29 maart 2008

Marten Hoepla is boos, y'all.

Marten is kwaad omdat hij niet uitgenodigd was voor mijn verjaardagsfeest. Nu waren er wel meer belangrijke mensen uit mijn leven niet uitgenodigd -mijn ouders, mijn broers, Ted Danson- dus Marten verkeerde in goed gezelschap. De reden waarom ik Marten niet had uitgenodigd was simpel: Marten zei mij de laatste keer dat wij elkaar troffen dat hij nooit in Utrecht kwam, dus dat ik maar moest bellen als ik weer naar Amsterdam treinde, want dan konden we wel weer eens afspreken. Deze grootstedelijke arrogantie zorgt bij mij doorgaans voor cartoonesque stoom uit mijn oren. Ik houd er niet van. Ik vind het een poepexcuus om niet te willen reizen.
Deze uitspraak galmde nog na in mijn oren toen ik me ging bedenken wie ik graag op mijn verjaardag zou zien. Ik dacht: als ik nou alleen mensen uit Utrecht uitnodig, dan krijgt niemand problemen met de NS, met slaapplaatsen of met hun passievolle Utrecht- haat (zie: Marten). Vandaar dat ik een intiem feestje hield met louter leuke collega's/ vrienden of leuke mensen met wie ik in de Bastaard biertjes drink.

En nu is Marten kwaad, en reageert hij op een manier die ik enkel bij Jack uit Will & Grace vind passen.
Ik, als volwassen vrouw met waardigheid en zelfbeheersing, reageer wijselijk niet.

26 maart 2008

Nynke's genante fitnessverhaal

Ik stond op de crosstrainer, met Dree. Zij op de één en ik op de ander. We renden hard en ondertussen praatten we over de liefde, het leven, de toekomst en het heden, zoals we eigenlijk altijd doen. En ja: wij kunnen rennen en praten tegelijk. Daarna stonden we nog een beetje ad-hoc aan wat apparaten te rukken en deden we nog een rondje op de crosstrainer.
We waren trots op onzelf.
We hadden natuurlijk ook met een kilozak paaseitjes praliné op de bank kunnen hangen, daarbij genoeglijk over onze spekrolletjes wrijvend. Dat was eigenlijk veel logischer geweest.
Maar neen: wij stonden in de Fitness Factory mooi een potje te crosstrainen.
Jeuj voor Dree en voor mij.
Om onszelf te belonen gingen we na het douchen nog even de sauna in. Daar vertelde Dree mij haar workoutgeheim. Dree is namelijk nogal wat afgevallen in het afgelopen jaar, en daar heb ik ook wel oren naar. Nu blijkt haar geheim 'zeven weken op Cuba alleen maar rijst met bonen eten' te zijn, en ik weet niet helemaal hoe ik dát ga regelen, maar ja. Dree laat zien dat het kan, dus geloof ik ook weer een beetje in de maakbaarheid van een strak lichaam.
Enfin, wij uit de sauna, even onder de koude douche, en toen.
Ik wilde gewoon het douchehok uitstappen.
In de kleedkamer stonden twintig vrouwen die net spinningles hadden gehad.
-Ik spring nu even naar de tegenwoordige tijd, want dat is beter voor de suspense-
Ik stap uit de douche.
Ik voel mijn rechterbeen wegglijden.
Ik voel mijn linkerbeen wegglijden.
-Dit alles in slowmotion hè.-
Ik houd mij krampachtig vast aan de deurklink.
De twintig dames schrikken en groupe en maken een "ooooooh!" geluidje.
Ik lig op de grond, met mijn handdoekje kunstig om mij heen gedrapeerd.
-Dat dan weer wel-
Dree moet als enige keihard lachen en roept "Och vrouwke, och vrouwke toch!"
-Dree werkt ook met bejaarden, ziet u-
Ik probeer zo charmant mogelijk op te staan en stamel dat het geen pijn doet.
Wat ik bedoelde: het doet qua spieren geen pijn. Of qua botten.
Want qua imago deed het namelijk ónwijs pijn.
Sindsdien ben ik niet meer in die desbetreffende sportschool geweest.
Ik ga maar weer naar die andere.
Dat is beter voor mijn imago.

21 maart 2008

Sorry voor de ellenlange cliffhanger

Maar ik ga nu een lang weekend weg.
Dus ik schrijf jullie dinsdag weer.
Want nu moet ik mijn trein halen.

Sorry etc.,veel groeten en fijne paasdagen voor jullie allen!

17 maart 2008

Hoera voor mij

Ik wil jullie graag alles vertellen over mijn genante sportmoment, maar eerst wil ik even de notulen geven van mijn verjaardag. Ik was gister namelijk jarig. Ik ben 23 geworden. Tevens waren B. en ik precies één jaar Hyves- vrienden. Donderdagavond 15 maart 2007 voegde hij mij toe en stuurde ik hem om vier uur 's nachts een dronken krabbeltje, compleet met spelfouten door het nuttigen van teveel rosé en kriekbiertjes. Niemand had toen nog kunnen bedenken dat we een jaar later mijn verjaardag samen zouden vieren.
Een paar minuten voor dat bewuste eerste krabbeltje stond ik nog op de Oude Gracht, Ik gilde naar iedereen die het maar wilde horen dat ik jarig was en dat ik daarom gekust wilde worden. Zo geschiedde. Ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik 16 maart 2007 heb overgegeven. Op mijn eigen verjaardag; een klein dieptepunt in mijn bescheiden levenscarrière.
Dit jaar ging het beter: op zaterdagavond at en dronk ik met goede Utrecht- vrienden en deden wij nog een beschaafd dansje in Het Gras Van De Buren. Ik kreeg louter lieve, originele, bij Nynke- passende cadeaus en voelde me dankbaar en blij met zoveel liefs. Op mijn eigen verjaardag verkeerde ik met B.; we gingen koffie drinken en door de stad lopen in Utrecht. We aten bij onze vaste Italiaan (wij hebben een vaste Italiaan, ik vind dat een teken van volwassenheid) in Leiden en gingen naar de Sneak. En ondertussen kletsten we heel veel. En kreeg ik telefoontjes en smsjes en werd mijn voicemail volgezongen.
Ik ben héél gelukkig mijn nieuwe jaar ingegaan. Als de rest van het jaar net zo goed wordt zal ik in mijn handjes mogen knijpen.
Oh, en B. heeft mij een weekendje Brussel cadeau gedaan. Woeh! Wat! Een! Goed! Cadeau!

Later meer over mijn sportleven. Echt.

11 maart 2008

De avonturen van een dikke vette papzak, part one.

U dacht waarschijnlijk: ze schrijft nooit meer over de sportschool, dus ze zal er wel nooit meer komen.
En, weet je, dat was ook zo.
Want je weet hoe het met sporten gaat: als je in de flow zit sta je lachend drie keer per week op de crosstrainer. Daar hoef je dan niet eens over na te denken; je staat gewoon automatisch drie keer per week je in het zweet te werken. Hoe je toch altijd weer op die crosstrainer terecht komt? Je weet het niet. Het is een soort trance die je automatisch richting sportschool leidt.
Maar zodra je ook maar éven uit die drie-keer-in-de-week- flow bent lijkt het wel alsof die flow hillegaar helemaal nooit bestaan heeft. Nou, dat had ik dus. Meer dan een half jaar lang. Maar ondertussen raakte ik maar niet uit de flow die 'maniakaal zakken doritos naar binnen werken o.i.d.' heette. En dat, lieve mensen, valt lastig met elkaar te rijmen. Vandaar dat ik de afgelopen tijd bij het achteruit lopen steevast "peep peep peep" hoorde. Ik werd, zoals men dat in de volksmond zegt, een beetje een dikke vette papzak.
Ik moest mijzelf dus weer de crosstrainer op slepen, en riep daarbij de hulp in van Han. Han en ik gingen vroeger, in 2004, ook nog wel eens samen sporten. Dat was niet zo'n succes: we deden van die cardiofitnesslessen die alleen bijgewoond werden door intens strak in hun Paul Frank- sportshirtjes zittende moeders die nooit zweetten. En de instructrice zweette ook niet. Han en ik daarentegen na elke les van die 'paddles' (ik ken alleen de ER- term) nodig om elkaar weer tot leven te wekken ("clear the bed, charge to threehunderd... kleng!") en aten na elke les steevast veel te veel en te vet, waardoor we dat hele vernederende sportuurtje wel over hadden kunnen slaan.
Nu, vier jaar later, durven we weer. Allebei wijzer, en dikker. Dit keer gaan we niet naar onze oude sportschool, maar naar eentje op de Oude Gracht waar ze, hou je vast, TV- schermen in de fitnessapparaten hebben! TV's!!!! In de Fitness!!! Apparaten!!!
Alles dikke prima dus. Helaas kon ik maandagmiddag (onze vaste fitnessmiddag, hebben we besloten) niet omdat ik moest werken, en ging ik daarom 's avonds vreemd door met Dree naar wéér een andere sportschool te gaan, de sportschool waar ik vorig jaar veel kwam. En dát had ik beter niet kunnen doen. Waarom niet? Dat hoort u de volgende keer.

(Hier een cliffhangert van jewelste)

07 maart 2008

Sitcomesque gesprekken

Over een dikke week word ik alweer 23. B. en ik hadden er een gesprek over.

B: Wat wil je dan doen op je verjaardag?

N: Ik weet het nog niet, maar het liefst iets leuks met jou. Verzin jij wat?

B: Ooooh! Dan weet ik wel wat leuks!

N: Als je nu 'samen naar een wedstrijd van Ajax gaan' zegt, dan maak ik het uit.

B: Nou jaaaaaaa zeg! Hoe zit het met jouw clubliefde?

N: Jij wilt gewoon geen wedstrijd van Ajax missen, en daarom moet ik met jou en je zus naar Ajax.

B: Nou ja. Dan niet. Maar moet ik ook een cadeau voor je kopen?

N: Ja, natuurlijk. Ik heb jou op je verjaardag toch ook een cadeau gegeven?

B: Maar wat wíl je dan?

N: Vraag maar aan Kelta, die weet wel wat ik wil. Iets glimmends.

B: Ik heb Kelta helemaal niet nodig; ik weet zelf héél goed wat jij wilt!

N: Okee....

(Stilte)

B: Hou je eigenlijk van lego?

06 maart 2008

De jas! Of: waarom B. mijn lievelings 4- life is.

Jaaaaah! De JAS! Door vriend B. van het web afgeplukt. Die B. van mij wéét hoe hij zijn vriendinnetje gelukkig kan maken :)

FF lekker resumeren met z'n allen.

Boer Zoekt Vrouw is weer teneinde, wat betekent dat we vanaf nu weer gewoon op zondag álle voetbalsamenvattingen kunnen kijken, en niet panisch op de klok hoeven kijken of het al twintig over acht is.
Maar hé, even resumerend: een magere oogst, dit jaar (graag een kaboem- tsjing geluidje voor mijn Boer & oogst grapje). Dat alleen Jurre en Agnes aan elkaar zijn blijven plakken vind ik nogal een magere score. Want ik vind dat als je als man mag kiezen uit meer dan honderd vrouwen, en er géén één fatsoenlijke deerne uit weet te plukken, je gedoemd bent tot eenzaamheid 4- life en je moeder die custardpudding maakt. Net goed.
Wat wel positief is, is het nieuws over de single van Boer Frans. Al ben ik bang dat hij nu een soort van Jop, uit De Bus wordt (herkennen jullie deze nog nog nog), met zo'n treurig feestnummer waarmee hij allerhande schimmige bar- dancings af moet. En Frans kan beter. Dat weet ik. Ik hoop voor Frans dat hij in ieder geval de komende tijd als een malle in het rond gaat lopen seksen. Want ik neem aan dat heel vrouwelijk Twente voor hem in katzwijm ligt, en ik hoop dat hij daar schaamteloos misbruik van gaat maken.
Dan nog een laatste puntje: hoe zou het met de jas van boer Gerard zijn? Zijn zwarte Nike- jas, met de groene en rode accenten, die hij de hele tijd aanhad. Dat onooglijke dekbed- ding? Ik zoek een foto ter illustratie, maar ben die tot op heden niet tegengekomen. Die jas is volgens mij érg belangrijk voor Gerard, want hij week niet van zijn tractorseksuele lichaam. We zagen Gerard & De Jas op de boerderij, in de dierentuin, in Granada, bij het boerenweerzien afgelopen zondag en op talloze andere momenten waarbij Gerard olijk door het beeld liep.
Ik pleit daarom voor een spin- off: De Avonturen van de Gerard- Jas. Want oh, als die jas zou kunnen praten, hoeveel mooie anekdotes over Gerard, Leonie, de geur van biggen en het rijden op een quad hij zou vertellen. Hij zou er met gemak vier miljoen kijkers mee genereren.