20 april 2008

Bejaarden 2.0

Als je zegt dat je in een bejaardentehuis werkt klinkt dat nooit erg seksie. Bij een bejaardentehuis denken de meeste mensen toch aan treurige lange gangen met daaraan kleine bedompte kamertjes waarin door alzheimer bevangen mensen zitten te wachten totdat ze eens de pijp aan Maarten kunnen overhandigen. Veel depressiviteit, de alomvertegenwoordigde geur van dunne poep en gemalen voedsel, het geringe verschil tussen de aanblik van dunne poep en die van gemalen voedsel, etc.
Niks geen shiny happy people, dus.
En voor een deel klopt die voorstelling van zaken ook. Er zijn mensen die potgrond eten, of die huilend om hun moeder vragen. Alleen in het bejaardentehuis kan ik nog geanimeerde gesprekken over prinses Juliana voeren, waarbij we gewoon doen alsof ze nog koningin is. En alleen hier word ik versierd door mannen van tachtig die in hun hoofd gewoon negentien zijn gebleven.
Maar er zijn ook andere bejaarden. Leuke, spontane bejaarden, die het nieuws kijken en boeken lezen en oprecht geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen, en in het liefdesleven van een parttime portier. Deze mensen maken het werken in een bejaardentehuis het allerleukst, omdat je zoveel kunt leren van deze oude, wijze mannen en vrouwen.
Twee van die oude, wijze mensen kunt u aanstaande maandag zien, op Nederland 1 om 22.50 uur. Frans Bromet maakte een fan-tas-tische documentaire over de liefde tussen Meneer Vermeulen en Mevrouw Battes, inmiddels allebei al overleden. Het eerste deel van de documentaire kunt u hier bekijken. Kijk en begrijp waarom Mevrouw Battes een van mijn lievelings was, en waarom zij met haar humor en zinvolle opmerkingen node gemist wordt door mij, en veel van mijn collegae.

3 reacties:

Blogger Floor zei...

Dat van die dunne poep en dat gemalen voedsel, daar moest ik hard om lachen. Mooi!

12:03 a.m.  
Anonymous Anoniem zei...

En anders kijk ik nog zomaar spontaan naar Ned 2 op dit uur, maar nu kwam ik er voorbij en bleef hangen. Wat kunnen oudjes toch heerlijk mopperen op elkaar en stiekem toch van mekander houwen. Ik hoefde er heus niet om te huilen hoor er zat gewoon een vuiltje op m'n lens!

11:45 p.m.  
Anonymous Mickey zei...

Ontroerende documentaire over mevrouw Battes en meneer Vermeulen- realiseer je je weer even waar het echt om gaat.

9:40 a.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage