18 mei 2008

Espresso voor gevorderden.

Ik heb een espresso-apparaat. En de trouwe lezers van dit log weten dat het hebben van een espresso-apparaat je volwassen maakt. Althans, dat vind ik. Als je honderden euro's gespendeerd hebt aan een glimmend chromen Italiaans koffiemonster dat grommend kleine kopjes koffie ophoest, dan ben je volwassen. Ik steek dat geld liever in een kaartje voor Sziget.
Afijn, ik dacht dus ook dat ik definitief de oversteek van adolescent naar volwassene had gemaakt. Ook al was ik niet helemaal rechtmatig aan mijn volwassenheid gekomen; ik had het espresso-apparaat gekregen van Broer 2 (en dus niet gekocht, dus eigenlijk telt het niet) die ging samenwonen en derhalve een apparaat over had. Ik speelde mijn Senseo- apparaat door aan Broer 3, die op kamers ging, en ziehier: iedereen in de familie De Jong gelukkig & van cafeïne voorzien.
Volwassenheid, at last. Het werd tijd voor een imagoverandering, zo dacht ik. Ik mijmerde over weekendjes op waddeneilanden met bevriende stellen (want dat doen volwassenen), uitvaartpolissen, twee ons groenten en twee stuks fruit, labradors met boerenzakdoeken omgeknoopt en succesvol in elkaar gerolde sushi.
Ik had het mijmeren beter achterwege kunnen laten, want het botert niet erg tussen het espresso- apparaat en mijzelve. Sterker nog: ik denk dat het apparaat mij haat. Ik koop dure Illy- espresso voor hem, maak hem zo nu en dan schoon en aai hem elke dag wel even over de bol, en toch heb ik er tot op heden nog geen fatsoenlijk espressootje uit kunnen krijgen.
Als ik em aanzet begint ie gevaarlijk te sissen, stoom uit te blazen en alvast heel incontinent koffie te druppelen. Wat nog niet mag, want hij is alleen nog maar aan het opwarmen. Als ie dan eindelijk opgewarmd is en ik er vrolijk één van mijn nieuwe espressokopjes onder zet, spuwt ie met een agressie en kracht als ware het een IJslandse geiser de koffie uit, zo ver het oog reikt. De espresso zit daarna overal -op de waterkoker, op de stekkerdoos, op het kastje en de muur- maar nooit in mijn kopje.
Het lijkt wel alsof het espresso-apparaat mij iets wil vertellen. Dat ik mij niet zoveel moet inbeelden. Dat ik veins volwassen te zijn, maar dat bij lange na nog niet ben. "Ga jij maar weer terug naar dat koffiezetapparaat voor mongolen, die Senseo, want jij bent nog láng niet klaar voor mij.", sist het apparaat mij toe.
Ruilen? Iemand?

17 mei 2008

Berisping van God

Hoi, ik ben aan het werk. Ik moest Jos aflossen, huisgenoot en collega. "Er is vanavond een concert in de Grote Zaal", zei Jos, "dus hoera voor jou." Ik zuchtte. Als er een concert is mag je de hele avond hetzelfde riedeltje afsteken: de af te leggen route naar de Grote Zaal. "Als u hier de trap of de lift neemt naar de eerste verdieping, loopt u eigenlijk meteen tegen de zaal aan."
En dat honderd keer. Niet overdreven.
"Oh hmpfr", zei ik tegen Jos. "Ik zwaai dan altijd met gebalde vuisten richting hemel en roep 'oh God, waarom nou toch? Waaaaaaaroooooom!!!!!"
"En weet je wat God dan tegen jou zegt, Nynke?", zei Jos, "dikke lul drie bier, Nynke de Jong, je red je er maar mee. Denk je dat het leven altijd een pretje hoort te zijn? Voor Jezus, mijn zoon, was het leven ook lang niet altijd een pretje! Die kwam ook genoeg zeikerige mensen tegen die de weg niet konden vinden. En die stond ze ook altijd allemaal vriendelijk te woord. Dus dikke lul voor jou, Nynke. Jammer de bammer. Hier kan Ik even niets aan doen. Jij staat die ouwe hippies in hun gebatikte jurken en met hun 'Wees Wijs met de Waddenzee'- tassen maar vriendelijk te woord. En nou niet meer zeuren, De Jong."
"Ja, meestal krijg ik die reactie dan, van God", beaamde ik.
Dus nu zet ik mijn vriendelijkste gezicht op voor alle hippies die naar het operaconcert komen luisteren.

16 mei 2008

Going to the chapel, gonna get etc. etc.

Ik hoorde ooit van een bruiloft waarop de gasten een hartige taart mee moesten nemen naar de receptie. Een soort American Party- wedding. Er werd bij die bruiloft ook aan de gasten gevraagd of ze na afloop mee wilden helpen met opruimen. Gelukkig kreeg iedereen de drank in plastic bekertjes, dus dat ruimde lekker makkelijk op.
Het was waarschijnlijk de bruiloft van mensen die heel graag seks wilden, en daarom maar op een achternamiddag in het huwelijk traden, en daarna een glamoureusloos feest gaven met Euroshopper-borrelnoten, om daarna als de wiedeweerga de gasten de deur uit te jagen om tenslotte éindelijk seks te hebben in de bezemkast van de bar- dancing waar het feest gehouden werd.
En dan zie je maar weer waar té enthousiast geloven in de Here toe leidt: een sneue, cheap-ass, naar Finkenbrau-bier stinkende bruiloft, met een bruidsjurk gemaakt van oude vitrage.
Maar dan mag je wél seksen. En dan zal dat wel weer enorm tegenvallen hè.

Gelukkig was ik woensdag op een bruiloft zonder hartige taarten. Het was een bruiloft met een prachtige bruidegom en een zo mogelijk nog mooiere bruid. Het was een bruiloft met een Ambtenaar van de Burgerlijke Stand die grapjes van Herman Finkers vertelde, met bellenblaas, met ouders in prachtige pakjes, met een Bigband en een Band die godzijdank 'Blame it on the Boogie' speelde.

De bruiloft van Broer 1 en Schoonzus 1 was de leukste bruiloft ooit. Mede door het dansen van mijn oom H., die iedereen eruit danste. En door het liedje van mijn ooms en tantes.
Maar vooral doordat het bruidspaar zo'n leuk stel is.

12 mei 2008

Ik ben niet dood hoor.

Nee, echt niet. Niet aangevroten door een herdershond in een parkje voor dood achtergelaten door drie dikke zwervers die hun plakkerige lusten op mijn hebben botgevierd.
Ik heb gewoon genoten van de zon, en dat doe ik nog steeds. En ondertussen lees ik dingen over Kant (de filosoof, niet de textielversiering, red.), en daar snap ik tot op heden maar bar weinig van.
Bovendien gaat woensdag mijn Broer 1 trouwen (OMFG TDK SA90, mijn Broer gaat trouwen!), en het denken aan de jurk van O., de tranen van mijn Mem en alle dansjes die we die avond gaan doen houd mij al dagen uit de slaap.
Dus ooit schrijf ik wel weer eens wat fatsoenlijks, maar nu heb ik jammergenoeg even andere dingen aan mijn hoofd.
Oh ja, en vannacht was ik om vier uur al van bed om Dirts en B. naar Bolsward te brengen, want die zijn de Elfstedentocht aan het fietsen. (En als u nu kritisch vraagt: "En waarom jij niet?", kan ik daar alleen maar een zuchtend "JAHAAAAAAAAAAAAAAA!" op antwoorden. Ooit fiets ik em. Ooit. Denk ik.)

So long, vrinden. Ik ga de zon weer in.

01 mei 2008

Iets wat ik me laatst zomaar afvroeg.

Ooit was ze een baby, eentje die naar Zwitsal rook als je je neus in haar haartjes stak. Eentje die lachte op commando wanneer oudtantes met zweetsnorren gekke bekken trokken boven de wieg. Een baby die van hand tot hand ging op familiefeestjes. Leek ze nou op haar vader of op haar moeder? Als ze sliep draaide ze zich misschien wel om in haar kinderbedje. Ze kon spuugbellen blazen, en de hele boel onderpiesen wanneer haar moeder haar verschoonde. Haar moeder, die aan haar toekomst dacht, en daarbij visioenen kreeg van haar dochter als danseres. Of misschien als kleuterjuf. Kunstenares. Marathonschaatster. Wat dan ook.
Maar voor eerst was de baby gewoon een zacht, mollig ding dat rook naar Zwitsal en babypoep, en waar de toekomst nog niet voor uitgestippeld was.

En dan vraag ik me af: hoe kan zo'n lieve baby in maar een paar jaar tijd veranderen in een dik, volgevreten, zelfgenoegzaam, arrogant, ontevreden kijkend corpswijf?
HOE?