26 maart 2008

Nynke's genante fitnessverhaal

Ik stond op de crosstrainer, met Dree. Zij op de één en ik op de ander. We renden hard en ondertussen praatten we over de liefde, het leven, de toekomst en het heden, zoals we eigenlijk altijd doen. En ja: wij kunnen rennen en praten tegelijk. Daarna stonden we nog een beetje ad-hoc aan wat apparaten te rukken en deden we nog een rondje op de crosstrainer.
We waren trots op onzelf.
We hadden natuurlijk ook met een kilozak paaseitjes praliné op de bank kunnen hangen, daarbij genoeglijk over onze spekrolletjes wrijvend. Dat was eigenlijk veel logischer geweest.
Maar neen: wij stonden in de Fitness Factory mooi een potje te crosstrainen.
Jeuj voor Dree en voor mij.
Om onszelf te belonen gingen we na het douchen nog even de sauna in. Daar vertelde Dree mij haar workoutgeheim. Dree is namelijk nogal wat afgevallen in het afgelopen jaar, en daar heb ik ook wel oren naar. Nu blijkt haar geheim 'zeven weken op Cuba alleen maar rijst met bonen eten' te zijn, en ik weet niet helemaal hoe ik dát ga regelen, maar ja. Dree laat zien dat het kan, dus geloof ik ook weer een beetje in de maakbaarheid van een strak lichaam.
Enfin, wij uit de sauna, even onder de koude douche, en toen.
Ik wilde gewoon het douchehok uitstappen.
In de kleedkamer stonden twintig vrouwen die net spinningles hadden gehad.
-Ik spring nu even naar de tegenwoordige tijd, want dat is beter voor de suspense-
Ik stap uit de douche.
Ik voel mijn rechterbeen wegglijden.
Ik voel mijn linkerbeen wegglijden.
-Dit alles in slowmotion hè.-
Ik houd mij krampachtig vast aan de deurklink.
De twintig dames schrikken en groupe en maken een "ooooooh!" geluidje.
Ik lig op de grond, met mijn handdoekje kunstig om mij heen gedrapeerd.
-Dat dan weer wel-
Dree moet als enige keihard lachen en roept "Och vrouwke, och vrouwke toch!"
-Dree werkt ook met bejaarden, ziet u-
Ik probeer zo charmant mogelijk op te staan en stamel dat het geen pijn doet.
Wat ik bedoelde: het doet qua spieren geen pijn. Of qua botten.
Want qua imago deed het namelijk ónwijs pijn.
Sindsdien ben ik niet meer in die desbetreffende sportschool geweest.
Ik ga maar weer naar die andere.
Dat is beter voor mijn imago.

3 reacties:

Anonymous Des zei...

mijn zachte *hihi* gaat naar keihard HAHA.

sorry. ik voel wel met je mee. Echt.

11:45 a.m.  
Blogger dree zei...

mag ik vragen hoe ik nu ooit nog een sonja-bakker-slaatje uit mijn waardevolle dieettip kan slaan, met zo een goed belezen blog?

desalniettemin lig ik gewoon weer naast mijn stoel van het lachen!

xx

1:58 p.m.  
Anonymous Dees zei...

Hihihihahaah.. Ach, ik heb ongeveer elke dag genante moment. Troost je daar maar mee. Als je dat kan. :)

7:32 p.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage