07 februari 2008

Doorgehakte knopen

Ik ging even praten met mijn studietutor Smul. Ik noem hem hier even Smul omdat als ik zijn echte naam gebruik hij zichzelf vast gaat googelen, en ik heb in een ver verleden nogal wat problemen gehad met zichzelf googelende docenten, vandaar. Dat u niet denk dat Smul heel lekker is, want dat valt wel mee als je hem wat langer bekijkt. Wel is hij de knapste docent bij Moderne Letterkunde, maar dat zegt in principe niet zoveel. In het land der blinden is degene zónder doorlopende wenkbrauw koning, zeg maar. Jan Keizer is waarschijnlijk ook de knapste ex- BZNner, maar dat wil nog niet zeggen dat hij op de Pirelli- kalender komt te staan. Dat wil alleen zeggen dat die andere lui nóg lillekere palingkoppen hebben.
Smul dus. Hij vroeg hoe het met me ging. Ik startte de monoloog die ik de nacht daarvoor in bed zorgvuldig had voorbereid:
"Het gaat niet zo goed...ik zit elke week wel een keer huilend met mijn moeder aan de telefoon...terwijl ik voorheen toch een heel senang en goedgemutst wicht was...maar die master eet al mijn tjid op...ik heb geen tijd om te schrijven...om mijn vrienden te zien....ik snauw bejaarden af... ik ben een minder leuk mens aan het worden en dat zint me heel niet."
"Hmmm..." zei Smul.
Ik moest bijna huilen. Terwijl ik me voorgenomen had niet te huilen (terwijl ik weet dat huilen ook in je voordeel kan werken, zie Hillary Clinton bijvoorbeeld). Ik wapperde met mijn handen en begon opzichtig diep in- en uit te ademen. Smul lachtte zenuwachtig. Na anderhalve minuut had ik mijzelf weer in de hand.
"Daarom wil ik nog maar één vak per blok doen, omdat ik dan nog tijd heb voor dingen waar ik veel voldoening uit haal, en die mijns inziens ook goed zijn voor mijn ontwikkeling, zoals het praten met bejaarden. Mijn ouders vinden het goed dat ik wat langer over mijn studie ga doen."
Smul knikte. Ik wapperde maar weer met mijn handen om niet te gaan huilen.
Dus nu studeer ik even half (wat nogsteeds tering veel werk is, maar soit), en heb daarnaast tijd voor dingen die me gelukkig maken. Stukjes voor mijn log schrijven, bijvoorbeeld.
Wordt vervolgd, dus.

8 reacties:

Anonymous David zei...

!jeuj! meer berichtjes :)

7:18 p.m.  
Anonymous jazzper zei...

ja recht zo die gaat. Als je nou wél huilt kun je dan ook full time bloggen, zodat op mijn werk de F5 knop ook minder hard slijt?

12:07 a.m.  
Blogger eva zei...

poepie toch! wat knap van jou dat je door wapperpraktijken de boel binnen de perken weet te houden.

12:56 p.m.  
Anonymous Des zei...

pff eindelijk. Dacht dat je die knop nooit door zou hakken.

En dat huilmoment he, was dat ook een beetje a la Janice van Friends?

2:10 p.m.  
Anonymous Arnoud B. zei...

Je stuwt gelukkig binnenkort de combinatie van de poëtische gave à la Barack Obama en de bijna-tranen van Hillary Clinton weer tot grote hoogte? Dat is goed nieuws.

9:09 p.m.  
Anonymous roosje zei...

wij zijn blij met je flinkheid...

10:40 p.m.  
Anonymous paul zei...

Mooi Nynke, de maatschappelijke stekker er weer in, want je staat bij m'n favorieten en iedere dag weemoedig staren naar hetzelfde laatste postje werkt behoorlijk deprimerend. Dus uit naam van de volksgezondheid rammen op dat toetsenbord, al is het maar een kwartiertje per dag.

1:32 a.m.  
Anonymous Anoniem zei...

Well done.

M (zo zij iets is, is zij tegenwoordig een Hagenaar, maar toch nog best dicht bij etc.)

7:49 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage