de bar stonden; ik vraag me af hoeveel van hen tegelijkertijd over mijn schoenen stonden te piesen.
  • Ik was, serieus, geschokt.